Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KK 110/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie M. W.
skazanego z art.197 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 października 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 20 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 23 lipca 2012 r.,
1. oddala kasację obrońcy M. W. jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia M. W. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 23 lipca 2012 r., którym M. W. za
przestępstwa zakwalifikowane z art. 197 § 1 kk oraz z art. 190 § 1 kk skazany
został na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść M. W. wniósł
jego obrońca i, zarzucając „mające istotny wpływ na jego treść: - rażącą obrazę art.
433 § 2 kpk w zw. z art. 7 kpk polegającą na niedostatecznym, powierzchownym
rozważeniu wszystkich zarzutów apelacji, w szczególności bezzasadne
nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego to jest jego wyjaśnień i
zeznań świadków obrony, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej oceny zarzutów,
że M. W. doprowadził małoletnią E. B. do obcowania płciowego groźbą bezprawną
2
pozbawienia życia oraz udzielając jej korzyści majątkowej oraz obietnic korzyści
majątkowej; - rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 410 kpk w zw.
z art. 433 § 2 kpk, polegającą na wydaniu wyroku uwzględniającego jedynie część
materiału dowodowego niekorzystnego dla oskarżonego, przyjmowaniu na
niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, pominięciu przez Sąd
istotnych dla oskarżonego korzystnych okoliczności, przy równoczesnym
bezzasadnym i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów uwzględnieniu
okoliczności niekorzystnych, bez należytego uzasadnienia dokonanych ustaleń
oraz pominięciu tych kwestii w toku postępowania odwoławczego, a w
szczególności polegającą na pominięciu zeznań rodziców E. B. w zakresie jej
zachowania się przez okres objęty aktem oskarżenia oraz jej zachowanie się
wobec rodziców po ujawnieniu, że współżyła z innym mężczyzną, jak też relacji
bliskich kolegów, z którymi miała intymne stosunki”, wniósł o uchylenie wyroków
Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Takie też było stanowisko pełnomocnika
pokrzywdzonej E. B. sformułowane piśmie procesowym zatytułowanym
„Stanowisko w przedmiocie kasacji”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy M. W. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 §
3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany M. W. na podstawie art. 624
§ 1 kpk w zw. z art. 518 kpk został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
Obrońca, w petitum kasacji i w jej uzasadnieniu wskazuje jako naruszone
orzeczeniem Sąd Okręgowego szereg przepisów postępowania w zw. z art. 433 § 2
kpk, jednakże z treści uzasadnienia kasacji jednoznacznie wynika, że zarzuty te
sprowadzają się do naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisów art. 433 § 2 kpk i
art. 457 § 3 kpk i generalnego zarzutu, że Sąd ten, w uzasadnieniu swego
orzeczenia nie odniósł się przekonująco do zarzutów apelacji tego obrońcy, nie
podzielił oceny dowodów sformułowanej przez skarżącego, następstwem czego
było dokonanie również przez Sąd Okręgowy błędnego ustalenia, że oskarżony M.
3
W. dopuścił się zarzuconych mu czynów. Ponieważ obrońca nie wskazuje do
jakiego zarzutu apelacji Sąd odwoławczy nie ustosunkował się, to zarzut
naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 433 § 2 kpk okazuje się niczym nie
uzasadniony. Zatem, w tym zakresie kasacja jest oczywiście bezzasadna. Tak
samo jest jeżeli chodzi o zarzut obrazy przepisu art. 457 § 3 kpk. Przekonuje o tym
treść uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego, który nie ograniczył się do
podzielenia oceny dowodów przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu
Rejonowego, lecz przedstawił w pełnym zakresie argumentację na rzecz uznania
za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej E. B., dokonując ponownie ich wnikliwej
analizy w kontekście pozostałych przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy
dowodów, w tym zeznań jej rodziców, a także z uwzględnieniem opinii
psychologicznej i z rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności, które mogły
wskazywać na konieczność wyjątkowej ostrożności w ocenie zeznań
pokrzywdzonej. Wywody w tym zakresie, przedstawione w uzasadnieniu
zaskarżonego orzeczenia, są pełne i przekonujące, co pozwalało Sądowi
Okręgowemu podzielić stanowisko Sądu Rejonowego także co do dokonanych
ustaleń jeżeli chodzi o zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonej. W istocie,
obrońca, tak formułując zarzuty, próbuje kwestionować ustalenia faktyczne będące
udziałem Sądów obu instancji, co w kasacji, wobec unormowania art. 523 kpk, w
ogóle jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.