Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2024 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu, Wydział III Rodzinny i Nieletnich

w składzie:

Przewodniczący sędzia Tomasz Simiński-Stanny

Protokolant sekretarz sądowy Weronika Góralska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2024 r. w G.

sprawy z powództwa małoletniego A. G. działającego przez matkę H. G.

przeciwko D. Ż.

o podwyższenie alimentów

I.  podwyższa od pozwanego D. Ż. alimenty na rzecz małoletniego powoda A. G., ustalone ostatnio na podstawie ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu z dnia 03.11.2017 r. w sprawie o sygn. akt III RC 539/17, z kwoty 500,-zł miesięcznie do kwoty 800,-zł (osiemset złotych) miesięcznie, płatne z góry do dnia 15. każdego miesiąca do rąk matki powoda - H. G., poczynając od dnia 30.05.2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnieni na wypadek zwłoki w płatności którejkolwiek z rat;

II.  oddala powództwo w pozostałej części;

III.  zasądza od pozwanego D. Ż. na rzecz małoletniego powoda A. G. kwotę 1035,-zł (jeden tysiąc trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu płatną do rąk H. G. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje pobrać od pozwanego D. Ż. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 240,-zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, zaś w pozostałym zakresie nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;

V.  wyrokowi w punkcie I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt III RC 281/23

UZASADNIENIE

Małoletni powód A. G., działający przez przedstawicielkę ustawową - matkę H. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Sądu Rejonowego w Grudziądzu pozew przeciwko D. Ż. o podwyższenie alimentów z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 1000 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że od czasu ustalenia alimentów w kwocie 500 zł miesięcznie w 2017 r. istotnie zwiększyły się jego uzasadnione potrzeby, a także poprawiły możliwości zarobkowe pozwanego.

W odpowiedz na pozew pozwany D. Ż., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnienie pozwu podniósł, że matka dziecka dopuszcza się alienacji rodzicielskiej, uniemożliwiając czynienie przez pozwanego osobistych starań o utrzymanie i wychowanie syna. Zakwestionował wydatki wskazane w pozwie jako zawyżone i niewykazane. Ponadto podał, że jego możliwości zarobkowe nie pozwalają mu na łożenie wyższych alimentów.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletni A. G. urodził się (...) i pochodzi z nieformalnego związku (...).

Wymiar obowiązku alimentacyjnego pozwanego D. Ż. wobec jego małoletniego syna - A. G. został ustalony na mocy ugody sądowej zwartej przed Sądem Rejonowym w Grudziądzu w dniu 3 listopada 2017 r. w sprawie III RC 539/17 w kwocie 500 zł miesięcznie.

Małoletni powód miał wówczas 3,5 roku, jego centrum życiowe koncentrowało się w środowisku domowym. Matka dziecka nie wykonywała pracy zarobkowej, natomiast pozwany przebywał zakładzie karnym.

(Fakty bezsporne.)

Małoletni A. G. ma 10 lat. Uczęszcza do IV klasy Szkoły Podstawowej w B.. Chłopiec spożywa obiady w szkole, które kosztują 95-110 zł miesięcznie. Ponadto co roku matka wyposaża syna we wszystkie niezbędne przybory szkolne, tj. plecak, piórnik, artykuły papiernicze i kreślarskie, strój na zajęcia wychowania fizycznego, itp. Opłaca mu również składki klasowe i składkę na (...). W czerwcu br. małoletni był na wycieczce klasowej, która kosztowała 500 zł. Chłopiec uczęszcza na dodatkowe zajęcia z języka niemieckiego.

Małoletni jest uzdolniony muzycznie i uczęszcza do Szkoły Muzycznej Y. w G.. Czesne wynosi 200 zł miesięcznie. Ponadto matka zakupiła dla syna podręczniki do szkoły muzycznej za 100 zł. Chłopiec otrzymał w ramach prezentu świątecznego keyboard za 5000 zł. Obecnie zbiera na swój wymarzony instrument, który kosztuje 15 000 zł. Matka dowozi syna na lekcje, recitale i próby.

U chłopca zdiagnozowano liczne alergie wziewne i pokarmowe (na kakao, jabłko, maliny, truskawki i orzechy). Małoletni korzysta głównie z prywatnej opieki medycznej ze względu na odległe terminy wizyt u specjalistów. Uczęszcza do alergologa, dermatologa (w związku ze skórnymi objawami alergii) oraz stomatologa. Leczy się również ortodontycznie. Koszt wizyty u stomatologa waha się między 170-250 zł jednorazowo. Koszt leczenia dermatologicznego to około 100 zł za wizytę. Chłopiec musi stosować specjalistyczne maści. Ponadto jest w trakcie odczulania.

W ostatnim czasie matka zakupiła dla syna m.in. laptop za 800 zł, słuchawki za ok. 170 zł oraz garnitur do I Komunii Św. Zapewniła synowi wyjazd na kolonię w sierpniu br.

Matka opłaca synowi abonament telefoniczny wraz z ratą za sprzęt w wysokości 221,40 zł. Cena telefonu wynosiła 5000 zł.

Małoletni zgodnie z postanowieniem sądu opiekuńczego uczęszcza na psychoterapię celem odbudowania relacji z ojcem. Rodzice zostali zobowiązani do ponoszenia kosztów terapii po połowie. Spotkania odbywają się raz w tygodniu w T..

Pomiędzy rodzicami dziecka istnieje silny, wieloletni konflikt, dotyczący przede wszystkim kontaktów ojca z synem. Przed sądem opiekuńczym toczyły się liczne postępowania dotyczące małoletniego powoda, w tym w przedmiocie wykonywanie kontaktów. Sąd Rejonowy w Grudziądzu w sprawie I. N. 394/21 ustalił, że H. G. niewłaściwie wykonywała obowiązki wynikające z orzeczeń sądu w przedmiocie kontaktów i zagroził jej nakazaniem zapłaty na rzecz ojca dziecka oznaczonej sumy pieniężnej za każde naruszenie obowiązku. Obecnie osobiste kontakty małoletniego powoda z pozwanym są zawieszone na czas trwania terapii psychologicznej. Sąd opiekuńczy ograniczył H. G. władzę rodzicielską poprzez poddanie jej wykonywania nadzorowi kuratora sądowego.

(Dowód:



treść dokumentów ze spraw I. N. (...), VIII Ca 43/22 k. 47-76 akt,



protokół rozprawy apelacyjnej k. 75-77 akt,



treść postanowienia ze sprawy I. N. (...) z uzasadnieniem k. 78-91 akt,



treść postanowienia ze sprawy I. N. 394/24 z uzasadnieniem k. 92-102 akt,



treść postanowienia ze sprawy I. N. 754/21 k. 142 akt,



treść postanowienia ze sprawy VIII Ca 43/22 k. 145-147 akt,



płyta CD k. 103 akt,



korespondencja z psychologiem k. 143-144 akt,



potwierdzenia przelewu k. 152-159, 164-183, 185-191, 231-252, 326, 328-329 akt,



faktury i paragony k. 160, 192-194, 196-202, 208-216, 218-221, 223-230, 277-278, 323, 325, 327 akt,



potwierdzenie zamówienia k. 161-163, 195, 203, 222, 322, 324 akt,



decyzja podatkowa k. 184 akt,



dokumentacja medyczna k. 270-271 akt,



zeznania świadka U. Ż. k. 262v-263 akt,



przesłuchanie przedst. ust. powoda H. Ż. k. 117-118, 330v-331 akt.)

H. G. urodziła się (...) Ukończyła studia magisterskie na kierunku administracja. Ponadto ukończyła szkołę policealną na kierunku ratownika medycznego. Pracowała jako opiekunka w przedszkolu niepublicznym. Nie przedłużono jej umowy z uwagi na dużą ilość nieobecności w pracy spowodowanych m.in. wieloma sprawami sądowymi.

Obecnie H. G. prowadzi własną działalność gospodarczą i pośredniczy w sprzedaży ubezpieczeń. Jej dochód za 2023 r. wyniósł 52 393,09 zł, zaś przychód 72 993,41 zł. Deklaruje, że obecnie osiąga wyższe zarobki, niż w okresie gdy pracowała w przedszkolu. Ponadto ma bardziej elastyczne godziny pracy. Pobiera świadczenie wychowawcze na syna. Otrzymuje także wsparcie finansowe od swojej matki.

H. G. mieszka wraz z małoletnim A. G. w domu jednorodzinnym położonym w M. o pow. 80 m ². W ostatnim czasie wyremontowała cały parter domu. Nieruchomość jest ogrzewana piecowo. W okresie grzewczym zużywa około 1 tony opału miesięczni (1 tona węgla kosztuje około 1800 zł). Ponadto płaci 60 zł miesięcznie za gospodarowanie odpadami oraz średnio 500 zł co 2 miesiące za energię elektryczną.

H. G. ma jeszcze jednego, dorosłego syna, który studiuje zaocznie i pracuje.

(Dowód:



rozliczenie (...) k. 123-125 akt,



zeznanie podatkowe k. 125-134, 291-309 akt,



informacja PUP w G. k. 274 akt,



zeznania świadka U. Ż. k. 262v-263 akt,



przesłuchanie przedst. ust. powoda H. Ż. k. 117-118, 300v-331 akt.)

Pozwany D. Ż. urodził się (...) Posiada wykształcenie wyższe - pedagogika resocjalizacyjna i oligofrenopedagogika. W przeszłości pracował w wyuczonym zawodzie jako wychowawca w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Obecnie nie może podejmować żadnej pracy z dziećmi, ponieważ został skazany za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. W okresie od 13 września 2013 r. do 12 września 2018 r. odbywał karę pozbawienia wolności.

Od października 2019 r. pozwany pracuje w rodzinnej firmie remontowo-budowlanej. Według niego działalność przynosi niewielkie zyski. Pozwany czuje się w obowiązku pomagać przy prowadzeniu rodzinnego biznesu.

Dochód pozwanego za 2023 r. wyniósł 44 034 zł, zaś przychód 47 034 zł. Jedyny jego majątek stanowi samochód osobowy F. (...).

Pozwany leczył się onkologicznie w związku z nowotworem tarczycy. Jego choroba jest w remisji. Nie posiada orzeczenia o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, jest zatem w pełni zdolny do pracy.

Pozwany mieszka z rodzicami w ich domu. Płaci 50 zł miesięcznie za wodę, 30 zł miesięcznie za prąd, a także 300 zł miesięcznie za opał w okresie grzewczym. Jego pozostałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą: 600 zł - wyżywienie, 50-100 zł leki, 100 zł środki czystości i kosmetyki, 100 zł odzież i obuwie, 100 zł ubezpieczenie samochodu, 400 zł paliwo. Ponadto regularnie płaci alimenty na syna w kwocie 500 zł miesięcznie.

Dotychczas pozwany ponosił koszty terapii psychologicznej z synem w wysokości 600-700 zł miesięcznie wraz z kosztami dojazdu. Obecnie jest na etapie poszukiwania nowego specjalisty. Żądana stawka za jedną wizytę wynosi przeważnie 300 zł, dotychczas wynosiła 150 zł. Pozwany na spotkania z synem przywozi mu owoce, słodycze i napoje.

Pozwany chciałby bardziej angażować się w życie swojego syna i realizować się w roli ojca.

(Dowód:



zaświadczenie o zatrudnieniu k. 21-22 akt,



faktury k. 23-38, 43-46, 257-261 akt,



polisa k. 39-41, 254-255 akt,



zlecenie k. 42 akt,



zeznanie podatkowe k. 288-290, 313-317 akt,



zeznania świadka M. Ż. k. 118-118v akt,



zeznania świadka S. Ż. k. 118v-119 akt,



przesłuchanie pozwanego k. 117v, 331-331v akt)

Stan faktyczny w sprawie sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów, zeznań świadków M. Ż. (2), S. Ż. (2) i U. Ż. (2), a także na podstawie przesłuchania stron - H. G. i D. Ż..

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków M. Ż. (2), S. Ż. (2) i U. Ż. (2), choć przy ustalaniu stanu faktycznego w oparciu o ich zeznania sąd uwzględnił fakt, że z uwagi na istniejący konflikt w rodzinie świadkowie nie są w pełni obiektywni i mają tendencję do postrzegania rzeczywistość z perspektywy jednej strony.

Sąd dał wiarę zeznaniom matki powoda H. G. oraz pozwanego D. Ż. w zakresie w jakim znalazło to wyraz w ustalonym stanie faktycznym.

Sąd zważył, co następuje:

Przechodząc do rozważań prawnych należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 138 k.r.o. strony w razie zmiany stosunków mogą żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się zaś istotne zwiększenie, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, w skutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie lub zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, a niekiedy nawet ustanie obowiązku alimentacyjnego. Zakres świadczeń wyznaczają natomiast, zgodnie z treścią art. 135 k.r.o., z jednej strony usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, z drugiej zaś rzeczywiste możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Współzależność między tymi dwoma czynnikami wyraża się w tym, że usprawiedliwione potrzeby uprawnionego powinny być zaspokajane w takim zakresie, w jakim pozwalają na to możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury i doktryny prawniczej zatem dopiero ustalenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, następnie porównanie tych wartości umożliwia ustalenie, czy i w jakim zakresie (w całości bądź w części) potrzeby uprawnionego mogą być zaspokojone przez zobowiązanego.

W myśl art. 133 k.r.o. rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, zakres potrzeb uprawnionego małoletniego dziecka wyznacza przede wszystkim dyrektywa zaspokajania przez rodziców potrzeb ekonomicznych dziecka zgodnie z zasadą równej stopy życiowej (por. wyrok SN z dn. 7.06.1972 r., III CZP 43/72, OSNCP 1972, nr 11, poz. 198; uchwał SN z dn. 31.01.1986 r., III CZP 76/85, OSNC 1987, nr 1, poz. 4).

Zdaniem sądu od czasu, gdy została zwarta ugoda sądowa między stronami w przedmiocie alimentów, doszło do istotnej zmiany stosunków w zakresie - przede wszystkim usprawiedliwionych potrzeb małoletniego powoda. Naturalnym jest, że w procesie rozwoju i dorastania potrzeby dziecka rosną, a nie maleją i każdy rodzic musi się z tym faktem liczyć. Ponadto zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 1965 r., sygn. akt I CZ 135/64, już sama różnica wieku dziecka, spowodowana upływem czasu od daty orzeczenia określającego wysokość renty alimentacyjnej, uzasadnia wzrost potrzeb związany chociażby z uczęszczaniem do szkoły, czy pobieraniem dodatkowych lekcji, itp., co z kolei pociąga za sobą konieczność ponoszenia zwiększonych wydatków.

Obowiązek alimentacyjny pozwanego w stosunku do małoletniego powoda po raz ostatni został skonkretyzowany w ugodzie sądowej z dnia 3 listopada 2017 r. w sprawie o sygnaturze III RC 539/17, gdzie obciążono pozwanego alimentami w kwocie po 500 zł miesięcznie. W czasie, gdy toczyła się poprzednio sprawa o alimenty małoletni miał zaledwie 3,5 roku, a jego codzienne życie koncentrowało się w środowisku domowym. Obecnie chłopiec ma już 10 lat i uczęszcza do szkoły podstawowej. Ponadto ma pasję muzyczną, którą rozwija. Obecnie w zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniego powoda wchodzą wydatki związane bezpośrednio z jego utrzymaniem, takie jak wydatki na wyżywienie, artykuły kosmetyczne i higieniczne, edukację, odzież i obuwie, a także te związane z utrzymaniem miejsca zamieszkania, w którym ulokowane jest jego centrum życiowe. Na uwadze mieć także należy rozwój psychofizyczny małoletniego, jego potrzebę rozrywki i rozwijania zainteresowań. Przy czym należy zauważyć, że małoletni ma szczególne potrzeby w zakresie kosztów leczenia.

W ocenie sądu przedstawione przez matkę małoletniego wydatki na utrzymanie dziecka są w większości niewygórowane i uzasadnione. Niemniej sąd uznał, że małoletni powinien w większym zakresie korzystać z refundowanej opieki zdrowotnej, ponieważ możliwości zarobkowe obojga rodziców nie uzasadniają korzystania wyłącznie z prywatnych wizyt lekarskich. Zwłaszcza, że problemy zdrowotne małoletniego nie są nowe, zatem matka miała wystarczającą ilość czasu aby znaleźć odpowiednich specjalistów przyjmujących w ramach NFZ. W ocenie sądu jedynie w przypadku pilnych wizyt u specjalisty, małoletni powinien korzystać z prywatnej opieki lekarskiej.

Odnośnie wydatków związanych z zakupem wyprawki szkolnej dla małoletniego A. sąd miał na uwadze, że jej zakup jest w części finansowany przez państwo, gdyż rodzice dzieci w wieku szkolnych otrzymują świadczenie (...). Zatem matka nie musi ponosić samodzielnie wszystkich wydatków związanych edukacją syna.

Odnośnie kosztów utrzymania nieruchomości, w której zamieszkuje małoletni wraz z matką sąd miał na uwadze, że wszystkie wydatki mieszkaniowe matki nie mogą obciążać pozwanego i połowa tych wydatków nie stanowi usprawiedliwionych kosztów utrzymania dziecka. Na potrzeby małoletniego mogą składać się tylko te wydatki mieszkaniowe ponoszone przez matkę, które przekraczają koszty które ponosiłaby zamieszkując sama w tym mieszkaniu, a więc np. zwiększone zużycie prądu, wody, kosztów ogrzewania, wywozu śmieci. Ponadto w koniecznych kosztach utrzymania dziecka sąd nie uwzględnił wydatków związanych z remontem domu czy zakupem sprzętów AGD i RTV. Nieruchomość stanowi wyłączny majątek matki dziecka i to ona powinna czynić nakłady na jej utrzymanie. Gdyby H. G. mieszkała sama, również musiałaby ponieść wydatki związane z remontem parteru i zaopatrzyć się np. w lodówkę i pralkę. Fakt zamieszkiwania z małoletnim dzieckiem nie zwiększa tych wydatków w istotny sposób.

Sąd uznał za zbytkowe przeznaczanie po 221,40 zł miesięcznie na abonament telefoniczny dla małoletniego powoda wraz z ratą za sprzęt. Z pewnością dziesięciolatkowi nie jest potrzebny telefon komórkowy za 5000 zł. Ponadto możliwości majątkowe jego rodziców nie uzasadniają kupowania tak drogiego sprzętu dla syna.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę sąd uznał, że usprawiedliwione, średnie miesięczne wydatki na utrzymanie małoletniego A. G. wynoszą około 1600 zł miesięcznie i składają się na nie: wyżywienie w domu - 400 zł, wyżywienie w szkole - 100 zł, odzież i obuwie - 200 zł, edukacja - 50 zł, wydatki na środki czystości i kosmetyki (w tym maści) - 50 zł, szkoła muzyczna - 200 zł, leki i leczenie - 100 zł, udział w kosztach utrzymania mieszkania - 250 zł, rozrywka - 50 zł, dojazdy - 50 zł, abonament telefoniczny - 50 zł, inne większe jednorazowe wydatki (zakup laptopa, keyboardu, itp.) - 100 zł.

Z uwagi na fakt, że oboje rodzice zostali zobowiązani do ponoszenia kosztów terapii psychologicznej małoletniego, sąd nie uwzględnił tych wydatków w kosztach utrzymania dziecka.

Ustalając wysokość usprawiedliwionych potrzeb powoda sąd kierował się zasadą, że dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. W realiach przedmiotowej sprawy należało dokonywać tych ustaleń w odniesieniu do stopy życiowej pozwanego. Każdy z rodziców winien bowiem zapewnić dziecku takie warunki, na jakie go stać przy wykorzystaniu swoich możliwości zarobkowych i majątkowych.

Bezspornym faktem w sprawie jest, że w aktualnym stanie kontakty pozwanego z małoletnim synem w zasadzie się nie odbywają (poza wspólną terapią). Nie należy jednak tracić z pola widzenia faktu, że dotychczas kontakty te ustalone zostały przez sąd opiekuńczy w dość szerokim zakresie, jednak z uwagi na opór dziecka, musiały zostać zawieszone. Nie mając kompetencji do ustalenia przyczyny takiego stanu rzeczy w niniejszym postępowaniu, zwrócić należy tylko uwagę, że pomiędzy stronami istnieje głęboki konflikt, którego uczestnikami jest małoletni powód, a pozwany niewątpliwie zabiega o kontakty z synem. Świadczą o tym liczne postępowania toczące się przez sądem opiekuńczym, mające na celu realizację tych kontaktów. Niewątpliwie obowiązkiem obydwojga rodziców jest natomiast stworzenie takich warunków i doprowadzenie do takiej sytuacji aby zapewnić małoletniemu synowi kontakt z obydwojgiem rodziców. Alienacja rodzicielska jest działaniem sprzecznym z dobrem dziecka, powodując szkodę, której pieniądzem nie da się zmierzyć, ani zrekompensować w żaden inny sposób. Wobec powyższego sąd ustalając obowiązek alimentacyjny od pozwanego na rzecz małoletniego powoda, wziął pod uwagę fakt, że pozwany chciałby realizować go także w postaci osobistych starań o wychowanie i utrzymanie syna. Z tych też względów obciążył rodziców w równych częściach kosztami utrzymania ich syna, mimo iż de facto cały codzienny trud utrzymania i wychowania obciąża matkę dziecka. Nie ulega przy tym wątpliwości, że nawet gdyby chłopiec spędzał kilka dni w miesiącu z ojcem, to nadal w przeważającej mierze, to matka musiałaby ponosić koszty utrzymanie syna oraz czyniła starania osobiste (przygotowywanie posiłków, pranie, itp.).

W odniesieniu do sytuacji majątkowej i zarobkowej pozwanego stwierdzić należy, że nie wykorzystuje on w pełni swych możliwości zarobkowych. Zauważyć bowiem należy, że pozwany był skazany za umyślne przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a następnie osadzony w zakładzie karnym. Nie ulega wątpliwości, że wyłącznie z własnej winy pozbawił się możliwości wykonywania wyuczonego zawodu. Ponadto jako osoba wykształcona i w pełni sprawa intelektualnie z łatwością mógł i powinien przewidzieć skutki swojego postępowania. Fakt odbycia kary pozbawienia wolności nie może być gratyfikacją dla pozwanego, skutkującą oddaleniem powództwa i przerzuceniem większości wydatków związanych z utrzymaniem małoletniego syna na matkę dziecka.

Pozwany ma wykształcenie, które niewątpliwie powinno łączyć się z godziwym wynagrodzeniem. Nie ma innych osób na swoim utrzymaniu. Jest osobą zdrową, w pełni zdolną do pracy. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody.

W ocenie sądu, pozwany nie wykosztuje w pełni swych możliwości zarobkowych. Jak wskazał, wspomaga rodziców w prowadzeniu rodzinnej firmy, jednak jak sam podkreślał uzyskuje z tego tytułu niewielkie dochody. W ocenie sądu nie jest to racjonalne podejście. Skoro przedsiębiorstwo nie przynosi istotnych zysków, pozwany powinien poszukać innego zatrudnienia, a pomagać rodzicom np. po godzinach, czy weekendy. Innym rozwiązaniem jest podniesienie większym nakładem pracy własnej rentowności współprowadzonej firmy. W ocenie sądu możliwości majątkowe i zarobkowe pozwanego pozwalają mu na osiągnięcie dochodu w wysokości co najmniej 4500 zł netto miesięcznie.

W tej sytuacji sąd uznał, że zasadne jest podwyższenie obowiązku alimentacyjnego od pozwanego na rzecz małoletniego powoda z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 800 zł miesięcznie, poczynając od dnia złożenia pozwu, tj. 30 maja 2023 r. Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia alimentów w wyższej kwocie.

Wobec powyższego sąd orzekł jak w punktach I. i II. wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. i art. 100 k.p.c. Wartość przedmiotu sporu w przedmiotowej sprawie wynosiła 6000 zł. Strona powodowa wygrała sprawę w części - w 60%, tym samym przegrała w stosunku 40%.

Małoletni powód i pozwany byli reprezentowani w sprawie przez fachowych pełnomocników, będących adwokatami. Wysokość stawki pełnomocnika małoletniego powoda na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów wynosiła 1800 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów stawka pełnomocnika pozwanego wynosiła 120 zł. Obaj pełnomocnicy uiścili opłaty skarbowe w kwotach po 17 zł.

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności strony za wynik procesu, powód powinien zwrócić pozwanemu 55 zł, zaś pozwany powinien zwrócić powodowi 1090 zł Po stosunkowym rozliczeniu kosztów stronie powodowej należał się zwrot kosztów procesu w kwocie 1035 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (punkt III wyroku).

W sposób analogiczny sąd rozliczył koszty sądowe. Opłata sądowa od pozwu w niniejszej sprawie wynosiła 400 zł i nie została uiszczona przez stronę podwodą, z uwagi na zwolnienie ustawowe (art. 96 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych). Skoro pozwany przegrał sprawę w 60 %, to sąd obciążył go opłatą sądową w kwocie 240 zł, natomiast w pozostałym zakresie na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa (punkt IV wyroku).

Rygor natychmiastowej wykonalności nadano w trybie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. (punkt V. wyroku).