Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. w Toruniu

na rozprawie

sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta T.

przeciwko J. P.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego J. P. na rzecz powoda Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta T. kwotę 24 373,15 zł (dwadzieścia cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt trzy złote piętnaście groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty z zastrzeżeniem, że w zakresie zapłaty tej kwoty pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której została ona zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25;

II. w pozostałej części powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że w zakresie zapłaty kwoty 2 400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której została ona zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25;

IV. nakazuje pobrać od pozwanego J. P. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 1 219 zł (dwa tysiące osiemset dwadzieścia pięć złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić, z zastrzeżeniem, że w zakresie zapłaty tej kwoty pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której nakazano pobrać tę kwotę prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25.

Sygn. akt I C 1045/25 T., dnia 29 września 2025 roku

UZASADNIENIE

Powód Skarb Państwa – Prezydent Miasta T. pozwem z dnia 24 marca 2025 roku (data wniesienia pozwu do Sądu Rejonowego w Toruniu) wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych J. P. i M. P. kwoty 24 373,15 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz zażądał zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwani we wspólności ustawowej małżeńskiej są użytkownikami wieczystymi nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych w T. przy ul. (...), dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...). Powód zaznaczył, że właściciel pobiera od użytkownika wieczystego pierwszą opłatę i opłaty roczne. Opłaty roczne użytkownik wieczysty obowiązany jest wnosić przez cały okres użytkowania wieczystego w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Powód wskazał, że wysokość opłaty rocznej jaką pozwani są solidarnie zobowiązani wnosić za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 2 857 zł. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 2 985,60 zł. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 456 zł. Wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 3 942 zł. Z kolei wysokość opłaty rocznej jaką pozwani są zobowiązani solidarnie wnosić z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr (...) wynosi 14 132,55 zł. Powód podał również, że pozwani nie zapłacili dotychczas opłat rocznych za użytkowanie wieczystych wymienionych wyżej nieruchomości za rok 2024 roku. Powód wskazał, że podejmował próby pozasądowego odzyskania powstałego długu. Powód zaznaczył też, że pozwani zalegają z zapłatą opłat rocznych za użytkowanie wieczyste także innych nieruchomości. Powód wskazał, że żądanie pozwu obejmuje niezapłacone dotychczas przez pozwanych opłaty roczne za 2024 roku nieruchomości zapisanych w księgach wieczystych nr (...) w łącznej kwocie 24 373,15 zł (k. 4-7).

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 9 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt I Nc 373/25 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 27).

Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiedli pozwani zaskarżając go w całości i domagając się oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwani zaznaczyli, że nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania w zakresie opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu są elementem przedmiotowym zakładu pracy chronionej prowadzonej przez pozwanego J. P., a ich zakup był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyzją Wojewody (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku. Pozwani wskazali, że prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z opłat, w tym również z opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Pozwani powołali się w tym zakresie na art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Pozwani zaznaczyli, że zwolnienie wynikające z tego przepisu dotyczy także opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, która ma w sobie elementy opłaty publicznoprawnej (k. 40-41v).

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2025 roku wydanym w sprawie I Nc 373/25 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym odrzucił sprzeciw pozwanej M. P. od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym w dniu 9 kwietnia 2025 roku w sprawie I Nc 373/25 (k. 46). Postanowienie stało się prawomocne z dniem 28 czerwca 2025 roku.

Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd ustalił, co następuje:

Pozwani J. P. i M. P. są w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działek oznaczonych numerami (...) o łącznej powierzchni 0,0523 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...). J. P. i M. P. dysponują także udziałem wynoszącym 8/10 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działki oznaczonej numerem (...) o powierzchni 0,1202 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...). Pozwani J. P. i M. P. są w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej użytkownikami wieczystymi dysponującymi udziałem wynoszącym 5/10 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działki oznaczonej numerem (...) o powierzchni 0,0294 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...). Pozwani J. P. i M. P. są w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej użytkownikami wieczystymi dysponującymi udziałem wynoszącym 6/10 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działki oznaczonej numerem (...) o powierzchni 0,2006 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...). Pozwani J. P. i M. P. są także w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej użytkownikami wieczystymi dysponującymi udziałem wynoszącym 37/40 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. (...) w postaci działki oznaczonej numerem (...) o powierzchni 0,4886 ha. Dla nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Toruniu księga wieczysta o numerze (...). Właścicielem wszystkich tych nieruchomości jest Skarb Państwa. Okres użytkowania wieczystego tych nieruchomości kończy się z dniem 5 grudnia 2089 roku.

Sąd Rejonowy w Toruniu postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 roku wydanym w sprawie o sygn. akt XI Ns 742/14 wydanym w przedmiocie zniesienia współużytkowania wieczystego w punkcie I postanowienia zniósł częściowo współużytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej położonej w T., przy ul. (...), stanowiącej działkę geodezyjną nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), której współużytkownikami wieczystymi byli R. S. w 1/40 udziału, Gmina M. T. w 1/40 udziału, (...) W. K., M. (...) spółka jawna w T. w 2/40 udziału oraz M. i J. małżonkowie P. w 36/40 udziału w ten sposób, iż 1/40 udziału R. S. we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości przyznał M. i J. małżonkom P.. W punkcie II tego postanowienia sąd zniósł współużytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej położonej w T., dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), której współużytkownikami wieczystymi byli R. S. w ½ udziału oraz M. i J. małżonkowie P. w ½ udziału w ten sposób, iż prawo użytkowania wieczystego opisanej nieruchomości przyznał w całości M. i J. małżonkom P.. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 25 listopada 2014 roku.

Fakty bezsporne i znane sądowi z urzędu, a nadto dowód : wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 9-10v, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 11-13, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 14-16v, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 17-19v, wydruk z księgi wieczystej nr (...) – k. 20-22v, pismo Urzędu Miasta T. z dnia 26 stycznia 2015 roku nr (...). (...).967.03.2014.MB wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 23-24v, wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydany w sprawie X C upr 558/10 – k. 25, a także informacja z elektronicznych ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości dostępna powszechnie na stronie internetowej: https://ekw.(...)

Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 2 985,60 zł. Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 456 zł. Roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosi 3 942 zł. Wysokość tych opłat została ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu wydanego w dniu 11 maja 2010 roku w sprawie o sygn. akt X C upr 558/10. Wyrok stał się prawomocny z dniem 30 czerwca 2010 roku. Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 11 maja 2010 roku wydanym w sprawie X C upr 558/10 ustalił także wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) na kwotę 1 165,60 zł. Aktualnie roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) począwszy od roku 2015 wynosi 2 857,00 zł. Zmiana wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste wynika z faktu, iż na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 4 listopada 2014 roku wydanym w sprawie o sygn. akt XI Ns 742/14 J. P. i M. P. uzyskali cały udział w użytkowaniu wieczystym całej nieruchomości. Uprzednio udział w użytkowaniu wieczystym tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. wynosił ½ części. W związku ze zwiększeniem przysługującego im udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości wzrosła także kwota opłaty rocznej. Wysokość opłaty stanowi 3% wartości nieruchomości. Natomiast roczna opłata za użytkowanie wieczyste, którą J. P. i M. P. są obowiązani uiszczać jako użytkownicy wieczyści nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) począwszy od roku 2015 wynosi 14 132,55 zł. Wcześniej opłata roczna, którą J. P. i M. P. mieli obowiązek uiszczać za użytkowanie wieczyste nieruchomości opisanej w księdze wieczystej o numerze (...) wynosiła 13 456,05 zł i została ustalona na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I C 1119/09. Zmiana wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste wynika z faktu, iż na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 4 listopada 2014 roku wydanego w sprawie o sygn. akt XI Ns 742/14 J. P. i M. P. stali się użytkownikami wieczystymi 37/40 części udziału nieruchomości. Uprzednio udział w użytkowaniu wieczystym tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. wynosił 36/40 części. Opłata roczna w wysokości 14 132,55 zł z tytułu dysponowania 37/40 części udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) składa się z kwoty 13 456,05 zł ustalonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I C 1119/09 oraz kwoty 676,50 zł. Opłaty roczne należy wpłacać do dnia 31 marca każdego roku. Wysokość opłaty stanowi 3% wartości nieruchomości.

Fakty bezsporne, a nadto dowód : pismo Urzędu Miasta T. z dnia 26 stycznia 2015 roku nr (...). (...).967.03.2014.MB wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 23-24v, wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydany w sprawie X C upr 558/10 – k. 25

J. P. i M. P. nie uiścili opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości opisanych w księgach wieczystej o numerach (...) za rok 2024. Pozwany J. P. składał wniosek o umorzenie należnej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, lecz powód nie przychylił się do jego wniosku. J. P. i M. P. nie złożyli wniosku o rozłożenie należnych opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości opisanych w księgach wieczystej o numerach (...) za rok 2024 na raty.

Fakt bezsporny, a nadto dowód : pismo Urzędu Miasta T. z dnia 3 lipca 2024 roku nr (...). (...).2.230.2024.BŚ wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 26-26v

Pozwany J. P. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe – (...) P. J.. Działalność gospodarczą pod tą firmą pozwany prowadzi od dnia 1 stycznia 1995 roku i od tego też dnia spełnia warunki określone dla zakładów pracy chronionej. Pozwany prowadzi działalność również na nieruchomości położonej przy ul. (...) w T..

Fakt bezsporny, a nadto dowód : decyzja Wojewody (...)- (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku (...).9510.33.2011.BW – k. 44, informacja o działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. dostępna w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – na stronie internetowej https://aplikacja.(...)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił opisany powyżej stan faktyczny na podstawie dokumentów złożonych przez strony. Dowody te nie były kwestionowane przez żadną ze stron, sąd także nie znalazł podstaw, by je kwestionować, bowiem przedstawiały w logiczny sposób łączący pozwanego J. P. i M. P. z powodem stosunek obligacyjny wynikający z przysługującego im prawa użytkowania wieczystego, zasady wykonywania umowy użytkowania wieczystego, a także fakt, iż pozwani nie uregulowali należności z tego tytułu za rok 2024. Ten ostatni fakt wynika zresztą również z twierdzeń samych pozwanych wyrażonych w sprzeciwie od nakazu zapłaty – pozwani nie uregulowali zobowiązania dochodzonego w pozwie, ponieważ uważali, że nie są do tego zobowiązani. Sąd ustalił stan faktyczny także na podstawie informacji dostępnych w elektronicznej księgach wieczystych prowadzonych dla nieruchomości stanowiących przedmiot użytkowania wieczystego pozwanych - (...), (...), (...), (...) i (...). Informacje te objęte są rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1341, dalej: u.k.w.h.). Dla porządku należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W dziale II księgi wieczystej nr (...) jako użytkownicy wieczyści ujawnieni są M. P. i J. P. w udziale wynoszącym ½ tego prawa oraz R. S. w udziale również wynoszącym ½ tego prawa. Niemniej jednak w dziale III tej księgi wieczystej wpisano ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym z uwagi na zmianę użytkownika wieczystego, którym obecnie są M. i J. małżonkowie P. w całości. Podstawą wpisu rzeczonego ostrzeżenia jest natomiast postanowienie o zniesieniu współwłasności wydane przez Sąd Rejonowy w Toruniu w dniu 4 listopada 2014 roku w sprawie XI Ns 742/14. Podobnie w dziale II księgi wieczystej nr (...) ujawnione udziały w użytkowaniu wieczystym nieruchomości wynoszą 36/40 części należące do J. P. i M. P., 1/40 części należąca do R. S., 2/40 części należące do Firmy (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. oraz 1/40 części należąca do Gminy M. T.. Również w dziale III tej księgi wieczystej wpisano ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, a podstawą wpisu tego ostrzeżenia jest postanowienie o zniesieniu współwłasności wydane przez Sąd Rejonowy w Toruniu w dniu 4 listopada 2014 roku w sprawie XI Ns 742/14. Sądowi z urzędu jest znana treść tego postanowienia, bez wątpienia znana jest ona również stronom postępowania – powód powołał się na nią w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 roku kierowanym do M. P. i J. P., natomiast pozwani muszą mieć wiedzę co do treści postanowienia, mając na względzie fakt, iż byli uczestnikami postępowania przed Sądem Rejonowym w Toruniu w sprawie XI Ns 742/14. Biorąc zaś pod uwagę treść wpisanych w księgach wieczystych nr (...) ostrzeżeń, należało przyjąć, że domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. zostało obalone.

Między stronami stan faktyczny nie był zresztą sporny, sporna nie byłą również wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia, wobec czego – mając na względzie postulowaną zwięzłość uzasadnień wyroków (art. 327 ¹ § 2 k.p.c.) - brak jest podstaw do przedstawiania szczegółowych rozważań odnoszących się do wskazanej problematyki.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było to czy w świetle prowadzenia przez pozwanego J. P. zakładu pracy chronionej, pozwany jest zobowiązany do uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego.

Sąd uznał, iż powództwo w niniejszej sprawie podlegało uwzględnieniu niemal w całości.

Zgodnie z art. 232 § 1 k.c., grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym. Na podstawie art. 238 k.c. wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Przepis ten wprowadza zasadę odpłatności użytkowania wieczystego. Szczegółową regulację dotyczącą wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste przewidują art. 71-81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: u.g.n.) - opłata za użytkowanie wieczyste może podlegać zmianom i aktualizacjom na zasadach określonych w przedmiotowych przepisach. Na podstawie art. 238 k.c. i art. 71 ust. 1 oraz 4 u.g.n. użytkownik wieczysty jest zobowiązany do uiszczenia opłat rocznych w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.n., za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Zgodnie z art. 78 ust. 1 u.g.n., aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 78 ust. 2 u.g.n., użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa się za pośrednictwem właściwego organu. W przedmiotowej sprawie powód załączył do pozwu uwierzytelnioną kopię wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanego w sprawie X C upr 558/10, którym sąd ustalił, iż obciążające J. P. i M. P. opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...) wynosi 2 985,60 zł, za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...) wynosi 456 zł, za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...) wynosi 3 942 zł natomiast za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...) wynosi 1 165,60 zł. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 30 czerwca 2010 roku. Powód domagał się od pozwanych J. P. i M. P. w pozwie niezapłaconej opłaty rocznej za rok 2024 za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...) w wysokości ustalonej przez Sąd Rejonowy w Toruniu w wyroku z dnia 11 maja 2010 roku wydanego w sprawie X C upr 558/10. Jeśli chodzi o obciążającą J. P. i M. P. opłatę roczną za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) wynosi ona 2 857 zł. Nie jest ona zbieżna z opłatą ustaloną przez Sąd Rejonowy w Toruniu w wyroku z dnia 11 maja 2020 roku wydanego w sprawie X C upr 558/10, ponieważ udział w prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. zmienił się. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu wydanego w sprawie o sygn. akt XI Ns 742/14 z dnia 4 listopada 2014 roku prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) w całości przypadło J. P. i M. P.. Uprzednio udział w użytkowaniu wieczystym tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. wynosił ½ części. Stąd na skutek zmiany wysokości udziału w użytkowaniu wieczystym powód poinformował pozwanych pismem z dnia 26 stycznia 2015 roku o aktualnej wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Jeśli chodzi o wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...), opłata obciążająca J. P. i M. P. została ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanym w sprawie I C 1119/09 na kwotę 13 456,05 zł. Niemniej jednak aktualna opłata za użytkowanie wieczyste tej nieruchomości wynosi 14 132,55 zł, ponieważ również w przypadku tej nieruchomości udział w prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. zmienił się. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu wydanego w sprawie o sygn. akt XI Ns 742/14 z dnia 4 listopada 2014 roku J. P. i M. P. stali się dysponentami udziału wynoszącego 37/40 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Uprzednio udział w użytkowaniu wieczystym tej nieruchomości należący do J. P. i M. P. wynosił 36/40 części. Stąd na skutek zmiany wysokości udziału w użytkowaniu wieczystym powód poinformował pozwanych pismem z dnia 26 stycznia 2015 roku o aktualnej wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste.

W kontekście opłat rocznych obciążających J. P. i M. P. z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...), warto zwrócić uwagę, że przepisy kodeksu cywilnego (art. 232-243) i ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają uregulowań dotyczących współużytkowania wieczystego w częściach ułamkowych. Ze względu na naturę prawną użytkowania wieczystego, zbliżoną raczej do prawa własności (współwłasności) niż do praw rzeczowych ograniczonych, zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjęto, że w wypadkach, w których określone kwestie nie są unormowane w art. 232-243 k.c., w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, należy – przez analogię – stosować przepisy normujące prawo własności (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1974 r., III CRN 316/73, LEX nr 1726). Zgodnie z treścią art. 207 k.c., pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Przepis ten znajduje zastosowanie przez analogię do rozliczeń z tytułu opłaty rocznej należnej za udział we współużytkowaniu wieczystym. Oznacza to, że współużytkowników wieczystych obciąża obowiązek uiszczenia opłaty rocznej w części odpowiadającej ich udziałowi we współużytkowaniu. W praktyce, stosownie do tego rozwiązania, ustalona opłata roczna należna od nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste dzielona będzie na poszczególnych współużytkowników stosownie do wielkości ich udziałów we współużytkowaniu wieczystym. Biorąc pod uwagę, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia z dnia 4 listopada 2014 roku wydanego w sprawie XI Ns 742/14 J. P. i M. P. uzyskali dodatkowe udziały w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (...), zasadnym było zaktualizowanie (podwyższenie) obciążających ich opłat z tytułu użytkowania wieczystego tych nieruchomości.

Brak jest natomiast podstaw, by sądzić, że J. P. i M. P. złożyli kolejne wnioski o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości albo że zażądali dokonania aktualizacji opłaty rocznej poprzez jej obniżenie (art. 81 u.g.n.). Żadna ze stron nie przedstawiła w tym zakresie jakichkolwiek twierdzeń. Zgodnie z art. 78 ust. 4 u.g.n., złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat rocznych w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku obowiązuje nowa wysokość opłaty rocznej zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 79 ust. 5 u.g.n. wskazuje, że ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty. Zgodnie z treścią art. 79 ust. 8 u.g.n., przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

Mając na uwadze treść art. 78 ust. 1 i 4 w zw. z art. 79 ust. 5 i 8 u.g.n. należało dojść do wniosku, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2011 roku wynosi 2 985,60 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2011 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej ustalono prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanym w sprawie X C upr 558/10. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2011 roku wynosi 456 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2011 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej ustalono prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanym w sprawie X C upr 558/10. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2011 roku wynosi 3 942 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2011 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej ustalono prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 maja 2010 roku wydanym w sprawie X C upr 558/10. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2015 roku wynosi 2 857 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2015 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej uległa zmianie na skutek przyznania całości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości J. i M. małżonkom P. postanowieniem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 4 listopada 2014 roku wydanym w sprawie XI Ns 742/14. Wreszcie opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgę wieczystą nr (...), którą są obowiązani uiszczać pozwani J. P. i M. P. jako użytkownicy wieczyści, obowiązująca od 1 stycznia 2015 roku wynosi 14 132,55 zł. Opłata ta obowiązuje od 1 stycznia 2015 roku, jako że wysokość dotychczasowej opłaty rocznej uległa zmianie na skutek przyznania 1/40 udziału we współużytkowaniu wieczystym tej nieruchomości M. i J. małżonkom P. postanowieniem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 4 listopada 2014 roku wydanym w sprawie XI Ns 742/14.

J. P. i M. P. są obowiązani do uiszczania rocznych opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) w łącznej kwocie 24 373,15 zł.

W przedmiotowej sprawie nie było wątpliwości, ani sporu co do tego, że pozwani są użytkownikami wieczystymi na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zaś powód – Skarb Państwa, jest właścicielem nieruchomości.

Wątpliwości nie budziła również prawidłowość reprezentacji powoda. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.g.n., z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Z kolei art. 11a u.g.n. wskazuje, że przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie, jako że nieruchomości stanowiące przedmiot użytkowania wieczystego znajduje się w granicach miasta T., tj. miasta na prawach powiatu, funkcję starosty sprawuje Prezydent Miasta T. (art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 107). Tym samym Prezydent Miasta T. sprawuje funkcję organu reprezentującego Skarb Państwa w przedmiotowej sprawie.

Wysokość dochodzonych opłat za użytkowanie wieczyste za rok 2024 także nie była sporna i była określona w sumie na poziomie 24 373,15 zł. Wysokość przyjętych opłat rocznych została ustalona w wysokości 3 % wartości gruntów (por. art. 72 ust. 1 i 3 pkt 5 u.g.n.).

Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2029 r., poz. 913, dalej: u.r.z.), prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Pozwany J. P., jak wynika z załączonej do sprzeciwu od nakazu zapłaty kopii decyzji Wojewody (...)- (...) z dnia 10 stycznia 2012 roku spełnia warunki określone dla zakładów pracy chronionej. Ta okoliczność jest jednak irrelewantna dla obowiązku uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Wbrew bowiem twierdzeniom pozwanych, opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego stanowią należności cywilnoprawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r. IV CKN 387/00, LEX nr 1211983) i nie ma do nich zastosowania art. 31 u.r.z. Art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. gwarantuje prowadzącemu zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej zwolnienie z opłat z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Z przepisu tego nie wynika jednak, że pozostałe opłaty, niewyłączone przez ustawodawcę, czyli niemieszczące się w zakresie opłat o charakterze sankcyjnym albo opłat skarbowych, będą objęte zwolnieniem, o którym mowa w przepisie. Do takich opłat, z których prowadzący zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej nie jest zwolniony zalicza się właśnie m.in. opłata za użytkowanie wieczyste z uwagi na swój cywilnoprawny charakter. Dotyczy to zresztą nie tylko opłat o charakterze cywilnoprawnym – przykładowo w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest również pogląd, iż zakład pracy chronionej nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat sądowych na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2003 r. III CZP 91/03, LEX nr 82114). Nie mają zatem racji pozwani wskazując, że art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. zwalnia prowadzącego zakład pracy chronionej albo zakład aktywności zawodowej od wszelkich opłat niezależnie od ich charakteru za wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów mają charakter cywilnoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1994 r. SA/Wr (...), LEX nr 10555, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. I OSK 583/22, LEX nr 3581734). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się także, że opłaty, które nie mają charakteru publicznoprawnego nie są objęte dyspozycją art. 31 ust. 1 pkt 2 u.r.z. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2007 r. (...) SA/Wa (...), LEX nr 493914). Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż przy procedurze aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczystej jest również etap postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (art. 77-80 u.g.n.). Wskazane przepisy regulują tryb postępowania, a nie materialnoprawny charakter danej opłaty. Jest oczywistym, że skoro wysokość danej opłaty jest ustalana przez organy państwowe, wymagane jest zachowanie właściwego trybu postępowania gwarantującego prawidłowość sposobu obliczenia tej opłaty, jak również drogę do zweryfikowania prawidłowości działania organu. Nie zmienia to w ocenie sądu charakteru opłaty za użytkowanie wieczyste, umiejscowionej wszak w płaszczyźnie prawa materialnego w Kodeksie cywilnym (art. 238 k.c.).

W efekcie sąd uznał, że fakt, iż pozwany J. P. prowadzi zakład pracy chronionej nie zwalnia ani jego, ani M. P. od obowiązku uiszczania opłat rocznych za użytkowanie wieczyste. Na marginesie zresztą warto zaznaczyć, że nawet gdyby przyjąć, że prowadzący zakład pracy (...) jest zwolniony od obowiązku uiszczania rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, to w żaden sposób to zwolnienie nie obejmowałoby również M. P..

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, powództwo podlegało uwzględnieniu w całości co do żądania głównego o czym sąd orzekł w punkcie I wyroku zasądzając na rzecz powoda od pozwanego J. P. kwotę 24 373,15 zł. Opłata z tytułu użytkowania wieczystego została nałożona na oboje użytkowników wieczystych jako małżonków, których łączy również ustawowa majątkowa wspólność małżeńska, wobec czego za jej zapłatę odpowiadali oni solidarnie (por. art. 30 § 1 k.r.o.). Ponadto jest to zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia (art. 370 k.c.). Sprzeciw wniesiony przez pozwaną M. P. został jednak odrzucony postanowieniem wydanym w sprawie I Nc 373/25 przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 4 czerwca 2025 roku. Jeżeli sprzeciw od nakazu zapłaty wnoszą tylko niektórzy z pozwanych solidarnie albo in solidum, a co do niektórych współuczestników nakaz zapłaty uprawomocnił się, wyrok uwzględniający powództwo powinien zawierać zastrzeżenie, że odpowiedzialność pozwanego jest solidarna z odpowiedzialnością pozwanych (względnie, że zapłata przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego), co do których nakaz uprawomocnił się (tak. A. Olaś i A. Jaworski(w:) P. Rylski, A. Olaś (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 4, 2025, Legalis, uwagi do art. 505 k.p.c., teza 41). Biorąc pod uwagę powyższy obowiązek, sąd w punkcie I wyroku zasądzając od pozwanego J. P. na rzecz powoda Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 24 373,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2024 roku zastrzegł, że w zakresie zapłaty tej kwoty pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której została ona zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 71 ust. 4 u.g.n. i art. 115 k.c. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Z kolei art. 71 ust. 4 u.g.n. wskazuje, że opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę na fakt, iż powód domagał się zapłaty opłat rocznych za rok 2024 roku. 31 marca roku 2024 przypadał na niedzielę i jednocześnie dzień będący pierwszym dniem Wielkiej Nocy. Z kolei 1 kwietnia 2024 roku również przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy – poniedziałek wielkanocny będący drugim dniem Wielkiej Nocy, a co za tym idzie – dniem wolnym od pracy (por. art. 1 pkt 1 lit. c i d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 296). Zgodnie z treścią art. 115 k.c., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Pozwani mieli zatem obowiązek uiścić opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w T. przy ul. (...), dla których Sąd Rejonowy w Toruniu prowadzi księgi wieczyste nr (...) za rok 2024 do dnia 2 kwietnia 2024 roku. Począwszy od dnia 3 kwietnia 2024 roku pozwani pozostają zatem w opóźnieniu, wobec czego sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę należności głównej w wysokości 24 373,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty kwotę 24 373,15 zł (dwadzieścia cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt trzy złote piętnaście groszy) z zastrzeżeniem, że w zakresie zapłaty tej kwoty pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której została ona zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25.

Z uwagi na to, że powód domagał się zasądzenia odsetek od należności głównej od dnia 1 kwietnia 2024 roku, a nie od 3 kwietnia 2024 roku, sąd w punkcie II wyroku oddalił powództwo w pozostałej części jako bezzasadne.

O kosztach procesu sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ § 3, art. 99, art. 100 i art. 105 § 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z treścią art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód wygrał proces niemalże w całości, oddaleniu podlegało powództwo obejmujące niewielką część roszczenia odsetkowego, wobec czego pozwany ma obowiązek zwrócić mu wszystkie poniesione przez niego koszty procesu. Na koszty te składają się tylko koszty zastępstwa procesowego, z którego korzystał powód, w wysokości 3600 zł (zgodnie z treścią § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). O odsetkach od kwoty 3600 zł orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c., orzekając o obowiązku ich zapłaty od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Podobnie jak w przypadku orzeczenia w przedmiocie należności głównej, sąd zastrzegł, że w zakresie zapłaty kwoty 2400 zł pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której kwota 2400 zł została zasądzona prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25. Jako, że pozwani odpowiadali solidarnie co do istoty sprawy, odpowiadają oni solidarnie także co do obowiązku zwrotu kosztów procesu. Solidarności tej nie wyłącza sama tylko okoliczność, że udział jednego z pozwanych zakończył się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym na etapie wydania prawomocnego w stosunku do niego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. W nakazie zapłaty wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu w dniu 9 kwietnia 2025 roku w sprawie I Nc 373/25 zasądzono od pozwanych M. P. i J. P. kwotę 2400 zł. Pozwani J. P. i M. P. byli w niniejszym postępowaniu współuczestnikami materialnymi (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie byli jednak współuczestnikami jednolitymi (art. 73 § 2 k.p.c.), wobec czego skuteczne wniesienie sprzeciwu przez J. P. nie spowodowało utraty mocy nakazu zapłaty wydanego wobec M. P. (art. 505 § 2 k.p.c.). Wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty spowodowało, że orzeczenie o kosztach procesu zawarte w nakazie zapłaty straciło moc, ale wyłącznie w stosunku do J. P., bowiem sprzeciw wniesiony przez M. P. został odrzucony, zaś nakaz zapłaty uprawomocnił się w stosunku do tej pozwanej. W związku z tym, że wydany został wyrok zasądzający od pozwanego koszty procesu na rzecz powoda, pozwany, podobnie jak w zakresie należności głównej, odpowiada za zapłatę kosztów procesu solidarnie z M. P., ale wyłącznie w zakresie zapłaty kwoty 2400 zł, która została zasądzona od pozwanej tytułem zwrotu kosztów procesu prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 9 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie I Nc 373/25. Od pozwanego J. P. została natomiast zasądzona kwota 3600 zł, bowiem z uwagi na to, że pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, postępowanie przestało być prowadzone w postępowaniu upominawczym, co spowodowało wzrost kosztów procesu po stronie powodowej z uwagi na wzrost minimalnej stawki minimalnej opłaty za czynności zastępującego powoda radcy prawnego z 2400 zł do 3600 zł.

Z uwagi na fakt, że powodem był Skarbu Państwa nie był on obowiązany do uiszczenia opłaty sądowej od pozwu zgodnie z treścią art. 94 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228, dalej: u.k.s.c.). Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.k.s.c., kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Jako, że pozwany przegrał proces niemalże w całości, w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 1 219 zł tytułem całej opłaty sądowej od pozwu, której powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić. Wysokość tej opłaty została obliczona na podstawie art. 13 ust. 2 u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia ponad 20 000 złotych pobiera się od pisma opłatę stosunkową wynoszącą 5 % tej wartości, nie więcej jednak niż 200 000 złotych. 5% z 24 373,15 zł wynosi w przybliżeniu 1 218,66 zł. Z kolei zgodnie z art. 21 u.k.s.c., końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego złotego. W związku z treścią powyżej cytowanych przepisów, należna opłata sądowa od pozwu w przedmiotowej sprawie wynosiła 1 219 złotych i tę kwotę sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu w związku z wynikiem procesu. Również w przypadku orzeczenia zawartego w punkcie IV wyroku sąd zastrzegł, że w zakresie zapłaty kwoty 1 219 zł pozwany odpowiada solidarnie z M. P., od której nakazano pobrać kwotę 1 219 zł prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Toruniu z dnia 9 kwietnia 2025 roku sygn. akt I Nc 373/25. Jako, że podstawą orzeczenia w przedmiocie kosztów, których powód nie miał obowiązku ponieść był art. 113 ust. 1 u.k.s.c., należało nimi obciążyć pozwanego przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Jako, że pozwani byli odpowiedzialni solidarnie co do istoty sprawy oraz co do obowiązku zwrotu kosztów procesu, są odpowiedzialni solidarnie także z tytułu zapłaty kosztów sądowych, których powód z mocy ustawy nie miał obowiązku uiścić.