Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 listopada 2024 roku

Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział II Karny

w składzie :

Przewodniczący: sędzia SO Marcin Buzdygan

Sędziowie: sędzia SO Urszula Adamik

Ławnicy: Dorota Skrońska

Katarzyna Marek

Edyta Ząbkiewicz

Protokolant:Justyna Huzar

w obecności Prokuratora Anny Kaczyńskiej

po rozpoznaniu w dniach: 22 kwietnia 2024 roku, 04 czerwca 2024 roku, 16 lipca 2024 roku, 08 października 2024 roku, 18 listopada 2024 roku

sprawy

Z. P. (1) , syna W. i G. z domu T., urodzonego (...) w R.,

oskarżonego o to, że:

w dniu 10.09.2023 roku w R. przy ul. (...) w sklepie (...), gmina K., powiatu (...), województwa (...), poprzez uderzenie pięścią w lewą stronę brzucha i poprzez sześciokrotne uderzenie pięścią w twarz przy jednoczesnym przytrzymywaniu i ściskanie za szyję oraz popychanie spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, a to:

- urazu głowy w postaci stłuczenia głowy, krwiaków podskórnych w okolicy czołowej lewej i twarzy po stronie prawej, rany tłuczonej okolicy ciemieniowo – skroniowej lewej, rany tłuczonej policzka lewego, stłuczenia krwotoczne mózgu;

- urazu klatki piersiowej w postaci złamania żebra IV po stronie lewej, krwiaków śródmięśniowych i podopłucnowych po stronie lewej;

- urazu jamy brzusznej w postaci pęknięcia śledziony, pęknięcia wątroby, stłuczenia nerki prawej, stłuczenie krezki jelita cienkiego, stłuczenie krezki jelita grubego i ściany jelita grubego, stłuczenia zaotrzewnowe jamy brzusznej i krwotoku do jamy otrzewnej,

- a nadto otarcia skóry ramienia lewego, krwiaków podskórnych uda prawego, kolana prawego i podudzia prawego, krwiaki podskórne kolana lewego i podudzia lewego

następstwem czego była śmierć pokrzywdzonego M. G. ujawniona w dniu 11.09.2023 roku

to jest o przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 kk

1.  uznaje oskarżonego Z. P. (1) za winnego tego, że w dniu 10 września 2023 roku w R. przy ul. (...) w sklepie (...), działając z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, kilkukrotnie uderzył ręką w twarz i tułów, ściskał za szyję pokrzywdzonego M. G., powodując u niego obrażenia ciała w postaci: podbięgnięć krwawych w zakresie skóry twarzy, obrzęku podskórnego lewej połowy twarzy, rany w okolicy podoczodołowej lewej, krwiaka okularowego powiek oka lewego z wylewem podspojówkowym, podbiegnięcia krwawego w zakresie powłok miękkich głowy w okolicach czołowej lewej, czołowo – ciemieniowej prawej, wylewu krwawego w obszarze anatomicznym kości gnykowej i krtani po stronie prawej, naruszających prawidłowe czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, to jest przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 157 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w brzmieniu przepisów obowiązującym w dniu 30.09.2023 roku w związku z art. 4 § 1 kk i za to na mocy art. 14 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 11 § 3 kk w brzmieniu przepisów obowiązującym w dniu 30.09.2023 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

2.  na mocy art. 62 k.k. orzeka wobec oskarżonego Z. P. (1) wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym w zakresie terapii uzależnień;

3.  na podstawie art. 93a § 1 pkt 3 kk, art. 93b § 1 kk i art. 93c pkt 5 kk orzeka wobec oskarżonego Z. P. (1) środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień;

4.  na podstawie art. 230 § 2 kpk nakazuje zwrócić dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/109/24/P k. 299 akt: pod pozycją 1 – 7 oskarżonemu Z. P. (1);

5.  na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 12 września 2023 roku godz. 18.00 do dnia 08 października 2024 roku godz. 10.15;

6.  na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.

SSO Marcin Buzdygan SSO Urszula Adamik

D. K. (1) M. Z.

Sygn. akt II K 33/24

UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z wykorzystaniem stosownego formularza. Biorąc pod uwagę zawiłość sprawy pod względem faktycznym i prawnym, dużo bardziej zrozumiale i przejrzyste będzie przedstawienie motywów, jakimi kierował się Sąd bez wykorzystania druku formularza, w formie „tradycyjnej”.

W dniu 10 września 2023 roku, w godzinach 11:20 – 11:40, na brukowanym placyku przy sklepie (...), znajdującym się przy ul. (...), oskarżony Z. P. (1), pokrzywdzony M. G., K. W., P. R., T. G., Z. K., P. D., K. T. i M. P. spożywali alkohol. W trakcie trwania spotkania, w pewnym momencie oskarżony nalewał wódkę do kieliszka, który trzymał pokrzywdzony M. G.. Oskarżonemu nie spodobał się sposób, w jaki pokrzywdzony trzymał kieliszek i w związku z tym zaczął go szarpać za rękę i powiedział do niego: „(...) trzymaj prosto ten kieliszek”. Pokrzywdzony odpowiedział oskarżonemu, aby nie zwracał się do niego w ten sposób. To wzbudziło agresję u oskarżonego Z. P. (1), który następnie niespodziewanie uderzył prawą pięścią w lewą stronę brzucha pokrzywdzonego, który w wyniku uderzenia cofnął się o krok do tyłu. Tuż po tym oskarżony uderzył pięścią pokrzywdzonego w okolicę lewej strony żuchwy. Wtedy pomiędzy nich wszedł T. G. i próbował ich rozdzielić. To nie powstrzymało oskarżonego i zadał pokrzywdzonemu kolejny cios uderzając go lewą pięścią w okolicę zauszno – potyliczną prawą głowy. Kiedy oskarżony po raz kolejny zamachnął się, T. G. uchylił się, a oskarżony ponad jego głową uderzył pokrzywdzonego prawą pięścią w twarz w okolice jarzmowo – szczękowo – oczodołową lewą. Pomimo otrzymywanych uderzeń pokrzywdzony nadal zachowywał pozycję stojącą. W dalszej kolejności oskarżony popchnął głowę pokrzywdzonego, przytrzymał lewą ręką głowę pokrzywdzonego i zadał mocny cios prawą pięścią w lewą część twarzy. Następnie oskarżony lewą ręką złapał pokrzywdzonego i uciskał na jego szyje z przodu, po czym zadał mocny cios prawą pięścią w lewą część twarzy. Następnie oskarżony, nadal przytrzymując pokrzywdzonego za szyję, odepchnął go, pokrzywdzony oparł się o płot. Po kilkudziesięciu sekundach oskarżony wsiadł na rower i odjechał z miejsca zdarzenia. Po kilku minutach pokrzywdzony oddalił się z miejsca zdarzenia kierując się do swojego domu, oddalonego o około 500 metrów, w przeciwnym kierunku niż wcześniej odjechał oskarżony.

(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. P. (1) k. 83 – 84, 85v, 252 – 253, 267 – 268, 276 – 277, 393v – 394, zeznania świadków: K. W. k. 35 – 36, 395v – 396v, P. R. k. 39 – 39v, 396v – 397, T. G. k. 42, 395 – 395v, Z. K. k.45 – 45, 397v, P. D. k. 49, 397, S. J. k. 205, 394v – 395, nagranie z kamer monitoringu sklepu (...) k. 20, protokół oględzin miejsca k. 14-15, 190 – 193, protokół oględzin rzeczy k. 25 – 34)

W drodze powrotnej M. G. nie był przez nikogo niepokojony, poruszał się samodzielnie, sprawnie, jego chód był harmonijny, synchroniczny i wydolny. Następnego dnia, to jest 11 września 2023 roku, około godziny 21:00 do domu pokrzywdzonego udał się B. Ż., który zaniepokoił się faktem, iż przez cały dzień nie widział pokrzywdzonego - swojego wujka w miejscach, w których przebywał on zazwyczaj w ciągu dnia oraz, pomimo że zapadł już zmrok, w jego domu nie były zapalone światła i panowała w nim ciemność. Na miejscu odkrył on, że drzwi są zamknięte. Następnie zajrzał przez okno i odkrył, że pokrzywdzony leży na podłodze. B. Ż. zadzwonił do K. W., który od razu przyszedł i wspólnie zadzwonili pod numer alarmowy. Następnie K. W. kopnięciem wyważył drzwi wejściowe. W dalszej kolejności podszedł do pokrzywdzonego, aby sprawdzić jego funkcje życiowe i odkrył, że ten nie żyje. Po kilku minutach na miejsce przyjechała Policja, a także Zespół Ratownictwa Medycznego, który stwierdził zgon M. G..

(dowód: zeznania świadków: B. Ż. k. 21, 437v, K. W. k. 35 – 36, 395v – 396v, P. R. k. 39 – 39v, 396v – 397, T. G. k. 42, 395 – 395v, Z. K. k.45 – 45, 397v, P. D. k. 49, 397, S. J. k. 205, 394v – 395, J. K. k. 417v – 418, protokół oględzin miejsca k. 3 – 5, k arta informacyjna k. 2, karta medycznych czynności ratunkowych k. 8 – 10)

W efekcie ciosów zadanych przez oskarżonego Z. P. (1) pokrzywdzony M. G. doznał obrażeń ciała w postaci: podbiegnięć krwawych w zakresie skóry twarzy, obrzęku podskórnego lewej połowy twarzy, rany w okolicy podoczodołowej lewej, krwiaka okularowego powiek oka lewego z wylewem podspojówkowym, podbiegnięcia krwawego w zakresie powłok miękkich głowy w okolicach czołowej lewej, czołowo – ciemieniowej prawej, wylewu krwawego w obszarze anatomicznym kości gnykowej i krtani po stronie prawej, naruszających prawidłowe czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni.

Ponadto w badaniu sekcyjnym stwierdzono wystąpienie u pokrzywdzonego obrażeń ciała w postaci: rany tłuczonej okolicy ciemieniowo – skroniowej lewej, stłuczenia krwotocznego mózgu, urazu klatki piersiowej w postaci złamania żebra VIII/IX po stronie lewej, krwiaków śródmięśniowych i podopłucnowych po stronie lewej, urazu jamy brzusznej w postaci pęknięcia śledziony, pęknięcia wątroby, stłuczenia nerki prawej, stłuczenia krezki jelita cienkiego, stłuczenia krezki jelita grubego i ściany jelita grubego, stłuczenia zaotrzewnowego jamy brzusznej i krwotoku do jamy otrzewnej, otarcia skóry ramienia lewego, krwiaków podskórnych uda prawego, kolana prawego i podudzia prawego, krwiaków podskórnych kolana lewego i podudzia lewego. Mechanizm powstania tych obrażeń ani okoliczności, w jakich mogły powstać nie zostały ustalone. W efekcie części z tych obrażeń wystąpił masywny krwotok wewnętrzny do jamy otrzewnej co doprowadziło do zgonu pokrzywdzonego M. G. w dniu 11 września 2023 roku w godzinach rannych.

(dowód: opinia nr (...) k. 104 – 106, częściowo opinia sądowo – lekarska z oględzin i otwarcia zwłok k. 125 – 133, 419 – 420, opinia z zakresu genetyki sądowej k. 223 – 237, opinia sądowo – lekarska z dnia 28.11.2023 r. k. 209 – 210, opinia sądowo – lekarska dr hab. C. C. k. 446 – 475, 490 – 491, k arta informacyjna k. 2, karta medycznych czynności ratunkowych k. 8 – 10, 404 – 405)

W toku postępowania oskarżony Z. P. (1) został poddany badaniom psychiatrycznym i psychologicznym. Biegli psychiatrzy stwierdzili, iż oskarżony jest osobą uzależnioną od alkoholu, popełnienie przez niego czynu pozostaje w związku z uzależnieniem, a aby zapobiec ponownemu popełnieniu czynu zabronionego w przyszłości konieczne jest zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień – leczenie ambulatoryjne. W toku rozprawy oskarżony wyraził zgodę na zastosowanie wobec niego takiego środka zabezpieczającego.

(dowód: opinia sądowo – psychologiczna k. 212 – 215, opinia sądowo – psychiatryczna k. 305 – 306)

Oskarżony Z. P. (1) był uprzednio karany przez Sąd.

(dowód: dane o karalności k. 261 – 262)

Dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego, w pierwszej kolejności Sąd poczynił ustalenia co do przebiegu zdarzenia w dniu 10.09.2023 roku przy sklepie (...), a w szczególności zachowania oskarżonego Z. P. (1). Utrwalone nagranie z monitoringu w sposób nie budzący wątpliwości obrazowało przestępcze działanie oskarżonego i pozwoliło ono na dokładne ustalenie, jakie ciosy zadał oskarżony pokrzywdzonemu, w jakie części ciała oraz jaka była ich ilość. Sąd posiłkował się tu również zeznaniami świadków K. W., P. R., T. G., Z. K. i P. D., którzy opisali w mniej lub bardziej dokładny sposób przebieg tego zajścia. Oczywiście Sąd uwzględnił ich zeznania w takim zakresie, w jakim pokrywały się z w/w nagraniem. Ponadto istotnym dowodem pozwalającym na określenie, w jakie części ciała pokrzywdzonego trafiały uderzenia zadawane przez oskarżonego była opinia sądowo – lekarska dr hab. C. C.. Na podstawie tych dowodów Sąd ustalił przebieg zajścia w trakcie, którego oskarżony zaatakował pokrzywdzonego. Jeśli chodzi o kwestię powrotu pokrzywdzonego do domu, to w tym zakresie Sąd oparł się częściowo na wspomnianym nagraniu oraz na zeznaniach świadków K. W., Z. K. i P. R.. Z dowodów tych wynika, iż pokrzywdzony dotarł do domu przez nikogo nie niepokojony, natomiast jego zachowanie, sposób w jaki się poruszał nie wskazywały, aby obrażenia doznane wskutek działania oskarżonego spowodowały drastyczne pogorszenie jego samopoczucia skutkujące np. upadkiem i doznaniem kolejnych obrażeń w efekcie upadku. Z kolei brak jest jakichkolwiek podstaw do poczynienia wiarygodnych ustaleń, co do tego, co działo się z pokrzywdzonym od momentu dotarcia do domu w dniu 10.09.2023 roku około południa do godz. 21.00 dnia 11.09.2023 roku, kiedy to zmarły M. G. został znaleziony w swoim domu. Brak jest jakichkolwiek źródeł dowodowych, które dostarczyłyby informacji na ten temat. Nie można wykluczyć, iż po dotarciu do domu pokrzywdzony brał udział w innym zdarzeniu, które mogło doprowadzić do powstania poważnych obrażeń ciała, bądź był ofiarą działania innej nieustalonej osoby. W konsekwencji brak było możliwości powiązania skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego z działaniem oskarżonego Z. P. szczegółowo opisanym powyżej.

Czyniąc ustalenia dotyczące obrażeń ciała, jakich doznał pokrzywdzony wskutek opisanego wcześniej zachowania oskarżonego Sąd oparł się na opinii sądowo – lekarskiej dr hab. C. C., który w sposób jasny, przejrzysty, szczegółowy i logiczny wskazał, które obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego w sposób nie budzący wątpliwości powstały w efekcie działania oskarżonego. Biegły w opinii pisemnej, która została później uzupełniona na rozprawie przed Sądem, opisał mechanizm powstania obrażeń w zakresie powłok twarzoczaszki i wylewu w obrębie szyi, stwierdzając jednocześnie, iż w sposób nie budzący wątpliwości mogły one powstać od ciosów zadanych pokrzywdzonemu przez oskarżonego, a utrwalonych na przedmiotowym nagraniu z monitoringu. Zauważyć w tym miejscu należy, iż istotnym elementem utrudniającym poczynienie prawidłowych ustaleń w zakresie obrażeń jakich doznał pokrzywdzony były wyartykułowane przez biegło dr hab. C. C. braki i błędy w zakresie przeprowadzenia sekcji zwłok i sporządzenia rzetelnej opinii na jej podstawie. W odniesieniu do pozostałych obrażeń ujawnionych u pokrzywdzonego, biegły stwierdził, iż brak podstaw do przyjęcia, iż powstały one wskutek ciosów zadanych przez oskarżonego utrwalonych na nagraniu. Zauważyć w tym miejscu należy, iż brak jakichkolwiek podstaw do ustalenia, że oskarżony zadał pokrzywdzonemu jakieś inne uderzenia, bądź w innych sposób oddziaływał na jego osobę, poza tym co wynika z dowodów ujawnionych w toku postępowania sądowego. Biegły kategorycznie wnioskował, iż nie ma możliwości przyjęcia, że zgon M. G. był następstwem urazów zadanych przez oskarżonego i pozostawał w związku przyczynowo – skutkowym z zachowaniem oskarżonego Z. P. (1).

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. P. (1) jedynie w zakresie, w którym przyznał się do przebywania pod sklepem (...) oraz spożywania alkoholu wraz z pokrzywdzonym i pozostałymi mężczyznami, z uwagi na fakt, że jedynie w tej części pokrywały się z dowodami, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny, a w szczególności nagraniem z kamer monitoringu z miejsca zdarzenia, a także z zeznaniami świadków K. W., P. R., T. G., Z. K., P. D.. W pozostałej części Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego, albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach twierdził, że zadał pokrzywdzonemu jeden lub dwa ciosy. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń nie pokrywa się z nagraniem z monitoringu z miejsca zdarzenia, na którym widać, że Z. P. (1) zadaje więcej niż dwa ciosy M. G., dodatkowo chwytając go za szyję. Na uznaniu za niewiarygodne w niniejszym zakresie wyjaśnień oskarżonego zaważył również fakt, że, jak sam oskarżony to przyznał, nic nie pamięta z przebiegu samego zdarzenia, ponieważ był bardzo pijany.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: K. W., P. R., T. G., Z. K., P. D., S. J., B. Ż., J. K. uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondujące, tworzące jedną logiczną całość oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ich relacji.

Zeznania świadków M. P. i K. T. nie miały znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych, albowiem świadkowie ci nie podali okoliczności istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania.

Sąd w pełni oparł się na opinii sądowo – lekarskiej dr hab. C. C. uznając ją za w pełni wiarygodne źródło poczynionych ustaleń faktycznych. Opinia ta jest pełna, konkretna, nie zawiera sprzeczności, nie stwierdzono w niej żadnych błędów logicznych, nieprawidłowych wniosków czy też oparcia się na niewłaściwych przesłankach. Przede wszystkim opinia ta w sposób kompleksowy wyjaśnia okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem procesu, odpowiadając na wszystkie rodzące się pytania, które mają wpływ na ustalenie przebiegu zdarzenia i odpowiedzialność oskarżonego. Biegły w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który był szerszy, aniżeli ten stanowiący podstawę opinii lekarskich sporządzanych w postepowaniu przygotowawczym, wskazał na mechanizmy powstania poszczególnych obrażeń stwierdzonych u pokrzywdzonego, wytłumaczył, jaki miały one charakter, sposób, w jaki doszło do zgonu pokrzywdzonego.

Jeśli chodzi natomiast o opinie sądowo – lekarskie biegłych A. R. i D. K. Sąd oparł się na nich w zakresie, w jakim pokrywają się one z opinią sądowo – lekarską specjalisty medycyny sądowej C. C. (2). Zauważyć w tym miejscu należy, iż sam biegły A. R. po zapoznaniu się z nagraniem z monitoringu wycofał się z części swoich ustaleń, stwierdzając, iż części z obrażeń, które stwierdził u pokrzywdzonego nie da się połączyć z zachowaniem oskarżonego utrwalonym na nagraniu. Zwrócić uwagę trzeba też na uchybienia w wykonaniu sekcji zwłok i określeniu obrażeń ciała stwierdzone przez biegłego C. C., które w oczywisty sposób obniżają wartość opinii sądowo – lekarskiej sporządzonej przez biegłego A. R..

Oskarżony Z. P. (1) działał w normalnej sytuacji życiowej, jako osoba dojrzała psychicznie, posiadająca pewien zasób doświadczenia życiowego i społecznego, mimo możliwości dochowania wierności prawu nie zachował się zgodnie z prawem. Czyni to oskarżonego zdatnym do przypisania winy.

Sąd uznał oskarżonego Z. P. (1) za winnego tego, że w dniu 10 września 2023 roku w R. przy ul. (...) w sklepie (...), działając z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, kilkukrotnie uderzył ręką w twarz i tułów, ściskał za szyję pokrzywdzonego M. G., powodując u niego obrażenia ciała w postaci: podbięgnięć krwawych w zakresie skóry twarzy, obrzęku podskórnego lewej połowy twarzy, rany w okolicy podoczodołowej lewej, krwiaka okularowego powiek oka lewego z wylewem podspojówkowym, podbiegnięcia krwawego w zakresie powłok miękkich głowy w okolicach czołowej lewej, czołowo – ciemieniowej prawej, wylewu krwawego w obszarze anatomicznym kości gnykowej i krtani po stronie prawej, naruszających prawidłowe czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, to jest przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w związku z art. 157 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w brzmieniu przepisów obowiązującym w dniu 30.09.2023 roku w związku z art. 4 § 1 kk. Oskarżony zaatakował pokrzywdzonego w brutalny sposób, bez żadnego powodu, stopień jego agresji był znaczny, zadawał pokrzywdzonemu kolejne ciosy, nie reagując na początkowe próby powstrzymania go przez stojących obok mężczyzn. Siła ciosów zadawanych przez oskarżonego była znaczna, na co wskazuje sposób jego działania widoczny na nagraniu, jak też cechy oskarżonego, który jest silnym, dobrze zbudowanym mężczyzną i miał znaczną przewagę nad pokrzywdzonym. Zachowanie oskarżonego cechowała brutalność, czego najlepszym dowodem jest próba duszenia pokrzywdzonego i jednocześnie przytrzymania jego głowy tak, aby oskarżony mógł zadać celny i skuteczny cios. Dopiero zdecydowana postawa obserwatorów zdarzenia spowodowała, iż oskarżony zaprzestał swojego działania. Takie zachowanie oskarżonego wskazuje jednoznacznie, iż działał on z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, gdyż podejmując takie zachowanie przewidywał taki skutek i na niego się godził. Oskarżony godził bowiem przede wszystkim w głowę pokrzywdzonego zadając mu szereg bardzo silnych ciosów. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, sprawca działa z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia, czy spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, gdy ma świadomość nastąpienia tego skutku i na to się godzi, to znaczy wprawdzie nie chce, aby nastąpił, ale zarazem nie chce, żeby nie nastąpił, a więc gdy wykazuje całkowitą obojętność wobec uświadomionej możliwości jego nastąpienia (por. wyrok SA w Lublinie z 26.06.2013 r. sygn II AKa 97/13 Lex nr 1335729). Ta obojętność co do ewentualnego wystąpienia skutku w postaci spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, była w ocenie sądu wywołana, przede wszystkim ilością spożytego przez oskarżonego w tym dniu alkoholu, który niewątpliwie ograniczająco wpływał na racjonalną ocenę zaistniałej sytuacji i skutków podjętego działania. Jak wskazuje wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach II AKa 36/01 z 08.02.2001 roku „przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tak zwany zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, ze sprawca nie mógł mieć świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania, ale działał ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń (…)”. Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, a więc szereg ciosów w głowę zadanych przez oskarżonego oraz, fakt, iż jest osobą dojrzałą, o znacznym zasobie doświadczenia życiowego to niewątpliwie chciał spowodować u pokrzywdzonego poważną krzywdę, poważne obrażenia. Swoim zachowaniem oskarżony zmierzał do osiągnięcia tego skutku w postaci ciężkich obrażeń ciała, który jednak nie nastąpił, na co złożyły się okoliczności, na które oskarżony nie miał wpływu, a więc zdecydowana reakcja w końcowej fazie ze strony obserwatorów zdarzenia oraz to, że pokrzywdzony opierał się o płot co zapobiegało jego upadkowi, który z pewnością spowodowałby poważne obrażenia głowy, biorąc pod uwagę, że podłożem w tym miejscu była kostka brukowa. W efekcie oskarżony Z. P. (1) swoim działaniem w postaci kilkukrotnych uderzeń ręką w twarz i tułów oraz ściskania za szyję pokrzywdzonego M. G., spowodował u niego obrażenia ciała w postaci: podbięgnięć krwawych w zakresie skóry twarzy, obrzęku podskórnego lewej połowy twarzy, rany w okolicy podoczodołowej lewej, krwiaka okularowego powiek oka lewego z wylewem podspojówkowym, podbiegnięcia krwawego w zakresie powłok miękkich głowy w okolicach czołowej lewej, czołowo – ciemieniowej prawej, wylewu krwawego w obszarze anatomicznym kości gnykowej i krtani po stronie prawej, naruszających prawidłowe czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni.

Oskarżony Z. P. (1) dopuścił się tego czynu w dniu 10.09.2023 roku, a więc przed nowelizacją przepisów kodeksu karnego, która weszła w życie z dniem 01.10.2023 roku. Mając na uwadze charakter zmian wówczas wprowadzonych, zwłaszcza odnoszących się do ogólnych kwestii wymiaru kary, które powodują, iż przepisy aktualnie obowiązujące są surowsze, aniżeli te, które obowiązywały w chwili czynu, Sąd uznał, iż zasadnym jest zastosowanie art. 4 § 1 kk i ocenianie czynu oskarżonego na podstawie brzmienia przepisów obowiązującego w dniu 30.09.2023 roku.

Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo Sąd kierował się wytycznymi wskazanymi w art. 53 kk. Biorąc pod uwagę te okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu Z. P. (1) karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat. Jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, dużą agresję prezentowaną przez oskarżonego w trakcie zdarzenia, fakt, iż oskarżony zaatakował mężczyznę starszego od siebie, o znacznie gorszych warunkach fizycznych, którego możliwości obronne były znacznie ograniczone, działanie oskarżonego pod wpływem alkoholu, zaatakowanie pokrzywdzonego bez żadnego powodu, uprzednią karalność oskarżonego.

Biegli psychiatrzy stwierdzili, iż oskarżony Z. P. (1) jest osobą uzależnioną od alkoholu, popełnienie przez niego czynu pozostaje w związku z uzależnieniem i aby zapobiec ponownemu popełnieniu czynu zabronionego w przyszłości konieczne jest zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień – leczenie ambulatoryjne. Oskarżony w toku rozprawy wyraził zgodę na zastosowanie wobec niego powyższej terapii. W związku z tym na mocy art.62 k.k., aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego w przyszłości, sąd orzekł wobec niego wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym w zakresie terapii uzależnienia od alkoholu. Podejmując ta decyzję Sąd wziął pod uwagę, iż w przypadku zastosowania wobec oskarżonego tylko środka zabezpieczającego, orzeczony wymiar kary pozbawienia wolności uniemożliwi niezwłoczne wdrożenie wobec Z. P. środków zaradczych mających na celu terapię uzależnienia od alkoholu. Może temu zapobiec zarządzenie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym.

Zasadnym było jednak orzeczenie również wobec oskarżonego środka zabezpieczającego postulowanego przez biegłych. Jak wskazano, bowiem powyżej spełnione są wszystkie przesłanki konieczne do zastosowania terapii uzależnień. W związku z tym na podstawie art. 93a § 1 pkt 3 kk, art. 93b § 1 kk i art. 93c pkt 5 kk orzeczono wobec oskarżonego Z. P. (1) środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień.

Ponadto Sąd na podstawie art. 230 § 2 kpk nakazał zwrócić dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/109/24/P k. 299 akt: pod pozycją 1 – 7 oskarżonemu Z. P. (1), albowiem stanowiły one jego własność, zostały zatrzymane w celu przeprowadzenia czynności dowodowych i jako zbędne dla postępowania karnego podlegają zwrotowi.

Sąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 12 września 2023 roku godz. 18.00 do dnia 08 października 2024 roku godz. 10.15.

Orzeczona kara bezwzględna oraz brak majątku wskazują na niecelowość obciążania oskarżonego Z. P. (1) kosztami procesu i w związku z tym na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.

SSO Marcin Buzdygan SSO Urszula Adamik