Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 710/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 28 lipca 2025r. sygn. akt II K 3/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego na podstawie art. 425 i 444 k.p.k. zaskarżył w/w wyrok w całości i na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i art 438 pkt 2 i 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i 410 k.p.k., przez brak wszechstronnej, kompleksowej i wnikliwej oceny dowodów, w szczególności poprzez częściową odmowę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz brak analitycznego rozważenia ustaleń i wniosków opinii biegłego S. D., które pozwalały również na wnioski przeciwne w zakresie ról oskarżonego i pokrzywdzonego w stworzeniu sytuacji wypadkowej, stopnia naganności naruszenia przez nich zasad ruchu drogowego i związku przyczynowego ich zachowania z następstwami wypadku i w konsekwencji do błędnego ustalenia, że to oskarżony nieumyślnie naruszył zasady ruchu drogowego i nieumyślnie spowodował wypadek objęty aktem oskarżenia, a jako zarzut ewentualny,

2. rażącą niewspółmierność kary, wynikającą z orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, bez dostatecznego uwzględnienia stopnia naruszenia przez oskarżonego zasad ruchu drogowego i surowości następstw życiowych dla oskarżonego,

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad1. Zarzut niezasadny.

Art. 7 k.p.k. ( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego

Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; zob. także - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).

Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58).

Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd rejonowy dokonał oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodzie z kryteriami art. 7 k.p.k. skarżący nie wykazał jakie dowody pozostały poza kręgiem zainteresowania sądu I instancji. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu art. 410 k.p.k.

Oczywistym jest, iż kluczowe znaczenie w sprawie miał dowód w postaci opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków S. D.. Z opinii biegłego jednoznacznie winka ( pkt 5 wniosków ), że stan zagrożenia i sytuację wypadkową stworzył kierujący ciągnikiem siodłowym nie ustępując pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem X.. Oskarżony dysponował odpowiednim czasem, położeniem przed wjazdem na drogę główną oraz możliwością zauważenia jadącego z lewej strony samochodu X.. Zatrzymując się przed krawędzią drogi głównej miał prostą możliwość uniknięcia wypadku.

Należy podkreślić, iż wywody opinii i jej końcowe wnioski zasługują na pełną aprobatę ze strony sądu okręgowego. Przede wszystkim należy zauważyć, iż założenia opinii w przeważającej mierze zostały oparte na obiektywnych dowodach w postaci nagrań z wideorejestratora samochodu X. oraz z monitoringu na stacji K., z której to stacji chwilę przed wypadkiem wyruszyli pokrzywdzony W. Ś. i W. V..

Z opinii biegłego S. D. ( pkt 6 wniosków ) wynika, że W. Ś. w znaczący sposób przyczynił się do powstania sytuacji wypadkowej rozwijając na odcinku drogi poprzedzający wypadek nadmierna prędkość. Biegły wskazuje, że gdyby poruszał się na tym odcinku z prędkością dopuszczalną miałby możliwość uniknięcia wypadku wykonując manewr spowolnienia jazdy lub nieznacznej zmiany toru jazdy.

W efekcie zdaniem sądu okręgowego w takiej sytuacji mamy do czynienia z wymuszeniem pierwszeństwa przejazdu przez kierującego zestawem ciężarowym F. F..

Nie można zatem zgodzić się z zawartymi w apelacji twierdzeniami, iż oskarżony zachował się w sposób prawidłowy i w żaden sposób nie ponosi odpowiedzialności za zaistniały wypadek drogowy.

Jak już wyżej wskazano miał on możliwość dostrzeżenia poruszającego się po drodze głównej samochodu marki X. i miał możliwość uniknięcia wypadku poprzez zatrzymanie pojazdu przed krawędzią drogi głównej.

S łusznie zatem sąd meriti przyjął, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez F. F. przybrało postać niezachowania należytej ostrożności przy wjeździe z drogi podporządkowanej na drogę główną.

Ad 2

Nie jest zasadny drugi z zarzutów.

Przepis art. 177§1 k.k. przewiduje zagrożenie kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W myśl art. 43§1 k.k. zakazy ( w tym wymienione w art. 42§1 k.k. ) orzeka się od roku do lat 15.

Niewątpliwie zatem orzeczona kara 1 roku pozbawienia wolności jak i 2 letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zostały orzeczone w dolnych granicach ustawowego zagrożenia a wykonanie kary pozbawienia wolności sąd rejonowy ponadto warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata. Orzeczona na podstawie art. 71§1 k.k. grzywna ma charakter raczej symboliczny a orzeczone zadośćuczynienie na rzecz siostry pokrzywdzonego B. S. w kwocie 5000zł. również nie razi swą wysokością.

Odnosząc się zaś do samego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych można stwierdzić, ze w realiach niniejszej sprawy jest to środek surowy i w rzeczywistości będzie stanowił dla oskarżonego główną dolegliwość wynikającą z zapadłego wyroku. Jeżeli jednak uwzględnić, iż oskarżony poruszał się zestawem ciężarowym wymagającym z cała pewnością większej uwagi w prowadzeniu niż zwykły samochód osobowy, że kierowca takiego zestawu musi mieć świadomość po pierwsze jego rozmiarów, mniejszej zwrotności, tego że określone manewry muszą zajmować znacznie więcej czasu niż w przypadku pojazdów o mniejszych gabarytach, to tym większego znaczenia nabiera konieczność zachowania przez takich kierowców należytej ostrożności szczególnie w takich sytuacjach jak np. wyjazd z drogi podporządkowanej na drogę główną.

W tej sprawie zdaniem sądu okręgowego szczególnego znaczenia nabiera potrzeba ogólnoprewencyjnego oddziaływania orzeczonej kar ( jak już wyżej wskazano przede wszystkim środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów ). Kierowcy tego typu pojazdów którym kierował oskarżony F. F. muszą bowiem zdawać sobie sprawę z konsekwencji naruszenia zasad bezpieczeństwa, tego że pojazdy którymi się poruszają stanowią ogromne zagrożenie na drodze w sytuacji gdy nie poruszają się zgodnie z przepisami a skutki naruszenia przez nich zasad często ( jak w niniejszej sprawie ) są tragiczne.

Wniosek

Wniósł o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego,

a w wypadku stwierdzenia braku podstaw do uniewinnienia,

o jego zmianę i odstąpienie od wymierzenia środka

karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej już wskazano powody, dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego. Stad również wnioski w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie.

Lp.

Zarzut

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 438 § 4 k.p.k., zarzucił rażącą niewspółmierność - łagodność wymierzonej kary, poprzez uznanie, że kara jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3, grzywna w wymiarze 100 stawek dziennych przy wartości stawki 20 zł (tj. 2000 zł) oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres lat 2 w stosunku do oskarżonego uwzględnia w sposób pełny okoliczności popełnienia czynu, sposób naruszenia przez oskarżonego zasad ruchu drogowego, skutki czynu oskarżonego dla zdrowia i życia pokrzywdzonego, stopień winy oskarżonego oraz zasady prewencji indywidualnej, należycie oddziałując na oskarżonego, podczas gdy wszechstronna analiza wszystkich wymienionych okoliczności prowadzi do odmiennego wniosku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary stwierdzić należy, że rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość.

Oczywistym jest, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej rażącej. Taka sytuacja – w ocenie Sądu Okręgowego, nie ma miejsca w niniejszej sprawie, co czyni niezasadnym podniesiony w apelacji przez jej autorkę zarzut rozpatrywany na gruncie wspomnianego art. 438 pkt 4 k.p.k.

Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.06.2009r. sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255 ).

W innym swoim wyroku Sąd Najwyższy stwierdza, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą ( zasłużoną ). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.10.2007r. sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073 )

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej stawiając wskazany wyżej zarzut główny nacisk położył na dokonanie przez sad meriti oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu w sposób niewłaściwy. Nienależycie jego zdaniem bowiem ocenił fakt, że w wyniku zachowania się oskarżonego śmierć poniósł człowiek.

Oczywistym jest, że śmierć uczestnika wypadku drogowego o jakim mowa w art. 177§2 k.k. jest okolicznością podwyższającą stopień społecznej szkodliwości. W niniejszej sprawie jednak co bezsporne, mamy do czynienia ze znacznym przyczynieniem się pokrzywdzonego do spowodowania sytuacji wypadkowej, jak również bez wątpienia do skutków wypadku. W. Ś. poruszając się nieoznakowanym radiowozem marki X. na odcinku drogi gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h rozpędził samochód do szybkości prawie 100 km/h ( 96,8 km/h ) a więc prawie dwukrotnie przekroczył dozwoloną prędkość. Nie budzi żadnych wątpliwości sądu okręgowego, że gdyby do zderzenia się pojazdów doszło w sytuacji gdy radiowóz poruszałby się ze znacznie mniejsza prędkością skutki tego wypadku dla pokrzywdzonego byłby znacznie mniej tragiczne. Dodatkową istotną okolicznością jest to, że W. Ś. był funkcjonariuszem policji pracującym w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w I. a zatem doskonale znał drogę jej przebieg to, że ograniczenie prędkości w miejscu wypadku zostało wprowadzone ze względu na to, że jest to miejsce szczególnie niebezpieczne o dużym nasileniu ruchu pojazdów w tym pojazdów ciężarowych, gdzie znajduje się zjazd z autostrady na drogę krajową.

Odnosząc się zaś do orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat stwierdzić należy, iż jak wyżej już wskazano to przede wszystkim ten zakaz jest główną dolegliwością wynikająca dla oskarżonego z zaskarżonego wyroku. Oskarżony jest osobą w wieku przedemerytalnym ( ma 65 lat ). Wiele lat przepracował na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych. Do tej pory nie był karany sądownie.

Powyżej wskazane okoliczności pozwalają zdaniem sądu odwoławczego na stwierdzenie, że zarówno wymierzona oskarżonemu kara pozbawiania wolności ( z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ), jak i orzeczony środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat nie są dolegliwościami rażąco niewspółmiernie łagodnymi.

Zatem zarzut zawarty w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wniosek

Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1. wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat,

2. orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej już wskazano powody, dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił zarzutu zawartego w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Stąd również wnioski w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Obie wywiedzione apelacje nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie dostrzegł też sąd okręgowy jakichkolwiek okoliczności branych pod uwagę z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

III

Z uwagi na treść art. 636§1 k.p.k. wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej w imieniu oskarżycielki posiłkowej sąd okręgowy obciążył ją częściowymi kosztami postępowania odwoławczego ( 10 zł. ) i wymierzył jej opłatę za druga instancje w kwocie 60 zł. ( art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych )

Również w stosunku do oskarżonego podstawę zasądzenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stanowił art. 636§1 k.p.k. Opłatę zaś wymierzono w oparciu o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust.2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych. Apelacja wniesiona w jego imieniu okazała się bowiem nieskuteczna.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca Oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona mu kara

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wymierzona oskarżonemu kara

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana