Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 243/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 15 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 314/22

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił rażącą niewspółmierność kary przez orzeczenie oskarżonemu jej łagodniejszego typu w postaci grzywny zamiast wnioskowanej przez oskarżyciela posiłkowego kary 2 lat ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz rażąco niskiej nawiązki w kwocie 2000 zł zamiast wnioskowanej przez oskarżyciela posiłkowego w kwocie 15.000 zł, mając na uwadze że: wymierzona kara nie odpowiada dyrektywom wymiaru kary zawartym w art. 53 § 1 k.k., bowiem pomija cele wychowawcze i zapobiegawcze względem oskarżonego, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, nadto nie uwzględnia zachowania oskarżonego po popełnieniu czynu, który nie czynił żadnych starań w zakresie naprawienia pokrzywdzonemu szkody, tj. jego przeproszenia i zadośćuczynienia pieniężnego, zaś wymierzona nawiązka nie jest adekwatna do rozmiaru wyrządzonej pokrzywdzonemu przestępstwem szkody i nie uwzględnia jego skutków, a w tym izolacji i napiętnowania społecznego pokrzywdzonego w wyniku zidentyfikowania jego osoby drogą wpisu na poczytnym lokalnym portalu internetowym, ponadprzeciętnej dolegliwości przestępstwa w relacji do pogorszenia stanu zdrowia pokrzywdzonego, który min uprzednio przebył zawał serca, cierpi na chorobę wieńcową i depresję.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest bezzasadny.

Wbrew stanowisku pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego ukształtowany i orzeczony wobec oskarżonego przez Sąd I instancji wymiar kary w postaci 150 stawek dziennych kary grzywny, przy przyjęciu jednej stawki w wysokości 10 zł, nie jest karą łagodną, a tym bardziej karą rażąco niewspółmiernie łagodną.

Zarówno rodzaj kary, jak i jej wymiar, w realiach niniejszej sprawy, uwzględnia stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, jak również realizuje cele kary w zakresie społecznego jej oddziaływania oraz cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

Wymierzając karę grzywny Sąd uwzględnił rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Sąd dostrzegł, iż oskarżony A. P. umieszczając na lokalnym portalu internetowym dane pokrzywdzonego C. T., dopuścił się przetworzenia najbardziej wrażliwych danych osobowych w postaci imienia i nazwiska pokrzywdzonego. Doświadczenie życiowe, wiek i pełne ukształtowanie emocjonalne i społeczne oskarżonego pozwoliło Sądowi I instancji na przyjęcie, iż oskarżony miał świadomość bezprawności swojego działania. Jednocześnie Sąd, jako okoliczność łagodzącą, uwzględnił fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego.

Również nawiązka orzeczona w wysokości 2000 zł odpowiada wyrządzonej pokrzywdzonemu szkodzie i uwzględnia skutki popełnionego przestępstwa. Powoływanie się przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na pogarszający się stan zdrowia pokrzywdzonego nie zostało wykazane, jako skutek zachowania oskarżonego względem pokrzywdzonego.

Orzeczona kara grzywny oraz nawiązka nie przekracza stopnia winy oskarżonego, a tym samym kara ta musi być uznana za adekwatną do okoliczności popełnionego przestępstwa.

Podzielając wypracowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy należy stwierdzić, że rażąca niewspółmierność wymierzonej kary zachodzi, gdy nie uwzględnia ona należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 1974r. sygn. akt V KRN 60/74).

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Wniosek

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego od oskarżonego nawiązki w kwocie 15.000 zł.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek nie jest uzasadniony.

Dokonany wybór przez Sąd Orzekający rodzaju kary, jak i jej wymiar, a także wysokość orzeczonej nawiązki, pozostaje adekwatny, w realiach niniejszej sprawy, do popełnionego przez oskarżonego przestępstwa, zatem wniosek o orzeczenie w miejsce dotychczasowej kary grzywny kary 2 lat ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz nawiązki w wysokości 15.000 zł, jako przekraczający stopień winy oskarżonego, uwzględniony być nie może.

3.2.

Oskarżony zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie stopień społecznej szkodliwości czynu i wina oskarżonego, a nadto jego właściwości i warunki osobiste, nie uzasadniają zastosowania wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, podczas gdy w tej konkretnej sprawie - a nadto mając na uwadze relacje panujące od długiego czasu pomiędzy stronami - zostały spełnione wszelkie przesłanki określone w art. 66 § 1 k.k., co z kolei uzasadniało łagodniejsze potraktowanie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest bezzasadny.

Wbrew stanowisku oskarżonego, brak jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 66 § 1 k.k. wymaga, by wina i społeczna szkodliwość czynu nie była znaczna, okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości, a postawa i warunki osobiste oskarżonego, nie karanego za przestępstwo umyślne, dawały podstawę do przyjęcia, iż mimo umorzenia postępowania, nie popełni on w przyszłości przestępstwa.

W realiach niniejszej sprawy, obejmującej także okoliczności popełnienia przestępstwa z art. 107 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, nie pozwalają na przyjęcie, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie była znaczna.

Oskarżony działał z pełną świadomością bezprawności swojego zachowania, dopuścił się przetworzenia najbardziej wrażliwych danych osobowych w postaci imienia i nazwiska.

W tej sytuacji podniesiony zarzut błędnych ustaleń faktycznych mających skutkować brakiem zastosowania warunkowego umorzenia postępowania, uznać należy za bezzasadny.

3.3.

Oskarżony zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec niego kary oraz środka kompensacyjnego w kwocie 2000 zł, podczas gdy całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy uzasadniał zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postepowania karnego z jednoczesnym ustaleniem wysokości ewentualnej nawiązki na poziomie nie wyższym niż 1000 zł.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Także orzeczonej wobec oskarżonego karze grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 10 zł, nie sposób przyznać waloru rażąco surowej kary. Sąd Orzekający orzekł bowiem karę najłagodniejszego rodzaju kar, spośród katalogu kar, w dolnej granicy ilości stawek oraz dolnej granicy wysokości stawki. Wysokość przyjętej stawki uwzględnia warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego. A. P. jest osobą młoda, zdrową, a tym samym pozostaje on zdolny do podjęcia pracy, tym bardziej że zaangażowany jest jako wolontariusz w udzielaniu pomocy obywatelom Ukrainy.

Również orzeczona nawiązka w wysokości 2000 zł odpowiada wyrządzonej pokrzywdzonemu szkodzie i uwzględnia skutki popełnionego przestępstwa.

Jednocześnie, orzeczona kara grzywny nie jest łagodna, a tym bardziej rażąco łagodna, natomiast wysokość nawiązki odpowiada wyrządzonej pokrzywdzonemu popełnionej przestępstwem krzywdzie.

Podzielając wypracowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy należy stwierdzić, że rażąca niewspółmierność wymierzonej kary zachodzi, gdy nie uwzględnia ona należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 1974r. sygn. akt V KRN 60/74).

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Wniosek

Oskarżony wniósł o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, pozostawiając ustalenie okresu próby do uznania Sądu II instancji oraz orzeczenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1000 zł tytułem nawiązki.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek jest niezasadny.

Nie jest możliwa zamiana zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego, w sytuacji gdy wina i społeczna szkodliwość czynu, nie są nieznaczne.

Także zmiana wysokości nawiązki poprzez jej obniżenie do kwoty 1000 zł, nie jest możliwa, w sytuacji gdy orzeczona nawiązka w wysokości 2000 zł jest adekwatna do okoliczności popełnionego przestępstwa, w tym uwzględnia stopień krzywdy wyrządzonej przez oskarżonego pokrzywdzonemu na skutek popełnionego przestępstwa.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok utrzymany został w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok należało uznać za słuszny i trafny. Ocena dowodów została dokonana przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Sąd uwzględnił całokształt okoliczności zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, a uzasadnienie logicznie przekonuje do zajętego stanowiska oraz do poszczególnych rozstrzygnięć. Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, jak i apelacja oskarżonego, wniesione co do kary grzywny oraz nawiązki, stanowią jedynie bezzasadną polemikę z prawidłową w sprawie oceną dowodów, właściwymi ustaleniami faktycznymi oraz orzeczoną karą i środkiem kompensacyjnym.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1184 z późn. zm.) w zw. § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763) Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. C. kwotę 1.146,36 zł obejmującą podatek VAT, za reprezentowanie z urzędu oskarżyciela posiłkowego C. T. w postępowaniu odwoławczym oraz tytułem zwrotu poniesionych kosztów dojazdu na rozprawę apelacyjną.

III

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy zwolnił w całości oskarżonego A. P. oraz oskarżyciela posiłkowego C. T. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję, obciążając nimi Skarb Państwa, mając na uwadze iż oskarżony pozostaje bez dochodu i jest na utrzymaniu rodziców, zaś oskarżyciel posiłkowy w związku z dolegliwościami zdrowotnymi ponosić musi koszty leczenia. W tej sytuacji uiszczenie przez oskarżonego oraz oskarżyciela posiłkowego kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze mogłoby być dla nich zbyt uciążliwe

PODPIS