Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 19/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 5 lipca 2024r. w sprawie IV K 134/22 (osk. J. M. (1))

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.  naruszenie przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów z uwagi na:

a)  pominięcie faktu, że sprawcą przemocy w stosunku do małoletnich pokrzywdzonych była również matka dzieci H. M., która stosowała przemoc fizyczną oraz karę stania w kącie, co uniemożliwia ustalenie, który z rodziców doprowadził do powstania zespołu stresu pourazowego u J. M. (2);

b)  pominięcie zeznań świadka I. M. w zakresie stosowania kar cielesnych przez oskarżonego oraz kary stania w kącie;

c)  oparcie się przez Sąd na opinii sądowo-psychiatrycznej, w której biegła twierdziła, że PTSD jest chorobą realnie zagrażającą życiu i swojego stanowiska do końca postępowania nie zmieniła, co uzasadnia wątpliwość co do rzetelności i fachowości sporządzonej opinii, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, że oskarżony dopuścił się zarzucanego aktem oskarżenia czynu;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2.  naruszenie przepisów postępowania – art. 196 §3 kpk w zw. z art. 201 kpk, poprzez brak wyłączenia od udziału w sprawie biegłej A. S. i powołanie innego biegłego tej specjalności, w sytuacji, gdy małoletni J. M. (2) pozostawał pod jej opieką na długo przed powołaniem jej jako biegłej do sprawy, a co miało wpływ na treść wydanej opinii;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3.  bezzasadne nieuwzględnienie tytułem wydatków poniesionych przez obrońcę kosztów w kwocie 329,48 zł, które zostały poniesione w związku ze świadczeniem obrony na rzecz oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1

Zarzut nie jest trafny w jakiejkolwiek części.

Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowa i uwzględnia wszelkie reguły przewidziane w tym zakresie przepisami prawa procesowego, a zatem także wskazanymi w treści omawianego zarzutu apelacyjnego. Sąd I instancji oceniał dowody rzeczowo, obiektywnie, we wzajemnym ich powiązaniu, mając na uwadze sytuację rodzinną oskarżonego i uwarunkowania wynikające z bliskich więzi osobistych pomiędzy oskarżonym, a większością świadków zeznających w sprawie. Ocena ta została w sposób czytelny i zarazem wyczerpujący zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co pozwala Sądowi odwoławczemu na prześledzenie toku rozumowania Sądu Okręgowego.

Argumentacja obrońcy ma za to charakter wybitnie polemiczny, gdyż prawidłowym ocenom organu procesowego przeciwstawia on własną, subiektywną, a nadto bardzo wybiórczą optykę zebranych dowodów, często sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Na tej podstawie wyprowadza on dalsze wnioski – w zakresie korzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych, mających uchronić go przed przypisaną mu w wyroku odpowiedzialnością karną za popełnione przestępstwo, a w szczególności na skutek w postaci spowodowania u J. M. (2) ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Przechodząc w tym miejscu do pierwszego z argumentów zawartych w zarzucie apelacyjnym (pkt 1a), należy podkreślić, że chybione są sugestie skarżącego, jakoby z zeznań świadków można logicznie wyprowadzić wniosek, że drugim, równorzędnym sprawcą przemocowego traktowania dzieci w rodzinie M. – w tym obu pokrzywdzonych chłopców (D. i J. M. (2)) – była żona oskarżonego J. M. (1), tj. H. M.. Wniosek ten jest nieuprawniony, co wyczerpująco wykazał w swych rozważaniach Sąd Okręgowy.

Przede wszystkim należy przypomnieć, że – wobec odmowy składania zeznań przez obu małoletnich pokrzywdzonych – bardzo istotne w sprawie pozostają zeznania małżonków Z. (rodziców zastępczych), a zwłaszcza B. Z., która przejęła bieżącą, codzienną opiekę nad pokrzywdzonymi, po odebraniu ich małżonkom M.. Z zeznań tego świadka jednoznacznie wynika, że dzieci wyraźnie i spontanicznie informowały nowych opiekunów o przemocy (fizycznej i psychicznej) stosowanej wobec nich w domu rodzinnym przez oskarżonego, zupełnie nie wspominając w tym kontekście o jakichkolwiek negatywnych zachowaniach swojej matki.

Podobny wniosek wypływa z zeznań kolejnego istotnego świadka – M. M. (2), sprawującej funkcję koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej w PCPR w K.. Świadek potwierdziła, że z zebranej dokumentacji, w tym licznych wywiadów kuratorskich, wynika, że pokrzywdzeni chłopcy skarżyli się wielokrotnie na przemoc ze strony ojca, który miał ich bić, w tym pasem składanym na pół zwanym „szlabanem”, a także na wiele godzin umieszczać ich „w kącie”. Dzieci nie opowiadały o podobnych zachowaniach matki H. M., co świadczy o tym, że takowych nie było lub były one na tyle nieznaczne i słabo nasilone, że nie wywarło to istotnego wpływu na obecne wspomnienia i subiektywne odczucia obu małoletnich pokrzywdzonych.

Przywołać należy w tym miejscu także zeznania świadka B. M., która w kontekście podejścia H. M. do synów J. i D. wypowiadała się bardzo pozytywnie, określając ją jako kochającą matkę. Być może oceny te są nieco przesadzone, gdyż H. M. była dość bierna i nie potrafiła ochronić swoich dzieci przed agresją męża, otwarcie przyznając w toku procesu, że jej sprzeciw i tak by nic nie dał, jednakże nie oznacza to – jak chciałby tego skarżący – że stosowała ona takie same metody, jakie prezentował wobec synów ich ojciec.

Jedynie z zeznań świadka D. M. (starszego brata pokrzywdzonych) wynika, że matka czasem karciła dzieci, w tym zdarzało się jej je uderzyć ręką lub pasem, jednak świadek wprost wskazał, że H. M. ich nie biła, co świadczy o niewielkiej z pewnością skali stosowanych przez nią (i to sporadycznie) kar fizycznych. W kontraście do tego świadek opisał bardzo intensywne i dotkliwe kary stosowane przez oskarżonego, w tym bicie kijem lub pasem, stawianie do kąta na długie okresy czasu, a także wyzwiska, przeciwko czemu H. M. starała się czasem werbalnie protestować.

Bezzasadne jest także powoływanie się przez autora apelacji na zeznania świadka A. M., ponieważ Sąd I instancji słusznie uznał je w pewnej części za niewiarygodne, zwłaszcza co do tego, że H. M. miała rzekomo „strasznie bić” swoje dzieci (str. 6 uzasadnienia wyroku). Świadek był ewidentnie wrogo nastawiony do rodziny swojego brata, a w szczególności do H. M., o której wypowiadał się dość pogardliwie, być może w celu umniejszenia wydźwięku negatywnego wpływu na życie rodziny ze strony oskarżonego J. M. (1). Co jednak bardzo istotne, z dalszych zeznań tego świadka wynika, że w rzeczywistości nie zaobserwował on osobiście przypadków, by H. M. biła pokrzywdzonych synów, a ogólnie to nie potrafi sobie przypomnieć, czy oskarżony lub jego żona ich uderzali. Trudno uznać za wiarygodne twierdzenia świadka A. M., że pokrzywdzeni chłopcy przychodzili do niego skarżąc się na swoją matkę, skoro w czasie, gdy dzieci te znalazły się już w bezpiecznym środowisku (rodzina zastępcza), podobne skargi zgłaszały wyłącznie pod adresem swojego ojca. W tej sytuacji subiektywne oceny świadka A. M., skonfliktowanego niewątpliwie z bliskimi, nie mogą podważać prawidłowych ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, poczynionych na podstawie innych, wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie.

W konsekwencji należy w pełni podzielić stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji (str. 7-8 uzasadnienia wyroku), że nawet gdyby przyjąć, że H. M. także stosowała czasem wobec pokrzywdzonych kary cielesne, to z pewnością nie miały one takiego charakteru i natężenia, jak w przypadku oskarżonego, co świadczy o tym, że agresorem był tu zasadniczo J. M. (1), który znajdując się bardzo często pod wpływem alkoholu, bił i wyzywał obu synów, a także na wiele godzin umieszczał ich w tzw. kącie, co pozostawiło wyraźny ślad w ich pamięci, a także w psychice, zwłaszcza małoletniego J. M. (2), u którego zdiagnozowano zespół stresu pourazowego (PTSD), kwalifikowany jako długotrwała choroba psychiczna. Na własny odbiór tej sytuacji przez kilkuletnie wszak dzieci, które z pewnością nie kalkulują i nie starają się celowo szkodzić któremukolwiek z rodziców biologicznych, wskazują wyraźnie – opisane wyżej – reakcje i wypowiedzi obu chłopców po umieszczeniu ich w bezpiecznym środowisku rodziny zastępczej prowadzonej przez małżonków Z.. Nie bez przyczyny obaj bardzo negatywnie wypowiadali się o działaniach ojca, o stosowanej przez niego przemocy, wyrażając nawet tendencje odwetowe (jak dorosnę to też go pobiję), czy brak chęci powrotu do ojca, który wszystkich bije, a co zostało szczegółowo zaprezentowane w zeznaniach rodziców zastępczych. W tej sytuacji, ewentualne sporadyczne przypadki skarcenia ze strony matki nie miały takiego wymiaru, by pozostawić istotny ślad w pamięci i psychice pokrzywdzonych, a już z pewnością – jak chciałby tego obrońca – nie mogą poddawać w wątpliwość tego, że choroba psychiczna ujawniona u J. M. (2) jest wynikiem nagannych praktyk i zachowań prezentowanych przez dłuższy okres czasu przez oskarżonego J. M. (1). Pomijanie skali jest tu ewidentnie nieuprawnione, traktowane jest przez skarżącego w sposób instrumentalny, a ma fundamentalne znaczenie dla istoty i zakresu przypisanej oskarżonemu odpowiedzialności karnej.

Nie ma także racji autor apelacji wskazując, że Sąd Okręgowy pominął okoliczności wynikające z zeznań świadka I. M. (starszej siostry pokrzywdzonych), w tym dotyczące kar stosowanych przez oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wprost, że Sąd I instancji dowód ten dostrzegł, ocenił i wykorzystał podczas czynienia ustaleń faktycznych w sprawie (str. 8). Zeznania te nie są bynajmniej sprzeczne z tymi ustaleniami, albowiem świadek podała, że oskarżony nadużywał alkoholu i uderzył pasem obu pokrzywdzonych, co wprost świadczy o stosowaniu przez niego intensywnej przemocy fizycznej. I. M. wprawdzie wskazała, że względem niej takie kary nie były stosowane, a bicie pasem widziała tylko raz, jednak wobec wiedzy świadka o tych praktykach odnośnie braci, w powiązaniu z ujawnionymi przez świadka licznymi przypadkami płaczu pokrzywdzonych, można logicznie wyprowadzić wniosek (także w powiązaniu z innymi dowodami), że powodem tego płaczu były właśnie naganne zachowania oskarżonego wobec dzieci. To, że świadek pewnych zachowań nie zaobserwowała jako wielokrotnych nie oznacza, że takowe nie miały miejsca. Nie do końca słusznie skarżący akcentuje, że świadek podała, że tylko raz widziała bicie pasem braci przez ojca, skoro w dalszej części zeznań I. M. uznała, że to bicie pokrzywdzonych przez oskarżonego zdarzało się częściej niż 1-2 razy (k. 640).

Zupełnie nietrafne są zarzuty skarżącego (pkt 1c), jakoby błędne było oparcie ustaleń faktycznych w sprawie także na opinii sądowo – psychiatrycznej, w której biegła dokonała rozpoznania u J. M. (2) zespołu stresu pourazowego, tylko z tego powodu, że biegła – w pewnym zakresie – dokonała nieprawidłowej interpretacji prawnych pojęć ujętych w dyspozycji art. 156 § 1 kk. Rolą biegłego lekarza – nie dysponującego wszak najczęściej doświadczeniem w stosowaniu prawa - jest wzbogacenie wiedzy Sądu orzekającego o zagadnienia i ustalenia natury medycznej, zaś ich kwalifikacja prawna należy ostatecznie do organu procesowego. Na gruncie niniejszej sprawy rzeczywiście biegła dokonała pewnej nadinterpretacji, przywołując (blokowo) zbyt szeroki zakres znamion opisanych w wymienionym wyżej przepisie w sposób alternatywny (rozstrój zdrowia psychicznego, ciężka choroba nieuleczalna lub długotrwała, choroba realnie zagrażająca życiu, trwała choroba psychiczna), jednakże Sąd I instancji – po wysłuchaniu biegłej na rozprawie – dokonał odpowiedniej korekty tych ustaleń, kierując się przy tym dominującymi poglądami funkcjonującymi w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie; zostało to wyczerpująco zaprezentowane w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, podczas omawiania przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu (str. 12-13). Obrońca natomiast, zupełnie nie dostrzegając tego wywodu i zabiegu poczynionego przez Sąd, stara się zdyskredytować całość omawianej opinii, także w jej wymiarze medycznym, gdyż zawiera ona wnioski niekorzystne z punktu widzenia linii obrony oskarżonego. Sąd Apelacyjny nie podziela takiego stanowiska, zaś ustalenia i rozważania Sądu meriti uznaje w tej części za prawidłowe.

Skoro Sąd odwoławczy nie podzielił zapatrywań skarżącego, odnośnie rzekomego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania, to w konsekwencji za niezasadny uznać należy także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, podniesiony przez obrońcę jedynie wynikowo, jako następstwo zarzuconych uprzednio uchybień natury procesowej, tzn. bez odrębnego, autonomicznego uzasadnienia. Z uwagi na powyższe, nie ma potrzeby dodatkowego odnoszenie się do istoty tego zarzutu.

Ad. 2

Zarzut jest oczywiście bezzasadny.

Wbrew stanowisku skarżącego, przywołane przez niego przepisy (ani jakiekolwiek inne) nie wykluczają możliwości, by opinię medyczną na potrzeby procesu karnego sporządzał lekarz, który wcześniej przyjmował osobę badaną jako pacjenta. Brak jest tego rodzaju automatyzmu i konieczne byłoby wystąpienie dodatkowych jeszcze przesłanek, które w sposób uzasadniony podważałyby fachowość, a zwłaszcza bezstronność biegłego podczas opiniowania procesowego (art. 196 § 3 kpk). Obrońca okoliczności takich nie podaje, ograniczając się do hipotetycznych w istocie dywagacji i domniemań (co sam przyznaje – str. 6 apelacji), wskazując na ewentualną możliwość bezkrytycznej obrony przez lekarza (już jako biegłego) wadliwie postawionej uprzednio diagnozy. W niniejszej sprawie nie pojawiły się natomiast nawet podejrzenia takiego rodzaju błędu lekarskiego. Wobec tego nieuprawniona jest także ocena skarżącego, jakoby fakt wcześniejszego kontaktu biegłej A. S. z pokrzywdzonym J. M. (2) miał wpływ na treść wydanej w niniejszej sprawie opinii. Należy dodać, że obrońcy chodziło zapewne o wpływ negatywny, zabarwiony brakiem obiektywizmu biegłej, gdyż można sobie wyobrazić także wpływ pozytywny, wynikający z lepszego rozeznania przez biegłego sytuacji osoby badanej, której historię leczenia zna już od pewnego czasu, co znacząco poszerza jego wiedzę w zakresie niezbędnym do prawidłowego opiniowania.

Kwestia ta była już szeroko rozważana w toku postępowania przed Sądem I instancji, co skutkowało wydaniem postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii lekarskiej innego biegłego lekarza psychiatry (k. 669-670). Sąd Apelacyjny w pełni zgadza się z zaprezentowanym tam stanowiskiem i oceną żądania obrońcy, popartą nadto stosownym orzecznictwem Sądu Najwyższego w podobnych sprawach. Obecnie skarżący podnosi te same argumenty, a zatem nie mogły one okazać się skuteczne, gdyż pogląd ten jest chybiony, co trafnie wykazał już Sąd I instancji.

Ad. 3

Zarzut jest bezzasadny, gdyż Sąd I instancji prawidłowo przyznał obrońcy wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w I instancji – zgodnie z obowiązującymi normami, w tym zasądził na jego rzecz kwotę 541,62 zł tytułem poniesionych wydatków (dojazd samochodem osobowym).

Pozostała kwota wydatków, czyli 329,48 zł, dochodzona obecnie przez obrońcę, nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów postępowania karnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego (str. 6 apelacji), nie są to koszty „poniesione w związku ze świadczeniem obrony na rzecz oskarżonego”. Za takowe nie sposób uznać kosztów związanych z normalną eksploatacją i utrzymaniem samochodu, używanego w różnych celach przez obrońcę (także prywatnych), jak np. koszt zakupu opon (letnich i zimowych), serwisowania pojazdu, czy jego ubezpieczenia. Koszty te – a także wiele innych (np. zakup płynu do spryskiwaczy, wymiana żarówek, mycie pojazdu) - użytkownik i tak musi ponosić w związku z posiadaniem samochodu, zaś ich wyliczanie przez obrońcę wyraźnie opiera się na rozłożeniu tych kosztów na liczbę przejechanych w ciągu roku kilometrów, co jest wartością zależną wyłącznie od obrońcy.

Aby uniknąć tego rodzaju dywagacji i kontrowersji, przewidziano w przepisach regulujących zagadnienie podróży służbowych – stosowanych posiłkowo w procesie karnym - tzw. „kilometrówkę”, która ustalana jest w takiej wysokości, by pokryć koszty nie tylko zakupu paliwa, ale i podstawowej amortyzacji samochodu używanego przez obrońcę. Oczywistym jest, że obecna stawka (1,15 zł/ km) znacząco przewyższa koszt spalanego paliwa przez zdecydowaną większość samochodów osobowych. Obrońca winien zatem skorzystać z tej możliwości rozliczenia poniesionych wydatków. Postępując odmiennie naraził się na negatywne konsekwencje, w tym brak uwzględnienia części swojego żądania.

Z omówionych wyżej powodów zarzut apelacyjny należało uznać za pozbawiony racjonalnych oraz prawnych podstaw.

Wniosek

1)  o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

2)  zasądzenie dodatkowej kwoty 329,48 zł tytułem poniesionych wydatków przez obrońcę za postępowanie przed Sądem I instancji;

ewentualnie:

3)  o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec nieuwzględnienia w jakimkolwiek zakresie zarzutów apelacyjnych formułowanych we wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji i uznania przez Sąd odwoławczy, że Sąd I instancji prawidłowo procedował w sprawie, trafnie ocenił zebrane dowody i ustalił stan faktyczny, jak i dokonał właściwej subsumcji - brak było podstaw do zmiany wyroku w kierunku i zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

Wniosek alternatywny - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji - nie posiada jakichkolwiek podstaw prawnych (katalog ten jest obecnie dość mocno ograniczony - art. 437 § 2 kpk). W toku postępowania odwoławczego nie ujawniono bynajmniej okoliczności (czy to podniesionych w treści zarzutów apelacyjnych, czy też dostrzeżonych przez Sąd z urzędu), które powodowałyby konieczność wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

1.wyrok Sądu I instancji – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na nieuwzględnienie któregokolwiek z zarzutów odwoławczych zawartych w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, a także wobec braku ujawnienia się okoliczności, które nakazywałyby Sądowi Apelacyjnemu zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku z innych powodów, wyrok ten utrzymano w mocy, o czym orzeczono w punkcie I wyroku Sądu odwoławczego.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

-

zasądzono na rzecz adw. M. K. z Kancelarii Adwokackiej w K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

-

koszty przyznano na wniosek obrońcy, w stawce minimalnej (1.200 złotych), powiększając ją o należny podatek VAT (23 %), co łącznie daje kwotę 1.476 złotych brutto,

-

dodatkowo przyznano obrońcy kwotę 66,52 zł tytułem poniesionych wydatków związanych z dojazdem do sądu samochodem osobowym o pojemności powyżej 900 cm3 (łącznie 66 km) – zgodnie z wnioskiem złożonym podczas rozprawy odwoławczej; żądana kwota tym razem mieści się bowiem w granicach normy przewidzianej w tzw. „kilometrówce” (1,15 zł / km).

III.

Zwolniono w całości oskarżonego z kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym (na podstawie art. 624 §1 kpk), w tym z opłaty za II instancję, wydatkami tego postępowania obciążając Skarb Państwa, ponieważ:

- oskarżony nie posiada stałego źródła dochodu, ani istotnego majątku;

- ściągnięcie zasądzonych kosztów byłoby obecnie prawdopodobnie niewykonalne;

- oskarżony w najbliższym czasie będzie odbywał kilkuletnią karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym, co nie poprawi z pewnością jego aktualnej sytuacji majątkowej.

Do tożsamych wniosków doszedł Sąd Okręgowy, także zwalniając oskarżonego z kosztów sądowych w I instancji (pkt IV zaskarżonego wyroku).

7.  PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego J. M. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok SO w Gdańsku z 5.07.2024r., w sprawie IV K 134/22

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana