Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 704/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 23 lipca 2025 roku w sprawie II K 417/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

D. M.

oskarżony jest uzależniony od alkoholu; zarówno przed zdarzeniem, jak i po nim, podejmuje równych form leczenia odwykowego; ma pozytywna prognozę utrzymania abstynencji;

historia wizyt , zaświadczenia

171, 179,, 180-180v

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

historia wizyt , zaświadczenia, wyniki badań laboratoryjnych,

dokumenty obiektywne, pochodzące od fachowych podmiotów, niekwestionowane przez jakąkolwiek stronę procesu;

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. zarzut obrazy przepisów postępowania tj.: art. 410 kpk, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającej na pominięciu w toku dokonywania ustaleń faktycznych okoliczności wynikających z materiału dowodowego, uznanego przez Sąd za wiarygodny, następujących dokumentów:

a. zaświadczenia z dnia 15 lipca 2025 r. wydanego przez Specjalistę Psychoterapii Uzależnień - psychologa mgr T. K.,

b. zaświadczenia z dnia 15 lipca 2025 r. wydanego przez Specjalistę z zakresu psychiatrii L. A. (biegłego sądowego z zakresu psychiatrii),

c. Karty Informacyjnej z (...) Stacjonarnego Wojewódzkiego Ośrodka (...) i Zakładu (...) w G., Ośrodek (...) z dnia 16 kwietnia 2025 r.,

d. wyników badań laboratoryjnych prób wątrobowych ( (...)) z dnia 16 kwietnia 2025 r., 22 kwietnia 2025 r. i 3 lipca 2025 r.;

- i zrekonstruowanie stanu faktycznego z pominięciem okoliczności świadczących o aktualnej postawie oskarżonego, który mając świadomość swojego uzależnienia, podjął szereg działań ukierunkowanych na poprawę stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, co przejawia się tym, że od dnia zdarzenia nie spożywa alkoholu, uczestniczy w terapii indywidualnej i grupowej, odbył stacjonarną, sześciotygodniową terapię odwykową, pozostaje pod stałą opieką specjalistów z zakresu psychiatrii, przedstawia pozytywne wyniki badań potwierdzające utrzymywanie abstynencji, a w konsekwencji przejawia trwałą przemianę psychiczną, dającą rękojmię prawidłowego funkcjonowania w przyszłości, co łącznie doprowadziło do wydania orzeczenia rażąco niesprawiedliwego;

2. zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 kpk , która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób jednostronny, sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiającą się w tym, że Sąd przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, jednak w istocie nie dokonał ich rzeczywistej analizy, ograniczając się jedynie do wskazania faktu przyznania się do zarzucanego czynu, pomijając pozostałą część złożonych wyjaśnień, w których oskarżony opisał wpływ zdarzenia z dnia 16 stycznia 2025 r. na swoje życie, wyraził skruchę, kilkukrotnie przeprosił za zaistniała sytuację, okazał szczery żal i wstyd z powodu popełnionego czynu, a ponadto wskazał na aktualny udział w terapii indywidualnej i grupowej, jak również przebyty odwyk stacjonarny, stanowiący punkt zwrotny w jego życiu i rozpoczynający proces trwałej zmiany postawy, czego Sąd nie uwzględnił, wydając wyrok nieadekwatny do rzeczywistej sytuacji oskarżonego i w konsekwencji rażąco niesprawiedliwy;

3. zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 424 § 1 pkt 1 oraz § 2 kpk, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na sporządzeniu uzasadnienia w sposób niepełny, powierzchowny oraz pozbawiony cech sumienności oraz rzetelności, który uniemożliwia realne odtworzenie drogi motywacyjnej Sądu prowadzącej do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie ma charakter ogólnikowy, nadający się do zastosowania niemal w każdej sprawie dotyczącej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, a ponadto zawiera rażące błędy, takie jak pomylenie wieku, a nawet nazwiska oskarżonego (cyt: „ Sąd nie doszukał się przy tym żadnych okoliczności wyłączających winę M. D. ”, str. 6 uzasadnienia), co świadczy o faktycznym przeklejeniu fragmentów z uzasadnienia innego wyroku, a przez to braku rzeczywistego odniesienia do indywidualnej sytuacji D. M.. Samo lakoniczne wymienienie dowodów w tabeli, bez analizy ich treści oraz wniosków z nich płynących, stanowi przejaw braku staranności i wnikliwości przy sporządzaniu uzasadnienia, co spowodowało pozbawienie oskarżonego prawa do rzetelnego procesu i uniemożliwiło obrońcy skuteczną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu I instancji;

4. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego D. M. kary zasadniczej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, jako kary nieadekwatnej do ustawowych dyrektyw i rażąco niesprawiedliwej, nieuwzględniającej warunków osobistych D. M., w tym tego, że oskarżony jest osobą niekaraną, legitymuje się wykształceniem wyższym, prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada stałą pracę, a także po popełnieniu przestępstwa podjął intensywną i realną walkę z problemem, wyraził skruchę oraz wyciągnął wnioski z popełnionego błędu. Tak wymierzona kara jest w realiach niniejszej sprawy nadmierna, albowiem już sam udział oskarżonego w postępowaniu karnym, konfrontacja ze skutkami własnego czynu oraz podjęte działania terapeutyczne stanowią dla niego życiową lekcję, co uzasadnia zastosowanie kary samoistnej grzywny w trybie art. 37a k.k., w wysokości pozostającej do uznania Sądu, jako środka spełniającego cele kary, w tym funkcje wychowawczą, retrybutywną i prewencyjną;

5. zarzut rażącej niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego D. M. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat, poprzez pominięcie ustawowych dyrektyw wymiaru kary nakazujących uwzględnienie okoliczności sprzed, w trakcie i po popełnieniu czynu, mimo że aktualna postawa oskarżonego daje pełną rękojmię, że nigdy więcej nie popełni podobnego błędu - zrozumiał on znaczenie swojego czynu, nie zlekceważył jego powagi i potrafił wyciągnąć z niego wnioski. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że zakaz orzeczony na okres 4 lat jest nadmierny i rażąco niesprawiedliwy, a sprawiedliwym rozwiązaniem, zgodnym z ustawowymi dyrektywami i zasadą proporcjonalności, jest jego wymierzenie w minimalnym wymiarze przewidzianym przez prawo;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie należy zaznaczyć, iż sąd odwoławczy analizując akta sprawy nie stwierdził, by będące podstawą ustalenia rodzaju i wymiaru kwestionowanej kary oraz środka karnego, a także rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, budziło jakiekolwiek wątpliwości.

Sąd I Instancji prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, ocenił go w sposób zgodny z zasadą swobodnej oceny, nie pomijając żadnego z dowodów, a przy tym dokonał właściwej subsumcji zachowania oskarżonego. O sprawstwie oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, świadczą jego wyjaśnienia, w których przyznał się do winy oraz nieosobowy materiał dowodowy taki jak: notatki urzędowe, protokół badania stanu trzeźwości oraz protokół oględzin pojazdu.

Istotnie rację ma skarżący, że w sporządzonym pisemnym uzasadnieniu wydanego orzeczenia pierwszoinstancyjnego doszło do wskazywanych omyłek, jednakże nie miały one wpływu na treść tego zaskarżonego wyroku. Ocena dowodów została należycie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowana w uzasadnieniu, które dostatecznie spełnia wymogi, do jakich odwołuje się art. 424 kpk oraz które zredagowane zostało w sposób pozwalający na zrozumienie toku rozumowania sądu I instancji oraz wypowiedzenie się, co do jego poprawności (w szczególności ostatecznie wyciągniętych wniosków). Wadą niniejszego uzasadnienia nie jest lapidarność, czy niepełność, skoro sąd I instancji we właściwy sposób ustalił stan faktyczny indywidualizując go do osoby i czynu D. M..

Sąd rejonowy dokonał właściwego wyważenia wszystkich występujących w sprawie okoliczności przemawiających zarówno na niekorzyść oskarżonego, jak i wpływających pozytywnie na jego sytuację procesową, w kontekście rodzaju i wymiaru kary oraz środka karnego; poszczególne okoliczności należycie ocenił, a następnie dostosował do nich rodzaj i rozmiar represji karnej. Ostatecznie ukształtowane w ten sposób sankcje wobec sprawcy należy ocenić jako trafne.

Przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 kpk) występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą dysproporcję, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję pomiędzy karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności jest spełniona tylko wówczas, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną, a karą która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2007 r. sygn. akt SNO 75/07).

Wbrew twierdzeniom obrony zarysowane przez skarżącego wątpliwości dotyczące adekwatności rodzaju kary oraz wymiaru środka karnego orzeczonego na podstawie art. 42 § 2 kk, w związku ze skazaniem za czyn z art. 178a § 1 kk, nie występują.

Po pierwsze: w sprawie nie było jakichkolwiek podstaw do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (do takiego też wniosku obrońcy, jako pierwotnego, nawiązuje jego apelacja - str.11, piąty akapit). Apelant kreował sytuację, że w przypadku wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego, głównie z uwagi na pełnioną funkcję w organach spółki i profity z tym związane, powstanie sytuacja nadmiernej dolegliwości, wobec osoby oskarżonego. Za skorzystaniem z warunkowego umorzenia postępowania karnego miała także przemawiać okoliczność wyrażonej szczerej skruchy i podjęcia próby walki z nałogiem. W ocenie sądu odwoławczego argumentacja taka, zwłaszcza, co do dywagacji o degradacji stanowiska, nie przekonuje. To właśnie oskarżony swym nieodpowiedzialnym działaniem, będąc osobą w pełni władz umysłowych, dojrzałą, wykształconą, a przy tym „na stanowisku”, sam sprokurował sytuację w jakiej się znalazł, a która spowodowała nie tyle zwolnienie go z pracy, lecz przesunięcie na inne stanowisko. W tym także miejscu podnieść należy, że nawet nowe (wskazane „karnie”) stanowisko to dyrektor handlowy z uposażeniem 28.000 zł. miesięcznie, a tym samym, w porównaniu do wielu innych oskarżonych, co do których wyrok skazujący oznacza zwolnienie z pracy, negatywne konsekwencje związane z wydanym wobec D. M. przedmiotowym wyrokiem, wcale nie są wyjątkowo, czy anormalnie, surowe.

Prowadzone postępowanie karne jest naturalną konsekwencją popełnienia czynu zabronionego, zwłaszcza o tak dużym ciężarze gatunkowym, jak przypisany oskarżonemu. Oczywiście sąd odwoławczy dostrzega podjęcie przez D. M. prób walki z nałogiem, tyle tylko, że takowe leczenie podejmowała i przed zdarzeniem i po nim. Przed datą 16 stycznia 2025r. oskarżony nie leczył się jedynie w ośrodku stacjonarnym, ale leczenie przeciwalkoholowe podejmował, różnorakie, a nawet nieprzerwanie je kontynuował, a przy tym - o czym świadczą okoliczności prowadzonego postępowania - z tzw. marnym skutkiem. Miał natomiast świadomość swojego uzależnienia i tym bardziej zdawał sobie sprawę z możliwości wprawienia się w stan nietrzeźwości, szczególnie podczas udziału w imprezie handlowej, poza domem, gdzie zwyczajowo spotyka się wielu biznesmenów, także przy lampce alkoholu.

Nie przekonuje stanowisko apelanta o rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary i środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, w szczególności zaś o tym, że zastosowana wobec sprawcy represja karna ma jedynie retrybutywny („odpłacający za zło”) charakter.

Zaakcentować należy, że zaprezentowane przez obrońcę argumenty nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w analizowanym zarówno od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej zachowaniu oskarżonego i całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Autor apelacji kładzie szczególny nacisk na sytuację osobistą oskarżonego, który zintensyfikował swe działania w kierunku zaprzestania spożywania alkoholu, utrzymania abstynencji, zrozumienia naganności swego postepowania, wagi czynu, wyrażenia żalu i skruchy, przyznania się do winy; decydujące zdaniem apelanta o tym, że oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo orzeczenia grzywny samoistnej i skrócenia czasu wykonywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, są właśnie te okoliczności.

Sąd okręgowy nie kwestionuje powyższych faktów, wskazuje jednak, iż okoliczności te zostały przez sąd meriti wzięte pod uwagę i poprawnie ocenione, przy czym wpływ na karę, czego obrona zdaje się nie dostrzegać, miały także występujące i prawidłowo ustalone w procesie liczne okoliczności obciążające.

Podkreślić zatem trzeba, że stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu i winy był znaczny. Sąd rejonowy słusznie wskazał na wysoki stopień nietrzeźwości (zmierzający do stężenia 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), prawie pięciokrotnie przekraczający dolny próg stężenia alkoholu. Żeby bowiem móc posłużyć się do dalszych rozważań wynikiem stanu nietrzeźwości oskarżonego wyrażonym w promilach alkoholu we krwi, ww. wynik należy przemnożyć przez liczbę 2,1 - co daje wynik 2,52 promila stwierdzony w organizmie D. M.. W takim stanie oskarżony przejechał bardzo znaczny odcinek autostrady (...) w godzinach natężonego ruchu. Brutalnie i obrazowo rzec można, że to „samochód prowadził oskarżonego”, a nie odwrotnie i tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności nie doszło do żadnego wypadku. Oskarżony nie działał w jakiejś szczególnej sytuacji motywacyjnej. Nic nie stało na przeszkodzie, aby skorzystał z pomocy, nawet profesjonalnego kierowcy, mając przecież świadomość swej „ułomności” i specyfiki sytuacji, w jakiej miał się znaleźć wobec obowiązków służbowych (targi). Jego jazda była brawurowa i niebezpieczna. To właśnie nieprawidłowa taktyka i technika jazdy oskarżonego na autostradzie, tzw. wężykiem, gdzie na pewnych odcinkach dopuszczalne jest poruszanie się z prędkością 140 km/h, spowodowała ujawnienie jego czynu (zgłoszenie innego uczestnika ruchu). Czynu nie ujawniono w toku rutynowej kontroli policyjnej, ale właśnie w związku z niebezpiecznym w odbiorze innych uczestników ruchu kierowaniem pojazdem. Oskarżony spożywał alkohol nawet podczas jazdy (w pojeździe jego ujawniono dwie puste butelki po wódce).

W takich okolicznościach, zatrzymania oskarżonego na gorącym uczynku, trudno przeceniać okoliczności przyznania się do winy, wyrażenia żalu, czy skruchy. Także dotychczasowa niekaralność oskarżonego nie może być dostateczną okolicznością wpływającą na rodzaj i wymiar orzeczonej kary i środka karnego w kierunku złagodzenia ich dolegliwości w porównaniu do orzeczonych. Te same uwagi tyczą się deklarowanej przez oskarżonego abstynencji.

Nie można także uznać za okoliczność łagodzącą, przy ocenie czynu, zintensyfikowanie przez oskarżonego leczenia odwykowego. Nawet, gdyby przyjąć, że nie było to dokonane tylko na użytek prowadzonego postępowania, nie zmienia to faktu, że oskarżony, uprzednio już, choć nie w formie stacjonarnej terapii, podejmował leczenie odwykowe. Leczył się od co najmniej lipca 2024r. (dokumentacja k.171). Jest osobą dojrzałą, wykształconą, legitymującą się doświadczeniem zawodowym; jest wieloletnim kierowcą. Jest przy tym osobą, która od bardzo długiego czasu ma świadomość swego nałogu. Jak wynika z dokumentacji przedłożonej w postępowaniu odwoławczym, w placówce terapeutycznej F., w dniu 30 lipca 2024 roku, oskarżony zgłaszał utratę kontroli nad spożywaniem alkoholu (pił ciągami, klinował, zaniedbywał zainteresowania, miał problemy rodzinne, itd.). W tym świetle nie można przecenić wagi, jak tego oczekuje skarżący, że to po zdarzeniu oskarżony podjął rzeczywistą walkę ze swoim nałogiem. Przed zdarzeniem oskarżony też podejmował próby walki z nałogiem, bowiem czyn jakiego się dopuścił, zwłaszcza jego okoliczności i waga, kładą się cieniem nad rzeczywistą i szczerą motywację D. M., a przede wszystkim potwierdzają, że musiał zdawać sobie sprawę, iż nadal jest osobą uzależnioną. „Ułomność” oskarżonego, jak również kolejne próby wyzwolenia się z nałogu i inne okoliczności podnoszone przez apelanta, są ze wszech miar poprawne i oczekiwane, nie mogą jednak negować orzeczonego rodzaju i wymiaru kary. Rodzaj wymierzonej kary i jej wysokość jest adekwatna do wagi czynu, okoliczności jego popełnienia i jego wysokiej społecznej szkodliwości, uwzględnia niepoprawność sprawcy, a także brawurowe i niebezpieczne działanie.

W ocenie sądu odwoławczego brak jest podstaw do zastosowania art. 37a kk. Funkcją tego przepisu jest dookreślenie (dopełnienie) ustawowego zagrożenia za niektóre występki. Nie stanowi on natomiast podstawy dla wyprowadzenia dyrektywy sądowego wymiaru kary, która skłania sądy do orzekania zamiast kary pozbawienia wolności kar wolnościowych ( J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, s. 85; J. Giezek, O sankcjach alternatywnych, s. 29 i n.; podobnie E. Hryniewicz-Lach, w: Królikowski, Zawłocki, Kodeks karny. Część ogólna, t. 2, 2015, s. 43; W. Górowski, Orzekanie kary grzywny, s. 66); stanowi swoiste „nadzwyczajne złagodzenie”.

Okoliczności wskazane powyżej, w połączenie z celami, jakie kara ma osiągnąć wobec sprawcy, nie przemawiają za premiowaniem oskarżonego poprzez złagodzenie sankcji w kierunku postulowanym przez skarżącego.

Również w kwestii okoliczności, które winny rzutować na sposób ukształtowania kwestionowanego środka karnego, skarżący podszedł w sposób selektywny, koncentrując się na wykazywaniu wyłącznie tych okoliczności, jakie mogły działać na korzyść oskarżonego, nie zauważając już jednak istnienia i charakteru tych o wymowie przeciwnej wskazanych powyżej. Okoliczności te dawały sądowi I instancji prawo, by uznać oskarżonego za osobę stwarzającą na tyle duże zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu, by wyeliminować go z niego na wskazany w wyroku czas (nieznacznie tylko wyższy niż minimlany). Przypomnieć należy, iż jedną z najistotniejszych funkcji przedmiotowego zakazu jest właśnie, by kierowców stwarzających tak daleko idące niebezpieczeństwo, z ruchu tego na odpowiednią ilość czasu, a nie tylko minimalny okres, eliminować.

Reasumując: sąd okręgowy stwierdził, iż dolegliwość skazania kształtowana przez karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, z dodatkowym orzeczenie kary grzywny, a także orzeczony środki karne, czynią zadość wymogom art. 53 kk Orzeczona kara pozbawienia wolności niewątpliwie należycie uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jednocześnie zastosowana wobec sprawcy represja karna (kara wraz z podlegającymi wykonaniu środkami karnymi i inne rozstrzygnięcia wyroku), konstruuje dolegliwość skazania nieprzekraczającą stopnia winy oskarżonego jak i należycie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i nie jest nadmiernie surowa.

W żadnym także wypadku kara i środek rany zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczone niewiele ponad minimum ustawowego zagrożenia, nie noszą cech rażącej ich surowości, a tylko wówczas podlegałyby zmianie w toku postępowania apelacyjnego.

Wniosek

- o zmianę rozstrzygnięcia ujętego w pkt 1 wyroku - i na podstawie art. 37a k.k., wymierzenie oskarżonemu kary samoistnej grzywny w wysokości pozostającej do uznania Sądu, przy czym obrona proponuje jej ustalenie na poziomie 35.000,00 zł,

- o zmianę rozstrzygnięcia ujętego w pkt 4 wyroku - i na podstawie art. 42 § 2 k.k., orzeczenie wobec D. M. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

w sprawie brak było podstaw do zmiany orzeczenia w kierunku postulowanym przez skarżącego;

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok i wszystkie rozstrzygnięcia

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

wskazano w rubryce 3.1

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 2

O kosztach sądowych za postepowanie odwoławcze sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 630 złotych opłaty za drugą instancję i kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U. nr 49 poz. 223 z późn.zm).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

ustalenia, co do rodzaju kary i okresie orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, wysokość kary i środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych;

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana