Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lipca 2018 roku

Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk

Protokolant – sekr. Anna Rogojsza

w obecności oskarżyciela publicznego KPP w G. – sierż. szt. Piotra Drozdowskiego, asp. szt. Sylwestra Piotrowicz

po rozpoznaniu w dniach: 17.01.2018 r., 21.02.2018 roku, 11.07.2018 roku sprawy

Z. S.

s. F. i W. z d. K.

ur. (...) w m. O.

obwinionego o to, że:

W dniu 13 sierpnia 2017 roku około godz. 12:05 na Jeziorze J. będąc sternikiem łodzi typu katamaran o nazwie P. - K. podczas manewrowania nie zachował należytej ostrożności i doprowadził do zderzenia z łodzią wiosłową o numerze (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu wodnym

tj. o czyn z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej

1.  Obwinionego Z. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że precyzuje kwalifikację tego czynu i przyjmuje, że stanowi on wykroczenia z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej ( DZU z 2001 r, Nr 5 poz. 43 z późn. zm.) w związku z §1.04 pkt 1a i b Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych z dnia 28 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 212, poz. 2072) i za to na podstawie art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej ( DZU z 2001 r, Nr 5 poz. 43 z późn. zm.) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje obwinionego na karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

2.  Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt II W 477/17

UZASADNIENIE

Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Z. S. w dniu 13 sierpnia 2017 roku, będąc sternikiem łodzi typu katamaran o nazwie P. – K., pływał na Jeziorze J. wraz z członkami swojej rodziny tj. m. in. z M. Z. i J. S.. W czasie rejsu wiatr zdmuchnął z pokładu do jeziora znajdujące się na pokładzie stroje, kombinezony, rękawki, czepki do kąpieli. Obwiniony chcąc wyłowić z wody te rzeczy zaczął manewrować katamaranem, i około godz. 12.05, w czasie wykonywania manewrów, nie zachowując należytej ostrożności, doprowadził do zderzenia z łodzią wiosłową o numerze (...), która była zakotwiczona na jeziorze, a na której to łodzi byli A. L. oraz J. K., którzy łowili wówczas ryby.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień Z. S. (k. 28v-29, 29v, 67, 67v), nadto na podstawie zeznań: A. L. (k. 29- 29v), J. K. (k. 67: płyta k. 25), częściowo zeznań M. Z. (k. 67: 41-42 – odezwa), J. S. (k. 67v: 75-76 odezwa), w mniejszym stopniu na podstawie zeznań A. K. (k. 51v).

Obwiniony nie przyznał się do winy. Potwierdził, że w dniu 13 sierpnia 2017 roku, był sternikiem łodzi typu katamaran o nazwie P. – K., pływał na Jeziorze J. wraz z członkami swojej rodziny. Wyjaśni, iż w czasie rejsu wiatr zdmuchnął z pokładu do jeziora znajdujące się na pokładzie stroje, kombinezony, rękawki, czepki do kąpieli, że chcąc rzeczy te wyłowić z wody zaczął manewrować katamaranem i w czasie wykonywania manewrów, zbliżył się do zakotwiczonej na jeziorze łodzi, wskutek czego mężczyzn będący na tej łodzi musiał odepchnąć się od katamaranu, żeby obie jednostki się nie zderzyły. Z wyjaśnień obwinionego wynika, że nie doszło jednak do zderzenia katamaranu z łodzią (k. 28v-29, 29v, 67, 67v).

Z zebranych w sprawie dowodów w postaci nie tylko wyjaśnień obwinionego, ale także zeznań bezpośrednich świadków zdarzenia tj. A. L. (k. 29- 29v), J. K. (k. 67: płyta k. 25), M. Z. (k. 67: 41-42 – odezwa), J. S. (k. 67v: 75-76 odezwa) bezsprzecznie wynika, że w dniu zdarzenia to Z. S. był sternikiem łodzi typu katamaran o nazwie P. – K., która pływała na Jeziorze J.. Z dowodów tych wynika także, iż w pewnym momencie katamaran zbliżył się na bardzo niewileką odległość do zakotwiczonej na jeziorze łodzi. Sam obwiniony przyznał, że dzieląca obie jednostki odległość była tak nieduża, że mężczyzn będący na łodzi musiał odepchnąć się od katamaranu, żeby obie jednostki się nie zderzyły. Zdaniem Sądu nie ma jednak powodów, by w tych okolicznościach podważać zeznania A. L. (k. 29- 29v) i J. K. (k. 67: płyta k. 25), z których wynika, że ostatecznie doszło jednak do zderzenia katamaranu z łodzią. W/w świadkowie nie mieli żadnego powodu, by zeznawać na temat okoliczności, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego. Od początku ich relacja była spójna, zbieżna i konsekwentna. Podkreślić przy tym należy, iż przedmiotowa sytuacja miała charakter dynamiczny, niewątpliwie wzbudziła co najmniej niepokój po stronie osób przebywających na katamaranie, które były świadome, że ich jednostka bezwładnie pod wpływem wiatru zbliża się do łodzi. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że obie jednostki diametralnie różniły się wielkością. Powyższe nie pozostało bez wpływu na zdolność zarejestrowania przez obwinionego i pozostałych osób przebywających na katamaranie wszystkich okoliczności tego zdarzenia. Stąd też przeświadczenie obwinionego i pasażerów jego katamarana, że nie doszło do zderzenia obu jednostek, bo na katamaranie nie było żadnego śladu świadczącego o zderzeniu, w żadnym stopniu nie podważa relacji zdanej przez A. L. i J. K.. Podkreślić również należy, że już na miejscu A. L. krzyczał wzburzony, że doszło do uderzenia katamaranu w jego łódź, przedstawił te okoliczności funkcjonariuszowi policji A. K. (k. 51v). Relacja zdana przez pokrzywdzonego policjantowi korespondowała z późniejszymi zeznaniami A. L..

Zgodnie z postanowieniami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych z dnia 28 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 212, poz. 2072)- w przypadku braku odpowiednich postanowień w przepisach żeglugowych lub innych obowiązujących przepisów, kierownik powinien przedsięwziąć wszelkie środki wynikające z zasad dobrej praktyki żeglarskiej, w celu zapobieżenia w szczególności: zagrożeniu bezpieczeństwa życia ludzkiego, uszkodzeniu statków. ( §1.04 pkt 1a i b w/w Rozporządzenia).

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż na Z. S., który w dniu zdarzenia był sternikiem łodzi typu katamaran o nazwie P. – K., ciążył obowiązek takiego sterowania jednostką, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której zagrożone byłoby bezpieczeństwo życia ludzkiego i uszkodzenie statków. Mając przede wszystkim na uwadze różnice w wielkości obu jednostek tj. katamaranu i łodzi wiosłowej- bezsprzecznie przyjąć należy, że obwiniony w czasie wykonywania manewrów katamaranem, nie zachował należytej ostrożności i doprowadził do zderzenia z łodzią wiosłową o numerze (...), na której to łodzi byli A. L. oraz J. K., którzy łowili wówczas ryby. Obwiniony w konsekwencji spowodował zagrożenie dla życia osób będących na łodzi, ale też zagrożenie zniszczenia samej łodzi. Tym samym Z. S. wykraczając przeciw przepisom w zakresie ruchu na śródlądowych drogach wodnych, w konsekwencji dopuścił się wykroczenia z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej ( DZU z 2001 r, Nr 5 poz. 43 z późn. zm.) w związku z §1.04 pkt 1a i b Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych z dnia 28 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 212, poz. 2072).

Podkreślić należy, że przedmiotowe wykroczenia ma charakter formalny, a więc już stworzenia samego zagrożenia podlega karze.

Wina obwinionego w zakresie popełnienia przypisanego mu czynu, nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu obwiniony przedmiotowego wykroczenia dopuścił nieumyślnie tj. nie mając zamiaru jego popełnienia, popełniła je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia takiego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć, zwłaszcza, że jak sam przyznał ma wieloletnią praktykę, jeśli chodzi o żeglowanie.

Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, zagrożenie, jakie swoim zachowaniem obwiniony spowodował dla innych uczestników ruchu wodnego, wagę naruszonych przez obwinionego obowiązków, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy, jego dotychczasową niekaralność ( oświadczenie obwinionego k. 28v). W świetle powyższego Sąd, uznając obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, precyzując kwalifikację tego czynu i przyjmując, że stanowi on wykroczenia z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej ( DZU z 2001 r, Nr 5 poz. 43 z późn. zm.) w związku z §1.04 pkt 1a i b Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych z dnia 28 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 212, poz. 2072) , na podstawie art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o żegludze śródlądowej ( DZU z 2001 r, Nr 5 poz. 43 z późn. zm.) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 119§1 kpw.