Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

Powód M. T. wniósł o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialności spółki komandytowej w S. kwoty 41.757,47 zł, w tym kwoty 11.013,42 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od 12.05.2023 r. do dnia zapłaty, 2.460,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od 13.05.2023 r. do dnia zapłaty, kwoty 15.006,00 zł odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 03.06.2023 r. do dnia zapłaty, kwoty 5.350,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 08.06.2023 r. do dnia zapłaty, kwoty 6.464,88 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi: od kwoty 7.645,48 zł - od 08.06.2023 do dnia 11.8.2023 r., od kwoty 6.464,88 zł - od 12.08.2023 do dnia zapłaty, kwoty 1.462,67 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 21.07.2023 do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

Uzasadniając podał, że zawarł z pozwaną ustną umowę w przedmiocie świadczenia odpłatnych usługi spawania i prac porządkowych. Umowa została zawarta w związku z wykonywaną przez strony działalnością gospodarczą. Powód co miesiąc kierował swoich pracowników do świadczenia usług w miejscu wskazanym przez pozwaną. Po zakończeniu danego miesiąca pozwana w mailu wskazywała przez ile godzin pracownicy powoda świadczyli usługi oraz przesyłała wypełnione i podpisane przez siebie zamówienie. Powód na tej podstawie wystawiał fakturę za dany miesiąc. Usługi były rozliczane według stawki godzinowej 50 zł netto, natomiast usługi, do których wykonywania powód skierował osoby, które wymagały przeszkolenia przez pozwaną były rozliczane według stawki 38 zł. Powód podał, że dwie skierowane przez powoda osoby i przechodzące u pozwanej szkolenie zrezygnowały z pracy, a pozwany w dniu 17.05.2023 r. wystawiła na rzecz powoda i przesłał mu mailem fakturę numer (...) za rzekome „szkolenie spawaczy — 2 osoby” na kwotę 32.760,00 zł netto. Roszczenie takie nie było jednak zasadne, gdyż między stronami nie było w tym zakresie żadnej umowy.

Nakazem zapłaty z dnia 20 listopada 2023 roku Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana zaskarżyła go w całości, wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podała, że ustalenia z powodem były takie, że pracownicy N. B. P. oraz N. H. C. będą pracowali u pozwanej, która ich wyszkoli ażeby nabyli umiejętności spawalnicze i mogli podejść do egzaminu spawalniczy zgodnie z normą PN EN ISO (...)- 1:2017. Powód zobowiązał się do tego, że jego pracownicy N. B. P. oraz N. H. C. w zamian za szkolenie spawalnicze przepracują u pozwanej 2 lata - celem „odpracowania szkolenia spawalniczego”, a w przypadku gdyby nie przepracowali tego okresu zwróci pozwanej wszystkie koszty szkolenia. Kształtują się one na poziomie 130 zł netto za godzinę dla jednej osoby. Pozwana wyszkoliła pracowników, jednak N. B. P. oraz N. H. C. wykonywali prace jako spawacz od 8 mają 2023 r. do dnia 12 maja 2023 r., a następnie uciekli do innego państwa. W związku z powyższym, zaktualizował się obowiązek powoda do zwrotu kosztów szkoleń poniesionych przez pozwaną. W związku z powyższym pozwana ostatecznie wystawiła stosowną fakturę VAT oraz celowo skorzystała z faktu posiadania wzajemnych wierzytelności dokonując stosownej kompensaty wzajemnych wierzytelności.

W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialności spółka komandytowa - której przedstawiciel był R. D. (1) - prowadziła działalność gospodarczą związaną z wykonywaniem konstrukcji metalowych w branży offshorowej - produkuje konstrukcje stalowe m.in. do farm wiatrakowych zlokalizowanych na morzach i oceanach. W związku z tym produkowane przez nią konstrukcje muszą spełniać szczególne wymogi i standardy. Z uwagi na powyższe, wszystkie osoby wykonują pracę na rzecz pozwanej muszą posiadać kwalifikacji i umiejętności związane ze spawaniem takich konstrukcji. Kwalifikacje i umiejętności osób winny zostać potwierdzone w egzaminie spawalniczym zgodnym z normą PN EN ISO (...)-1:2017, który to egzamin przeprowadzony jest przez podmiot zewnętrzny - stosowne towarzystwo klasyfikacyjne. Egzamin spawalniczy zgodny z normą PN EN ISO (...)-1:2017, potwierdza wysokie kwalifikacje i umiejętności osoby która zdała taki egzamin.

Z uwagi na powyższe kontrahenci pozwanej, którzy zlecają jej wykonanie prac, przeprowadzają u pozwanej kontrolę, w tym sprawdzają czy spawacze posiadają certyfikaty spawalnicze i weryfikują zdolności pozwanej do wykonania kontraktów.

Pozwana posiadała więc zapotrzebowanie na pracowników, którzy dysponowali niezbędnymi umiejętnościami i kwalifikacjami spawalniczymi zgodnie z normą PN EN ISO (...)-1:2017 lub posiadali niezbędne umiejętności i mogli podejść do egzaminu spawalniczego.

Bezsporne, a nadto dowód:

- zeznania przedstawiciela pozwanej R. D. (1) k.223-224,

- zeznania świadka M. P. k.192-193.

Celem dopuszczenia spawacza do takiego egzaminu, niezbędne było jego uprzednie przeszkolenie. Szkolenie w stopniu podstawowym, czyli wykonanie spoiny pachwinowej FW jest pierwszym zakresem, od którego kandydat na spawacza rozpoczyna pracę. Średnia cena kursu spawacza na ukończenie pierwszego modułu to wydatek 3 400 zł. Po ukończeniu takiego kursu i pozytywnym zdaniu egzaminu pracownik posiada uprawnienia do wykonywania spoin pachwinowych (również w branży offshorowej). Ukończenie modułu drugiego uprawnia do wykonywania spoin doczołowych BW (również w branży offshorowej). Średnia cena razem z modułem pierwszym wynosi 6 500 zł. Natomiast dla osób posiadających umiejętności spawalnicze średni koszt kształcenia II modułu, który wynosi 3 100 zł, tak ażeby po przeprowadzonym szkoleniu osoby mogły podejść i prawdopodobnie zdać egzamin zgodny z normą PN EN ISO (...)-1:2017. Po takim egzaminie spawacze będą posiadać umiejętności spawalnicze pozwalające na pracę w firmie zajmującej się wykonywaniem konstrukcji metalowych w branży offshorowej. Po egzaminie w zakresie drugiego modułu spawacze mogliby spawać rury o przekroju ponad 500 mm oraz rur na obrotniku powyżej 75 mm. Przeprowadzenie szkolenia w pierwszym module wymaga 145 jednostek szkoleniowych, 25– teoria, 120– praktyka, tj. 138 godzin. Szkolenie w module drugim wymaga 112 jednostek szkoleniowych - 12 – teoria, 100 – praktyka, tj. 109 godzin.

Dowód:

- opinia biegłego A. F. k.298-325,

- opinia biegłego uzupełniająca k.352-358,

- ustna opinia biegłego k.393-394.

Powód M. T. współpracował ze spółką (...), której przedstawiciel był R. D. (1). W ramach tej współpracy powód kierował do S. spawaczy stoczniowych. W chwili gdy R. D. (1) przejął udziały w pozwanej spółce, skontaktował się z powodem celem ustalenia czy dysponuje pracownikami – spawaczami dla pozwanej, która uzyskała dwuletni kontrakt w branży offshore. Powód nie dysponował spawaczami z uprawieniami do branży offshore, o czym wiedział przedstawiciel pozwanej. Ostatecznie strony ustaliły, że powód przyśle do pozwanej grupę pracowników, o jak najwyższych kwalifikacjach, a pozwana wybierze z nich tych, którzy będą nadawać się do dalszego przeszkolenia na potrzeby wykonywanych konstrukcji metalowych w branży offshorowej. Strony ustaliły również, że powód będzie otrzymywał 38 zł za godzinę pracy pracownika szkolącego się u pozwanej, a po jego przeszkoleniu 50 zł.

Dowód:

- zeznania powoda k.221-223,

- zeznania przedstawiciela pozwanej R. D. (1) k.223-224.

Powód rozpoczął realizacje umowy i skierował do pozwanej pracowników. Część z nich pozwana odesłała, a część skierowała do dalszego szkolenia prowadzonego u pozwanej przez M. P.. Wśród szkolonych byli m.in. N. B. P. oraz N. H. C.. Pozwana przeprowadziła ich szkolenie, a następie skierowała na egzamin celem uzyskania kwalifikacji spawalniczych zgodnych z normą PN EN ISO (...)-1:2017. Obaj pracownicy zdali egzamin i w dniu 8 maja 2023 r. rozpoczęli pracę u pozwanej jako spawacze. Przepracowali na tym stanowisko 5 dni, a następnie nie stawili się u pozwanego, w związku z wyjazdem za granicę.

Dowód
- zeznania powoda k.221-223,

- zeznania przedstawiciela pozwanej R. D. (1) k.223-224,

- wyciąg z wydruku elektronicznego zestawienia godzin obecności N. B. P. oraz N. H. C. w firmie pozwanej k.124-125,

- wiadomość mailowa, k. 128.

W dniu 9.05.2023 r. pozwana przesłała powodowi drogą mailową informację o tym, że czterej pracownicy powoda w kwietniu świadczyli usługi przez łącznie 364 godziny, z czego 242 godziny odbyły się na „szkółce”. Pozwana wyliczyła wynagrodzenie należne powodowi i w tym samym mailu przesłała do podpisu dwa wypełnione i podpisane przez siebie zamówienia. Powód odesłał podpisane zamówienia mailem w dniu 9.05.2023 r. oraz wystawił dwie faktury: nr (...) na kwotę 2.000,00 zł netto oraz 12/04/2023 na kwotę 8.954,00 zł netto.

Bezsporne, a nadto dowód:

- faktury z wydrukiem z systemu fakturownia.pl potwierdzającym dostarczenie faktur w dniu 9.5.2023 r., k. 22-24,40,41,

- wiadomość mailowa, k. 13

Pozwana w dniu 17.05.2023 r. wystawiła na rzecz powoda i przesłała mu mailem fakturę nr (...) za „szkolenie spawaczy - 2 osoby” na kwotę 32 760,00 zł netto, t. 40294,80 zł. Powód w tym samym dniu odmówił zapłaty. Pozwana wystawiła fakturę, ponieważ dwie skierowane przez powoda osoby i przechodzące u pozwanej szkolenie zrezygnowały z pracy. Powód zakwestionował fakturę, wskazując, że świadczył na rzecz pozwanej usługi spawania, a nie usługi pracy tymczasowej. Umowa stron nie przewidywała możliwości obciążenia powoda kosztami szkoleń pracowników delegowanych do świadczenia usług.

Dowód:

- faktura numer (...) p 17.05.2025 r. k.48,

- mail powoda do pozwanej z dnia 17.05.2025 r. oraz 20.06.2025 r. k.49, 50

W dniu 6.06.2023 r. pozwany przesłał powodowi drogą mailową informację o tym, że czterej pracownicy powoda w maju świadczyli usługi przez łącznie 449 godzin, z czego 168 godzin odbyło się na „szkółce”. Pozwana wyliczyła wynagrodzenie należne powodowi i w tym samym mailu przesłała do podpisu przez powoda trzy wypełnione i podpisane przez siebie zamówienia. Powód odesłał podpisane zamówienia mailem w dniu 9.06.2023 r. oraz wystawił trzy faktury: nr (...) na kwotę 7645,68 zł, która została częściowo zapłacona 1 180,80 zł w dniu 11.08.2023 r., nr 13/05.2023 na kwotę 5350,50 zł oraz nr 12/05/2023 na kwotę 15006 zł.

Bezsporne, a nadto dowód:

- wiadomość mailowa, k. 25-28, 29-32,

- faktury, k. 33-35

Pismem z dnia 11 lipa 2023r. powód wezwał pozwanego do zapłaty łącznie kwoty 42938,27 zł wynikającej z faktur VAT (...) – 11013,42 zł, 13/04/2023 – 2460 zł, 12/05/2023 – 15006 zł, 13/05/2023 – 5350,50 zł, 14/05/2023 – 7645,68 zł, oraz kwoty rekompensat łącznie 1 462,67 zł.

Wiadomością mailową z dnia 11 lipca 2023r. powód przesłał ww. wezwanie.

Dowód:

- wezwanie, k. 37, 38,

- wiadomość mailowa powoda do pozwanej z dnia 11.07.2025 r., k. 50.

W odpowiedzi pozwana pismem z dnia 14 lipca 2023 r. złożyła oświadczenie o kompensacie wierzytelności powoda wynikających z faktur: VAT 12/04/2023 – 11013,42 zł, 13/04/2023 – 2460 zł, 12/05/2023 – 15006 zł, 13/05/2023 – 5350,50 zł, 14/05/2023 - 7645,68 zł – łącznie 40294,80 zł, z własną wierzytelnością wynikająca z faktury (...) – 40294,80 zł.

Dowód:

- kompensata, k. 52,

- wiadomość mailowa, k. 51.

Wiadomością mailową z dnia 14 lipca 2023r. powód zakwestionował wierzytelności pozwanej zgłoszoną do potrącenia.

Dowód:

- wiadomość mailowa, k. 54.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Powód wywodził swoje roszczenie z umowy o świadczenie usług, uregulowanej w art. 750 kc - do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Stosownie do treści art. 734 kc przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. § 2. W braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie pełnomocnictwa. Art. 735. § 1. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. § 2. jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.

W sprawie bezsporne było zawarcie przez strony ustnej umowy w przedmiocie dostarczania pozwanej pracowników – spawaczy, a nadto wyszkolenie przez pozwaną dwóch spawaczy, zaprzestanie świadczenia przez nich pracy na rzecz pozwanej w maju 2023r., wysokość wynagrodzenie należnego za pracę spawaczy.

Sporna była treść umowy w zakresie zobowiązania się powoda do pokrywania kosztów szkolenia pracowników, zobowiązania się powoda do zapewnienia wykonywania pracy przez okres 2 lat przez tych samych spawaczy, wartość szkolenia spawaczy.

Zgodnie z treścią art. 6 kc, strony były zobowiązane do wykazania faktów mających dla nich istotne znaczenie prawne. Tym samym powód był zobowiązany do wykazania istnienia umowy, wykonania własnego zobowiązania oraz wysokości wierzytelności. Pozwana zaś podnosząc zarzut potrącenia była zobowiązana do wykazania istnienia własnej wierzytelności oraz jej wysokości.

W zakresie roszczenia powoda – jego istnienia i wysokości – co do zasady nie było między stronami sporu. Pozwana bowiem składając oświadczenie o potrąceniu (k. 130), uznała w całości istnienie i wysokość wierzytelności powoda. Co więcej fakty te wynikały z załączonych dokumentów, w tym podpisanych przez przedstawiciela pozwanej zleceń pracy, wiadomości mailowych pozwanej z wyliczeniem ilości przepracowanych godzin przez poszczególnych spawaczy – w tym tzw. „szkółce”, jak i zeznań świadka M. P. oraz stron.

Tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie miało wykazanie przez pozwaną własnej wierzytelności w kwocie 40294,80 zł – objętej fakturą VAT z dnia 17.05.2023r. z tytułu szkolenia dwóch spawaczy w okresie od 05.04.2023r. do 11.05.2023r. Na tą okoliczność pozwana złożyła dowody z zeznań świadka M. P. oraz przedstawiciela pozwanej, a na fakt wysokości kosztów szkolenia, dowód z opinii biegłego.

Zdaniem sądu na tej podstawie pozwana nie zdołała jednak wykazać istnienia wierzytelności co do samej zasady. Pozwana twierdziła bowiem, że treścią umowy łączącej strony, objęte było zobowiązania powoda do pokrywania kosztów szkolenia spawaczy, w przypadku nieprzepracowania przez nich, u pozwanej 2 lat. Na wykazanie tych faktów powódka zaoferowała jednak wyłącznie dowód z zeznań przedstawiciela pozwanej R. D. (1). Zdaniem sądu nie był to dowód wystarczający, w sytuacji gdy strona powodowa jednoznacznie, w toku całego procesu, zaprzeczała takim twierdzeniom. Co więcej zeznania R. D. nie były spójne nawet z treścią sprzeciwu, gdzie pozwana wskazywała, jakoby powód zobowiązał się umownie do zapewnienia pracy przeszkolonych spawaczy przez okres 2 lat. Tymczasem pozwany zeznając na rozprawie, wskazywał, że okres ten miał wynosić jeden rok.

Nadto zdaniem sądu zobowiązanie się powoda do pokrycia kosztów szkolenie, byłoby całkowicie irracjonalne i ekonomicznie nieuzasadnione. Trzeba pokreślić – co przyznawały obie przesłuchiwane strony – że ich współpraca trwała już wcześniej, w ramach zarządzanej przez R. D. (3) spółki (...). Strony zgodnie przyznawały, że w toku współpracy jedynie kilku, z licznego grona, spawaczy przysłanych do pozwanej (a wcześniej S.) przepracowało na swoim stanowisku jeden rok. Obie więc strony miały pełną świadomość niestabilności osobowej pracowników – głównie pochodzących z krajów azjatyckich. Skoro więc powód, ale i pozwana wiedzieli, że spawacze w każdej chwili mogą zrezygnować z wykonywanych zadań i w rzeczywistość tak się działo często już po kilku tygodniach lub miesiącach, to niezrozumiałe i całkowicie nielogiczne byłoby zobowiązywania się powoda do pokrywania kosztów ich szkolenia (i to w stawce 130 zł netto/h), na wypadek pracy krótszej niż 2 lata (a nawet rok). Konsekwencją takiego zobowiązania, byłoby pokrywania przez powoda kosztów szkolenia zdecydowanej większości spawaczy. Skoro zaś wartość szkolenia zdaniem pozwanej wynosiły kilkanaście tysięcy złotych za każdego szkolonego, to pozostawało oczywistym, że z biznesowego punktu widzenie takie postanowienie umowne byłoby dla powoda całkowicie nierentowne, a wręcz z dużym prawdopodobieństwem przynosiłoby mu straty.

Ostatecznie wreszcie sam fakt, że pozwana, w toku całej współpracy z powodem, mimo opisanej częstej rotacji pracowników, nigdy nie żądała od niego zapłaty za szkolenie, wskazywało jednoznacznie na brak takich postanowień umowy. Co więcej zeznania pozwanego również z tej części nie były spójne z treścią sprzeciwu od nakazu zapłaty, gdzie wskazano, że strony miały się umówić na stawkę 130 zł netto za szkolenie (k. 107), natomiast sam R. D. (1) przyznał, że stawka taka nie mogła być uzgodniona, bo nie była znana w chwili zawierania umowy.

Dodatkowo należy wskazać – co również nie było sporne – że pozwana miała pełną świadomość, że spawacze powoda nie posiadali certyfikatów uprawniających do spawania wszystkich konstrukcji offshore. Zeznawał o tym sam R. D. (1), wskazując, że z przysyłanych przez powoda pracowników, pozwana selekcjonowała tych, którzy nadawali się do dalszego szkolenia (k. 223). Strony uwzględniły tą okoliczność w umowie różnicując stawki za pracę spawaczy jeszcze nieprzeszkolonych – 38 zł – i spawaczy już przeszkolonych – 50 zł. Niewątpliwie więc samo zróżnicowanie wynagrodzenia, uwzględniało koszt szkolenia, skoro pozwana uiszczała za takich pracowników niższą stawkę.

Powód jeszcze w toku postępowania przedprocesowego, od chwili otrzymania faktury, zaprzeczał istnieniu zobowiązania i próbował wyjaśnić obciążenie z pozwaną (k. 47), a ostatecznie odesłał fakturę bez księgowania.

Końcowo należy także wskazać, że nawet przedstawiciel pozwanej, w toku swoich zeznań, wskazał, że zasadniczym powodem wystawienia faktury za szkolenia, było przeświadczenie R. D. (1), iż powód „okłamał go” (k. 224), w sprawie dwóch pracowników, w innym wypadku nie obciążałby powoda takim kosztem.

Tym samym pozwana nie zdołała w żaden sposób wykazać własnej wierzytelności co do samej zasady. Nadto dowodu z opinii biegłego nie potwierdził tak znacznych kosztów szkolenia spawaczy do pracy w offshore. O ile istotnie biegły potwierdzi, że dla takiego spawania niezbędne jest zdobycie dodatkowych umiejętności potwierdzonych certyfikatami ISO (...)-1, o tyle wystarczy ukończenia szkolenia w dwóch modułach. Koszt takiego szkolenia wynosi ok. 6500 zł, natomiast dla osób posiadających już umiejętności spawalnicze, jest to koszt ok. 3100 zł. Biegły odnosząc się do zarzutów pozwanej, wskazywał, że spawacz posiadający ukończone dwa moduły kursu byłby w stanie zespawać większość konstrukcji offshore, w tym rury powyżej 500 mm średnicy lub 75mm na obrotniku. Co więcej biegły wskazał, że nawet z certyfikatem, do którego byli szkoleni pracownicy u pozwanej, nie mieliby możliwości zespawania wszystkich elementów wskazywanych przez pozwaną, z uwagi na małą średnicę rur.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności nie wykazanie wierzytelności co do istotny, uznano, że oświadczenie o potrąceniu złożone przez pozwaną nie było skuteczne. W konsekwencji wierzytelności powoda wynikająca z zapłaty wynagrodzenia za pracę spawaczy było należne w całości, podobnie jak należność z tytułu rekompensaty dochodzonej na podstawie art. 10 ust. 1 ww. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych - wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty: 1) 40euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych; 2) 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych; 3) 100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.

W myśl art. 10 ust. 1 a ww. ustawy, równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Łączna kwota rekompensat związanych z pięcioma niezapłaconymi fakturami wynosiła 1462,67 zł. Od tej należności zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie opisane w art. 481 kc.

O odsetkach od kwoty dotyczącej wynagrodzenia orzeczono na podstawie art. 7 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, zgodnie z którym w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: wierzyciel spełnił swoje świadczenie i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie w związku z art. 4 przywołanej ustawy, w myśl którego przez transakcję handlową należy rozumieć umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (przedsiębiorcy lub podmioty prowadzące działalność gospodarczą) zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

O kosztach rozstrzygnięto w pkt II na podstawie art. 98 § 1 i 98§1 ¹ k.p.c. Powód wygrał sprawę w całości. Na koszty poniesione przez powoda składa się: opłata od pozwu 2088 zł, koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 złotych.

W pkt III na podstawie art. 113 UKSC nakazano pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa koszty niepokrytych do te pory wydatków związanych z opinią biegłego sądowego. Łączny koszt opinii biegłego wyniósł 6952,53 zł, z czego pozwana do tej pory uiściła jedynie 3000 zł.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)