Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE

29 stycznia 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński

Protokolant: Paulina Dzika

pod nieobecność prokuratora

po rozpoznaniu w sprawie R. R.

skazanego za czyny z art. 278 § 3a k.k. i innych

zażalenia skazanego

na postanowienie Sądu Rejonowego w Kutnie z 7 listopada 2025 roku, w sprawie II K 646/25

w przedmiocie umorzenia postępowania

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kutnie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 7 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Kutnie na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany, który podniósł, że co prawda
w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 85 § 1 k.k., jednak sąd nie rozważył możliwości, jakie dają wcześniej obowiązujące przepisy o łączeniu kar nieodbytych – w ocenie skarżącego sąd winien wziąć pod uwagę małą odległość czasową pomiędzy obydwoma czynami i rozważyć połączenie kar na zasadzie ciągłości przestępstw.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie skazanego jest w pełni zasadne i dlatego zasługuje na uwzględnienie.

Celem dokonania prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia konieczne jest odwołanie się do przepisów prawa karnego materialnego, regulujących kwestię łączenia kar, ale nie tylko na podstawie aktualnego stanu prawnego, ale i stanów prawnych obowiązujących przed zasadniczą zmianą, tj. sprzed 24 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego biorąc pod uwagę wyłącznie wyroki wydane
w sprawach II K 495/24 (wyrok z 16 grudnia 2024 roku) oraz II K 805/23 (wyrok z 20 czerwca 2024 r.) i wskazał, że w świetle brzmienia art. 85 § 1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności nie podlegają łączeniu. Konstatacja ta jest prawidłowa, bo czyn ze sprawy II K 495/24 został popełniony 8 lipca 2024 roku, a zatem po wydaniu wyroku w sprawie II K 805/23, czyli po
20 czerwca 2024 roku.

Sąd Rejonowy pominął jednak inną bardzo istotną okoliczność, która umożliwia sięgnięcie po przepisy obowiązujące uprzednio. R. R. był wielokrotnie karany
w różnych reżimach prawnych, o czym świadczą dane o karalności znajdujące się w aktach sprawy, w tym był karany przed 24 czerwca 2020 roku. To zaś otwiera drogę do rozważenia sięgnięcia po stan prawny obowiązujący przed wskazaną powyżej datą. Drogę do rozważań
w oparciu o art. 4 § 1 k.k. o możliwości zastosowania ustawy poprzednio obowiązującej otwiera fakt wydania wobec skazanego wyroku skazującego np. w 2015 r. czy w 2019 r.
i to niezależnie czy kara orzeczona na podstawie tychże wyroków podlega łączeniu z uwagi na jej wykonanie. Zgodnie z art. 4 § 1 k.k. w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, sąd powinien, ustalając, która ustawa jest względniejsza dla sprawcy, porównać przede wszystkim i to w pierwszej kolejności, stan normatywny z dnia orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stan normatywny z czasu uprawomocnienia się poszczególnych wyroków, ewentualnie popełnienia przestępstw, uwzględniając przepisy intertemporalne (por. wyrok SN z 19.10.2022 r., IV KK 350/22, Lex nr 3522522). Za każdym razem sąd powinien zatem najpierw ustalić, który stan normatywny czy stany normatywne mogą być w sprawie zastosowane, a dopiero potem badać czy i jakie ewentualnie kary podlegają łączeniu.

W realiach niniejszej sprawy bezspornym jest, że na gruncie stanu prawnego obowiązującego w okresie od 1 lipca 2015 r. do 23 czerwca 2020 r. orzeczone kary pozbawienia wolności, które są lub będą wykonywane, podlegają łączeniu z punktu widzenia obowiązującego wówczas art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy powinien jednak sprawę R. R. potraktować jako pilną, bowiem jedną z kar odbędzie on 18 maja 2026 roku ( k. 40), a pierwotnie błędna wykładnia obowiązujących przepisów nie powinna stanowić okoliczności, która przesądzi
o braku warunków do wydania wyroku łącznego wskutek wykonania jednej z dwóch kar, które podlegają łączeniu.

1. Drogę do rozważań w oparciu o art. 4 § 1 k.k. o możliwości zastosowania ustawy poprzednio obowiązującej otwiera fakt wydania wobec skazanego wyroku skazującego np. w 2015 r. czy w 2019 r. i to niezależnie czy kara orzeczona na podstawie tychże wyroków podlega łączeniu z uwagi na jej wykonanie.

2. Zgodnie z art. 4 § 1 k.k. w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, sąd powinien, ustalając, która ustawa jest względniejsza dla sprawcy, porównać przede wszystkim
i to w pierwszej kolejności, stan normatywny z dnia orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stan normatywny z czasu uprawomocnienia się poszczególnych wyroków, ewentualnie popełnienia przestępstw, uwzględniając przepisy intertemporalne.

3. Za każdym razem sąd powinien zatem najpierw ustalić, który stan normatywny czy stany normatywne mogą być w sprawie zastosowane, a dopiero potem badać czy i jakie ewentualnie kary podlegają łączeniu.