Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: straszy sekretarz sądowy A. K.

po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa J. Ł. (1)

przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę, rentę i ustalenie,

I.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 231.355 zł 40 gr (dwieście trzydzieści jeden tysięcy trzysta pięćdziesiąt pięć złotych czterdzieści groszy) tytułem zadośćuczynienie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31.07.2019 r. do dnia zapłaty,

II.  umarza postępowanie o zapłatę kwoty 1.480 zł 59 gr (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt złotych pięćdziesiąt dziewięć groszy) z tytułu odszkodowania,

III.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 41.314 zł 78 gr (czterdzieści jeden tysięcy trzysta czternaście złotych siedemdziesiąt osiem groszy) tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi do kwoty:

a)  39.884,78 zł od dnia 04.09.2020 r. do dnia zapłaty,

b)  1.430 zł od dnia 17.02.2021 r. do dnia zapłaty,

IV.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 1.480,59 zł od dnia 04.09.2020 r. do dnia 31.08.2020 r.,

V.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki rentę miesięczną w kwotach:

- po 3.100 zł (trzy tysiące sto złotych) od dnia 4 września 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.,

- po 2.200 zł (dwa tysiące dwieście złotych) od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty,

płatną do 10-ego dnia każdego miesiąca, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku zwłoki,

przy zaliczeniu na poczet tak ustalonych świadczeń rentowych renty w wysokości 1.500 zł miesięcznie orzeczonej i wypłaconej tytułem zabezpieczenia orzeczonego postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r.,

VI.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

VII.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 22.471 zł 88 gr (dwadzieścia dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt osiem groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

VIII.  nakazuje ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Olsztynie kwotę 1.137 zł 10 gr (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem złotych dziesięć groszy) tytułem kosztów sądowych,

IX.  nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego
w O. tytułem zwrotu kosztów sądowych kwotę 5.009 zł 39 gr (pięć tysięcy dziewięć złotych trzydzieści dziewięć groszy).

Sygn. akt I C 659/20

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 4 września 2020 r. przeciwko (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. powódka J. Ł. (1) wniosła o:

1.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 231.355,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 28.06.2019 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia,

2.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 50.781,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 4.593,79 zł od dnia 4 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.283,99 zł od dnia 3 października 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 840,81 zł od dnia 8 listopada 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.980,00 zł od dnia 12 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.765,00 zł od dnia 27 marca 2020 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 8.159,50 zł od dnia 15 maja 2020 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4.399,00 zł od dnia 29 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 421,70 zł od dnia 15 maja 2020 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 84,13 zł od dnia 27 marca 2020 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 463,04 zł od dnia 3 października 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 9.697,80 zł od dnia 4 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 3.763,20 zł do dnia 8 listopada 2019 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 13.329,09 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

tytułem odszkodowania,

3.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 5.000,00 zł miesięcznie, płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca, tytułem renty na zwiększone potrzeby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat, z obowiązkiem corocznej waloryzacji świadczenia w oparciu o wskaźnik waloryzacji ZUS,

4.  ustalenie odpowiedzialności pozwanego za wszelkie szkody na osobie powódki pozostające w związku z wypadkiem, które mogą ujawnić się w przyszłości.

Nadto, wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powódka wskazał, że w dniu 13.03.2019 r. w drodze z domu do pracy została uderzona przez samochód, a następnie wciągnięta pod jego podwozie. W wyniku zdarzenia powódka doznała złamania kości łonowej i kulszowej lewej, złamania kości krzyżowej po stronie (prawej, złamania trzonu kości ramiennej lewej z neuropraxią nerwu promieniowego, wieloodłamowego złamania bliższej części kości ramiennej prawej, złamania guzka zębodołowego zęba 14, złamania żebra II, VI i VIII lewego, odmy opłucnowej obustronnej, potłuczenia ogólnego, licznych otarć naskórka. Powódka była hospitalizowana do dnia 25 marca 2019 r., a następnie niezwłocznie rozpoczęła rehabilitację dopasowaną do jej potrzeb oraz możliwości. W związku z brakiem zrostu kości ramiennej lewej powódka została w dniu 22 września 2019 r. przyjęta na Oddział Kliniczny (...) Urazowo-Ortopedycznej i (...) Kręgosłupa Wojewódzkiego Szpitala (...) w O. - wykonano zabieg operacyjny neurolizy nerwu promieniowego lewego oraz podwójne dystalne ryglowanie gwoździa stabilizującego odłamy kości ramiennej lewej. Następnie, w dniu 30 lipca 2020 r. powódka przeszła zabieg operacyjny usunięcia gwoździa śródszpikowego ryglowanego z kości ramiennej prawej. Konieczne było przyjmowanie środków farmakologicznych oraz stosowanie środków pielęgnacyjnych i wspomagających gojenie ran. Przez cały okres od wypadku do dnia dzisiejszego trwa intensywny proces rehabilitacji powódki tak, aby w jak najpełniejszym zakresie przywrócić jej sprawność ruchową. W ocenie z dnia 3 czerwca 2019 r. lekarz orzecznik uznał, iż powódka doznała co najmniej 56% trwałego uszczerbku na zdrowiu. W ocenie z dnia 26 sierpnia 2019 r. lekarz orzecznik uznał, iż powódka doznała co najmniej 53% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wskazała, że zdarzenie drogowe, którego była ofiarą, skutkowało bardzo traumatycznymi przeżyciami. Miała problemy ze snem, bała się wychodzić na ulicę, znacznemu obniżeniu uległ poziom jej aktywności i funkcjonowania, co doprowadziło do występowania zaburzeń depresyjnych i lękowych. Do chwili obecnej odczuwa lęk przed przechodzeniem przez jezdnię oraz jazdą samochodem. Wszystkie te okoliczności spowodowały, iż powódka zwróciła się o pomoc psychologiczną i psychiatryczną, którą kontynuuje do dnia dzisiejszego. Powódka przed wypadkiem wykonywała zawód fryzjerki. Poważne obrażenia rąk powodują istotne ograniczenia w ich podnoszeniu, a nadto uszkodzenia miednicy powodują ograniczenia w wykonywaniu stojącej pracy. Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 10 października 2019 r. wskazał, iż powódka z uwagi na skutki przedmiotowego wypadku komunikacyjnego, jest osobą niezdolną do pracy. Podniosła, że w dniu 30 października 2019 r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny w O. uznał kierującą pojazdem winną popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k. Sąd Okręgowy VII Wydział Karny w O. wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

(pozew – k. 4-24)

Pismem z dnia 30.09.2020 r. w związku z uiszczeniem przez pozwaną na rzecz powódki kwoty 1.480,59 zł w dniu 31.08.2020 r. z tytułu zwrotu kosztów leczenia, powódka cofnęła powództwo w tym zakresie tj. co do kwoty 1.480,59 zł.

(pismo powódki – k. 302)

Pismem z dnia 05.02.2021 r. powódka rozszerzyła żądanie pozwu w pkt 2 o kwotę 14.320,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia złożenia pisma do dnia zapłaty. Wobec dokonanego rozszerzenia powódka domaga się zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kwoty 65.101,45 zł.

(pismo powódki – k. 337-338)

Postanowieniem z dnia 25.02.2021 r. zostało udzielone zabezpieczenie roszczenia o zapłatę renty z tytułu zwiększonych potrzeb do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 1.500 zł miesięcznie, płatnej do 28 dnia każdego miesiąca, poczynając od 01.02.2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie każdej raty.

(postanowienie – k. 393)

Pozwany (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów sądowych i zastępstwa procesowego według norm, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, a także z uwzględnieniem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, że bezsporne jest to, iż w dniu 13.03.2019 r. miał miejsce wypadek, wskutek którego doszło do potrącenia powódki, a powódka doznała obrażeń ciała. Niesporne jest również to, że sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie OC posiadacza pojazdu mechanicznego u pozwanego. Wskazał, że powódce została wypłacona łącznie kwota 68.644,60 tytułem zadośćuczynienia. Ponadto, zostało również wypłacone powódce odszkodowanie. Pozwany zgłosił zarzut przyczynienia się powódki do zaistnienia zdarzenia poprzez przechodzenia przez jezdnię poza przejściem dla pieszych. Stopień przyczynienia powódki pozwany ustalił na 30%.

Wskazał, że charakter obrażeń odniesionych przez powódkę nie uzasadnia roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 231.355,40 zł, które to uznaje za rażąco wygórowane. W zakresie renty z tytułu zwiększonych potrzeb wskazać należy, że niezdolność do pracy ustąpiła. (...) powódki na portalu społecznościowym I. wynika, że powódka wróciła do pracy i wykonuje zawód fryzjerki. Powódka w żaden sposób udokumentowała zwiększonych potrzeb. Pozwany zaznaczył, że powódce przysługują świadczenia medyczne czy turnusy rehabilitacyjne z Narodowego Funduszu Zdrowia. Tym samym pozwany nie może ponosić dodatkowej odpowiedzialności z tytułu zwiększonych potrzeb powódki, które mogłyby być refundowane ze środków publicznych.

Pozwany oświadczył, że kwestionuje powództwo o zwrot kosztów leczenia, kosztów uszkodzonego mienia, kosztów dojazdu, opieki osób trzecich oraz utraconego dochodu. W ocenie pozwanego, powódka nie ma również interesu prawnego w żądaniu ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość na podstawie art. 189 k.p.c. Ponadto, pozwany zakwestionował termin naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonych roszczeń.

(odpowiedź na pozew – k. 397-403)

Powódka pismem z dnia 10.04.2025 r. rozszerzyła żądanie pozwu w punkcie 2 o dalszą kwotę 16.808 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty.

(pismo powódki – k. 709-710)

Pozwany w piśmie z dnia 05.05.2025 r. wniósł o oddalenie powództwa także w rozszerzonym zakresie tj. co do kwoty 16.808 zł tytułem dalszego odszkodowania za koszty rehabilitacji, terapii psychologicznej i zakupu przyrządu do masażu, jako roszczenia bezprzedmiotowe wobec faktu, że powódka od lutego 2021 r. prawomocnym postanowieniem Sądu otrzymuje comiesięczną rentę w wysokości 1.500 zł.

Wskazał, że powódka nie może dochodzić odszkodowania i renty w celu zaspokojenia tych samych roszczeń czyli podwójnego zaspokojenia, co prowadzi do jej bezpodstawnego wzbogacenia.

(pismo pozwanego – k. 763)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 marca 2019 r. powódka szła ze swojego miejsca zamieszkania tj. ul. (...) do miejsca pracy tj. ul. (...)/J. Zbliżając się do jezdni ul. (...), powódka dostrzegła samochód osobowy marki H. oczekujący na włączenie się do ruchu z drogi wewnętrznej. Powódka weszła na jezdnię i spokojnym krokiem zmierzała do chodnika położonego po przeciwnej stronie ulicy. Będąc tuż przy kątem oka zauważyła zbliżający się do niej samochód, który ją ostatecznie uderzył. Po uderzeniu przez samochód została wciągnięta pod jego podwozie. Kierująca samochodem wjechała na chodnik i dopiero wówczas zatrzymała pojazd. Powódka cały czas znajdowała się pod samochodem. Świadkowie zdarzenia podnieśli pojazd i wyciągnęli powódkę spod niego.

Sąd Rejonowy w O., II Wydział Karny wyrokiem z dnia 30 października.2019 r. w sprawie(...) uznał M. M. winną popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k. i wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz orzekł na rzecz powódki częściowe zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł. Sąd Okręgowy VII Wydział Karny w O. wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

(dowód: wyrok SR w O. z dnia 30.10.2019 r. wraz z uzasadnieniem – k. 405-406 oraz k. 102-106 w aktach sprawy (...) stanowiących załącznik do niniejszej sprawy, wyrok SO w O. z dnia 31.01.2020 r. wraz z uzasadnieniem – k. 199- 203, 407 oraz k. 141, 144-148 w aktach sprawy (...) stanowiących załącznik do niniejszej sprawy, pismo K. w O. z dnia 07.05.2019 r. – k. 111, zeznania świadka. M. M. – k. 525—525v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v, okoliczność bezsporna)

Powódka nie przyczyniła się do powyższego zdarzenia. Pełną odpowiedzialność za zdarzenie ponosi kierująca pojazdem.

(dowód: opinia biegłego S. S. – k. 541-559, zeznania biegłego sadowego S. S. – k. 593-594)

W momencie wypadku samochód którym poruszał się sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W..

(okoliczność bezsporna)

Powódka z miejsca zdarzenia została przetransportowana do Wojewódzkiego Szpitala (...) w O.. W dniu 14 marca 2019 r. został wykonany powódce zabieg operacyjny: drenaż obustronny klatki piersiowej, rewizja nerwu promieniowego lewego ze stabilizacją złamania kości ramiennej lewej gwoździem śródszpikowym S., a także repozycja oraz zespolenie złamania wieloodłamowego bliższej nasady kości ramiennej prawej.

Powódka była hospitalizowana do dnia 25 marca 2019 r. Przy wypisie ze szpitala zalecono jej: zdjęcie szwów skórnych w 14 dobie od zabiegu operacyjnego, łóżkowy tryb życia przez 12 tygodni, rehabilitację nałóżkową wg. zaleconych w oddziale schematów, przyjmowanie środków przeciwbólowych i farmakologicznych, dietę ogólną zbilansowaną oraz kontrolę w poradniach specjalistycznych.

(dowód: karta medycznych czynności ratunkowych – k. 30, karta informacyjna leczenia szpitalnego wraz z dokumentacją medyczną z pobytu w szpitalu w okresie od 14.02.2019 r. do 25.02.2019 r. – k. 31-34v)

W wyniku przedmiotowego zdarzenia powódka doznała złamania kości łonowej i kulszowej lewej, złamania kości krzyżowej po stronie prawej, złamania trzonu kości ramiennej lewej z uszkodzeniem nerwu promieniowego, wieloodłamowego złamania bliższej części kości ramiennej prawej, złamania guzka zębodołowego zęba 14 i 27, złamania żebra II, VI i VIII po stronie lewej z odmą opłucnową, potłuczenia ogólnego i licznych otarć naskórka.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 31-32, opinii zespołu biegłych sądowych – k. 658-668)

W dniu 6 czerwca 2019 r. powódka została przyjęta na Oddział Kliniczny (...) Urazowo-Ortopedycznej i (...) Kręgosłupa Wojewódzkiego Szpitala (...) w O. celem kontroli przebiegu leczenia. Po wykonaniu szeregu badań, powódka następnego dnia została wypisana do domu z zaleceniem kontynuacji rehabilitacji oraz stosowania środków przeciwbólowych oraz farmakologicznych.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 35, wyniki badań – k. 44-48)

Powódka pozostawała pod opieką poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej.

(dowód: karta wizyty – k. 39-43, wyniki badań – k. 49-51, 53-55)

W związku z brakiem zrostu kości ramiennej lewej powódka została w dniu 22 września 2019 r. przyjęta na Oddział Kliniczny (...) Urazowo-Ortopedycznej i (...) Kręgosłupa Wojewódzkiego Szpitala (...) w O.. Następnego dnia wykonano zabieg operacyjny neurolizy nerwu promieniowego lewego oraz podwójne dystalne ryglowanie gwoździa stabilizującego odłamy kości ramiennej lewej. W dniu 24 września 2019 r. powódka została wypisana do domu z zaleceniami przyjmowania środków farmakologicznych.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 36, wyniki badań – k. 52)

W dniu 30 lipca 2020 r. powódka przeszła zabieg operacyjny usunięcia gwoździa śródszpikowego ryglowanego z kości ramiennej prawej. W dniu 1 sierpnia 2020 r. została wypisana do domu. Konieczne było przyjmowanie środków farmakologicznych oraz stosowanie środków pielęgnacyjnych i wspomagających gojenie ran.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 37-38)

Powódka rozpoczęła rehabilitację po opuszczeniu szpitala i kontynuowała ją do czasu zajścia w pierwszą ciążę.

Powódka uczestniczyła w następujących turnusach rehabilitacyjnych:

- od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia 9 lipca 2019 r. powódka przebywała na Oddziale Stacjonarnym Wojewódzkiego Szpitala (...) w G.,

- od 15 do 20 grudnia 2019 r. odbyła turnus rehabilitacyjny w Centrum (...) w G. zorganizowany przez Centrum Pomocy Osobom (...),

- od 9 do 15 sierpnia 2020 r. powódka przebywała w (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł..

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego oddział stacjonarny – k. 56, karta informacyjna – k. 57-58, zaświadczenie – k. 59-61, karta badania fizjoterapeutycznego – k. 62, karta wizyty fizjoterapeutycznej – k. 63-65v, zaświadczenie wraz z kartą wizyt – k. 66-103, zaświadczenie k. 110, zaświadczenie – k. 356, zaświadczenie wraz z kartą wizyt – k. 379-381, 387, zeznania świadka K. K. – k. 524-525, zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v)

Powódka miała długotrwałe problemy ze snem. Ze względu na silny ból konieczne było przyjmowanie środków przeciwbólowych.

(dowód: zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v)

W dniu 14 lipca 2019 r. powódka odbyła wizytę w poradni stomatologicznej, gdzie stwierdzono uszkodzenie zębów 14 i 27 w wyniku przedmiotowego wypadku. Powódka przebyła leczenie stomatologiczne.

Koszt leczenia wyniósł 900 zł

Powódka w dniu 12.01.2021 r. odbyła wizytę stomatologiczną, koszt wizyty wyniósł 200 zł.

(dowód: karta choroby poradni stomatologicznej – k. 105-109, faktura nr (...) – k. 130, faktura nr (...) – k. 131, faktura nr (...) – k. 132, k. 348, faktura VAT nr (...)- k. 349)

Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 10.10.2019 r. oraz 11.02.2020 r. ustalił, że powódka jest niezdolna do pracy. Wskazał, że w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy, istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnienie do świadczenia rehabilitacyjnego, na okres 6 miesięcy, licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego.

(dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 182-183, k. 184)

Powódce został wypłacony zasiłek chorobowy w następującej kwocie:

- 679,48 zł od dnia 15.04.2019 r. do 30.04.2019 r.,

- 1.316,18 zł od dnia 01.05.2019 r. do 31.05.2019 r.,

- 1.194,36 zł od dnia 01.06.2019 r. do 30.06.2019 r.,

- 1.056,80 zł od dnia 01.07.2019 r. do 26.07.2019 r.

(dowód: zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach – k. 185-186)

Powiatowy zespół ds. orzekania o niepełnosprawności orzeczeniem z dnia 4 czerwca 2019 r. zaliczył powódkę do znacznego stopnia niepełnosprawności.

(dowód: orzeczenie z dnia 04.06.2019 r. – k. 181)

Wypadek dla powódki stanowił traumatyczne przeżycie. Powódka miała problemy ze snem, bała się wychodzić na ulicę, znacznemu obniżeniu uległ poziom jej aktywności i funkcjonowania, co doprowadziło do występowania zaburzeń depresyjnych i lękowych. Problemy ze snem spowodowane były także traumatycznymi wspomnieniami. Do chwili obecnej odczuwa lęk przed przechodzeniem przez jezdnię oraz jazdą rowerem czy hulajnogą.

Powódka odczuwa dyskomfort w wyglądzie spowodowany licznymi i obszernymi bliznami pooperacyjnymi.

Powódka jednocześnie odczuwała cierpienia związane z brakiem samodzielności, koniecznością otrzymywania pomocy od osób trzecich nawet w zakresie higieny osobistej.

Powódka korzystała z pomocy psychologicznej i psychiatrycznej do czasu zajścia w ciąże.

(dowód: zaświadczenie z dnia 19.11.2019 r. – k. 104, opinii zespołu biegłych sądowych – k. 658-668, zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v)

Powódka w chwili wypadku miała 23 lata i była w pełni sprawną osobą. Poruszała się samodzielnie i nie wymagała pomocy osób trzecich w jakichkolwiek codziennych czynnościach.

Przed wypadkiem była osobą bardzo aktywną fizycznie. Jeździła na rowerze, pływała, chodziła na fitness. W okresie letnim uprawiała windsurfing, zaś w sezonie zimowym narciarstwo.

Obecnie powódka nie znajduje ograniczeń w aktywnościach rodzinnych czy towarzyskich. Powódka z uwagi na wypadek nie może uprawiać intensywnych treningów, ale powrót do sportu w formie rekreacyjnej jest możliwy.

(dowód: opinii zespołu biegłych sądowych – k. 658-668)

Powódka ma na ciele wiele blizn, które są dla niej krępujące. Blizna na lewej ręce na ramieniu ma ok. 15 cm, przy łokciu są dwie mniejsze blizny ok. cm. Na prawej ręce powódka ma 3 blizny o długości 2,3,4 cm. Ponadto, powódka ma bliznę na prawym udzie wielkości 15 cm, na brzuchu przy pępku z prawnej strony długości 20 cm i jest szeroka na 10 cm. Powódka ma również blizny po obu stronach żeber o długości ok. 2 cm.

(dowód: zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v)

Przed wypadkiem powódka wykonywała zawód fryzjerki. Powódka obecnie wróciła do pracy, jednak nie pracuję z taką efektywnością jak wcześniej. Z uwagi na obrażenia rąk powódka ma istotne ograniczenia w ich podnoszeniu, a uszkodzenia miednicy powodują uciążliwość w wykonywaniu stojącej pracy. Powódka przed wypadkiem była w stanie w ciągu dnia pracy obsłużyć siedem klientek, obecnie są to tylko trzy osoby.

Powódka do pracy wróciła w styczniu 2021 r.

(dowód: oświadczenie A. J. – k. 112, zdjęcia z mediów społecznościowych – k. 366-378, zeznania powódki– k. 383v-384, zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v )

Powódka do dnia wytoczenia powództwa w związku z wypadkiem poniosła następujące koszty:

- 39.500 zł tytułem rehabilitacji domowej,

- 2.928,72 zł tytułem zwrotu kosztów turnusu rehabilitacyjnego,

- 820 zł tytułem zabiegów kosmetycznych,

- 1.450 zł tytułem kosztów psychoterapii,

- 2.030,74 zł tytułem kosztów zakupu środków higienicznych, medycznych oraz lekarstw,

- 1.026 zł wypożyczenie wózka inwalidzkiego, łóżka rehabilitacyjnego oraz elektrostymulatora,

- podstawka pod laptopa w kwocie 75 zł,

- słuchawki bluetooth w kwocie 149,99 zł,

- rower rehabilitacyjny w kwocie 1.499 zł,

- telefon w kwocie 4.399 zł.

(dowód: faktura nr (...) – k. 113, rachunek nr (...) – k. 114, faktura nr (...) – k. 115, faktura nr (...) – k. 116, faktura nr (...) – k. 117, faktura nr (...) – k. 118, faktura nr (...) – k. 119, faktura nr (...) – k. 120, faktura nr (...) – k. 121, faktura nr (...) – k. 122, faktura nr (...) – k. 123, faktura nr (...) – k. 124, faktura nr (...) – k. 125, faktura nr (...) – k. 126, faktura nr (...) – k. 127, faktura VAT nr (...) – k. 128, faktura VAT nr (...) – k. 129, kata wizyt – k. 133-134, potwierdzenie transakcji – k. 135, 137, faktura nr (...) – k. 136, faktura nr (...) – k. 138, faktura nr (...) – k. 139, faktura nr (...) – k. 140, faktura nr (...) – k. 141, faktura VAT nr (...) – k. 142, faktura VAT nr (...) – k. 143, faktura VAT nr (...) – k. 144, faktura VAT nr (...) – k. 145, faktura VAT nr (...) – k. 146, faktura VAT nr (...) – k. 147, faktura VAT nr (...)_ (...) k. 148, faktura VAT nr (...) – k. 149, faktura VAT nr (...) – k. 150, faktura VAT nr (...) – k. 151, faktura VAT nr (...) – k. 152, faktura VAT nr (...) – k. 153, faktura VAT nr (...) – k. 154, faktura VAT nr (...)_ (...) k. 155, faktura VAT nr (...) – k. 156, faktura VAT nr (...) – k. 157, faktura VAT nr (...)_ (...) k. 158, faktura VAT nr (...) – k. 159, faktura VAT nr (...) – k. 160, faktura VAT nr (...) – k. 162, faktura VAT nr (...) – k. 167, faktura VAT nr (...) – k. 169, faktura VAT nr (...) – k. 170, faktura VAT nr (...) – k. 171, rachunek nr (...) – k. 345, faktura (...) – k. 161, faktura VAT nr (...) – k. 163, faktura VAT nr (...) – k. 164, faktura VAT nr (...) – k. 165, faktura VAT nr (...) – k. 166, faktura VAT nr (...) – k. 174, faktura VAT nr (...) – k. 175, faktura VAT nr (...) – k. 176)

Koszt podróży na trasie O.-G. i G.- O. na turnus rehabilitacyjny w Centrum (...) w G. zorganizowany przez Centrum Pomocy Osobom (...) wyniósł 280,44 zł. Pozwany przyznał powódce zwrot kosztów dojazdu w kwocie 196,31 zł.

Koszt dojazdu powódki do (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł. wyniósł kwotę 219,78 zł (trasa O.-Ł. i Ł.- O.).

(dowód: faktura nr (...)(...) – k. 177, faktura VAT nr (...) – k. 178)

Telefon powódki został uszkodzony w takim stopniu, że niemożliwa była jego naprawa. Koszt wykonania ekspertyzy wyniósł 39 zł. W związku z tym, że powódka przebywała w szpitalu, a następnie przez 12 tygodni musiała leżeć niezbędny do jej funkcjonowania i kontaktu z bliskimi był telefon.

(dowód: ekspertyza – k. 187, faktura VAT nr (...) – k. 188, zdjęcia uszkodzonego telefonu – k. 189-190)

W wypadku uległy zniszczeniu również ubrania powódki. Ich wartość na dzień powstania szkody wynosiła 900 zł.

(dowód: zdjęcia ubrań – k. 191-192)

Powódka przed wypadkiem była zatrudniona jako fryzjerka w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony za wynagrodzeniem w kwocie 1.633,78 zł netto miesięcznie. W związku z pozostawaniem na zwolnieniu lekarskim utraciła ona dochód w łącznej wysokości 1.543,48 zł. Pozwany wypłacił powódce kwotę 1080,44 zł.

(dowód: zaświadczenie o zarobkach – k. 179, zestawienie wynagrodzenia – k. 180)

Powódka przez okres 12 tygodni od wypadku musiała prowadzić łóżkowy tryb życia wobec tego wymagała stałej opieki i pomocy ze strony osób trzecich w wymiarze 12 godzin na dobę. Opiekę sprawował obecny maż powódki oraz jego rodzice.

Przez kolejne 6 tygodnie powódka wymagała mniejszego pomocy niż w okresie wcześniejszym – w wymiarze 6 godzin dziennie.

(dowód: opinia zespołu biegłych sądowych – k. 658-668, zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v )

Powódka w dniu 21.08.2020 r. wyszła za mąż. Powódka urodziła pierwsze dziecko w listopadzie 2022 r., zaś drugie we wrześniu 2024 r. Z uwagi na obrażenia doznane w wypadku, obie ciąże powódki były ciążami podwyższone ryzyka a poród nastąpił za pomocą cesarskiego cięcia. W chwili obecnej powódka przebywa na urlopie macierzyńskim. Sprawuje opiekę nad dziećmi.

(dowód: odpis skrócony aktu małżeństwa – k. 29, dokumentacja ginekologiczna powódki – k. 754-761, zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. – k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v)

Pełny powrót do zdrowia powódki nie jest możliwy, ze względu na przebyte uszkodzenie stawu krzyżowo-biodrowego, stawu ramiennego prawego oraz uszkodzenie nerwu promiennego lewego.

Powódce ulgę w bólu i funkcjonowaniu przynoszą ćwiczenia, w tym rehabilitacja.

(dowód: opinia zespołu biegłych sądowych – k. 658-668, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v )

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18.12.2002 r. u powódki na skutek wypadku doszło do trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 53 %.

(dowód: opinia zespołu biegłych sądowych – k. 658-668 )

Powódka pismem z dnia 24.05.2019 r. zgłosiła szkodę osobową pozwanemu. Wskazała, że domaga się zapłaty na jej rzecz kwoty 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 5.323,33 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, 4.399 zł tytułem wartości uszkodzonego mienia, 2.624,52 zł tytułem utraconego dochodu, 10.760,40 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osoby drugiej.

Pozwany w piśmie z dnia 30.05.2019 r. potwierdził otrzymanie zgłoszenia. Pismem z dnia 24.06.2019 r. pozwany poinformował powódkę, że decyzja zostanie wydana po uzyskaniu dokumentacji medycznej.

Następnie, pismem z dnia 28.06.2019 r. powódka wskazała, że w związku z zwiększonymi wydatkami domaga się zwrotu 12.839,43 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz 14.758,80 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osoby drugiej.

W dniu 31.07.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał roszczenie powódki do kwoty 62.730,61 zł. Jednocześnie pozwany poinformował powódkę, że przyjęto przyczynienie jej do powstania szkody w wysokości 30%. Przyznał powódce kwotę 8.245,64 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, 368,96 zł tytułem utraconego dochodu za okres od 15.03.2019 r. do 06.06.2019 r., 4.116 zł. z tytułu opieki osób trzecich oraz kwotę 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Pozwany decyzją z dnia 28.08.2019 r. przyznał powódce dalsze zadośćuczynienie w kwocie 8.644,60 zł oraz kwotę 945 zł z tytułu opieki osób trzecich.

Powódka pismem z dnia 29.08.2019 r. zgłosiła reklamację w związku z wydaną w dniu 31.07.2019 r. przez pozwanego decyzją. Powódka domagała się wypłacenia następujących kwot: 250.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 6.073,78 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, 1.174,52 zł tytułem zwrotu utraconego dochodu, 10.642,80 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich, 3.000 zł tytułem renty na zwiększone potrzeby.

Pozwany w decyzji z dnia 04.09.2019 r. przyznał powódce kwotę 907,48 zł tytułem dalszych kosztów leczenia oraz kwotę 711,48 zł z tytułu utraconego dochodu za okres czerwiec-lipiec 2019 r.

Następnie, pismem z dnia 04.10.2019 r. powódka zgłosiła kolejną reklamację – na decyzję z dnia 04.09.2019 r. Powódka domagała się wypłacenia następujących kwot: 241.355,40 zł tytułem zadośćuczynienia, 11.497,76 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, 463,04 zł tytułem zwrotu utraconego dochodu, 13.461 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich, 4.399,00 zł tytułem zwrotu uszkodzonego mienia, 3.000 zł tytułem renty na zwiększone potrzeby.

Pozwany w decyzji z dnia 11.10.2019 r. przyznał powódce tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 4.773,99 zł.

Powódka w dniu 09.12.2019 r. wezwała pozwanego do przyznania jej dalszej kwoty 6.600 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia w postaci usług fizjoterapeutycznych za okres od października do listopada 2019 r.

Pozwany w decyzji z dnia 13.12.2019 r. przyznał powódce tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 4.620 zł.

Powódka pismem z dnia 22.01.2020 r. zgłosiła pozwanemu roszczenie o zwrot kwoty 820 zł tytułem leczenia w postaci usług kosmetycznych.

Następnie, pismem z dnia 20.02.2020 r. powódka zgłosiła pozwanemu roszczenie o przyznanie jej dalszych kwot w wysokości 3.150 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz 280,44 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do centrum rehabilitacji.

Pozwany w decyzji z dnia 26.02.2020 r. przyznał powódce tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 2.205 zł oraz kwotę 196,31 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu.

W dniu 09.04.2020 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty na jej rzecz zwrotu następujących kosztów: 4.950,00 zł tytułem rehabilitacji, 610 zł tytułem zwrotu kosztów terapii psychologicznej, 1.499 zł tytułem zwrotu kosztów zakupy roweru rehabilitacyjnego, 4.399 zł tytułem zwrotu kosztów zniszczonego telefonu, 39 zł tytułem ekspertyzy telefonu, 900 zł tytułem zniszczonych ubrań.

Pozwany w decyzji z dnia 22.04.2020 r. przyznał powódce tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 4.514,30 zł oraz kwotę 517,30 zł tytułem strat rzeczowych i wykonania ekspertyzy.

Powódka pismem z dnia 14.08.2020 r. wezwała pozwanego do zapłaty na jej rzecz dalszej kwoty 1.480,59 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia.

Pozwany w decyzji z dnia 28.08.2020 r. przyznał powódce tytułem zwrotu kosztów leczenia kwotę 1.480,59 zł.

(dowód: pismo z dnia 24.05.2019 r. – k. 228-235, pismo powódki z dnia 28.06.2019 r. – k. 237-238, pismo powódki z dnia 02.07.2019 r. – k. 240, pismo powódki z dnia 29.08.2019 r. – k. 242-250, pismo powódki z dnia 04.10.2019 r. – k. 257-253, pismo powódki z dnia 09.12.2019 r. – k. 255, pismo powódki z dnia 22.01.2020 r. – k. 258, pismo powódki z dnia 20.02.2020 r. -k. 260-261, pismo powódki z dnia 09.04.2020 r. – k. 263-264, pismo powódki z dnia 14.08.2020 r. – k. 266, pismo pozwanego z dnia 30.05.2019 r. – k. 211-213, pismo pozwanego z dnia 24.06.2019 r. – k. 214, decyzja z dnia 31.07.2019 r. – k. 215-216, decyzja z dnia 28.08.2019 r. – k. 217, decyzja z dnia 04.09.2019 r. – k. 218-220, decyzja z dnia 11.10.2019 r. – k. 221-223, decyzja z dnia 13.12.2019 r. – k. 224, decyzja z dnia 29.01.2020 r. – k. 225, decyzja z dnia 26.02.2020 r. k. 226, , decyzja z dnia 22.04.2020 r. – k. 227, decyzja z dnia 28.08.2020 r. – k. 303 oraz k. 389,404)

Pozwany decyzją z dnia 31.07. (...). uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT: faktura nr (...), rachunek nr (...), faktura nr (...), faktura nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...)_ (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...),faktura (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...), faktura VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 8.345,64 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 3.576,70 zł.

Pozwany uznał roszczenie powódki z tytułu utraconego dochodu powódki za okres od 15.04.2019 r. do 06.06.2019 r. w kwocie 527,08 zł i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki wypłacił kwotę 368,96 zł.

Z tytułu opieki osób trzecich pozwany uznał roszczenie powódki do kwoty 5.880,00 zł i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki wypłacił kwotę 4.116 zł.

Z tytułu zadośćuczynienie przyznał powódce kwotę 50.000 zł.

Następnie, pozwany decyzją z dnia 28.08.2019 r. ustalił, że powódce przysługuje zadośćuczynienie w kwocie 83.778 zł i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki oraz wcześniej wypłaconą kwotę 50.000 zł wypłacił kwotę 8.644,60 zł. Ponadto, w decyzji tej uznał roszczenie powódki z tytułu opieki osób trzecich do kwoty 1.350 zł i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki wypłacił kwotę 945 zł.

Pozwany decyzją z dnia 04.09.2019 r. uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT nr (...) i faktury VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 196 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 83,99 zł. Ponadto, pozwany uznał roszczenie powódki z tytułu utraconego dochodu za okres czerwiec-lipiec 2019 r. w kwocie 1016,40 zł i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki wypłacił kwotę 711,48 zł.

Pozwany decyzją z dnia 11.10.2019 r. uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 4773,99 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 2.045,99 zł.

Pozwany decyzją z dnia 13.12.2019 r. uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 4620 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 1.980 zł.

Pozwany decyzją z dnia 26.02.2020 r. uznał roszczenia wynikające z faktury VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 2205 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 945 zł. Ponadto, pozwany uznał roszczenia z tytułu dojazdów w kwocie 280 zł. Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% roszczenia tj. 196,31 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 83,69 zł.

Pozwany decyzją z dnia 22.04.2020 r. uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT nr (...). Jednocześnie przyjmując przyczynienie się powódki na poziomie 30%. Tym samym wypłacił kwotę w wysokości 70% wartości faktur tj. 4.514,30 zł. Nie została zaspokojona należność w kwocie 2.134,70 zł. Ponadto, pozwany przyznał odszkodowanie z tytułu strat rzeczowych w kwocie 700 zł i 39 zł tytułem wykonanej ekspertyzy i uwzględniając 30% przyczynienie się powódki wypłacił kwotę 517,30 zł.

(dowód: decyzja z dnia 31.07.2019 r. – k. 215-216, decyzja z dnia 28.08.2019 r. – k. 217, decyzja z dnia 04.09.2019 r. – k. 218-220, decyzja z dnia 11.10.2019 r. – k. 221-223, decyzja z dnia 13.12.2019 r. – k. 224, decyzja z dnia 29.01.2020 r. – k. 225, decyzja z dnia 26.02.2020 r. k. 226, , decyzja z dnia 22.04.2020 r. – k. 227, decyzja z dnia 28.08.2020 r. – k. 303 oraz k. 389)

Pozwany decyzją z dnia 28.08.2020 r. uznał roszczenia wynikające z następujących faktur VAT nr (...). Wypłacił 100% wartości faktur tj. 1.480,59 zł.

(decyzja z dnia 28.08.2020 r. – k. 303 oraz k. 389,404)

Ostatecznie pozwany wypłacił powódce następujące kwoty:

- 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia (31.07.2019 r.)

- 8.245,64 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (31.07.2019 r.),

- 368,96 zł tytułem utraconego dochodu za okres od 15.03.2019 r. do 06.06.2019 r. (31.07.2019 r.),

- 4.116 zł tytułem opieki osób trzecich (31.07.2019 r.)

- 8.644,60 zł tytułem zadośćuczynienia (28.08.2019 r.)

- 945 zł tytułem opieki osób trzecich (28.08.2019 r.)

- 196 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (04.09.2019 r.)

- 711,48 zł tytułem utraconego dochodu za okres od czerwiec do lipiec 2019 r. (04.09.2019 r.)

- 4.773,99 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (11.10.2019 r.),

- 4.620 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (13.12.2019 r.)

- 2.205 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (26.02.2020 r.)

- 196,31 zł tytułem poniesionych kosztów dojazdu (26.02.2020 r.)

- 4.514,40 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (22.04.2020 r.)

- 517, 30 zł tytułem strat rzeczowych i kosztu wykonania ekspertyzy (22.04.2020 r.)

- 1.480,59 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia (28.08.2020 r.)

(dowód: decyzja z dnia 31.07.2019 r. – k. 215-216, decyzja z dnia 28.08.2019 r. – k. 217, decyzja z dnia 04.09.2019 r. – k. 218-220 decyzja z dnia 11.10.2019 r. – k. 221-223 decyzja z dnia 13.12.2019 r. – k. 224, decyzja z dnia 29.01.2020 r. – k. 225, decyzja z dnia 26.02.2020 r. k. 226, , decyzja z dnia 22.04.2020 r. – k. 227, potwierdzenie przelewu – k. 204-210, 410, decyzja z dnia 28.08.2020 r. – k. 303 oraz k. 389, 404)

Powódka otrzymała z tytułu nawiązki od sprawcy wypadku kwotę 10.000 zł.

(dowód: decyzja pozwanego z dnia 07.04.2020 – k. 408, potwierdzenie przelewu – k. 409)

Powódka z własnego prywatnego ubezpieczenia dodatkowego otrzymała odszkodowanie z tytułu pobytu w szpitalu, rekonwalescencji, trwałego uszczerbku na zdrowiu, operacji chirurgicznej w łącznej kwocie 16.740 zł. Ponadto, powódka otrzymała 300 zł z tytułu karty aptecznej.

(dowód: zestawienie powódki – k. 274)

Od 01.02.2021 r. do chwili obecnej powódka otrzymuje od pozwanego miesięcznie kwotę 1.500 zł tytułem renty z tytułu zwiększonych potrzeb.

(dowód: postanowienie – k. 393)

Powódka w dalszym ciągu wymaga rehabilitacji oraz pomocy psychologicznej w związku z traumą wypadkową.

(dowód: zeznania świadka J. Ł. – k. 525v-525, zeznania świadka M. Ł. –k. 526-527v, zeznania powódki– k. 383v-384 oraz k. 771-772v, opinia zespołu biegłych sądowych – k. 658-668)

Po wytoczeniu powództwa powódka udokumentowała następujące wydatki:

- od 09.2020 r. od 12.2020 r. w kwocie 12.250,40 zł,

- od 01.2021 r. do 12.2021 r. w kwocie 26.070 zł,

- w 2022 r. kwocie 8.118 zł,

- w 2023 r. kwocie 0 zł,

- w 2024 r. kwocie 200 zł.

(dowód: faktura nr (...) – k. 340, faktura nr (...) – k. 341, rachunek nr (...) – k. 342, faktura nr (...) – k. 343, faktura VAT nr (...) – k. 344, rachunek nr (...) – k. 346, rachunek nr (...) – k. 34, faktura VAT nr (...) – k. 514, faktura VAT nr (...) – k. 515, faktura VAT nr (...) – k. 515, faktura VAT nr (...) – k. 516, faktura VAT nr (...) – k. 516, faktura VAT nr (...) – k. 517, faktura VAT nr (...) – k. 517, faktura VAT nr (...) – k. 711, faktura VAT nr (...) – k. 712, faktura VAT nr (...) – k. 713, faktura VAT nr (...) – k. 714, faktura VAT nr (...) – k. 715, faktura VAT nr (...) – k. 716, faktura VAT nr (...) – k. 717, faktura VAT nr (...) – k. 718, rachunek nr (...) – k. 518, rachunek (...) – k. 519, rachunek nr (...) – k. 520, rachunek nr (...) – k. 521, faktura VAT nr (...) – k. 719, faktura VAT nr (...) – k. 720, faktura VAT nr (...) – k. 721, faktura VAT nr (...) – k. 722, faktura VAT nr (...) – k. 723, faktura VAT nr (...) – k. 724, faktura VAT nr (...) – k. 725, faktura VAT nr (...) – k. 726, zaświadczenie lekarskiej – k. 727-728, zaświadczenie wraz z kartą wizyt – k. 729-752 oraz k. 500-513v, oświadczenie – k. 753, faktura VAT nr (...) – k. 382)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powódki w zakresie żądanego zadośćuczynienia zasługiwało na uwzględnienie co do zasady i co do wysokości. Natomiast żądanie odszkodowania zasługiwało na uwzględnienie co do zasady, jednak co do wysokości, nie w pełnym, dochodzonym przez nią zakresie. Sąd oddalił żądanie powoda w zakresie odszkodowania ponad kwotę 41.314,78 zł. W ocenie Sądu zasadne było również roszczenie o zasądzenie renty z tytułu zwiększonych potrzeb jednak w niższej wysokości, niż tego żądała powódka. Oddaleniu podlegało powództwo o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku z dnia 13.03.2019 r. na przyszłość, z uwagi na fakt, że stan zdrowia powódki jest utrwalony. Obecne brzmienie przepisów o przedawnieniu daje możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń w przyszłości, a powódka nie wykazała mimo to interesu prawnego w żądaniu ustalenia.

Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone do akt sprawy, których wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała oraz zeznania powódki oraz świadków. Sąd nie stwierdził podstaw do podważenia wiarygodności zeznań powódki oraz świadków w zakresie w jakim były one zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym – w szczególności złożonymi do akt dokumentami oraz wydaną opinią pisemną i ustną przez biegłych sądowych.

W niniejszej sprawie została wydana pisemna opinia przez zespół biegłych sądowych lekarzy. W ocenie Sądu pisemna opinia jest jasna, pełna oraz koresponduje z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a wnioski w niej zawarte są logiczne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym. Sąd pominął wniosek pozwanego o sporządzenie opinii uzupełniającej jako nieistotny dla rozstrzygnięcia i prowadzący do przeleczenia postępowania. Pozwany nie wniósł zastrzeżeń do opinii biegłych, które wymagałyby dopuszczenia opinii uzupełniającej.

Pozwany nie kwestionował tego, że sprawca wypadku ubezpieczony z tytułu odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, ponosi odpowiedzialność za zdarzenie z dnia 13 marca 2019 r. Wina sprawcy jest bezsporna, nie kwestionuje jej co do zasady pozwany, a ponadto w tym zakresie toczyło się postępowanie karne. Postępowanie to zakończyło się prawomocnym wyrokiem skazującym wobec kierującej pojazdem – Sąd uznał M. M. winną popełnienia czynu opisanego w art. 177 § 1 k.k.

Powódka więc może domagać się od niego zadośćuczynienia, odszkodowania oraz renty na zasadzie ryzyka (art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c.). W konsekwencji powódka miała prawo od pozwanego dochodzić roszczeń z tytułu czynu niedozwolonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. 2003 nr 124 poz. 1152).

Formalna zasada odpowiedzialności strony pozwanej nie budziła wątpliwości. Spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia kwestii zachowania się powódki, jako przyczyny zaistniałej szkody i krzywdy, a w dalszej części wysokości należnego powódce zadośćuczynienia, odszkodowania oraz renty.

Na wstępie rozważań dotyczących wymienionych wyżej kwestii należy wskazać, że mimo uznania kierującej samochodem winną spowodowania wypadku, to wciąż Sąd cywilny może dokonać oceny okoliczności istotnych z punktu widzenia naprawienia szkody na gruncie przepisów prawa cywilnego. Powyższa kwestia została omówiona w orzecznictwie Sądu Najwyższego na gruncie przepisu art. 11 k.p.c., który stanowi, że „Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Jednakże osoba, która nie była oskarżona, może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność cywilną.”. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24.06.2013 r. o sygn. akt II PK 352/12 Sąd Najwyższy wskazał „Zgodnie ze ukształtowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego związanie dotyczy jedynie ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia. Natomiast wszelkie inne ustalenia prawomocnego, skazującego wyroku karnego, wykraczające poza elementy stanu faktycznego przestępstwa, nie mają mocy wiążącej dla sądu cywilnego, nawet jeżeli są zawarte w sentencji wyroku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CK 642/04, LEX nr 177207), a tym bardziej w uzasadnieniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1974, II CR 46/74, OSPiKA 1975, Nr 3, poz. 63). Sąd Najwyższy niejednokrotnie przyjmował o braku związania wyrokiem karnym w kwestii oceny winy osoby poszkodowanej oraz wzajemnych krzywd wyrządzonych przez poszkodowanego i innych okoliczności towarzyszących zajściu (orzeczenie z dnia 15 maja 1951 r., C-109/51, OSN 1952, Nr 1, poz. 23.), czy braku związania w zakresie stopnia przyczynienia się sprawcy oraz poszkodowanego do wyrządzenia szkody (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1973, I PR 39/73, Lex Polonica nr 317702).” oraz w uzasadnieniu wyroku z dnia 21.02.2013 r. I CSK 373/12 wskazał że: „ zasada prejudykatu wynikającego z art. 11 zdanie pierwsze k.p.c. ma charakter bezwzględnie obowiązujący w stosunku do sprawcy przestępstwa skazanego w procesie karnym. Taka osoba, pozwana w sprawie cywilnej, nie może podważać ustaleń wyroku skazującego ją za popełnienie przestępstwa ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 1968 r., II PR 399/67, (...) 1968, nr 11, s. (...)). Może natomiast powoływać się na wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na zmniejszenie jej odpowiedzialności cywilnej, w tym na przyczynienie się poszkodowanego do szkody lub wyłączenie obowiązku jej naprawienia np. z powodu jej pokrycia, przedawnienia, potrącenia (m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 1965 r., I PR 116/65, OSPiKA 1966, nr 12, poz. 280 i z dnia 22 listopada 1966 r., I PR 487/66, (...) 1967, nr 7-8, s. (...)). Przepis art. 11 k.p.c., jako przepis procesowy, nie reguluje i nie przesądza kwestii odpowiedzialności cywilnej. O skutkach cywilnoprawnych wynikających z czynu objętego prawomocnym wyrokiem skazującym decyduje prawo cywilne materialne. Istota związania sądu cywilnego skazującym wyrokiem karnym wyraża się w tym, że w skład podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sądu cywilnego wchodzi czyn opisany w sentencji karnego wyroku skazującego. Sąd cywilny jest pozbawiony możliwości czynienia ustaleń odmiennych niż dokonane w postępowaniu karnym. Wyłączona jest tym samym możliwość dowodzenia w postępowaniu cywilnym, że prawomocny skazujący wyrok karny z jakichkolwiek przyczyn jest wadliwy.” Mając na uwadze powyższe, Sąd był uprawniony do merytorycznej oceny zasadności podniesionego przez pozwanego zarzutu przyczynienia się powódki do wypadku.

Zgodnie z art. 362 k.c., jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Przyczynienie się w rozumieniu przepisu to takie zachowanie się poszkodowanego, które pozostaje w adekwatnym związku przyczyny ze szkodą oraz wykazuje pewną cechę dodatkową, którą jest zawinienie lub przynajmniej obiektywnie nieprawidłowe (niewłaściwe) zachowanie. Przyczynienie się występuje, gdy w wyniku badania stanu faktycznego sprawy dojść trzeba do wniosku, że bez udziału poszkodowanego szkoda nie powstałaby lub nie przybrałaby rozmiarów, które ostatecznie w rzeczywistości osiągnęła. Stosując tę zasadę na drodze pewnej analogii w przypadku odpowiedzialności sprawcy na zasadzie ryzyka, zasadnym jest rozważenie przyczynienia się „współwiny” z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, co może wpłynąć na wysokość przyznanych świadczeń.

Pozwany wskazywał, że powódka mogła przyczynić się do powstania lub zwiększenia szkody przez to, że nie przechodziła przez przejście dla pieszych. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że powódka rzeczywiście przechodziła przez jezdnię w miejscu gdzie nie było to dozwolone znakami poziomymi i pionowymi. Wobec powyższego konieczne było dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Biegły we wnioskach sporządzonej opinii wskazał „Piesza weszła na jezdnię w miejscu niedozwolonym. Jednak miejsce i moment wejścia pieszej na jezdnię, nie stwarzały żadnego zagrożenia dla kierującej samochodem H., włączającej się do ruchu. Tylko niewłaściwy sposób poruszania się kierującej samochodem H. i brak zachowania przez nią należytej ostrożności doprowadził do potrącenia pieszej, praktycznie schodzącej już z jezdni. Dlatego brak jest podstaw do wnioskowania, że piesza swoim zachowaniem mogła się w jakikolwiek sposób przyczynić do zaistniałego wypadku” (k. 541-559). Wobec zastrzeżeń pozwanego do złożonej do akt sprawy opinii Sąd dopuścił dowód z przesłuchania biegłego sądowego. Biegły na rozprawie w dniu 07.06.2022 r. odniósł się do zastrzeżeń strony pozwanej jednocześnie wskazując, że „Na kierowcy który włącza się do ruchu ciąży obowiązek upewnienia się. Piesza widziała, że pojazd przygotowuje się do wyjazdu. Jeżeli samochód stoi, to piesza nie ma obowiązku przewidywać co on będzie robił. Samochód znajdował się w ruchu gdy piesza była w rejonie środka jezdni. Piesza podjęła decyzję, gdy samochód jeszcze nie był w ruchu. Z tego względu nie widzę podstaw, aby pieszej przypisać przewinienie. (…) ” (protokół rozprawy – k. 593-594v). W ocenie Sądu zarówno pisemna jak ustna opinia jest jasna, pełna oraz koresponduje z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a wnioski w niej zawarte są logiczne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym. Z tego względu Sąd postanowił oddalić wniosek pełnomocnika pozwanego do zakreślenia terminu do ustosunkowania się do uzupełniającej opinii biegłego, jako zmierzający do przedłużenia postępowania. Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości, że powódka przechodziła w miejscu niedozwolonym jednak to kierująca pojazdem jest wyłącznie winna zaistniałemu zdarzeniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że powódka nie przyczyniła się ani do powstania ani do zwiększenia szkody w rozumieniu art. 362 k.c. Tym samym nie zachodzi w niniejszej sprawie okoliczność skutkująca obniżeniem przyznanego świadczenia powódce.

Zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. Powinno ono uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym stopniem prawdopodobieństwa przewidzieć. Zasadniczą przesłanką przy określaniu jego wysokości jest stopień natężenia krzywdy, tj. cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych. O rozmiarze krzywdy decydują takie okoliczności jak: rodzaj, charakter, długotrwałość i intensywność cierpień fizycznych i psychicznych, stopień i trwałość kalectwa. Zadośćuczynienie musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną. Wypadek, w którym brała udział powódka spowodował trwały uszczerbek na jej zdrowiu i zmiany w dotychczasowym życiu. Po zdarzeniu powódka była operowana i hospitalizowana przez kilkanaście dni, a następnie przez okres 12 tygodni musiała prowadzić łóżkowy tryb życia. Przyjmowała środki przeciwbólowe. Podkreślić należy, że w wyniku przedmiotowego zdarzenia powódka doznała złamania kości łonowej i kulszowej lewej, złamania kości krzyżowej po stronie prawej, złamania trzonu kości ramiennej lewej z uszkodzeniem nerwu promieniowego, wieloodłamowego złamania bliższej części kości ramiennej prawej, złamania guzka zębodołowego zęba 14 i 27, złamania żebra II, VI i VIII po stronie lewej z odmą opłucnową, potłuczenia ogólnego i licznych otarć naskórka. Następnie, powódka przeszła jeszcze dwa zabiegi operacyjne. Powyższe świadczy o tym, jak bardzo poważny w skutkach był wypadek i jakie cierpienie przyniósł powódce.

Okres leczenia był z całą pewnością trudnym, bolesnym i obciążającym dla powódki czasem. Została ona wówczas całkowicie wyłączona z życia – a musiało to być wyjątkowo niedogodne ze względu na to, że powódka przez okres 12 tygodni stała się całkowicie zależna od pomocy bliskich i to w podstawowych czynnościach. Taki stan rzeczy był z pewnością przykry i niekomfortowy dla młodej kobiety, która do chwili wypadku była w pełni sprawna, aktywna zawodowo i niezależna od kogokolwiek. Przebyte leczenie pozwoliło powódce wrócić do pewnej sprawności jednak pozostawiło skutki do końca jej życia. W opinii sądowej Zespół biegłych stwierdził, że „ Przewlekłe dolegliwości bólowe z okresami zaostrzeń chora może odczuwać do końca życia i dotyczą one stawu ramiennego prawnego oraz stawu krzyżowo-biodrowego prawego. (…) W ocenie dolegliwości bólowych i cierpień powódki należy wziąć pod uwagę stan psychiczny chorej, chorzy będący w stanie depresyjnym odczuwają nasilone dolegliwości bólowe i jest to związane z obniżeniem progu bólowego w stanach depresyjnych. (…) Konsekwencje zdrowotne wiążą się z odczuwanymi dolegliwościami bólowymi i tempem rozwoju wtórnych zmian zwyrodnieniowych. Mimo młodego wieku powódki nie jest możliwy pełen powrót do zdrowia, ze względu na przebyte uszkodzenie stawu krzyżowo-biodrowego, stawu ramiennego prawego oraz uszkodzenie nerwu promieniowego lewego” (k. 664-665). Powódka wróciła do pracy, jednak nie jest w stanie przyjmować klientów w takiej liczbie jak przed wypadkiem. Obecnie może prowadzić życie towarzyskie i rodzinne bez większych ograniczeń. W zakresie sportu Zespół biegłych wskazał „Na pewno powódka nie będzie w stanie uprawiać sportu w zakresie intensywnych treningów, ale powrót do sportu w formie rekreacyjnej uważam za możliwy, a nawet wskazany” (k. 666).

Powódka w wyniku doznanego urazu ma na ciele wiele dużych blizn, które przede wszystkim przypominają o wypadku. Ponadto, wpływają one na samopoczucie powódki skutkując niższym jej poczuciem wartości, co zeznała powódka na rozprawie w dniu 13.05.2025 r. (k. 772). Dla młodej kobiety wygląd ciała ma znaczenie, w szczególności przy wykonywaniu zawodu w branży związanej z estetyką, gdzie istotną rolę odgrywa wizerunek osoby wykonującą daną usługę.

Wypadek, w którym uczestniczyła powódka był dla niej traumatycznym zdarzeniem, z którego skutkami w sferze psychicznej mierzy się do chwili obecnej. Powódkę stresuje przechodzenie przez jezdnie, odczuwa poczucie zagrożenia. Powyższe potwierdziły również zeznania świadków tj. męża powódki i jej teściowej, którzy wskazali, że powódka obecnie boi się jeździć rowerem czy hulajnogą. Ponadto, powódka po wypadku do momentu zajścia w ciążę przyjmowała leki przeciwdepresyjne oraz korzystała z pomocy psychologa. U powódki występują objawy stresu pourazowego. Ujawniły się one kilka tygodni po wypadku i utrzymują się do chwili obecnej. Oczywistym jest, że opisany wyżej stan zdrowia powódki i jej samopoczucie mają bezpośredni związek z wypadkiem z dnia 13.03.2019 r.

Powódka po wypadku i do czasu zajścia w ciąże była intensywnie rehabilitowana. Jedynie podjęcia natychmiastowej i jak najlepiej dostosowanej do potrzeb powódki rehabilitacji pozwoliło przywrócić powódce sprawność w jaki najwyższym dostępnym dla niej poziomie (z uwagi na doznany uraz). Jedynie determinacja, wytrwałość w walce z skutkami doznanego urazu, podjęte leczenie oraz wsparcie najbliższych sprawiło, że powódka jest obecnie w takim stanie zdrowotnym. Tylko dzięki temu udało jej się odzyskać w jakimś stopniu swoje dotychczasowe życie i zawalczyć o przyszłość. Gdyby powódka od samego początku nie walczyła o jak najwyższą sprawność dzisiaj jej stan zdrowia mógłby być znacznie gorszy. Niemniej jednak powyższe świadczy o tym, jak z dużo wysiłku, pracy i cierpienie musiało kosztować ją przywrócenie sprawności i powrót do pracy – w której jednak głównie pracuje w pozycji stojącej i musi unosić ręce.

Oceniając całokształt sprawy i rozmiar krzywdy powódki, mając tu na uwadze wypłacone jej kwoty z prywatnego ubezpieczenia, ostatecznie Sąd doszedł do wniosku, że adekwatne do cierpień fizycznych i psychicznych, jakich powódka doznała wskutek wypadku z dnia 13 marca 2019 r. jest zadośćuczynienie od pozwanego w wysokości 300.000 zł. Powódce została wypłacona przez pozwanego przed wszczęciem postępowania kwota 58.644,60 zł oraz przez sprawcę wypadku kwota 10.000 zł. O tę kwotę należało pomniejszyć przyznane w niniejszym postępowanie zadośćuczynienie. Wobec tego Sąd zasądził rzecz powódki kwotę 231.355,40 zł, (300.000 zł – 58.644,60 zł – 10.000 zł), o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Dlatego na podstawie art. 445 § 1 k.c. i art. 436 § 2 k.c. w zw. 435 § 1 k.c. w zw. 415 k.c. oraz art. art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych powództwo w tym zakresie uwzględniono.

O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o art. 481 § 1 k.c. Powódka domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od żądanej kwoty od dnia 28.06.2019 r. do dnia zapłaty. Sąd uwzględnił żądanie odsetkowo powódki jednak od innej daty początkowej. W zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w ocenie Sądu należne są one dopiero od dnia 31.07.2019 r. Wskazać należy, że przepis art. 817 § 1 k.c. stanowi, iż ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Powódka zgłosiła szkodę pozwanemu pismem z dnia 24.06.2019 r. Z pism pozwanego z dnia 30.05.2019 r. i 24.06.2019 r. wynika, że pozwany wskazał na brakujące dokumenty w zgłoszeniu szkody i dopiero ich otrzymanie pozwoli na ocenę roszczenia powódki. Powódka pismem z dnia 28.06.2019 r. i 02.07.2019 r. przesłała niezbędne informacje. Jednak nie dołączyła ona dowodu doręczenia powyższych dokumentów, wobec tego nie możliwe jest ustalenie kiedy upłynął termin 14 dni wskazany w art. 817 § 2 k.c.. Wobec powyższego, Sąd przyjął, że pozwany pozostaje w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia od dnia 31.07.2019 r. tj. od dnia wydania decyzji. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności usprawiedliwiających zwłokę w spełnieniu zgłoszonych ubezpieczycielowi świadczeń, co do kwoty żądanego zadośćuczynienia w dalszym terminie. Inna decyzja Sądu w tym zakresie byłaby niczym innym, jak premiowaniem opieszałości w wypłacie należnego świadczenia, które jest świadczeniem terminowym po wezwaniu do zapłaty (vide orzeczenie SN z 6 lipca 1999r. III CKN 315/98, wyrok SA w Lublinie z dnia 24 stycznia 2006r. I ACa 887/05, wyroki SA w Lublinie z dnia 4 grudnia 2013r. I ACa 553/13 i I ACa 556/13). Pozwany, jako profesjonalista powinien podjąć takie działania, aby zobowiązanie zostało spełnione w terminie wynikającym z przepisów ustawy.

Wobec powyższego Sąd zasądził odsetki za opóźnienie na rzecz powódki od kwoty 231.355,40 zł od dnia 31.07.2019 r. do dnia zapłaty, o czym orzekł na podstawie art. 817 k.c. jak w punkcie I sentencji wyroku.

Żądanie w zakresie odsetek za pozostały okres oddalono jako bezzasadne, o czym orzeczono w pkt V sentencji wyroku.

Powódka domagała się również odszkodowania na podstawie art. art. 444 § 1 k.c. początkowo w kwocie 50.781,05 zł. Następnie rozszerzyła powództwo o kwotę 14.320,40 zł oraz kwotę 16.808 zł. Ponadto, cofnęła pozew o zapłatę kwoty 1.480,59 zł.

Pismem z dnia 30.09.2020 r. w związku z uiszczeniem przez pozwaną na rzecz powódki kwoty 1.480,59 zł w dniu 31.08.2020 r. z tytułu zwrotu kosztów leczenia, powódka cofnęła powództwo w tym zakresie tj. co do kwoty 1.480,59 zł (k. 302). Żądana kwota dotyczyła należności z następujących faktur VAT: faktura nr (...) (k. 131), faktura nr (...) (k. 132), faktura nr (...) (k. 141), faktura VAT nr (...) (k. 157), faktura VAT nr (...)_ (...) (k. 158), faktura VAT nr (...) (k. 159), faktura VAT nr (...) (k. 156). W ocenie Sądu czynność powódki nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, z prawem ani nie zmierza do obejścia prawa, a więc dopuszczalna. Wobec skutecznego cofnięcia pozwu w części przez powódkę, Sąd na podstawie art. 355 w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. umorzył postępowania co do kwoty 1.480,59 zł, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

W zakresie pozostałej żądanej kwoty zostały udowodnione przez powódkę wydatki w przeważającej wysokości.

Odnieść się w pierwszej kolejności należy, do kwot wynikających z faktur przedstawionych przez powódkę pozwanemu przed wytoczeniem powództwa. Pozwany wydał 6 decyzji, w których uznał za zasadne wydatki zawarte w przedstawionych rachunkach, jednak nie w pełnej wysokości. Należną powódce kwotę obniżał o 30 % czyli o przyjęte przez niego przyczynienie się powódki do powstania szkody. Potwierdził powyższe również w odpowiedzi na pozew. Oznacza to, że nie kwestionował zasadności wydatków zawartych na tych fakturach jak ich wysokości, a jedynie swoja odpowiedzialność powyżej 70% wartość każdej z należności. Powódka nie przyczyniła się do zdarzenia z dnia 13.03.2019 r. wobec tego należy się jej zwrot w wysokości 100% poniesionych uzasadnionych wydatków. Z tego względu w przypadku faktur VAT, które zostały opłacone przez pozwanego w 70% nie ma potrzeby badania zasadności każdego wydatku, który był już wcześniej uznany przez pozwanego.

W dniu 31.07.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność następujących faktur VAT i rachunków: faktura (...) (k. 161), faktura VAT nr (...) (k. 163), faktura VAT nr (...) (k. 164), faktura VAT nr (...) (k. 165), faktura nr (...) (k. 113), rachunek nr (...) (k. 114), faktura nr (...) (k. 115), faktura nr (...) (k. 116), faktura VAT nr (...) (k. 142), faktura VAT nr (...) (k. 143), faktura VAT nr (...) (k. 144), faktura VAT nr (...) (k. 145), faktura VAT nr (...) (k. 146), faktura VAT nr (...)_ (...) (k. 148), faktura VAT nr (...) (k. 149), faktura VAT nr (...) (k. 151), faktura VAT nr (...) (k. 160), faktura VAT nr (...) pozycja nr 1 , poz. 2 niezasadny wydatek związany z pastą do zębów z uwagi na brak związku z szkodą (k. 162), faktura VAT nr (...) (k. 169), faktura VAT nr (...) (k. 170), faktura VAT nr (...) (k. 171). Łączna wartość wszystkich wymienionych faktur VAT i rachunków wynosi 11.779,49 zł. Pozwany wypłacił kwotę 8.245,64 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 3.533,85 zł.

W dniu 04.09.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność następujących faktur VAT: faktura nr (...) (k. 130) i faktura VAT nr (...) (k. 154). Łączna wartość wszystkich wymienionych faktur VAT wynosi 279,99 zł. Pozwany wypłacił kwotę 196 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 83,99 zł.

W dniu 11.10.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność następujących faktur VAT: faktura nr (...) (k. 117), faktura nr (...) (k. 118), faktura nr (...) (k. 119), faktura VAT nr (...)_ (...) (k. 155). Łączna wartość wszystkich wymienionych faktur VAT wynosi 6.819,98 zł. Pozwany wypłacił kwotę 4.773,99 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 2.045,99 zł.

W dniu 13.12.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność następujących faktur VAT: faktura nr (...) (k. 120), faktura nr (...) (k. 121). Łączna wartość wszystkich wymienionych faktur VAT wynosi 6.600 zł. Pozwany wypłacił kwotę 4.620 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 1.980 zł.

W dniu 26.02.2020 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność faktury VAT nr (...) (k. 122) o wartości 3.150 zł. Pozwany wypłacił kwotę 2.205 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 945 zł.

W dniu 22.04.2020 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał zasadność następujących faktur VAT: faktura nr (...) (k. 123), faktura nr (...) (k. 124), faktura VAT nr (...) (k. 175). Łączna wartość wszystkich wymienionych faktur VAT wynosi 6.449 zł. Pozwany wypłacił kwotę 4.514,30 zł czyli do zapłaty pozostaje z tytułu wymienionych wyżej wydatków kwota 1.934,70 zł.

Pozwany w decyzji z dnia 26.02.2020 r. uznał poniesione przez powódkę koszty dojazdu na turnus rehabilitacyjny w G. w kwocie 280,44 zł i wypłacił z tego tytułu kwotę 196,31 zł. Do zapłaty pozostała kwota 84,13 zł. Powódka zgłosiła również roszczenie o zwrot kosztów dojazdu na turnus rehabilitacyjny w Ł. w kwocie 219,78 zł i z tego tytułu nie została powódce wypłacona żadna kwota. (...). W związku z tym pozwany jest zobowiązany z tego tytułu zapłacić powódce łącznie kwotę 303,91 zł.

W zakresie uszkodzonego mienia pozwany w decyzji z dnia 22.04.2020 r. wskazał, że wartość zniszczonych ubrań powódki wyniosła 700 zł i wypłacił z tego tytułu 490 zł. Powódka wskazywała, że ubranie, które zostało zniszczone w dniu wypadku miało wartość 900 zł. W ocenie Sądu jest to realna kwota, zgodna z doświadczeniem życiowym i tym samym taka kwota powinna zostać zwrócona powódce z tego tytułu. Tym samym do zapłaty z tego tytułu pozostaje kwota 410 zł. Pozwany tą samą decyzją przyznał powódce również kwotę w wysokości 70% ekspertyzy dotyczącej kosztów uszkodzonego telefonu tj. kwotę 27,30 zł. Czyli do zwrotu powódce z tego tytułu pozostaje kwota 11,70 zł (39 zł – 27,30 zł, faktura VAT – k.188). Z wyżej wymiennych tytułów powódce należy się kwota 421,70 zł.

Powódka w pozwie dochodziła również zapłaty kwot, które nie zostały dotychczas zapłacone przez pozwanego w jakiejkolwiek części. Przedłożone faktury można podzielić według kategorii.

W pierwszej kolejności wskazać należy na faktury VAT i rachunku z tytułu rehabilitacji, turnusu rehabilitacyjnego oraz psychoterapii. Są to następujące faktury VAT i rachunki: faktura nr (...) (k. 125), faktura nr (...) (k. 126), faktura nr (...) (k. 127), faktura VAT nr (...) (k. 128-129), rachunek nr (...) (k. 139), rachunek nr (...) – k. (140), rachunek nr (...) (k. 141), o łącznej wartości 11.598,72 zł. Powyższe wydatki są zasadne i mają związek z zdarzeniem z dnia 13.03.2019 r. Powyższe świadczenia miały na celu powrót do zdrowia fizycznego jak i psychicznego powódki. Niezasadne są twierdzenia pozwanego, że powódka mogła otrzymać świadczenia w ramach świadczeń NFZ. Faktem notoryjnym jest to, że dostępność usług jest ograniczona i okres oczekiwania wynosi w wielu przypadkach kilka miesięcy, a nawet dłużej. Powódka potrzebowała natychmiastowego podjęcia leczenia rehabilitacji – obecny stan zdrowia powódki jest właśnie efektem tego, że od razu podjęła leczenie. Zespół biegłych w opinii wskazał „Powódka wykorzystała w pełni możliwości leczenia i terapii w publicznej służbie zdrowia, dołożono też wszelkich starań, by poprawić stan zdrowia i funkcjonowania powódki, natomiast dostępność do usług publicznej służby zdrowia, zwłaszcza w zakresie rehabilitacji jest mocno ograniczona ze względu na długi okres oczekiwania. Chorej zapewniono rehabilitację stacjonarną po leczeniu operacyjnym i wstępnej pionizacji w Klinicznym Oddziale (...) Urazowo-Ortopedycznej, w sposób płynny, natomiast rehabilitację ambulatoryjną w okresie późniejszym, w znacznej części odbyłaby się znacznie później niż rzeczywisty okres, w którym powódka tej rehabilitacji potrzebowała” (k. 667). Wobec tego powódce przysługuje zwrot kwoty z wyżej wymienionych tytułów 11.598,72 zł.

Kolejną kategoria są wydatki na środki higieniczne, kosmetyki, leki i zabiegi kosmetyczne ujęte w następujących fakturach VAT: faktura nr (...) (k. 136), faktura nr (...) (k. 138), zestawienie wizyt wraz potwierdzenie, przelewów (k. 134-135, 137), faktura VAT nr (...) (k. 147), faktura VAT nr (...) (k. 150), faktura VAT nr (...) (k. 152), faktura VAT nr (...) (k. 153), faktura VAT nr (...) (k. 167), faktura VAT nr (...) poz. 1 (k. 166), o łącznej wartości 1.152,69 zł. Powyższe wydatki mają związek z wypadkiem z dnia 13.03.2019 r. Powódka doznała licznych otarć naskórka, potłuczeń, przebyła leczenie wobec tego również potrzebowała odpowiednich kosmetyków i zabiegów kosmetycznych aby poprawić zewnętrzny stan swojego ciała. Wobec tego powódce przysługuje zwrot kwoty z wyżej wymienionych tytułów 1.152,69 zł.

Ostatnią kategorią z wydatków są poniesione koszty w związku z zakupem podstawki pod laptopa, słuchawek oraz telefonu. Powyższe zakupy wynikają z następujących faktur VAT: faktura VAT nr (...) (k. 166), faktura VAT nr (...) (k. 174), faktura VAT nr (...) (k. 176), o łącznej wartości 4.523,99 zł. Powódka prowadziła przez 12 tygodni łóżkowy tryb życia wobec powyższego podstawka pod laptopa, która służyła również jako „stolik” do spożywania posiłków jest jak najbardziej uzasadnionym wydatkiem. Podobnie jak słuchawki, które służyły powódce do słuchania muzyki czy oglądania filmów podczas gdy pozostali domownicy spali. W ocenie Sądu również uzasadniony jest zakup nowego telefonu. Mąż (wówczas narzeczony powódki) znalazł dla powódki telefon, który pozwolił na zgranie danych z uszkodzonego w trakcie wypadku telefonu oraz korzystanie z niego. Trudno wymagać aby powódka bezpośrednio po wypadku szukała serwisu, który zaoferuje jej wymianę telefonu na nowy podczas gdy powódce telefon był niezbędny do kontaktu z bliskimi. Wobec tego powódce przysługuje zwrot kwoty z wyżej wymienionych tytułów 4.523,99 zł. Sąd nie uznał wydatku na kamerę w kwocie 173,99 zł (faktura VAT nr (...) k. 168) jako, że powódka nie wykazała związku z wypadkiem z dnia 13.03.2019 r.

Po wytoczeniu powództwa powódka dokonała dwukrotnego rozszerzenia powództwa. W piśmie procesowym z dnia 05.02.2021 r. (k. 338) przedstawiła wydatki na rehabilitację i psychoterapię. Jednakże wyłącznie część wydatków dotyczyła okresy przed złożeniem pozwu (04.09.2020 r.). Powódka dochodziła zapłaty kwoty 750 zł z tytułu rehabilitacji w sierpniu 2020 r. (faktura VAT k. 339) oraz psychoterapii od 08.04. do 08.05.2020 r. w kwocie 480 zł (rachunek – k. 345), łącznie 1.230 zł. Ponadto, powódka przedłożyła faktury za usługi stomatologiczne, z tym że roszczenie z faktury VAT nr (...) zostało już zgłoszone w pozwie. Natomiast nowym wydatkiem było leczenie stomatologiczne ujęte w fakturze VAT nr (...) r. w kwocie 200 zł. Powyższe wydatki miały bezpośredni związek z zdarzeniem z dnia 13.03.2019 r., w szczególności, że powódka doznała również uszkodzenia zębów w trakcie wypadku. Natomiast pozostałe wydatki przedstawione przez powódkę, w tym zawarte w piśmie z dnia 10.04.2025 r. (k. 709), a poniesione po dniu wniesienia pozwu będą rozpatrywane w związku z żądaniem zasądzenia renty na rzecz powódki. Zaznaczyć należy, że zasądzenie odszkodowania ponad zasądzoną rentę wymaga wykazania wydatków przewyższających przyznaną rentę. Wobec powyższego powódce przysługuje zwrot od pozwanego kwoty 1.430 zł.

Kolejnym żądaniem tytułem odszkodowania, które powódka zgłosiło było roszczenie o zwrot utraconego dochodu w kwocie 463,04 zł. W dniu 31.07.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał, że powódka w okresie od 15.03.2019 r. do 06.06.2019 r. utraciła dochód w kwocie 527,08 zł. Wypłacił powódce 70% wskazanej kwoty tj. kwotę 368,96 zł. W związku z czym do zapłaty na rzecz powódki pozostała kwota 158,12 zł tytułem utraconego dochodu za okres od 15.03.2019 r. do 06.06.2019 r. Następnie, w dniu 04.09.2019 r. pozwany wydał decyzję, w której uznał, że powódka w okresie od czerwca do lipca 2019 r. utraciła dochód w kwocie 1.016,40 zł. Wypłacił powódce 70% wskazanej kwoty tj. kwotę 711,48 zł. W związku z czym do zapłaty na rzecz powódki pozostała kwota 304,92 zł tytułem utraconego dochodu za okres od czerwca do lipca 2019 r. Wobec powyższego powódce przysługuje od pozwanego kwota 463,04 zł tytułem zwrotu utraconego dochodu.

Ostatnim z żądań w zakresie odszkodowania był zwrot kosztów opieki przez osoby trzecie. Postępowanie dowodowe, w tym opinia biegłych wykazała, że niezbędna w życiu powódki była opieka osób trzecich w codziennych czynnościach. Przez pierwsze 12 tygodni (84 dni) zasadny był wymiar opieki w zakresie 12 godzin dziennie, a przez następne 6 tygodni (42 dni) w wymiarze 6h dziennie.

Powódka w pozwie zaś wskazała, że wymagała opieki przez:

- 61 dni w wymiarze 12 godzin czyli łącznie 732 godziny (61 dni x 12 godzin),

- następnie przez 34 dni w wymiarze 8 godzin dziennie, jednak mając na uwadze opinię biegłych wyłącznie przez okres 23 dni była zasadna opieka w takim wymiarze czasu. Co oznacza, że powódka wymagał przez 23 dni 8 godzin opieki dziennie, zaś przez 11 dni 6 godzin dziennie opieki, czyli łącznie 250 godzin (23 dni x 8 godzin, 11 dni x 6 godzin),

- następnie przez 64 dni w wymiarze 4 godzin dziennie, jednak mając na uwadze opinię biegłych powódka wymagała łącznie opieki przez 18 tygodni czyli 126 dni. Powyższe oznacza, że żądanie powódki było zasadne jeszcze co do 31 dni po 4 godziny dziennie, czyli łącznie 124 godziny.

Wskazać należy, że mimo iż w ocenie Sądu powódka wymagała przez 12 tygodni opieki w wymiarze 12 godzin, a następnie przez okres 6 tygodni w wymiarze 6 godzin dziennie, to Sąd jest związany wymiarem czasu opieki wskazanym przez powódkę.

Wobec powyższego żądanie powódki z tytułu opieki osób trzecich jest zasadne w wymiarze 1.106 godzin.

Stawka godzinowa wskazana przez powódkę w kwocie 14,70 zł jest w ocenie Sądu adekwatna i nie jest wygórowana oraz odpowiada realiom rynku świadczeń opiekuńczych. Powszechnie wiadomo, że obecne stawki na rynku za godzinę opieki nad osobą niepełnosprawną wahają się w granicach 20-40 zł za godzinę. Kwota wskazana przez pozwanego w wysokości 10 zł nie została w żaden sposób wykazana, a co więcej wydaje się być odrealniona od rynku usług opiekuńczych.

Wobec powyższego powódce przysługuje świadczenie w kwocie 16.258,20 zł (1.106 godzin x 14,70 zł) z tytułu opieki osób trzecich. Pozwany przed wytoczeniem powództwa wypłacił powódce z tego tytułu kwotę 4.116 zł i 945 zł, łącznie kwotę 5.061 zł. Wobec tego powódce przysługuje od pozwanego zwrot kwoty 11.197,20 zł.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne wydatki powódki w łącznej kwocie 41.614,78 zł (3.533,85 zł + 83,99 zł + 2.045,99 zł + 1.980 zł + 945 zł + 1.934,70 zł + 303,91 zł + 421,70 zł + 11.598,72 zł + 1.152,69 zł + 4.523,99 zł + 1.430 zł + 463,04 zł + 11.197,20 zł). Jednocześnie należało od powyższej kwoty odjąć 300 zł, które powódka otrzymała z dodatkowego prywatnego ubezpieczenia tytułem katy aptecznej. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 41.314,78 zł (41.614,78 – 300 zł), o czym na podstawie art. 444 § 1 k.c. orzekł w punkcie III sentencji wyroku. W pozostałym zakresie żądanie powoda o zapłatę odszkodowania oddalił, o czym orzekł w punkcie VI sentencji wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o art. 481 § 1 k.c. Powódka domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty 39.884,78 zł zgodnie z zestawieniem wskazanym w treści żądania pozwu. Jednak w uzasadnieniu pozwu nie wskazała od jakiej kwoty i z jakiego tytułu, od jakiego konkretnie dnia i dlaczego od tego dnia żąda odsetek. Również załączone zgłoszenia szkody nie wskazują, które dokładnie roszczenia z faktur zostały zgłoszone w danym piśmie. Pisma kierowane do pozwanego wskazują jako załączniki pliki faktur i rachunków. Co więcej, nie zostało dołączone do pozwu potwierdzenie doręczenia poszczególnych zgłoszeń, z których wynika termin ich doręczenia. Rolą Sądu nie jest domyślanie się od jakiej kwoty, z jakiego tytułu i od jakiej daty powódka domaga się zasądzenia odsetek, w szczególności przy takiej liczbie załączonych faktur. Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że zasadnym terminem rozpoczęcia naliczenia odsetek będzie dzień wniesienia pozwu.

Co do żądanych przez powoda odsetek od kwoty 1.430 zł żądanie to było zasadne, od dnia następnego po dniu doręczenia pozwanemu pisma rozszerzającego powództwo. Pozwany odebrał pismo powódki o rozszerzeniu powództwa w dniu 16.02.2021 r., w związku z czym pozostawał on w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia dopiero od dnia 17.02.2021 r.

Wobec powyższego Sąd zasądził odsetki za opóźnienie na rzecz powódki od kwoty 39.884,78 zł od dnia 04.09.2020 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 1.430 zł od dnia 16.02.2021 r. do dnia zapłaty, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Sąd zasądził również odsetki od kwoty 1.480,59 zł od dnia 04.09.2020 r. do dnia 31.08.2020 r. Żądanie zasądzenia kwoty 1.480,59 zł na dzień wniesienia pozwu było zasadne, powód uiścił należność w dniu 31.08.2020 r. Za ten okres opóźnienia w spełnieniu świadczenia należą się powódce odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 1.480,59 zł od dnia 04.09.2020 r. do dnia 31.08.2020 r., o czym Sąd orzekł jak w punkcie V sentencji wyroku.

Żądanie w zakresie odsetek za pozostały okres oddalono jako bezzasadne, o czym orzeczono w punkcie VI sentencji wyroku.

Powódka żądała również zasądzenia na jej rzecz tytułem renty kwoty 5.000 zł miesięcznie z płatnej do dnia 10 każdego miesiąca tytułem renty na zwiększone potrzeby. Podstawą prawną żądania stanowił przepis art. 444 § 2 k.c. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej rent. Powódka składając pozew żądała zasądzenia renty na przyszłość.

Wskazać, należy, że zasądzenie świadczenia jakim jest renta należy rozdzielić na rentę wstecz tj. do dnia wniesienia pozwu oraz rentę na przyszłość tj. od dnia wniesienia pozwu. Jest to istotne z uwagi na kwestie dowodowe. Roszczenie w zakresie z przed dnia wniesienia pozwu dotyczące renty musi zostać wykazane poprzez dowody – zarówno zakres, jak i wysokość szkody, która ma zostać zrekompensowana przyznaną rentą. Natomiast w zakresie żądania na przyszłość tj. renty na podstawie art. 444 § 2 k.c. wystarczającym jest uprawdopodobnienie roszczenia. W przypadku powódki roszczenie jej należy rozpatrywać w zakresie renty w związku z zwiększonymi potrzebami.

W zakresie zwiększonych potrzeb powódki zostały w tym zakresie uwzględnione takie potrzeby jak koszt rehabilitacji, turnusu rehabilitacyjnego, zakup leków oraz psychoterapii.

Powódka w 2020 r. uczestniczyła w turnusie rehabilitacyjnym wobec, jednak później z uwagi na macierzyństwo powódka już nie wyjeżdżała i obecnie nie ma takiej możliwości. Również przed zajściem w ciąże powódka korzystała z intensywnej rehabilitacji oraz uczęszczała na psychoterapię i przyjmowała leki przeciwdepresyjne. Wobec powyższego Sąd uznał, że kwota 3.100 zł będzie kwotą odpowiednią za okres od września do grudnia 2020 r. Sąd ustalając powyższą kwotę wziął pod uwagę, że powódka w tym okresie poniosła wydatki na ten cel w kwocie przynajmniej 12.250,40 zł ( 4 miesiące – wydatki bez leków).

Natomiast w późniejszym okresie Sąd uznał za zasadne koszty związane z rehabilitacją i psychoterapią. Sąd zasądził kwotę 2.220 zł miesięcznie począwszy od stycznia 2021 r. uwzględniając przy tym poniesione przez powódkę wydatki na ten cel w roku 2021 r. ( powódka na rehabilitację i psychoterapię przeznaczyła kwotę 26.070 zł). Powódka w dalszym ciągu potrzebuje rehabilitacji aby utrzymać jak najwyższą sprawność po wypadku oraz psychoterapii z uwagi na utrzymujące się objawy traumy. Wobec tego Sąd uznał, że miesięczna renta w kwocie 2.200 zł miesięcznie zaspokoi zwiększone potrzeby powódki z tego tytułu. Sąd przyjął rehabilitację 2 razy w tygodniu po 1 godzinie w cenie 200 zł (4 tyg. x 2 dni x 200 zł = 1600 zł) oraz psychoterapię raz w tygodniu w cenie 150 zł (4 tyg. x 1 dzień x 150 zł = 600 zł). W toku postępowania powódka nie wykazała, aby koszty powyższych świadczeń były wyższe. Powódka jeżeli będzie miała taką wolę i jej wydatki będą większe będzie mogła wystąpić o zwiększenie świadczenia, jak również pozwany o obniżenie świadczenia jeżeli wystąpią okoliczności to uzasadniające.

Podkreślić należy, że powódka nie wykazała, aby poniosła lub obecnie ponosiła wyższe koszty niż te możliwe do pokrycia z zasądzonej renty. Przedłożone do pism rozszerzających powództwo faktury i rachunki nie wskazują na wydatki wyższe niż te wynikające z zasądzonej na rzecz powódki renty.

Ostatecznie powódce za okres od 04.09.2020 r. do 31.12.2020 r. przysługuje kwota 3.100 zł miesięcznie, zaś od 01.01.2021 r. kwota 2.200 zł miesięcznie, o czym Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku. O zasądzonej rencie Sąd orzekł na podstawie art. 444 § 2 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. w zw. 435 § 1 k.c. w zw. 415 k.c. oraz art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o art. 481 § 1 k.c. Renta została zasądzona od dnia wniesienia pozwu tj. od dnia 04.09.2020 r.

W pozostałym zakresie roszczenie powódki o rentę oddalono jako bezzasadne, o czym orzeczono w pkt VI sentencji wyroku.

Powódka domagała się również ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. Poszkodowany w sprawie o zasądzenie odpowiedniego świadczenia na podstawie przepisu art. 444 k.c. oraz 445 k.c. na swoją rzecz, może również żądać ustalenia odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości z tego samego zdarzenia. Wykładnia funkcjonalna art. 189 k.p.c. przemawia za przyjęciem interesu prawnego w ustaleniu, jeżeli istnieje jakaś obiektywna niepewność stanu prawnego, bowiem mogą wystąpić dalsze skutki zdarzenia, które na dzień wytoczenia powództwa nie są znane bądź nie można jeszcze na ich podstawie sformułować właściwego żądania pozwu (Uchwała SN z dnia 17 kwietnia 1970 r., sygn. akt III CZP 34/69, wyrok SN z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt V CSK 558/17). Powódka w ocenie Sądu nie wykazała, aby miała interes prawny w domaganiu się ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. Ustalenie odpowiedzialności na przyszłość jest zasadne wówczas gdy istnieje pewien stan niepewności np. że stan zdrowia poszkodowanego może ulec pogorszeniu poprzez powstanie nowych skutków, nie znanych na dzień wytaczania pierwotnego powództwa. Łączny uszczerbek na zdrowiu powódki został stwierdzony w wysokości 53%. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że stan zdrowia powódki jest utrwalony. W ocenie Sądu nie istnieje taka niepewność co do skutków wypadku, która uzasadniałaby ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. Na marginesie wskazać należy, że sprawca wypadku, w którym została poszkodowana powódka został uznany winnym popełnienia czynu zabronionego spenalizowanego w kodeksie karnym. W związku z tym zgodnie z art. 442 ¹ § 2 k.c. termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wynosi 20 lat od dnia popełnienia przestępstwa. W związku z tym, brak ustalenia w przedmiocie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość nie pozbawia powódki możliwości dochodzenia w przyszłości roszczeń dotyczących nowo ujawnionych następstw wypadku z dnia 13.03.2019 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd nie znajduje do podstaw do ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość i z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 189 k.p.c. na podstawie tego przepisu oddala powództwo w tym zakresie, o czym orzeczono w pkt VI sentencji wyroku.

Przechodząc do kosztów procesu Sąd Okręgowy dokonał ich stosunkowego rozdzielenia wedle odpowiedzialności za wynik sprawy na podstawie art. 100 k.p.c.

Powódka w niniejszej sprawie poniosła następujące koszty:

- opłata od pozwu 17.107 zł,

- wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika 10.800 zł,

- pełnomocnictwo 17 zł,

łącznie: 27.924 zł.

Pozwany poniósł następujące koszty:

- wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – 10.800 zł,

- wynagrodzenie biegłego – 1.557,72 zł,

łącznie: 12.357,72 zł.

Koszt wydania pisemnej i ustnej opinii z zakresu rekonstrukcji wypadku (1.557,72 zł) przez biegłego został pokryty z zaliczki pozwanego.

Wynagrodzenie pełnomocnika powódki i pozwanego ustalono na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Powód domagał się kwoty łącznej kwoty 373.264,85 zł (roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia, odszkodowania i renty), a roszczenie zostało uwzględnione łącznie w zakresie kwoty 304.150,77 zł (zadośćuczynienie 231.355,40 zł, odszkodowanie 42.795,37 zł w tym cofnięte powództwo, które było zasadne na dzień złożenia pozwu oraz renta 30.000 zł tj. 4x 3.100 zł i 8 x 2200). Powódka wygrała zatem proces w 81,5 %, pozwany zaś w 18,5 %.

Powódce przysługuje względem pozwanego prawo żądania kwoty 22.758,06 zł (27.924 zł x 81,5 %).

Pozwanemu przysługuje względem powódki prawo żądania kwoty 2.286,18 zł (12.357,72 zł x 18,5 %)

Mając na uwadze powyższe, Sąd dokonał potrącenia kwoty, którą pozwany winien zwrócić powódce tytułem kosztów postępowania tj. kwoty 22.758,06 zł z kwotą, którą powódka winna zwrócić pozwanemu tytułem kosztów postępowania, tj. kwotą 2.286,18 zł.

W wyniku powyższego powodowi pozostała do zapłaty na rzecz pozwanego kwota 20.471,88 złotych (22.758,06 zł - 2.286,18 zł) tytułem kosztów procesu, o czym Sąd orzekł na podstawie wskazanego wyżej przepisu w punkcie VII sentencji wyroku.

O odsetkach od kosztów procesu orzeczono zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Wskazać należy, że Skarb Państwa pokrył zaliczkowo nieuiszczone koszty pisemnej opinii zespołu biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii w kwocie 1.597,05 zł, z zakresu stomatologii w kwocie 1.597,05 zł oraz z zakresu medycyny sądowej w kwocie 1.349,39 zł. Ponadto Skarb Państwa pokrył zaliczkowo koszty związane opłatami od rozszerzania powództwa w kwocie 717 zł (wps 14.321 x 5%) oraz w kwocie 841 zł (wps 16.808 x 5%). Łącznie kwota zaliczkowo pokryta przez Skarb Państwa wynosi 6.146,49 zł.

Z uwagi na wynik procesu, strony powinny pokryć koszty sądowe w zakresie odpowiadającym stopniowi, w jakim przegrały one sprawę, tj.:

- powódka 18,5 % z kwoty 6.146,49 zł tj. 1.137,10 zł,

- pozwany 81,5 % z kwoty 6.146,49 zł tj. 5.009,39 zł.

Sąd na podstawie art. 113 § 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. tytułem zwrotu kosztów sądowych od powódki kwotę 1.137,10 zł, o czym orzekł jak w pkt VIII sentencji wyroku oraz od pozwanego kwotę 5.009,39 zł o czym orzekł jak w pkt IX sentencji wyroku.