Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE
z dnia 28 lipca 2011 r.
Sygn. akt Ts 306/10

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz,

po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Grzegorza K. w sprawie zgodności:
art. 18 ust. 8, art. 24 ust. 4, art. 26 ust. 1-4 oraz art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.) z art. 2, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1-2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

p o s t a n a w i a:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 listopada 2010 r. (data nadania) Grzegorz K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: art. 18 ust. 8, art. 24 ust. 4, art. 26 ust. 1-4 oraz art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.; dalej: ustawa ubezpieczeniowa) z art. 2, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1-2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji.
Ponadto, skarżący wniósł o „wydanie postanowienia tymczasowego przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, aby w okresie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiotowej sprawie zostały wstrzymane wszelkie postępowania egzekucyjne przeciwko rodzinie” skarżącego.

Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Decyzją z 7 lipca 2008 r. (nr 100 100/421/35/2008) Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Gdańsku odmówił skarżącemu (prowadzącemu jednoosobową działalność gospodarczą jako taksówkarz) umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz należności z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okresy wskazane w tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 14 stycznia 2009 r. (nr 100000/421/36/2009/ZR) utrzymał w mocy decyzję odmawiającą umorzenia wyżej wymienionych należności. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił ją wyrokiem z 21 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 231/09), podtrzymanym następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny – Izbę Gospodarczą wyrokiem z 14 września 2010 r. (sygn. akt II GSK 840/09).

W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej zawarto polemikę z motywami rozstrzygnięć Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zapadłymi w sprawie skarżącego, a także podniesiono, iż „system obciążania na rzecz świadczeń ubezpieczenia społecznego został ustalony politycznie, nie uwzględniając podstawowych zasad ekonomicznych i społecznych zawartych w art. 217 Konstytucji RP. Część społeczeństwa wykonująca drobne usługi w ramach działalności została skazanych nie z własnej winy na biedę i nędzę, cierpienie i upokorzenia, prześladowani za niesprawiedliwe długi, za błędną legislację i postępowanie urzędników, którzy nie zauważają, iż, aby uzyskać dochody to najpierw należy ponieść koszty” (pisownia oryginalna).

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 stycznia 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 21 stycznia 2011 r.) wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: (1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, określającego dokładnie sprawę, do której zostało sporządzone (przedmiot skargi); (2) wskazanie – stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – konstytucyjnych praw lub wolności wywodzonych przez skarżącego z art. 2, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77 ust. 1 i 2, art. 78 ust. 1, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji, które – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony art. 18 ust. 8 ustawy ubezpieczeniowej wraz z uzasadnieniem sposobu naruszenia tych praw lub wolności; (3) wskazanie – stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK – konstytucyjnych praw lub wolności wywodzonych przez skarżącego z art. 2, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77 ust. 1 i 2, art. 78 ust. 1, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji, które – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony art. 24 ust. 4 ustawy ubezpieczeniowej wraz z uzasadnieniem sposobu naruszenia tych praw lub wolności; (4) wskazanie – stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK – konstytucyjnych praw lub wolności wywodzonych przez skarżącego z art. 2, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77 ust. 1 i 2, art. 78 ust. 1, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji, które – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony art. 26 ust. 1-4 ustawy ubezpieczeniowej wraz z uzasadnieniem sposobu naruszenia tych praw lub wolności; (5) wskazanie – stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK – konstytucyjnych praw lub wolności wywodzonych przez skarżącego z art. 2, art. 32 ust. 1 w związku z art. 217, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 38, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 50, art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 2, art. 68 ust. 1, art. 75, art. 76, art. 77 ust. 1 i 2, art. 78 ust. 1, art. 80, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji, które – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy ubezpieczeniowej wraz z uzasadnieniem sposobu naruszenia tych praw lub wolności; (6) uzupełnienie wniosku o wydanie przez Trybunał Konstytucyjny postanowienia tymczasowego poprzez – stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy o TK – wskazanie orzeczenia, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, którego wykonanie mogłoby spowodować skutki nieodwracalne, wiążące się z dużym uszczerbkiem dla skarżącego lub gdy przemawia za tym inny ważny interes skarżącego; (7) wskazanie związku orzeczenia, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, o którym mowa w punkcie 6 tego zarządzenia, ze sprawą leżącą u podstaw wniesienia badanej skargi konstytucyjnej; (8) doręczenie – w pięciu egzemplarzach – odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 231/09); (9) doręczenie – w pięciu egzemplarzach – poświadczonej kopii decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 14 stycznia 2009 r. (nr 100000/421/36/2009/ZR) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

W piśmie procesowym, sporządzonym przez adwokata i wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 28 stycznia 2011 r. (data nadania), powtórzono polemikę z rozstrzygnięciami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zapadłymi w sprawie skarżącego, a także podniesiono, co następuje:
„Z dniem 1 stycznia 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. wprowadzając zmianę w przedawnieniu roszczeń w opłacaniu składek ubezpieczeniowych zmieniając pięcioletni okres przedawnienia na dziesięcioletni (art. 24 ust. 4 ustawy). Brak »wakacjo legis« ustawa ta narusza prawa nabyte za okres 1999-2002 działania prawa wstecz (art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz 70 § 1 Ordynacji podatkowej). ZUS powołuje się, że należności z tytułu zaległości w opłacaniu składek ubezpieczeniowych może nastąpić w myśl art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18.10.1998 gdy dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku. Przepis ten zdaniem skarżącego nie powinien funkcjonować w państwie demokratycznym w XXI wieku”. Ponadto, „skarżący podtrzymuje wniosek zawarty w pkt 2 w skardze konstytucyjnej powoda z dnia 20.11.2010 r. pkt 2 na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym o wydanie postanowienia tymczasowego przeciwko ZUS Oddział w Gdańsku, w przedmiotowej sprawie zostały wstrzymane wszelkie postępowania egzekucyjne i sądowe przeciwko rodzinie” skarżącego, bowiem „co pewien czas mieszkanie nawiedzają komornicy sądowi, którzy zakłócają spokój domowy” (pisownia oryginalna).
Do pisma procesowego załączono pełnomocnictwo oraz kopie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 231/09) i decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 stycznia 2009 r. (nr 100000/421/36/2009/ZR).

W dniu 7 lutego 2011 r. (data nadania) wniesiono do Trybunału Konstytucyjnego sporządzone przez adwokata pismo procesowe, w którym ponownie zwrócono się o wydanie „postanowienia tymczasowego zawieszenia lub wstrzymania orzeczenia w sprawie, której skarga dotyczy, postępowania egzekucyjnego i procesów przeciwko rodzinie” skarżącego. Także w tym piśmie nie wskazano rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o TK.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 ust. 1 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.

Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia konstytucyjnych i ustawowych kryteriów warunkujących jej merytoryczne rozpoznanie.

Skarga konstytucyjna stanowi środek prawny służący ochronie konstytucyjnych wolności oraz praw o charakterze podmiotowym, do których naruszenia doszło na skutek wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, którego konstytucyjność się kwestionuje. Z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK wynika obowiązek wskazania przez skarżącego, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez kwestionowane przepisy aktu normatywnego. Z kolei art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK nakłada na skarżącego obowiązek uzasadnienia zarzutów postawionych w skardze konstytucyjnej wraz z powołaniem dowodów na ich poparcie.
W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Skarżący w petitum skargi wprawdzie powołuje szereg postanowień Konstytucji, jednakże w jej uzasadnieniu nie określa, w jaki sposób zostały one naruszone przez zaskarżone przepisy ustawy ubezpieczeniowej, poprzestając jedynie na polemice z zapadłymi wobec niego rozstrzygnięciami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Trybunał Konstytucyjny zwraca uwagę, że w trybie art. 36 ust. 2 w związku z art. 49 ustawy o TK wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez jej uzupełnienie o stosowne uzasadnienie zarzutów niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów ustawy ubezpieczeniowej. Nadesłane w odpowiedzi pismo procesowe, poza wymienieniem kilku przepisów Konstytucji, stanowiło polemikę z rozstrzygnięciami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zapadłymi w sprawie skarżącego.
W tym miejscu należy przypomnieć, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie podkreślano, iż prawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konstytucyjne prawa lub wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytucyjnej, polegać musi nie tylko na wskazaniu (numerycznym) w petitum skargi postanowień Konstytucji, z którymi – zdaniem skarżącego – niezgodne są kwestionowane przepisy, ale również na precyzyjnym przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzonych z tych postanowień, a naruszonych przez ustawodawcę. Powinna temu towarzyszyć szczegółowa i precyzyjna argumentacja uprawdopodabniająca stawiane zarzuty. Z powyższego obowiązku nie może zwolnić skarżącego, działający niejako z własnej inicjatywy, Trybunał Konstytucyjny, który – zgodnie z art. 66 ustawy o TK – orzekając, jest związany granicami skargi konstytucyjnej (por. np. postanowienie TK z dnia 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 91). W konsekwencji niedopuszczalne jest samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uzasadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów (por. np. postanowienie TK z dnia 4 lutego 2009 r., Ts 256/08, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 138).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK, a także – mimo stosownego zarządzenia sędziego TK z dnia 13 stycznia 2011 r. – nie usunął tego braku formalnego w nadesłanym piśmie procesowym, co w konsekwencji przekłada się na odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK.

W dalszej kolejności Trybunał Konstytucyjny zauważa, że w analizowanej sprawie nie wszystkie z przywołanych przez skarżącego przepisów Konstytucji mogą stanowić wzorce kontroli w sprawach inicjowanych skargą konstytucyjną. I tak, powołane w skardze art. 2 i art. 21 ust. 1 Konstytucji nie są samoistnymi źródłami praw podmiotowych jednostki, a przez to nie mogą stanowić samoistnej podstawy kontroli w sprawach skargowych, bowiem przepisy te wyznaczają jedynie standardy kreowania przez prawodawcę wolności i praw, nie wprowadzając jednocześnie konkretnej wolności czy konkretnego prawa (por. np. postanowienia TK z dnia 28 stycznia 2010 r., Ts 320/08, OTK ZU nr 2/B/2010, poz. 106 oraz 20 stycznia 2011 r., Ts 214/10, niepubl.). Z kolei art. 18, art. 92 ust. 1, art. 184 oraz art. 208 Konstytucji nie kreują po stronie obywateli żadnych praw ani wolności konstytucyjnych, gdyż albo – jak art. 18 – stanowią ogólną deklarację programową, konkretyzowaną przez odpowiednie przepisy zawarte w rozdziale II ustawy zasadniczej (por. np. postanowienie TK z dnia 3 listopada 2004 r., SK 24/01, OTK ZU nr 10/A/2004, poz. 111), albo – jak art. 92 ust. 1 oraz art. 184 i art. 208 – są przepisami ustrojowymi i dotyczą odpowiednio: stanowienia aktów prawa powszechnie obowiązującego rangi podustawowej czy kompetencji sądów administracyjnych i urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich.
Z tego też powodu skardze konstytucyjnej – w zakresie odnoszącym się do wyżej wymienionych przepisów Konstytucji – należało odmówić nadania dalszego biegu ze względu na niedopuszczalność wydania orzeczenia (art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK).

Ponadto, Trybunał Konstytucyjny zwraca uwagę, że skarżący nie wykonał w sposób prawidłowy zarządzenia wzywającego go m.in. do doręczenia pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem. Doręczone pełnomocnictwo nie odpowiada bowiem wymaganiom pełnomocnictwa szczególnego, wynikającymi z art. 79 ust. Konstytucji oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 1 i art. 47 ust. 1 in principio ustawy o TK, gdyż nie określa konkretnej sprawy objętej umocowaniem.
W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego pełnomocnictwo szczególne musi wymieniać czynności, do których upoważniony zostaje przez mandanta mandatariusz i oznaczać sprawę przez wskazanie jej przedmiotu (por. postanowienie SN z dnia 19 października 1999 r., sygn. akt II CZ 115/99, niepubl.). Ze względu na to, że: (1) postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie mieści się w ramach zwykłych czynności procesowych (Trybunał nie sprawuje nadzoru judykacyjnego w ramach kontroli instancyjnej nad sądami); (2) skarga konstytucyjna (będąca środkiem weryfikacji przepisów prawa i ewentualnego ich wyeliminowania z obrotu prawnego) stanowi szczególny instrument przeznaczony do ochrony konstytucyjnych wolności lub praw jednostki; (3) zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o TK, w postępowaniu przed Trybunałem obowiązuje przymus adwokacko-radcowski; (4) sporządzenie i wniesienie skargi konstytucyjnej nie nosi znamion jakiejkolwiek czynności przewidzianej w przepisach procedury cywilnej, karnej czy sądowoadministracyjnej – warunkiem dopuszczalności skargi konstytucyjnej jest prawidłowe umocowanie pełnomocnika przez skarżącego, które legitymizuje działania mandatariusza w imieniu mandanta (por. postanowienia TK z dnia 13 stycznia 2011 r., Ts 301/09, Ts 302/09, Ts 304/09, Ts 309/09 i Ts 310/09; 19 stycznia 2011 r., Ts 303/09; 16 maja 2011 r., Ts 237/10 oraz 17 czerwca 2011 r., Ts 288/10, wszystkie jeszcze niepubl.).
Pełnomocnik sporządzający w imieniu skarżącego skargę konstytucyjną jest zobowiązany do działania w granicach i w zakresie udzielonego mu umocowania. Z tego też powodu wymaganie załączenia do skargi konstytucyjnej pełnomocnictwa szczególnego, dokładnie określającego przedmiot zaskarżenia lub wskazanie ostatecznego rozstrzygnięcia w związku z którego wydaniem wnoszona jest skarga konstytucyjna, nie jest przejawem zbytecznego formalizmu, gdyż ze względu na doniosłość prawną podejmowanej czynności (próba obalenia domniemania konstytucyjności aktu normatywnego) ma na celu zagwarantowanie, że działania pełnomocnika wyrażają w pełni wolę skarżącego.
Ze względu na procesową funkcję pełnomocnictwa oraz doniosłe negatywne skutki jego wad określenie zakresu umocowania polega na ścisłej interpretacji językowej, a nie na poszukiwaniu ewentualnego zamiaru mocodawcy (por. odnośnie do procedury cywilnej J. Gudowski, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 1: Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, red. T. Ereciński, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 321). Oznacza to, że w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym pełnomocnictwo (rozumiane jako umocowanie udzielane w formie pisemnej) zawierać winno oświadczenie woli mocodawcy w przedmiocie konkretnej sprawy dotyczącej zbadania konstytucyjności aktu normatywnego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie zaś ogólne upoważnienie – jak w analizowanej sprawie – „do prowadzenia sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym przeciwko ZUS”.
Skoro, mimo wezwania zarządzeniem sędziego TK z dnia 13 stycznia 2011 r., skarżący nie doręczył do akt postępowania prawidłowo sformułowanego pełnomocnictwa procesowego, to okoliczność ta stanowiła kolejną z podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w myśl art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK.


Odnośnie zaś do wniosku skarżącego o wydanie – na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o TK – „postanowienia tymczasowego przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku” Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skarżący ani w skardze konstytucyjnej, ani w pismach procesowych – mimo wyraźnej dyspozycji zawartej w punktach 6 i 7 zarządzenia sędziego TK z dnia 13 stycznia 2011 r. – nie wskazał żadnego orzeczenia, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, którego wykonanie mogłoby spowodować skutki nieodwracalne, wiążące się z dużym uszczerbkiem dla skarżącego, ani też związku przedmiotowego orzeczenia, decyzji lub innego rozstrzygnięcia ze sprawą leżącą u podstaw wniesienia badanej skargi konstytucyjnej.

Zarówno wskazana wyżej okoliczność, jak i odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu niespełnienia przepisanych prawem wymogów dotyczących postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym uniemożliwia zastosowanie w niniejszej sprawie art. 50 ust. 1 ustawy o TK. Skoro bowiem skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony praw i wolności o charakterze subsydiarnym i nadzwyczajnym, to taki charakter nadany został tym bardziej postanowieniu tymczasowemu. Dlatego też środek ten na etapie poprzedzającym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy powinien być wykorzystywany jedynie wyjątkowo (por. postanowienia TK z dnia 26 września 2001 r., SK 28/01, OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 7 oraz 14 grudnia 2004 r., SK 26/04, OTK ZU nr 5/A/2004, poz. 50). Rozstrzygnięcie w sprawie wydania postanowienia tymczasowego jest rozstrzygnięciem formalnym, akcesoryjnym i o ograniczonym zasięgu czasowym. Określone ustawowo przesłanki wydania postanowienia tymczasowego, ze względu na wyjątkowy charakter tego środka prawnego, muszą być interpretowane ściśle.

Wobec powyższego należało nie uwzględnić wniosku o wydanie postanowienia tymczasowego.



Z wyżej przedstawionych powodów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.