Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu XIV Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Pile

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Przemysław Okowicki

Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Perlicjan

po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w Pile

sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

przeciwko (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio (...) Spółce z o.o. z siedzibą w W. )

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną

1.  uznaje za bezskuteczną w stosunku do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. czynności prawnych w postaci:

a)  umowy o podział majątku wspólnego z 4 lipca 2019 roku, zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...), przed notariuszem P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. w części, w której P. i H., małżonkowie K. zgodnie oświadczyli, że dokonują podziału majątku wspólnego, w ten sposób, że:

- prawo użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) hektara położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzyski) prowadzi księgę wieczystą nr (...) ,

- prawo własności lokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku nr (...) przy ulicy (...) w Ł., składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza oraz przynależnego boksu gospodarczego, o powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczenia przynależnego 50,30 metrów kwadratowych, dla którego Sąd Rejonowy w Złotowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) , z prawem własności którego związany jest udział wynoszący (...) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali - objęte księgą wieczystą nr (...) ,

- nabywa w całości H. K. (1),

b)  umowy przeniesienia przedsiębiorstwa z 15 czerwca 2022 roku, zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...), przed notariuszem P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. w części, w której H. K. (1) oświadczyła, że w celu wniesienia wkładu na pokrycie przyznanych jej udziałów w kapitale zakładowym Spółki pod firmą (...) sp. z o. o. podwyższonym Uchwałą nr 1 z dnia 15 czerwca 2022 roku, zaprotokołowaną przez notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. Repertorium A nr (...), przenosi na rzecz Spółki pod firmą (...) sp. z o. o. zorganizowaną część przedsiębiorstwa działającego pod nazwą (...) z siedzibą w K. w skład którego wchodzą składniki majątku opisane w Załączniku nr 1 i nr 2 do przedmiotowego aktu, w tym prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w K. oraz prawo własności budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, objęte księgą wieczystą nr (...) ,

w celu ochrony przysługujących Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. (wierzycielowi) wobec P. K. (1) (dłużnika) w celu ochrony przysługujących Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. (wierzycielowi) wobec P. K. (1) (dłużnika) wierzytelności pieniężnych wraz znaleźnymi odsetkami za zwłokę, kosztami upomnień i kosztami egzekucji z tytułu:

a) podatku od towarów i usług (VAT) za:

-

styczeń 2016 roku w wysokości 11,128,28 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

luty 2016 roku w wysokości 15.180,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

marzec 2016 roku w wysokości 19.064,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

kwiecień 2016 roku w wysokości 15.177,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

maj 2016 roku w wysokości 17.747,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

czerwiec 2016 roku w wysokości 18.476,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

lipiec 2016 roku w wysokości 20.146,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

sierpień 2016 roku w wysokości 24.214,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

wrzesień 2016 roku w wysokości 21.851,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

październik 2016 roku w wysokości 14.827,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

listopad 2016 roku w wysokości 25.421,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

grudzień 2016 roku w wysokości 18.051,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

styczeń 2017 roku w wysokości 6.591,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

luty 2017 roku w wysokości 24.674,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

marzec 2017 roku w wysokości 16.566,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

kwiecień 2017 roku w wysokości 19.858,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

maj 2017 roku w wysokości 18.110,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

czerwiec 2017 roku w wysokości 20.912,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

lipiec 2017 roku w wysokości 21.628,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

sierpień 2017 roku w wysokości 18.911,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

wrzesień 2017 roku w wysokości 25.597,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

październik 2017 roku w wysokości 36.136,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

listopad 2017 roku w wysokości 11.724,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

grudzień 2017 roku w wysokości 12.859,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

styczeń 2018 roku w wysokości 8.722,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

luty 2018 roku w wysokości 16.189,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

marzec 2018 roku w wysokości 31.689,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

kwiecień 2018 roku w wysokości 18.191,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

maj 2018 roku w wysokości 8.423,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

b)  podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w wysokości 172.187,00 zł oraz 239,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 9 września 2021 roku o nr (...),

c)  nieuregulowanych odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za:

-

styczeń 2016 roku w wysokości 1.075,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

luty 2016 roku w wysokości 1.563,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

marzec 2016 roku w wysokości 2.000,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

kwiecień 2016 roku w wysokości 1.453,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

maj 2016 roku w wysokości 1.532,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

czerwiec 2016 roku w wysokości 1.425,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

lipiec 2016 roku w wysokości 1.352,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...)

których łączna wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki na dzień 30 sierpnia 2022 roku wyniosła 1.161.102.28 zł (słownie: jeden milion sto sześćdziesiąt jeden tysięcy sto dwa złote 28/100).

II. nakazanie:

a) pozwanej H. K. (1) poddania się (znoszenia) egzekucji wierzytelności powoda określonej w punkcie I z:

- prawa własności lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy ulicy (...) w Ł., składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza oraz przynależnego boksu gospodarczego, o powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczenia przynależnego 50,30 metrów kwadratowych, dla którego Sąd Rejonowy w Złotowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) , z prawem własności którego związany jest udział wynoszący (...) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali - objęte księgą wieczystą nr (...) ,

- prawa użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) hektara położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w W. prowadzi księgę wieczystą nr (...) ,

b) pozwanej (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio

(...) sp. z o. o. z siedzibą w W.) poddania się (znoszenia) egzekucji

wierzytelności powoda określonych w punkcie I z prawa użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) hektara, położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzysku prowadzi księgę wieczystą nr (...) ,

III. zasądza od pozwanej H. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Okręgowy w Poznaniu 11.000 ( jedenaście tysięcy) złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od uiszczenia, której powód był zwolniony wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

IV. zasądza od pozwanej H. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty

V. zasądza od pozwanego (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W.) na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowego w Poznaniu kwotę (...) ( trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa) zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od uiszczenia , której powód był zwolniony wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

VI. zasądza od pozwanego (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W.) na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Przemysław Okowicki

UZASADNIENIE

Powód Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w pozwie, który wpłynął do tut. Sądu w dniu 27 grudnia 2022 r. skierowanym przeciwko (...) sp. z o.o. w W. wniósł o:

2.  uznanie za bezskuteczną w stosunku do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. czynności prawnych w postaci:

c)  umowy o podział majątku wspólnego z 4 lipca 2019 roku, zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...), przed notariuszem P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. w części, w której P. i H., małżonkowie K. zgodnie oświadczyli, że dokonują podziału majątku wspólnego, w ten sposób, że:

- prawo użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0,6362 hektara położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzyski) prowadzi księgę wieczystą nr (...),

- prawo własności lokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku nr (...) przy ulicy (...) w Ł., składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza oraz przynależnego boksu gospodarczego, o powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczenia przynależnego 50,30 metrów kwadratowych, dla którego Sąd Rejonowy w Złotowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...), z prawem własności którego związany jest udział wynoszący (...) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali - objęte księgą wieczystą nr (...),

- nabywa w całości H. K. (1),

d)  umowy przeniesienia przedsiębiorstwa z 15 czerwca 2022 roku, zawartej w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr 2903/2022, przed notariuszem P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. w części, w której H. K. (1) oświadczyła, że w celu wniesienia wkładu na pokrycie przyznanych jej udziałów w kapitale zakładowym Spółki pod firmą (...) sp. z o. o. podwyższonym Uchwałą nr 1 z dnia 15 czerwca 2022 roku, zaprotokołowaną przez notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. Repertorium A nr(...), przenosi na rzecz Spółki pod firmą (...) sp. z o. o. zorganizowaną część przedsiębiorstwa działającego pod nazwą (...) z siedzibą w K. w skład którego wchodzą składniki majątku opisane w Załączniku nr 1 i nr 2 do przedmiotowego aktu, w tym prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w K. oraz prawo własności budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, objęte księgą wieczystą nr (...),

w celu ochrony przysługujących Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. (wierzycielowi) wobec P. K. (1) (dłużnika) w celu ochrony przysługujących Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. (wierzycielowi) wobec P. K. (1) (dłużnika) wierzytelności pieniężnych wraz znaleźnymi odsetkami za zwłokę, kosztami upomnień i kosztami egzekucji z tytułu:

a.  podatku od towarów i usług (VAT) za:

- styczeń 2016 roku w wysokości 11,128,28 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- luty 2016 roku w wysokości 15.180,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- marzec 2016 roku w wysokości 19.064,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- kwiecień 2016 roku w wysokości 15.177,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- maj 2016 roku w wysokości 17.747,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- czerwiec 2016 roku w wysokości 18.476,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- lipiec 2016 roku w wysokości 20.146,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- sierpień 2016 roku w wysokości 24.214,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- wrzesień 2016 roku w wysokości 21.851,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- październik 2016 roku w wysokości 14.827,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),\

- listopad 2016 roku w wysokości 25.421,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- grudzień 2016 roku w wysokości 18.051,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

- styczeń 2017 roku w wysokości 6.591,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- luty 2017 roku w wysokości 24.674,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- marzec 2017 roku w wysokości 16.566,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- kwiecień 2017 roku w wysokości 19.858,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- maj 2017 roku w wysokości 18.110,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- czerwiec 2017 roku w wysokości 20.912,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- lipiec 2017 roku w wysokości 21.628,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- sierpień 2017 roku w wysokości 18.911,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- wrzesień 2017 roku w wysokości 25.597,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- październik 2017 roku w wysokości 36.136,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- listopad 2017 roku w wysokości 11.724,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- grudzień 2017 roku w wysokości 12.859,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- styczeń 2018 roku w wysokości 8.722,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- luty 2018 roku w wysokości 16.189,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- marzec 2018 roku w wysokości 31.689,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- kwiecień 2018 roku w wysokości 18.191,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

- maj 2018 roku w wysokości 8.423,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

b.  podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w wysokości 172.187,00 zł oraz 239,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 9 września 2021 roku o nr (...),

c.  nieuregulowanych odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za:

- styczeń 2016 roku w wysokości 1.075,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

- luty 2016 roku w wysokości 1.563,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

- marzec 2016 roku w wysokości 2.000,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

- kwiecień 2016 roku w wysokości 1.453,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

- maj 2016 roku w wysokości 1.532,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

- czerwiec 2016 roku w wysokości 1.425,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...)

- lipiec 2016 roku w wysokości 1.352,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

których łączna wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki na dzień 30 sierpnia 2022 roku wyniosła 1.161.102.28 zł;

2. nakazanie:

a) pozwanej H. K. (1) poddania się (znoszenia) egzekucji wierzytelności powoda określonej w punkcie I z:

- prawa własności lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku nr (...) przy ulicy (...) w Ł., składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza oraz przynależnego boksu gospodarczego, o powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczenia przynależnego 50,30 metrów kwadratowych, dla którego Sąd Rejonowy w Złotowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) , z prawem własności którego związany jest udział wynoszący (...) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali - objęte księgą wieczystą nr (...) ,

- prawa użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) hektara położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzysku prowadzi księgę wieczystą nr (...) ,

b) pozwanej (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.) poddania się (znoszenia) egzekucji: wierzytelności powoda określonych w punkcie I z prawa użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 roku - działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) hektara, położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o powierzchni użytkowej około 400 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzysku prowadzi księgę wieczystą nr (...).

Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanych na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa –Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powód wskazał, że przysługują mu wobec dłużnika P. K. (1) (dłużnika podatkowego) wymagalne wierzytelności pieniężne z tytułu niezapłaconych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. wraz z należnościami odsetkowymi od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2016 r. , objęte wystawionymi tytułami wykonawczymi, których łączna wysokość na dzień 30 sierpnia 2022 r. wyniosła 1.161.102.28 zł. Powód oświadczył, że wierzytelności, o których ochronę występuje w niniejszym postępowaniu, w dacie wytoczenia powództwa istnieją i są wymagalne, istniały także w dacie dokonania zaskarżonych czynności prawnych powstały bowiem z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Powód podniósł, że dłużnik po powstaniu ww. długu dokonał czynności prawnych wymienionych wyżej z jego pokrzywdzeniem i aktualny jego stan majątkowy nie pozwala na zaspokojenie ciążących na nim należności podatkowych.

W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o odrzucenie pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. z uwagi, że niniejsza sprawa nie ma charakteru cywilnoprawnego i drogą sądowa jest niedopuszczalna, ewentualnie o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz każdego z pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazali, że powód nie wykazał wszystkich przesłanek determinujących możliwość uznania wobec wierzyciela czynności dłużnika z osobą trzecią za bezskuteczną. Po stronie P. K. (1) nie zaistniała pozytywna wiedza, że posiada kolejne (nie licząc tych za 2014 i 2015 r. )zobowiązania. W momencie dokonywania przez pozwanych oraz dłużnika zaskarżonych czynności nie toczyła się żadna procedura podatkowa dotycząca wierzytelności wskazanych w pozwie, która mogłaby spowodować u dłużnika świadomość jego działań w postaci pokrzywdzenia wierzycieli. Tym bardziej, że zobowiązanie, co do którego wtedy kontrola się toczyła (za 2014 i 2015 r.) zostało uregulowane. Ponadto podnieśli, że w chwili zawierania umowy o podział majątku w dniu 4 lipca 2019 r. nie miał wiedzy o istnieniu wierzytelności wobec powoda, bo ta powstała dopiero na skutek przekazania mu informacji o wynikach kontroli odpowiednio w grudniu 2020 r. oraz w czerwcu 2021 r. P. K. (1) dokonując podziału majątku z pozwaną mógł mieć uzasadnione przekonanie, że dysponuje środkami na uregulowanie tych zobowiązań, o których istnieniu i wysokości wiedział, jednoznacznym tego odzwierciedleniem jest fakt uregulowania zobowiązania za 2014 i 2015 r. Wobec tego nie można przypisać jemu i pozwanej świadomości pokrzywdzenia wierzycieli. Skoro pozwanej H. K. (2) nie można przypisać wiedzy o pokrzywdzeniu wierzycieli wskutek czynności podziału majątku, to analogicznie nie można takowej przypisać pozwanej spółce w zakresie czynności z dnia 4 lipca 2019 r. jak i czynności z 15 czerwca 2022 r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

P. K. (1), maż pozwanej H. K. (1), począwszy od 2014 r. podjął się prowadzenia niezgłoszonej działalności gospodarczej w zakresie handlu częściami samochodowym. Prowadził ją w celu zarobkowym, w sposób zorganizowany, samodzielny i ciągły, co wypełniało znamiona działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelnik (...) w P., na podstawie upoważnienia z dnia 3 stycznia 2019 r. o nr (...) prowadził w okresie od 14 lutego 2019 r. do 25 września 2019 r. kontrolę celno-skarbową w zakresie kontroli podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r., zakończoną wynikiem kontroli z 23 lipca 2019 r. W przedmiotowym dokumencie wskazano nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie zobowiązanego P. K. (1) w zakresie podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. W wyniku nieskorygowania nieprawidłowości w zakresie objętym ww. kontrolą Naczelnik (...) w P. na podstawie postanowienia nr (...) z dnia 30 sierpnia 2019 r., przekształcił przedmiotową kontrolę w postępowanie podatkowe, w wyniku którego organ I instancji ustalił, że P. K. (1), w okresie objętym kontrolą prowadził niezgłoszoną działalność gospodarczą, w zakresie handlu używanymi częściami samochodowymi. Nie był zarejestrowany w (...) ani w rejestrze REGON, nie dokonał też zgłoszenia we właściwym Urzędzie Skarbowym, a ponadto nie przedłożył dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 i 2015 r. żadnych ksiąg podatkowych ani ewidencji. Dnia 16 stycznia 2020 r. wydana została decyzja organu I instancji o nr (...). Zobowiązany dnia 12 lutego 2020 r. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy dnia 14 sierpnia 2020 r. wydał ostateczną decyzję o nr (...), w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dłużnik uregulował zobowiązanie wynikające z ww. decyzji.

Następnie, na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej z 18 lipca 2019 r. o nr (...) wobec dłużnika została wszczęta kontrola podatku od towaru i usług za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., która została zakończona wynikiem kontroli z 7 grudnia 2020 r. o nr (...). W kontroli stwierdzono nieprawidłowe rozliczenie należnego podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2016 r. oraz prowadzenie niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 1 sierpnia 2016 r. P. K. skorygował w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową uprzednio złożone deklaracje podatkowe dotyczące podatku dochodowego za 2016 r. oraz od podatku od towarów i usług za rok 2016.

Kolejno na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr (...).1 z 27 maja 2020 r., w okresie od 28 maja 2020 r. do 7 czerwca 2021 r. przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie nieprawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 maja 2018 r. na podstawie złożonych przez P. K. (1) deklaracji (korekt z kwietnia 2020 r.). W związku z przeprowadzoną kontrolą Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał decyzję o nr (...) z 29 grudnia 2021 r. (określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za rok 2017) oraz (...) z 29 grudnia 2021 r. (określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2018 r.).

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., postanowieniami z 27 stycznia 2022 r. o nr (...) oraz (...) nadał przedmiotowym decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast Dyrektor (...) w P., postanowieniami z dnia 27 kwietnia 2022 r. o nr (...)i (...) utrzymał w mocy ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P..

W związku z nieuregulowaniem przez P. K. (1) zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za rok 2016, 2017 oraz za miesiące od stycznia do maja 2018 r., a także zaległości podatkowych od podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok, jak również w związku z nieuregulowaniem odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. skierował sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego poprzez wystawienie administracyjnych tytułów wykonawczych. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ dokonał szeregu czynności zmierzających do wyegzekwowania należności, w tym m.in. zawiadomieniem z dnia 2 listopada 2021 r. o nr (...) (...), skierowanym do H. K. (1), Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę P. K. (1) oraz wezwał pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia i przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności. W odpowiedzi uzyskał informację, że P. K. (1) od dnia 1 października 2020 r. jest zatrudniony w (...) jako osoba współpracująca, tego samego dnia została zawarta umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, a od dnia 1 stycznia 2021 r. wymiar uległ zmniejszeniu do ½ etatu, a wysokość wynagrodzenia jest wynagrodzeniem minimalnym proporcjonalnym do wymiaru zatrudnienia, ponadto wskazano, że zajęcie nie może być realizowane, ponieważ wynagrodzenie dłużnika jest już zajęte przez Komornika Sądowego W. J. oraz Urząd Skarbowy w P..

Postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku P. K. (1) okazało się bezskuteczne, dokonane czynności i zastosowane środki egzekucyjne z wynagrodzenia za pracę, z wierzytelności z rachunków bankowych, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, nie spowodowały zaspokojenia wierzyciela. Ponadto z protokołu o stanie majątkowym z 6 sierpnia 2021 r. wynikało, że dłużnik nie posiada żadnego majątku, a wykonywana przez niego działalność gospodarcza nie przynosi dochodów ponadto posiada dwa środki transportu pojazd marki F. (...) – niesprawny technicznie oraz O. (...) – uszkodzony po kolizji drogowej, a wyposażenie warsztatu o wartości 20.000 zł nabyła H. K. (1).

Dowód: deklaracje podatkowe (k. 64-104), upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (k. 138-139), decyzja (k. 140-154), wynik kontroli (k. 155-262), decyzja określająca zobowiązanie w podatku VAT (k. 263-316), postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wymagalności (k. 317-322, 344-355), postanowienie (k. 323-343), zawiadomienie (k. 356), zawiadomienie o zajęciu świadczeń (k. 357-359), pismo o przeszkodzie w realizacji zajęcia (k. 360, 369), zawiadomienie o zajęciu wierzytelności (k. 361-363), pismo pozwanej (k. 364-368), zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (k. 370-372), protokół o stanie majątkowym (k.373-374), : tytuły wykonawcze (k. 18-63), lista zaległości (k. 105), stan zaległości (k. 106-106v).

P. K. (2) na dzień 30 sierpnia 2022 r. był dłużnikiem Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z tytułu:

a) podatku od towarów i usług (VAT) za:

styczeń 2016 roku w wysokości 11,128,28 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

luty 2016 roku w wysokości 15.180,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

marzec 2016 roku w wysokości 19.064,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

kwiecień 2016 roku w wysokości 15.177,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

maj 2016 roku w wysokości 17.747,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

czerwiec 2016 roku w wysokości 18.476,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

lipiec 2016 roku w wysokości 20.146,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

sierpień 2016 roku w wysokości 24.214,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

wrzesień 2016 roku w wysokości 21.851,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

październik 2016 roku w wysokości 14.827,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

listopad 2016 roku w wysokości 25.421,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

grudzień 2016 roku w wysokości 18.051,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 2 lutego 2021 roku o nr (...),

-

styczeń 2017 roku w wysokości 6.591,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

luty 2017 roku w wysokości 24.674,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

marzec 2017 roku w wysokości 16.566,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

kwiecień 2017 roku w wysokości 19.858,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

maj 2017 roku w wysokości 18.110,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

czerwiec 2017 roku w wysokości 20.912,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

lipiec 2017 roku w wysokości 21.628,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

sierpień 2017 roku w wysokości 18.911,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr 3019-723.86083.2022,

-

wrzesień 2017 roku w wysokości 25.597,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

październik 2017 roku w wysokości 36.136,00 zł [ należność główna ] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

listopad 2017 roku w wysokości 11.724,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

grudzień 2017 roku w wysokości 12.859,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

styczeń 2018 roku w wysokości 8.722,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

luty 2018 roku w wysokości 16.189,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

marzec 2018 roku w wysokości 31.689,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

kwiecień 2018 roku w wysokości 18.191,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

-

maj 2018 roku w wysokości 8.423,00 zł [należność główna] stwierdzonej tytułem wykonawczym z 10 lutego 2022 roku o nr (...),

d)  podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w wysokości 172.187,00 zł oraz 239,00 zł [należność główna], stwierdzonej tytułem wykonawczym z 9 września 2021 roku o nr (...),

e)  nieuregulowanych odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za:

-

styczeń 2016 roku w wysokości 1.075,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

luty 2016 roku w wysokości 1.563,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

marzec 2016 roku w wysokości 2.000,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

kwiecień 2016 roku w wysokości 1.453,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr(...),

-

maj 2016 roku w wysokości 1.532,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

czerwiec 2016 roku w wysokości 1.425,00 zł stwierdzonych tytułem

wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

-

lipiec 2016 roku w wysokości 1.352,00 zł stwierdzonych tytułem wykonawczym z 29 października 2021 roku o nr (...),

których łączna wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki, koszty upomnień i koszty egzekucji wyniosła 1.161.102.28 zł.

Dowód: tytuły wykonawcze (k. 18-63), lista zaległości (k. 105), stan zaległości (k. 106-106v).

Zaległości podatkowe P. K. (1) na dzień 15 stycznia 2025 r. wynosiły łącznie 1.916.883,81 zł.

Dowód: pismo powoda (k. 443-444), lista zaległości wraz z odsetkami (k. 445), wyrok SR w Trzciance II K 223/23 (k. 446-490).

P. K. (1) i H. K. (1) umową majątkową małżeńską zawartą w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...) sporządzonego dnia 10 czerwca 2019 r. przez notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W., wprowadzili ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej.

Następnie w dniu 4 lipca 2019 r. zawarli umowę o podział majątku wspólnego w formie aktu notarialnego, Repertorium A nr (...), prze notariuszem P. W. w Kancelarii Notarialnej w W., na mocy której H. K. (1) nabyła w całości nieruchomości oraz ruchomości wchodzące w skład majątku wspólnego, w tym prawo użytkowania wieczystego do dnia 8 marca 2094 r. – działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...), położonej w K. nr 86E, gmina W., powiat (...), zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem niemieszkalnym, stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzysku prowadzi księgę wieczystą nr (...), zabudowanej budynkiem warsztatowym o powierzchni użytkowej około 400 m2, a także prawo własności lokalu mieszkalnego nr (...), położonego w budynku nr (...) przy ul. (...) w Ł., składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza oraz przynależnego boksu gospodarczego, o powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczenia przynależnego 50,30 m2, dla którego Sąd Rejonowy w Złotowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...), z prawem własności którego związany jest udział wynoszący (...) części nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali – objęte księgą wieczystą nr (...), natomiast P. K. (1) nabył oszczędności w wysokości 20.000 zł. Małżonkowie określili wartość przedmiotów umowy na łączną kwotę 415.000,00 zł, w tym wartość praw do nieruchomości wymienionych w petitum pozwu na 220.000 zł (§ 5 aktu notarialnego). W treści aktu małżonkowie oświadczyli, że dokonany podział majątku wspólnego w pełni zaspokaja ich wzajemne roszczenia względem siebie, a ponadto nie będą kierować wobec siebie z tego tytułu żadnych roszczeń w przyszłości (§ 6 aktu notarialnego).

Następnie mocą umowy przeniesienia przedsiębiorstwa zwartej w formie aktu notarialnego z 15 czerwca 2022 r., Repertorium A nr (...), przed notariuszem P. W. prowadzącą Kancelarię Notarialną w W., H. K. (1) oświadczyła, że w celu wniesienia wkładu na pokrycie przyznanych jej udziałów w kapitale zakładowym (...) sp. z o.o. podwyższonym Uchwałą nr 1 z dnia 15 czerwca 2022 r. zaprotokołowaną przez notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W., Repertorium A nr (...) przenosi na rzecz (...) sp. z o.o. zorganizowaną część przedsiębiorstwa działającego pod nazwą (...) z siedzibą w K., w którego skład wchodzi m.in. prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w K. oraz prawo własności budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności, nabyte na podstawie umowy o podział majątku wspólnego z dnia 4 lipca 2019 r. W treści aktu pozwana oświadczyła, że dokonując przedmiotowej czynności nie działa z pokrzywdzeniem wierzycieli i według jej wiedzy nie ma osób, które mogłyby na podstawie art. 527 k.c. żądać uznania umowy za bezskuteczną. Z aktu wynika również, że Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników (...) sp. z o.o. na mocy Uchwały nr 1 z dnia 15 czerwca 2022 r. dokonało podwyższenia kapitału zakładowego spółki z kwoty 5.000 zł do kwoty 1.000.000 zł przez ustanowienie 19.900,00 nowych udziałów o wartości 50,00 zł każdy i łącznej wartości nominalnej 995.000,00 zł, z czego H. K. (1) zostało przyznane 19.990,00 nowo utworzonych udziałów w zamian za wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa działającego pod nazwą (...), w tym składniki majątku opisane w Załączniku nr 3, który to stanowi listę pracowników, którzy zostaną przejęci w trybie art. 23 ¹k.p., w tym P. K. (1).

Dnia 24 sierpnia 2021 r. dokonano zmiany w oznaczeniu przedsiębiorcy z Auto Części H. K. (1) na (...).

H. K. (1) jest jedynym wspólnikiem i jednocześnie jedynym członkiem zarządu (...) sp. z o.o. w W. (poprzednio (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.). Adres pozwanej spółki ujawniony w KRS jest tożsamy z adresem zamieszkania P. K. (1) i H. K. (1) wskazanym w aktach notarialnych Repertorium A nr(...) i Repertorium A nr (...).

Dowód: akt notarialny Repertorium A Nr (...) (k. 107-111), akt notarialny Repertorium A Nr (...) (k. 112-110), odpis zupełny KW (k. 121-131, 403-406), informacja (...) (k. 132, 137), odpis KRS (k. 133-136, 407-410), częściowo zeznania świadka P. K. (1) (k. 437), częściowo przesłuchanie pozwanej H. K. (1) (k. 458).

Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Pile II Wydział Karny w sprawie II K 223/23 uznał P. K. (1) za winnego m.in., tego że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) P. K. (2): uchylał się od opodatkowania, w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, poprzez nieujawnienie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P., w obowiązującym terminie tj. do 25 dnia miesiąca następującego każdym kolejnym miesiącu w okresie od dnia 25 lutego 2016 r. do dnia 25 sierpnia 2016 r. przedmiotu opodatkowania używanych części samochodowych, przez co naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług za okres od stycznia 2016 r. do lipca 2016 r. w łącznej kwocie 122.088,00 zł oraz nie prowadził ewidencji sprzedaży VAT za okres od stycznia 2016 r. do lipca 2016 r.; podawał nieprawdę w krótkich odstępach czasu, w okresie od 6 września 2016 r. do 26 czerwca 2018 r. w wykonaniu takiej samej sposobności, w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od sierpnia 2016 r. do maja 2016 r. złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. w dniach 6 września 2016 r., 11 października 2016 r., 16 listopada 2016 r., 12 grudnia 2016 r., 18 stycznia 2017 r., 20 lutego 2017 r., 24 marca 2017 r., 14 kwietnia 2017 r., 9 maja 2017 r., 12 czerwca 2017 r., 18 lipca 2017 r., 25 sierpnia 2017 r., 22 marca 2018 r., 24 kwietnia 2018 r., 21 maja 2018 r., 26 czerwca 2018 r., poprzez to, że zaniżył obrót z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę 583.129,91 zł wynikającej ze sprzedaży używanych części samochodowych, posłużył się i zaewidencjonował w rejestrze sprzedaży VAT za miesiące od sierpnia 2016 r. do grudnia 2017 r. faktury wystawione w sposób nierzetelny tj. niedokumentujące rzeczywiste transakcje gospodarcze na łączną kwotę 2.150.300,00 zł i podatku VAT 487.569,45 zł, błędnie opodatkował według procedury VAT marża transakcje przeprowadzone z innym podmiotem gospodarczym dotyczącą zakupu i sprzedaży pojazdów samochodowych, silników, elementów wyposażenia wnętrza, błędnie wskazał w deklaracji VAT-7 za listopad 2017 jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i usług 0%, która powinna być uwzględniona w deklaracji VAT-7 za listopad 2017 jako dostawa opodatkowana stawką 23 %, w wyniku czego uszczuplił podatek od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2016 r. do maja 2018 r. w łącznej kwocie 448.566,00 zł oraz nierzetelnie prowadził rejestr sprzedaży i zakupu VAT za miesiące od sierpnia 2016 do grudnia 2017 r. i rejestr sprzedaży VAT za miesiące od stycznia do maja 2016 r.

Dowód: wyrok SR w Trzciance (k. 446-449).

(...) sp. z o.o. z siedzibą w W. 30 grudnia 2022 r. dokonała sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do dnia 8 marca 2094 r. – działki gruntu nr (...) o obszarze 0, (...) położonej w K. nr 86E, w gminie W. zapisanej jako tereny przemysłowe, zabudowane budynkiem niemieszkalnym stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności w postaci budynku warsztatowego o pow. użytkowej ok. 400 m2, dla której Sąd Rejonowy w Chodzieży V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Wyrzysku prowadzi księgę wieczystą nr (...), gdzie dotychczas pozwana spółka prowadziła działalność polegającą na kasacji pojazdów. Uzyskane ze sprzedaży środki zainwestowała w działalność, którą prowadzi na działce sąsiadującej ze sprzedaną w zakresie najmu samochodów, blacharni i lakierni pojazdów.

Dowód: odpis zupełny KW (k. 121-131, 403-406), częściowo przesłuchanie pozwanej H. K. (1) (k. 458).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy oraz zeznań P. K. (1) i przesłuchania pozwanej H. K. (1).

Oceny dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy Sąd dokonał mając na względzie przepisy art. 244 § 1 k.p.c. i art. 245 k.p.c. oraz to, że ich wartość dowodowa nie została zakwestionowana przez żadną ze stron w trybie art. 252 k.p.c. i art. 253 k.p.c., a Sąd nie znalazł powodów by to uczynić z urzędu.

Stosownie do treści art. 299 k.p.c. Sąd dopuścił w sprawie również dowód z przesłuchania stron (ograniczając go do przesłuchania pozwanej).

Zeznania P. K. (1) Sąd ocenił jako mało wiarygodne i nie znajdujące potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Sąd nie dał wiary świadkowi co do okoliczności jakie towarzyszyły zawarciu przez niego i pozwaną umowy majątkowej małżeńskiej ustanawiającej rozdzielność majątkową oraz umowy o podział majątku wspólnego. Zapewne było to podyktowane względami osobistymi jak twierdził świadek, ale nie w celu wynagrodzenia krzywd pozwanej na skutek jego zachowania, ale w ocenie sądu aby uniknąć egzekucji należności podatkowych z ich majątku wspólnego. Pozwana musiała być zorientowana w sytuacji finansowej firmy męża zważywszy, że prowadzone przez nich firmy były ze sobą powiązane i dotyczyły branży samochodowej.

Podobnie Sąd ocenił zeznania pozwanej H. K. (1), której zeznania były ze sobą sprzeczne, tendencyjne i nakierunkowane na przedstawienie korzystnej dla siebie wersji wydarzeń. Jako zupełnie niewiarygodne Sąd ocenił początkowe zeznania pozwanej, która twierdziła, że przyczyną podziału majątku było naganne zachowanie powoda i jego problemy z nałogiem. W dalszej części wypowiedzi pozwana przyznała, że mąż miał problemy finansowe, „woda sodowa uderzyła mu do głowy”, a ona widziała, że „wszystko tracą”, dlatego zainicjowała podział majątku, aby zabezpieczyć interes rodziny. To jest klasyczne zachowanie małżonków w celu uniknięcia odpowiedzialności za długi jednego z małżonków majątkiem wspólnym. Jako niewiarygodne Sąd ocenił również powody podawane przez pozwaną odnośnie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego osobie czwartej, pozwana twierdziła, że sprzedała tę nieruchomość bo nie chciała zajmować się kasacją pojazdów, a obecnie prowadzi własną działalność na działce sąsiadującej, polegająca na wynajmie samochodów, lakiernictwie i blacharstwie pojazdów. Sąd doszedł do przekonania, że wobec narastającego zadłużenia pozwanego, sprzedaż miała na celu dalszą ucieczkę z majątkiem.

Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie Sąd prowadził w granicach inicjatywy dowodowej stron. Sąd nie widział celowości, ani potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu oczekując, iż strony same będą w procesie należycie dbać o udowodnienie swoich racji i faktów, z których wywodziły skutki prawne (art. 6 k.c.), zwłaszcza biorąc pod uwagę, że obie strony postępowania były reprezentowane w toku sprawy przez fachowych pełnomocników.

Należy w tym miejscu również zauważyć, że Sąd dokonując oceny materiału dowodowego kieruje się zasadą, iż wiarygodność i moc dowodów ocenia według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału zebranego w danej, konkretnej sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Podstawę prawną zgłoszonego przez powoda roszczenia o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną względem niego stanowiły przepisy Tytułu X Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego, regulujące ochronę wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika, czyli instytucję tzw. skargi pauliańskiej. Podstawową jej regulację zawiera art. 527 § 1 i 2 k.c., który ma następującą treść:

§ 1. Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.

§ 2. Czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności.

Na podstawie przytoczonego przepisu należy przyjąć, że przesłankami uznania czynności prawnej za bezskuteczną względem wierzyciela, które muszą wystąpić łącznie, są:

1.  istnienie przedmiotu ochrony w postaci zaskarżalnej wierzytelności pieniężnej,

2.  dokonanie przez dłużnika ważnej czynności prawnej z osobą trzecią,

3.  uzyskanie w wyniku tej czynności przez osobę trzecią korzyści majątkowej,

4.  spowodowanie przez tę czynność pokrzywdzenia wierzyciela (w wyniku popadnięcia przez dłużnika na jej skutek w stan niewypłacalności lub zwiększonej niewypłacalności),

5.  istnienie u dłużnika, w trakcie dokonywaniu czynności, świadomości, że działa z pokrzywdzeniem wierzycieli,

6.  działanie osoby trzeciej w złej wierze, czyli jej wiedza lub możliwość dowiedzenia się – przy zachowaniu przez nią należytej staranności – o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

Na podstawie art. 530 k.c. wierzyciel może dochodzić także ochrony wierzytelności przyszłych. Zgodnie z jego treścią przepisy artykułów poprzedzających (art. 527-529 k.c.) stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dłużnik działał w zamiarze pokrzywdzenia przyszłych wierzycieli. Jeżeli jednak osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową odpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną tylko wtedy, gdy osoba trzecia o zamiarze dłużnika wiedziała.

Wierzyciel może żądać w drodze powództwa o ukształtowanie stosunku prawnego (art. 531 k.c.) by ww. czynności prawne zostały uznane w stosunku do niego za bezskuteczne, a w konsekwencji by wierzyciel mógł zostać zaspokojony z tego, co skutkiem owej czynności wyszło z majątku dłużnika lub do niego nie weszło.

Ciężar udowodnienia ww. przesłanek spoczywa na wierzycielu, co znajduje wyraz w treści art. 6 k.c. (por. A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna, Lex 2014.), jednak ustawodawca przewidział ułatwienia dowodowe w formie domniemań. Po pierwsze, w zakresie pokrzywdzenia wierzyciela poprzez uznanie, że taka sytuacja zachodzi, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności (art. 527 § 2 k.c.) Po drugie, co do wiedzy osoby trzeciej o pokrzywdzeniu, gdy osoba trzecia pozostaje w bliskiej relacji z dłużnikiem (art. 527 § 3 i 4 k.c.). Jednakże konstrukcja art. 530 k.c. wskazuje, że również w sytuacji, gdy osoba trzecia pozostaje z dłużnikiem w bliskim stosunku, istotny jest nie charakter stosunku, ale charakter nabycia, odpłatny lub nieodpłatny. Z tej też przyczyny, do takiej osoby nie mają zastosowania domniemania prawne z art. 527 § 3 i 4 k.c.

Mając na uwadze, że obalenie przyjętych domniemań należy do strony wywodzącej odmienne skutki prawne z nich płynące, należało uznać, że zebranym w sprawie materiałem dowodowym, powód wykazał istnienie podstawowych przesłanek warunkujących uznanie skargi pauliańskiej za zasadną, zważywszy na charakter czynności z dnia 4 lipca 2019 r., której bezskuteczności domagano się w pozwie.

Na wstępie należy wyjaśnić, odnosząc się do zarzutu pozwanych o dopuszczalności niniejszego postepowania wobec nich, że możliwość stosowania skargi pauliańskiej do ochrony należności publicznoprawnych, w tym należności podatkowych, było przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, sądów powszechnych i administracyjnych ( por. m.in. Uchwałę SN z 12.03.2003 r, sygn. III CZP 85/02, wyrok SN z 28.10.2010 r., sygn. II CSK 227/10). W świetle ugruntowanego stanowiska zawartego w orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje możliwość stosowania skargi pauliańskiej do ochrony należności publicznoprawnych, w tym należności podatkowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018r., sygn.. akt K 52/18 orzekł, że art. 527 k.c. w zakresie , w jakim znajduje zastosowanie na zasadzie analogii legis do ochrony należności publicznoprawnych, jest zgodny z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że organy podatkowe sięgając w procesie cywilnym do skargi pauliańskiej, nie działają władczo, tj. nie działają w sferze imperium. Wyrok w procesie pauliańskim nie tworzy nowych podatkowo-prawnych stanów faktycznych polegających podatkowaniu, nie powoduje też rozszerzenia zakresu opodatkowania, lecz jedynie stwarza wierzycielowi możliwość przeprowadzenia w przyszłości skutecznej egzekucji należności publicznoprawnej z przedmiotów majątkowych, których dłużnik się wyzbył w celu pokrzywdzenia wierzyciela. Sąd stwierdzając bezskuteczność umowy zawartej między dłużnikiem publicznoprawnym i osobą trzecią, nie wkracza w obszar uprawnień i obowiązków podatkowych o charakterze materialnoprawnym; nie nakłada na osobę trzecią żadnego nowego ciężaru podatkowego.

Trzeba zaznaczyć, że wierzyciel występujący ze skargą paliańską nie ma obowiązku wskazania sposobu , w jaki zamierza skorzystać z wyroku uwzględniającego powództwo. Również sąd nie bada czy w przyszłości taki wierzyciel ma szansę wyegzekwować swoją wierzytelność od osoby trzeciej. Wyrok uznający na podstawie art. 527 k.c. bezskuteczność określonej czynności prawnej przenoszącej przedmiot lub prawo z majątku dłużnika do majątku osoby trzeciej nie powoduje ich powrotu do majątku dłużnika, lecz jedynie daje wierzycielowi prawo zaspokojenia się z tego przedmiotu lub prawa, pozostających w majątku osoby trzeciej, przed jej wierzycielami. Wierzyciel może prowadzić egzekucję z tego przedmiotu lub prawa na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi, bez konieczności uzyskania tytułu wykonawczego przeciwko osobie trzeciej. Może też z powołaniem się na prawomocny wyrok uwzględniający powództwo o ubezskutecznienie wytoczone przeciwko osobie trzeciej wystąpić z odrębnym powództwem o zapłatę. Dług podatnika zostanie więc zaspokojony z majątku osoby trzeciej, działającej przecież w złej wierze.

Przenosząc te rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przytoczona przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew argumentacja prawna dotycząca przepisów ordynacji podatkowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Sąd w tym postępowaniu nie bada czy wobec pozwanej, małżonki dłużnika podatkowego został wystawiony lub czy powinien był być wystawiony tytuł wykonawczy lub tytuł wykonawczy wobec obojga małżonków albowiem przepisy ordynacji podatkowej, na które powołują się pozwani mają zastosowanie w sytuacji gdy wierzyciel podatkowy prowadzi egzekucję z majątku wspólnego małżonków. Bezspornym jest, że powód nie prowadził takiej egzekucji albowiem pozwana i dłużnik podatkowy kwestionowaną umową o podział majątku wspólnego tej egzekucji po prostu uniknęli. W okresie kiedy powód prowadził egzekucję należności podatkowych od P. K. (1), małżonkowie K. nie mieli już wspólnego majątku. Dlatego w niniejszym postępowaniu powód wystąpił o zaskarżenie skargą pauliańską umowy o podział majątku wspólnego zawartej pomiędzy dłużnikiem podatkowym, a jego żoną H. K. (1), a nie żąda ustalenia odpowiedzialności pozwanej za zobowiązania podatkowe małżonka w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej.

Ponadto bezsporne w sprawie jest, że powodowi przysługują w stosunku do P. – małżonka pozwanej wymagalne wierzytelność podatkowe objęte wyżej opisanymi tytułami wykonawczymi. Tu wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z dyspozycją art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r – Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 201), zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zatem zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania w takim wypadku decyzji podatkowej. W niniejszej sprawie dotyczy to zaległości podatkowych P. K. (1) z tytułu VAT i PIT wskazanych w pozwie jako zobowiązania objęte ochroną ze skargi pauliańskiej. Również na podstawie art. 530 k.c. wierzyciel może dochodzić także ochrony wierzytelności przyszłych.

Na gruncie niniejszej sprawy aktualne pozostawało uregulowanie zawarte w art. 528 k.c. W myśl wysłowionej w tym przepisie normy, jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.

W rozpatrywanym przypadku skargą pauliańską została zaskarżona zawarta w formie aktu notarialnego umowa o podział majątku wspólnego z dnia 4 lipca 2019 r., na mocy której H. K. (1) nabyła w całości prawo własności lokalu oraz prawo użytkowania wieczystego, a także wszystkie ruchomości ustalając wartość ww. składników na 415.000,00 zł. Zgodnie z treścią umowy P. K. (1) dokonał przysporzenia majątkowego na rzecz swojej żony, w ramach ekwiwalentu otrzymując jedynie oszczędności w wysokości 20.000 zł. Niewątpliwe jest, że na skutek zaskarżonej umowy o podział majątku, z majątku dłużnika wyszły nieruchomości objęte ww. umową, a pozwana H. K. (1) poprzez ich nabycie na własność uzyskała korzyść majątkową. Również nieodpłatny charakter tej umowy nie budził wątpliwości Sądu. Przez pojęcie nieodpłatności w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego regulujących roszczenie pauliańskie należy rozumieć w zasadzie pełny ekwiwalent korzyści majątkowej (por. wyrok SN z 12 czerwca 2002 r., III CKN 1312/00, Lex 55503). Zaskarżona umowa z całą pewnością nie miała charakteru ekwiwalentności. Dlatego w rozstrzyganej sprawie nie było istotne, czy pozwana H. K. (1) wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła wiedzieć, że jej mąż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Wiedza pozwanej w tym wypadku była zatem obojętna.

Niemniej jednak w ocenie Sądu pozwana, jako osoba najbliższa dla P. K. (1), prowadzącego działalność gospodarczą w tej samej branży co ona, których łączyła wspólnota interesów i zażyłość małżeńska, miała świadomość, albo z daleko idącej ostrożności przy należytej staranności, powinna ją mieć, iż działał on w zamiarze pokrzywdzenia wierzycieli i ochrony majątku wspólnego małżonków przed egzekucją. Pozwana zresztą przyznała tę okoliczność, podczas przesłuchania zeznała, że umowę podziału majątku zawarli z mężem z powodu problemów finansowych.

W okolicznościach niniejszej sprawy H. K. (1) (osoba trzecia) dokonała także dalszego rozporządzenia uzyskaną w drodze umowy o podział majątku wspólnego z 4 lipca 2019 r. korzyścią majątkową na rzecz (...) sp. z o.o. w W. (osoba czwarta). Pomiędzy dwiema zaskarżonymi przez powoda czynnościami prawnymi zachodzi ścisły związek funkcjonalny. Stosownie do art. 531 § 2 k.c. w przypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na której rzecz rozporządzenie nastąpiło, jeśli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne. Oczywistym jest, że pozwana spółka wiedziała o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, albowiem jedynym wspólnikiem i jedynym członkiem zarządu spółki jest H. K. (1), ponadto adres pozwanej spółki jest tożsamy z adresem zamieszkania małżonków K.. Dodatkowo w spółce od października 2020 r. zatrudniony był P. K. (1) i zostało jej doręczone zawiadomienie o zajęciu jego wynagrodzenia z 2 listopada 2021 r. z tytułu należności podatkowych objętych niniejszym pozwem. Nie bez znaczenia są również rozporządzenia dokonane aktem notarialnym z 15 czerwca 2022 r. podwyższenia kapitału zakładowego spółki, którego nowe udziały przejęła H. K. (1) w zamian za wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, którego składniki pochodziły z podziału majątku małżonków. Powyższe okoliczności przemawiają za wiedzą pozwanej (...) sp. z o.o. (obecnie (...) sp. z o.o.) co do działania dłużnika z pokrzywdzeniem wierzyciela.

Zdaniem Sądu, wskutek dokonania zaskarżonej czynności prawnej doszło do pokrzywdzenia wierzyciela. Jak wspomniano wcześniej, czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności (art. 527 § 2 k.c.). Stan niewypłacalności występuje m.in. wówczas, gdy egzekucja prowadzona zgodnie z przepisami procedury cywilnej nie doprowadziła do zaspokojenia wierzyciela, co miało miejsce w przypadku P. K. (1).

Najistotniejszą przesłanką uznania powództwa był jednak fakt niewypłacalności dłużnika, do której doprowadziły czynności objęte skargą. Przez niewypłacalność na tle art. 527 § 2 k.c. rozumie się aktualny brak możliwości wywiązania się przez dłużnika ze zobowiązań finansowych. Zachodzi ona również wówczas, gdy egzekucja prowadzona według przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie mogłaby przynieść zaspokojenia wierzytelności, gdyż brak wystarczających do tego składników majątkowych. Nie istotne przy tym jest, jaki charakter ma czynność prowadząca do niewypłacalności, gdyż może być wykonana odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Ustawodawca wymaga za to, aby czynność objęta skargą prowadziła do powstania lub zwiększenia niewypłacalności.

Wypadało przy tym zaznaczyć, że w świetle wyżej powołanego przepisu, ocena zasadności skargi pauliańskiej wymagała ustalenia, czy pokrzywdzenie wierzycieli zachodziło w chwili orzekania. W innym momencie nie wiadomo bowiem, czy prawo zaspokojenia doznało uszczerbku. Miarodajnie można to ocenić dopiero w chwili poszukiwania zaspokojenia (zob. wyrok z dnia 19 lutego 2010 roku, sygn. akt IV CSK 303/09, LEX nr 852580, z dnia 5 marca 2008 roku, sygn. akt V CSK 471/07, LEX nr 393871). Jak to wynikało natomiast z przeprowadzonego postępowania dowodowego, wierzyciel w żadnym stopniu nie został zaspokojony, a postępowania egzekucyjne zostały umorzone jako bezskuteczne z powodu braku majątku. Jednocześnie dłużnik w następstwie podziału majątku wspólnego z pozwaną wyzbył się trwałego składnika majątku, o znacznej wartości, z którego z wysokim prawdopodobieństwem można byłoby wyegzekwować, choćby częściowo, należności podatkowe. Bez problemu powód za pewne przeprowadziłby wówczas egzekucję z majątku wspólnego małżonków zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Powyższe okoliczności wystarczały zdaniem Sądu do przyjęcia, że kwestionowana w niniejszym postępowaniu czynność prawna obejmująca umowę o podział majątku wspólnego z 4 lipca 2019 r. i następnie umowa z dnia 15 czerwca 2022 r. przeniesienia przez H. K. (1) zorganizowanej części przedsiębiorstwa na pozwaną spółkę, zostały dokonane z pokrzywdzeniem powoda.

Dla uznania opisanej wyżej czynności prawnej za bezskuteczną względem powoda konieczne było ustalenie, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela. Samo pokrzywdzenie wierzyciela nie musi być objęte zamiarem dłużnika, wystarczy, żeby dłużnik takie pokrzywdzenie przewidywał w granicach ewentualności. Innymi słowy, wystarczająca będzie u dłużnika świadomość możliwości wystąpienia pokrzywdzenia. Z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa wynikało, że świadomość pokrzywdzenia nie musiała dotyczyć osoby konkretnego wierzyciela, wystarczy świadomość pokrzywdzenia wierzycieli w ogóle. Może ona dotyczyć innego wierzyciela niż wierzyciel, który żąda uznania czynności za bezskuteczną (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 1995r., sygn. akt I ACr 1014/94, OSP 1995, z. 10, poz. 206; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 1997r., sygn. akt I ACa 737/97, Apel.-W-wa 1998, nr 4, s. 36). Świadomość działania z pokrzywdzeniem wierzycieli powinna zachodzić w dacie dokonywania zaskarżonej skargą pauliańską czynności prawnej.

Twierdzenia dłużnika i pozwanych, iż P. K. (1) nie miał świadomości o pokrzywdzeniu wierzycieli, albowiem na moment zaskarżonej czynności podziału majątku wspólnego, znane były wyniki tylko kontroli obejmującej okres 2014 i 2015 r. są absurdalne. W przekonaniu tut. Sądu istnienie po stronie dłużnika świadomości pokrzywdzenia wierzyciela w realiach niniejszej sprawy zostało wykazane. Dłużnik prowadził od 2014 r. działalność gospodarczą, której w ogólne nie zarejestrował, a następnie m.in. nie ujawniał przedmiotu opodatkowania używanych części samochodowych, podawał nieprawdę w deklaracjach podatkowych, zaniżał obrót z prowadzonej działalności gospodarczej, posługiwał się fakturami niedokumentującymi rzeczywiste transakcje gospodarcze, nierzetelnie prowadził rejestr sprzedaży i zakupu VAT, wiedział zatem, że działa bezprawnie i z tego tytułu może ponieść konsekwencje, w tym w zakresie podatkowym, a mimo to podjął te ryzyko. Za przestępcze działania na szkodę powoda P. K. (1) został zresztą skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Trzciance II Wydział Karny. Kiedy jego działalność wyszła na jaw w wyniku przeprowadzonej pierwszej kontroli, podjął działania zmierzające do ochrony swego majątku przed potencjalną egzekucją. Musiał zdawać sobie sprawę, że kontrole, które rozpoczęły się dopiero w 2019 r. obejmą pozostałe okresy jego niezgłoszonej i nierzetelnie prowadzonej działalności gospodarczej (od 2016 do 2019 r.). Korelacja czasowa pomiędzy datą wszczęcia wobec dłużnika kontroli celno-skarbowej 14 lutego 2019 r. zakończonej 25 września 2019 r. a datą zawarcia umowy podziału majątku 4 lipca 2019 r. jednoznacznie wskazuje na intencje zawarcia zaskarżonej umowy, która polegała na uniknięciu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe i ochronę majątku wspólnego małżonków K.. Dodać trzeba, że P. K. (1) orientował się jakie posiada zaległości podatkowe zważywszy, że wystawiane przez powoda tytuły wykonawcze były na podstawie złożonych przez dłużnika zeznań i deklaracji podatkowych. Ponadto w świetle art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r – Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 201), zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zatem zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania w takim wypadku decyzji podatkowej.

Powód domagał się aby w wyroku sformułować obowiązek poddania się (znoszenia) egzekucji przez pozwane. Sąd nie znalazł przeszkód dla uwzględniania tego żądania. Wyrok uwzględniający powództwo o uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzyciela nie tylko zmienia stan prawny, lecz w powiązaniu z art. 532 k.c. pociąga za sobą także dalszy skutek, zezwalając wierzycielowi na dochodzenie zaspokojenia z przedmiotów, które wyszły z majątku dłużnika lub do niego nie weszły. Zezwolenie to jest równoznaczne z dopuszczalnością prowadzenia z tych przedmiotów egzekucji świadczenia pieniężnego w zakresie wynikającym z treści chronionej wierzytelności, a po stronie osoby trzeciej – powinnością jej znoszenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2010 r., IV CSK 57/10, z dnia 26 czerwca 2013 r., V CSK 347/12, z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CSK 17/13, OSNC 2014, nr 5, poz. 50, z dnia 4 lutego 2015 r., IV CSK 170/14 i z dnia 13 czerwca 2019 r., V CSK 152/18). Odwołując się do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2019 r. (III CZP 60/19), wydaje się, że jakkolwiek skutek ten jest wtórny wobec uznania czynności prawnej za bezskuteczną, to jednak powinien mieć on wyraz wprost w sentencji wyroku uwzględniającego powództwo pauliańskie, na równi z uznaniem zaskarżonej czynności prawnej za bezskuteczną, jeżeli przy uwzględnieniu treści bezskutecznej czynności prawnej konsekwencją wyroku ma być możliwość prowadzenia egzekucji z przedmiotów znajdujących się w majątku osoby trzeciej. W typowej sytuacji to właśnie ten skutek stanowi istotę konsekwencji wyroku uwzględniającego powództwo pauliańskie i sprawia, że realizowany jest rzeczywisty cel tego powództwa, polegający na rozszerzeniu możliwości egzekucyjnych wierzyciela o przedmioty, które w przeciwnym razie byłyby dla niego niedostępne ze względu na brak przynależności do majątku dłużnika. Okoliczność, że skutek ten wynika z normy prawnej, której elementem hipotezy jest uwzględnienie powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną (art. 532 k.c.), nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu i wskazaniu go już w sentencji wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał powództwo za zasadne w całości, o czym orzekł na podstawie wyżej wskazanych przepisów w pkt 1 i 2 wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3-6 na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. w zw. z 113 ust. 1 u.k.s.c obciążając nimi pozwane stosownie do wyniku sporu.

Do kosztów procesu poniesionych przez powoda należy wynagrodzenie pełnomocnika (§ 2 pkt 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).

Z uwagi na to, że powód był zwolniony od kosztów sądowych należne opłaty od pozwu w sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanych.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.

sędzia Przemysław Okowicki