Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2021 r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący SSO Renata Gąsior

Protokolant sekr. sąd. Marta Jachacy

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. w Warszawie

sprawy W. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o przeliczenie emerytury

na skutek odwołania W. C.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia

2 stycznia 2020 r. znak: (...)

zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 2 stycznia 2020 r. znak: (...) w ten sposób, że przelicza od dnia 1 listopada 2019 r. emeryturę W. C., przyjmując do wyliczenia wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (WWPW) na poziomie 80,79% i ustala wysokość świadczenia na kwotę 1.708,42 zł.

UZASADNIENIE

W dniu 11 marca 2020 r. W. C. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 2 stycznia 2020 r. znak: (...) w przedmiocie przeliczenia emerytury. Odwołujący zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie wysokości rzeczywiście uzyskiwanych zarobków w okresie zatrudnienie w spółce (...) w latach 1962-1987 i przyjęcie za ten okres minimalnego wynagrodzenia oraz wniósł o zmianę decyzji poprzez przyznanie emerytury uwzględniającej rzeczywiście uzyskiwane w tym czasie wynagrodzenie za pracę. Odwołujący wskazał, że nie zachował się dokument wskazujący wprost na wysokość uzyskiwanych przez niego w spornym okresie zarobków. W jego ocenie nie ma jednak przeszkód, aby w ramach postępowania przed sądem ustalić – z odwołaniem do zeznań innych pracowników wykonujących taką samą pracę – wysokość wynagrodzenia wypłaconego w tym czasie przez spółkę. Zwrócił uwagę, że w przypadku innych pracowników zachowała się dokumentacja płacowa, która może stanowić dowód na okoliczność wysokości wynagrodzenia osiąganego na danych stanowiskach, jednakże taka dokumentacja nie została przez organ rentowy uwzględniona (odwołanie k. 3 a.s.).

W odpowiedzi na odwołanie z 9 kwietnia 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o jego oddalenie na podstawie
art. 477 ^{( 14)} § 1 k.p.c. Organ rentowy wyjaśnił, ze odwołujący był zatrudniony
w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) Zakład (...) z siedzibą
w W. od maja 1962 r. do czerwca 1987 r. Za okres od 1980 roku do końca zatrudnienia przedłożył zaświadczenie Rp-7, z którego dane zostały uwzględnione do ustalenia wysokości świadczenia. Natomiast za okres wcześniejszy odwołujący nie przedłożył dokumentów potwierdzających podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto w ocenie organu zaliczenie za ten okres wymiaru składek na ubezpieczenie innego pracownika jest możliwe jedynie w przypadku osób zatrudnionych za granicą i na zasadach określonych w § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r.
w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (odpowiedź na odwołanie k. 9-10 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W. C., urodzony (...), był zatrudniony
w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) Zakład (...) z siedzibą
w W. w okresie od 1 kwietnia 1963 r. do 30 czerwca 1987 r. (świadectwo pracy z 30.06.1987 r., świadectwo z 24.07.1998 r. – akta rentowe).

W trakcie zatrudnienia w (...) (...) odwołujący początkowo pracował na stanowisku maszynisty, a następnie na stanowisku maszynisty ciężkich maszyn budowlanych – maszynisty dźwigów gąsienicowych i kołowych. Odwołujący legitymuje się prawem jazdy na samochody osobowe i inne pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony (kategorie E do B), pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (kategorie E do C) oraz autobusy (kategoria D bez przyczepy). Ponadto odwołujący posiada uprawnienia do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i drogowych:

‒

od 9 lutego 1963 r. – elektrownie polowe,

‒

od 11 października 1969 r. – żurawie samojezdne kołowe do 10 ton,

‒

od 2 października 1971 r. – żurawie samojezdne kołowe do 25 ton.

(kopia prawa jazdy, uprawnienia do obsługi ciężkich maszyn budowlanych
i drogowych; świadectwo pracy z 30.06.1987 r., świadectwo z 24.07.1998 r.
– akta rentowe; zeznania świadków: F. P. k. 67-68 a.s., S. S. k. 68 a.s.; zeznania odwołującego k. 68-69 a.s.).

W okresie zatrudnienia odwołującego zdarzały się okresy pracy w których pracownikom przysługiwało wynagrodzenie na akord oraz okresy, w których obowiązywała stawka godzinowa. Ponadto operatorom ciężkich maszyn budowlanych przysługiwały dodatki za obsługę sprzętu oraz premie (świadectwo pracy z 30.06.1987 r., świadectwo z 24.07.1998 r. – akta rentowe; zeznania świadków: F. P. k. 67-68 a.s., S. S. k. 68 a.s.; zeznania odwołującego k. 68-69 a.s.).

W latach 1975-1987 W. C. uzyskał następujące wynagrodzenie:

‒

w 1975 roku – 70.242,00 zł,

‒

w 1976 roku – 88.807,00 zł,

‒

w 1977 roku – 76.178,00 zł,

‒

w 1978 roku – 72.738,00 zł,

‒

w 1979 roku – 75.124,00 zł,

‒

w 1980 roku – 73.270,00 zł,

‒

w 1981 roku – 117.370,00 zł,

‒

w 1982 roku – 87.129,00 zł,

‒

w 1983 roku – 122.891,00 zł,

‒

w 1984 roku – 92,184,00 zł,

‒

w 1985 roku – 283,843,00 zł,

‒

w 1986 roku – 141.052,00 zł,

‒

w 1987 roku – 172.554,00 zł

(zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu: z 09.09.1998 r., z 16.12.2020 r. – akta rentowe; z 21.09.2020 r. k. 24-25 a.s.; pismo (...) (...) Sp z o.o. z 16.12.2020 r. – akta rentowe; listy płac odwołującego z lat 1975-1987 – akta osobowe odwołującego).

Na wniosek W. C., decyzją z 12 października 1998 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przyznał mu emeryturę od 1 września 1998 r. Do ustalenia wysokości emerytury przyjęto wskaźnik podstawy wymiaru wynoszący 69,14% wyliczony z lat kalendarzowych od stycznia 1980 roku do grudnia 1988 roku (decyzja ZUS
z 12.10.1998 r. ws. przyznania emerytury – akta rentowe).

Wnioskiem z 11 października 2019 r. W. C. zwrócił się
do (...) Oddziału ZUS o ponowne obliczenie jego obecnych świadczeń emerytalnych, wskazując, że stawka jego obecnych świadczeń emerytalnych została ustalona na podstawie stawki zarobków minimalnych z okresu pracy
w (...) (...). Wskazał, że listy płac z okresu, kiedy był zatrudniony w (...) (...) zostały zlikwidowane, jednak posiada dokumenty potwierdzające lata jego pracy, uprawnienia do jej wykonywania oraz oświadczenia dwóch świadków, którzy w tym samym okresie pracowali z nim w zakładzie pracy na tym samym stanowisku co on z udokumentowaną wysokością świadczeń emerytalnych, jakie utrzymują. Do wniosku odwołujący załączył dokumenty potwierdzające ww. okoliczności (wniosek z 11.10.2019 r. z załącznikami – akta rentowe).

Po rozpatrzeniu wniosku ZUS (...) Oddział w W. decyzją z 2 stycznia 2020 r. znak: (...) przeliczył emeryturę odwołującego od 1 listopada 2011 r. i ustalił jej wysokość na kwotę 1.076 zł (1.538,43 zł z uwzględnieniem waloryzacji od 1 marca 2019 r.). Do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy przyjął wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony z dochodu z lat 1980-1988, wynoszący 69,14% (decyzja ZUS z 02.01.2020 r. z załącznikami – akta rentowe).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o wymienione wyżej dowody z dokumentów, zeznań świadków oraz zeznań odwołującego, uznając je co do zasady za wiarygodne.

Z uwagi na charakter niniejszej sprawy Sąd w dużej mierzy opierał się na informacjach wynikających z zebranej w sprawie dokumentacji załączonej do akt sprawy (a.s.) i akt rentowych, a także akt osobowych odwołującego. Dowody z dokumentów uzyskanych przez Sąd w toku postępowania były w znacznej mierze zbieżne co do okoliczności związanych z wysokością uzyskanego przez odwołującego wynagrodzenia w spornym okresie.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków F. P. i S. S. na okoliczność pracy odwołującego w (...) (...) oraz jej charakteru jako znajdujących potwierdzenie w zebranej w sprawie dokumentacji. Sąd wziął również pod uwagę zeznania świadków dotyczące obowiązujących
w okresie ich zatrudnienia zasad wynagradzania i świadczeń przysługujących pracownikom zatrudnionym w charakterze operatorów ciężkich maszyn budowlanych. W podobnym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom odwołującego, który ogólnie przedstawił okoliczności dotyczące jego zatrudnienia. Relacje odwołującego w tym zakresie pokrywały się z informacjami płynącymi
z dokumentów oraz zeznań świadków.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie było zasadne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył wysokości emerytury odwołującego W. C.. Odwołujący kwestionował przyjęcie przez organ rentowy w skarżonej decyzji minimalnego wynagrodzenia za okres jego zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) Zakład (...) z siedzibą w W. od 1 kwietnia 1963 r. do 30 czerwca 1987 r. W odpowiedzi na powyższe zarzuty organ rentowy wskazywał, iż ustalił wysokość emerytury przyjmując dochód odwołującego z lat 1980-1987 na podstawie załączonego do akt rentowych zaświadczenia Rp-7, zaś za pozostały okres przyjął wynagrodzenie minimalne z uwagi na brak udokumentowanego dochodu odwołującego.

Przechodząc do rozważań na wstępie należy wskazać, że odwołującemu – jako osobie urodzonej przed 1 stycznia 1949 r. – przysługuje emerytura na podstawie art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 291) w myśl którego, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: osiągnęli wiek emerytalny określony w ust. 2 albo 3 oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 27a.

Obliczenie wysokości tej emerytury odbywa się w oparciu o tzw. stare zasady, określone w art. 53 ustawy emerytalnej. Zgodnie z treścią ust. 1 i 2 ww. przepisu emerytura wynosi:

1)  24% kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, oraz

2)  po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych,

3)  po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych – z uwzględnieniem art. 55.

Przy obliczaniu emerytury okresy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

Zasady ponownego przeliczenia emerytury określa art. 111 ust. 1-3 ustawy emerytalnej wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:

1)  z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,

2)  z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,

3)  z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty - a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony na zasadach określonych w art. 15, mnoży się przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. Podstawa wymiaru emerytury lub renty, ustalona na zasadach określonych w ust. 1 i 2, podlega wszystkim waloryzacjom przysługującym do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie tej podstawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1, 4-5 i 6 ustawy emerytalnej podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176 ustawy. W celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:

1)  oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych;

2)  oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu;

3)  oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz

4)  mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19.

- przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%. Na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy emerytalnej przy ustalaniu prawa do emerytury i renty i obliczaniu ich wysokości uwzględnia się, z zastrzeżeniem ust. 2-5, okresy składkowe, o których mowa w art. 6 oraz okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 ustawy.

Jak wskazano powyżej, odwołujący W. C. domagał się przeliczenia emerytury z uwzględnieniem dochodu uzyskanego w trakcie zatrudnienia w (...) (...) w latach 1963-1987 w oparciu o dochód wskazanych przez niego osób – F. P. i S. S., którzy wraz z nim pracowali w ww. zakładzie pracy. Powyższe odwołujący uzasadniał okolicznością likwidacji zakładu pracy oraz dokumentacji kadrowo-płacowej. W kontekście powyższego wskazać należy, że postępowanie dowodowe prowadzone przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, a dotyczące świadczeń wypłacanych z systemu emerytalnego, podlega pewnym ograniczeniom. Regulacje określające dowody dopuszczalne w takim postępowaniu określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r. nr 237, poz. 1412). Zgodnie z § 21 ww. rozporządzenia środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Odmiennie niż w postępowaniu przed organem rentowym, w postępowaniu cywilnym w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe sąd nie jest związany takimi ograniczeniami w dowodzeniu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 111/07). Pogląd wyrażony w cytowanym wyżej orzecznictwie znajduje uzasadnienie w tym, że z uwagi na upływ lat ubezpieczeni wnioskujący o przyznanie im prawa do świadczenia emerytalnego lub jego przeliczenie mogą napotkać pewne trudności w należytym udokumentowaniu nie tylko przebiegu zatrudnienia czy też faktu otrzymywania konkretnych składników wynagrodzeń bądź ich wysokości, lecz również samej okoliczności zatrudnienia w danym zakładzie pracy. Praktyka orzecznicza obrazuje wiele przypadków, w których dostęp ubezpieczonych do pełnych akt osobowych jest problematyczny. Przyczyną tego stanu rzeczy najczęściej jest likwidacja zakładu pracy, w którym ubezpieczony przed laty pracował, zagubienie dokumentacji w związku z krótkim termin jej obowiązkowej archiwizacji czy przejęciem zakładu pracy przez inny podmiot, lecz również niestaranne prowadzenie dokumentacji kadrowo-płacowej przez byłego pracodawcę. Ujemne konsekwencje związane z trudnościami w dokumentowaniu okresów składkowych czy też wysokości wynagrodzeń z lat odległych nie powinny zatem obciążać wyłącznie ubezpieczonych, jednakże nie można również odpowiedzialności za taki stan rzeczy przenosić w całości na Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być wprawdzie udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, jednakże zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 9 stycznia 1998 r. II UKN 440/97 i z 4 lipca 2007 r. I UK 36/07, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 października 2013 r., III AUa 269/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 marca 2006 r., III AUa 1096/05).

Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy zważył, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przeliczenia emerytury odwołującego z przyjęciem dochodów uzyskiwanych przez świadków F. P. i S. S.. Sąd zważył, że wprawdzie odwołujący załączył do akt rentowych dokumenty w postaci decyzji o przyznaniu emerytury wyżej wymienionym, a także zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu F. P., niemniej jednak z dowodów tych nie wynikały żadne informacje pozwalające na choćby porównawcze odtworzenie wysokości wynagrodzenia, jakie odwołujący uzyskiwał w latach 1963-1979 (a więc w okresie, za który organ rentowy przyjął wynagrodzenie minimalne). Wspomniane wyżej zaświadczenie Rp-7 współpracownika odwołującego zawierało jedynie informacje o dochodzie uzyskanym przez świadka w latach 1989-1996, a więc poza okresem spornym. Nadto Sąd w toku postępowania przesłuchał świadków, którzy wprawdzie potwierdzili fakt współpracy z odwołującym oraz charakter jego pracy jako operatora ciężkich maszyn budowlanych – co korespondowało z relacjami samego odwołującego, jak i dokumentacją załączoną do akt rentowych – niemniej jednak nie przedstawili żadnych okoliczności pozwalających na poczynienie precyzyjnych informacji o osiąganym przez niego w trakcie zatrudnienia wynagrodzeniu. W tym też zakresie istniały pewne rozbieżności między relacjami świadków, którzy wskazali, że wynagrodzenie zasadnicze było ustalane okresowo na akord lub wg. stawki godzinowej, a zeznaniami odwołującego, który zeznał, że przysługujące mu wynagrodzenie było naliczane akordowo.

Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy miał na względzie, zebrane w sprawie i uzyskane w toku postępowania dokumenty pozwalały na dokonanie odmiennych ustaleń w zakresie dochodów odwołującego z tytułu zatrudnienia w (...) (...). Należy zwrócić uwagę, że wydając skarżoną decyzję z 2 stycznia 2020 r. i ustalając wysokość dochodów odwołującego w spornym okresie Zakład Ubezpieczeń Społecznych dysponował jedynie dokumentem w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (Rp-7) wystawionym przez ww. zakład w dniu 9 września 1998 r. Przedmiotowe zaświadczenie zawierało jedynie informacje o wysokości wynagrodzenia i świadczeń, jakie odwołujący uzyskał w latach 1980-1987. Tymczasem w toku postępowania sądowego odwołujący uzyskał i przedłożył zaświadczenie Rp-7 z 21 września 2020 r., wystawione przez firmę (...) Sp. z o.o., podmiot świadczący usługi w zakresie przechowywania dokumentów (...) (...) S.A. z siedzibą w W. – następcy prawnego byłego pracodawcy odwołującej, tj. (...) (...)). Powyższe zaświadczenie obejmowało dodatkowo dochód jaki odwołujący uzyskał w latach 1975-1987. Ponadto, w wyniku zwrócenia się przez ZUS do (...) Sp. z o.o. o wyjaśnienie rozbieżności między zaświadczeniami Rp-7 z 9 września 1998 r. oraz z 21 września 2020 r. organ rentowy uzyskał dodatkowe zaświadczenie Rp-7 wystawione przez ww. podmiot z 16 grudnia 2020 r. zawierające korektę dochodu odwołującego za rok 1987. Jednocześnie spółka wyjaśniła, że po przeanalizowaniu dokumentacji płacowej odwołującego stwierdzono, iż prawidłowe kwoty wynagrodzenia za lata 1975-1981 oraz 1985-1986 wykazano w zaświadczeniu Rp-7 z 21 września 2020 r., natomiast za lata 1980-1984 w zaświadczeniu Rp-7 z 9 września 1998 r. Dysponując powyższymi informacjami Sąd zwrócił się do ww. podmiotu o udostępnienie dokumentacji kadrowo-płacowej odwołującego, w wyniku czego uzyskał dostęp do list płac W. C. z lat 1969, 1971-1973, oraz z lat 1975-1987. Sąd poddał analizie informacje zawarte w listach płac, uznając, że za część okresu zatrudnienia odwołującego, tj. lata 1975-1987 wykazane w listach dochody zostały odzwierciedlone w wymienionych wyżej zaświadczeniach Rp-7 zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez (...) Sp. z o.o. Również organ rentowy w piśmie procesowym z 16 września 2021 r. potwierdził, że po analizie list płac za lata 1975-1985 kwoty wynagrodzeń pokrywają się z kwotami wskazanymi w zaświadczeniach o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 9 września 1998 r. oraz z 21 września 2020 r. (k. 85 a.s.). Sąd miał przy tym na względzie, że również listy płac za lata 1969, 1971-1973 zawierają informacje o wynagrodzeniu odwołującego, jednakże informacje zdają się być niepełne – obejmują bowiem pojedyncze miesiące w tych latach, a suma tych dochodów jest niższa niż obowiązujące w tych latach wynagrodzenie minimalne.

W obliczu powyższego Sąd zobowiązał organ rentowy do hipotetycznego wyliczenia emerytury odwołującego w najkorzystniejszym wariancie oraz z uwzględnieniem przedstawionych w toku postępowania dowodów. Wykonując powyższe zobowiązanie organ rentowy dokonał hipotetycznego przeliczenia emerytury odwołującego, przyjmując do obliczenia wskaźnika podstawy wymiaru wynagrodzenie za lata 1975-1979 zgodnie z zaświadczeniem z 21 września 2020 r. w miejsce przyjętego poprzednio wynagrodzenia minimalne. Obliczenie wysokości wskaźnika podstawy wymiaru odwołującego z 20 lat kalendarzowych z całego okresu zatrudnienia – z uwzględnieniem wspomnianego wyżej dochodu z lat 1975-1979 – prowadziło do ustalenia jego wysokości w wymiarze 80,79% (k. 35 a.s., k. 47 a.s., k. 86 a.s.). Kwota świadczenia z uwzględnieniem najkorzystniejszego powyższej wartości wskaźnika wynosiłaby 1.708,42 złotych.

Mając na względzie powyższe okoliczności i uwzględniając uzyskane w toku postępowania informacje mające wpływ na wysokość emerytury Sąd Okręgowy stwierdził, że w sprawie zachodziły podstawy do przeliczenia przysługującego W. C. świadczenia, co czyniło wywiedzione przez niego odwołanie zasadnym. Uzyskana w toku postępowania dokumentacja zawierała bowiem informacje pozwalające na korzystniejsze ustalenie parametrów służących do obliczenia wysokości emerytury odwołującego i w konsekwencji ustalenia wysokości tego świadczenia w wymiarze wyższym, niż w zaskarżonej decyzji z 2 stycznia 2020 roku.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał odwołanie W. C. za zasadne i na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił skarżoną decyzję organu rentowego z 2 stycznia 2020 r. znak: (...) w ten sposób, że przeliczył przysługującą mu emeryturę od 1 listopada 2019 r. przyjmując do jej wyliczenia wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wymiarze 80,79% i ustalając wysokość świadczenia na kwotę 1.708,42 zł.

SSO Renata Gąsior