Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 maja 2023 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu C. V. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 18 lutego 2023 r. do 2 czerwca 2023 r. Podstawą decyzji było ustalenie, że zaświadczenie lekarskie za okres od 18 lutego do 10 marca 2023 r. nie spełniało wymogów formalnych. Jak ustalił organ rentowy zaświadczenie za okres 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r. zostało wystawione w dniu 14 marca 2023 r. i jako takie nie odpowiadało wymogom przewidzianym w § 7 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim. Wyżej opisane zaświadczenie lekarskie zostało wystawione z datą wsteczną dopiero w dniu 14 marca 2023 r., a więc po upływie terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach, co skutkuje uznaniem, iż nie spełnia ono wymogów formalnych określonych w § 7 powołanego rozporządzenia. Ponadto wskazano, że zwolnienie lekarskie nie było uzasadnione medycznie.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł ubezpieczony C. V., domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 18 lutego 2023 r. do 2 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w okresie objętym sporem stan zdrowia C. V. uzasadniał uznanie go za osobę niezdolną do pracy, a zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od 18 lutego do 10 marca 2023 r. zostało wystawione z opóźnieniem z przyczyn technicznych, niezależnych od ubezpieczonego, związanych z czasową niesprawnością sprzętu komputerowego lekarza. Podniesiono również, że w dalszym okresie, począwszy od dnia 11 marca 2023 r., ubezpieczonemu wystawiane były kolejne zwolnienia lekarskie, co – zdaniem odwołującego – potwierdza nieprzerwaną niezdolność do pracy w spornym okresie. Ponadto odwołujący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie wskazując uzasadnienia złożenia takiego wniosku.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując, że zgodnie z art. 7 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu ubezpieczenia przysługuje jedynie wówczas, gdy niezdolność do pracy powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania ubezpieczenia i trwała nieprzerwanie co najmniej 30 dni oraz została potwierdzona prawidłowo wystawionym zaświadczeniem lekarskim. W niniejszej sprawie zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r. zostało wystawione w dniu 14 marca 2023 r., tj. z naruszeniem obowiązujących przepisów, wobec czego nie mogło stanowić podstawy przyznania świadczenia, przy czym tytuł ubezpieczenia C. V. ustał w dniu 31 stycznia 2023 r., a niezdolność do pracy po przerwie powstała dopiero w dniu 11 marca 2023 r., a więc po upływie 14 dni od ustania ubezpieczenia. Dodatkowo w toku postępowania wyjaśniającego lekarz orzecznik ZUS w dniu 25 maja 2023 r. stwierdził brak medycznego uzasadnienia dla przedmiotowego zwolnienia lekarskiego.

W piśmie z dnia 26 października 2023 r. ubezpieczony wniósł dodatkowo o zasądzenie na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na zobowiązanie Sądu, na mocy zarządzenia z dnia 14 listopada 2023 r., o ustosunkowanie się do wniosku ubezpieczonego odnośnie przewrócenia terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że organ nie kwestionuje, że ubezpieczony dochował terminu do wniesienia odwołania, organ nie odniósł się do tego wniosku.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

C. V. zatrudniony był u M. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w F. na podstawie umowy o pracę od 1 kwietnia 2016 r. do 31 stycznia 2023 r., z którego to tytułu podlegał ubezpieczeniu chorobowemu.

Niesporne, a nadto dowód: przesłuchanie C. V. - k. 41 42 w zw. z k. 241, druk ZUS Z-3 – nienumerowana karta akt organu.

C. V. w okresie od dnia 31 stycznia 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r. pozostawał niezdolny do pracy, co było potwierdzane kolejnymi zaświadczeniami lekarskimi (31 stycznia -17 lutego 2023 r., 18 lutego -10 marca 2023 r., 11 marca - 7 kwietnia 2023 r., 8 kwietnia - 7 maja 2023 r., 8 maja - 2 czerwca 2023 r., 3 czerwca - 12 czerwca 2023 r., 13 czerwca - 30 czerwca 2023 r., 1 lipca - 4 lipca 2023 r., 5 lipca - 31 lipca 2023 r. oraz 1 sierpnia -14 sierpnia 2023 r.).

Wszystkie powyższe zwolnienia lekarskie wystawiane były z powodu tej samej choroby o numerze statystycznym M50 - choroby krążków międzykręgowych szyjnych.

Dowód: karta zasiłkowa – nienumerowana karta akt organu, zaświadczenia lekarskie (...) k. 46-48, opinia biegłych sądowych z zakresu ortopedii D. R. i z zakresu neurologii W. F. – k. 175-176 wraz z opinią uzupełniającą – k. 214.

C. V. odbył wizytę lekarską u lekarza rodzinnego N. W. w dniu 17 lutego 2023 r., podczas której lekarz odnotowała w historii choroby sporządzonej w tym dniu fakt wystawienia mu zaświadczenia lekarskiego za okres 18 lutego do 10 marca 2023 r., ale omyłkowo nie uczyniła tego w tym czasie w systemie teleinformatycznym ZUS, lecz dopiero w dniu 14 marca 2023 r. Po stwierdzeniu braku zwolnienia lekarz rodzinny przekazała do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenie lekarskie obejmujące wskazany okres wraz z pismem przewodnim, w którym wskazała przyczyny opóźnienia oraz potwierdziła nieprzerwaną niezdolność C. V. do pracy w okresie od dnia 18 lutego 2023 r. do dnia 10 marca 2023 r.

Dowód: zaświadczenie lekarskie seria ZM numer (...) – k. 46, historia choroby z dnia 17.02.2023 r. – k. 4 akt organu, zeznania świadka N. W. - k. 42-43, przesłuchanie C. V. - k. 41 42 w zw. z k. 241.

U C. V. występują zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa o charakterze przewlekłym. W 2023 r. skutkowały one ograniczeniem ruchomości w odcinku szyjnym i lędźwiowym, drętwieniem rąk i bólem kręgosłupa.

W okresie od 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r. C. V. był niezdolny do pracy w związku ze schorzeniem kręgosłupa.

Dowód: zeznania świadka N. W. - k. 42-43, przesłuchanie C. V. - k. 41 42 w zw. z k. 241, opinia biegłych sądowych z zakresu ortopedii D. R. i z zakresu neurologii W. F. – k. 175-176 wraz z opinią uzupełniającą – k. 214, dokumentacja medyczna odwołującego – k. 51-121, k. 149-152 i k. 4 akt organu.

Okres 91 dni niezdolności do pracy C. V. po ustaniu tytułu jego ubezpieczenia chorobowego związanego z zatrudnieniem u M. W. upłynął w dniu 1 maja 2023 r.

Niesporne, nadto dowód: pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11.02.2025 r. – k. 146 .

Decyzja z dnia 26 maja 2023 r. znak (...) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. została wysłana do C. V. przesyłką zwykłą bez potwierdzenia odbioru.

C. V. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bo podpowiedziały mu tak pracownice ZUS. Mówiąc mu, że już jest a późno i aby odwołał się do sądu. C. V. był w ZUS 1-2 dni po odebraniu przesyłki z ZUS ze skrzynki pocztowej. Korespondencję ze skrzynki odbierał na bieżąco – co drugi, trzeci dzień. W czerwcu i lipcu 2023 r. nie wyjeżdżał poza miejsce zamieszkania.

Dowód: przesłuchanie C. V. - k. 41 42 w zw. z k. 241.

C. V. złożył odwołanie od decyzji z dnia 26 maja 2023 r. znak (...) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. w ustawowym terminie (w dniu 11 lipca 2023 r.).

Niesporne

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 26 maja 2023 r. znak (...) okazało się być uzasadnione w przeważającej części.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwość i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Również i Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych dokumentów, przez co były one miarodajne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Podstawą ustalenia stanu faktycznego były także zeznania ubezpieczonego C. V. oraz świadka (będącego lekarzem rodzinnym ubezpieczonego) N. W., które Sąd w całości uznał za wiarygodne jako logiczne, spontaniczne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Dodatkowo, wobec konieczności ustalenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii o neurologii. Opinia ta, sporządzona na podstawie dokumentacji medycznej i przeprowadzonego badania odwołującego, stanowiła finalną ocenę w zakresie niezdolności ubezpieczonego do pracy w okresie od 18 lutego do 10 marca 2023 r. Sąd przyjął opinię biegłych jako rzetelną i spójną z innymi dowodami.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 501), zwanej dalej ustawa zasiłkową, zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała 1) nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego; 2) nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

Jednocześnie przepisy przewidują, że w przypadku niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni. Oznacza to, że prawo do świadczenia w tym trybie ma charakter czasowo ograniczony, a jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia ustawowych warunków. Przepis ten ma szczególne znaczenie przy ocenie wniosków obejmujących okresy dłuższe niż 91 dni, gdyż wskazuje na granicę, po której upływie zasiłek chorobowy nie przysługuje, niezależnie od dalszej niezdolności do pracy. W konsekwencji dla ustalenia prawa do świadczenia istotne jest zarówno prawidłowe dokumentowanie okresów niezdolności do pracy za pomocą zaświadczeń lekarskich, jak i zachowanie ustawowych terminów od momentu ustania tytułu ubezpieczenia, co Sąd uwzględnił przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego.

Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 1 ustawy zasiłkowej przy ustalaniu prawa do zasiłków i ich wysokości dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczność osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny są zaświadczenia lekarskie, albo wydruk zaświadczenia lekarskiego.

Podstawą odmowy przyznania ubezpieczonemu zasiłku chorobowego przez organ był fakt zbyt późnego wystawienia przez lekarza zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do pracy oraz brak medycznych podstaw do jego wystawienia.

Na podstawie analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do odmowy C. V. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 18 lutego 2023 r. do 1 maja 2023 r.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz. U. poz. 2013) zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres rozpoczynający się po dniu badania, nie później jednak niż 4. dnia po dniu badania, jeżeli:

1) bezpośrednio po dniu badania przypadają dni wolne od pracy;

2) badanie jest przeprowadzane w okresie wcześniej orzeczonej czasowej niezdolności do pracy.

Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy może obejmować okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy przez lekarza psychiatrę może obejmować okres wcześniejszy niż 3 dni, w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonego do oceny własnego postępowania.

Z ustaleń Sądu wynika, iż C. V. pozostawał niezdolny do pracy od dnia 31 stycznia 2023 r. W tym okresie wystawiane były zaświadczenia lekarskie (z uwagi na chorobę z symbolem M50) obejmujące łączny okres od 31 stycznia 2023 r. do 14 sierpnia 2023 r. Zaświadczenia te nie były kwestionowane przez organ poza zaświadczeniem za okres od dnia 18 lutego 2023 r. do dnia 10 marca 2023 r., za który wystawiono zwolnienie lekarskie z datą wsteczną, po upływie ww. okresu (w dniu 14 marca 2023 r.), co rodziło wątpliwości co do jego formalnej prawidłowości.

Z zeznań ubezpieczonego i świadka N. W. wynika, że niewystawienie w terminie zaświadczenia lekarskiego za okres od dnia 18 lutego 2023 r. do dnia 10 marca 2023 r. było było wyłącznie skutkiem uchybienia lekarza rodzinnego. Ubezpieczony odbył wizytę lekarską u lekarza rodzinnego w dniu 17 lutego 2023 r., lekarz odnotowała w historii choroby sporządzonej w tym dniu fakt wystawienia mu zaświadczenia za okres 18 lutego do 10 marca 2023 r., ale nie uczyniła tego w tym czasie w systemie, lecz dopiero w dniu 14 marca 2023 r. Okoliczność ta pozostawała całkowicie niezależna od ubezpieczonego, który nie miał żadnego wpływu na terminowość wystawienia i przekazania zwolnienia lekarskiego do ZUS. W tej sytuacji ubezpieczony nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędu osoby trzeciej. Nieprawidłowość formalna nie może prowadzić do pozbawienia ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego, gdy faktycznie pozostawał on w tym czasie niezdolny do pracy (o czym będzie mowa poniżej). Ubezpieczony nie miał realnych instrumentów prawnych pozwalających na kontrolowanie terminowości i prawidłowości czynności podejmowanych przez lekarza wystawiającego zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy. Przerzucanie na ubezpieczonego negatywnych skutków uchybień popełnionych przez lekarza pozostawałoby w sprzeczności z elementarnymi zasadami sprawiedliwości społecznej i prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia praw wynikających z ubezpieczenia społecznego.

Należy w tym miejscu przywołać treść postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II USK 250/21. Zgodnie z treścią uzasadnienia przywoływanego postanowienia, ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa konsekwentnie odróżnia stan niezdolności do pracy od zaświadczenia lekarskiego, które ma ten stan dowodzić. Świadczy o tym nie tylko treść art. 53 ust. 1 ww. ustawy, ale także konstrukcja przepisów art. 6-9 tej ustawy, w których ustawodawca posługuje się pojęciem „niezdolności do pracy”, a nie używa sformułowania „orzeczona niezdolność do pracy” czy też „niezdolność do pracy stwierdzona zaświadczeniem lekarskim”. Sąd podziela powyższy pogląd Sądu Najwyższego wskazując, że zaświadczenie lekarskie jest jedynie dowodem potwierdzającym okres niezdolności do pracy z art. 53 ust. 1 ustawy zasiłkowej a nie przesłanką uzyskania świadczenia, gdyż tą pozostaje sam stan niezdolności do pracy osoby ubezpieczonej. Pogląd ten należy uznać za dominujący w orzecznictwie (patrz wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt XI (...), LEX nr (...) oraz wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt IV (...) LEX nr (...)).

Wobec kwestionowanej także przez organ niezdolności do pracy w okresie od 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r. Sąd przeprowadził na tą okoliczność dowód zeznań ubezpieczonego, świadka N. W., dowód z dokumentacji medycznej oraz dowód z opinii biegłych z zakresu ortopedii i neurologii. Wynika z nich jednoznacznie, że C. V. pozostawał niezdolny do pracy w nieprzerwanie od 31 stycznia 2023 r., także w okresie od 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r., skarżąc się na bóle kręgosłupa, posiadając ograniczenia w jego ruchomości w odcinku szyjnym i lędźwiowym, a także odczuwając drętwienie rąk. Zauważyć należy, że zarówno przed okresem 18 lutego 2023 r. do 10 marca 2023 r., jak i długo po nim (do 14 sierpnia 2023 r.) C. V. przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie z powodu tej sanem choroby i nie zostały one zakwestionowane przez organ co do medycznych podstaw ich wystawienia. Logicznym pozostaje fakt, iż w okresie przypadającym w środku niekwestionowalnych niezdolności do pracy C. V. także pozostawał niezdolny do pracy i nie może się temu sprzeciwić jedynie fakt, iż lekarz rodzinny wystawiła zaświadczenie lekarskie za ten okres omyłkowo z opóźnieniem. Powyższe potwierdzili także w swojej opinii biegli ortopeda i neurolog, do której to opinii końcowej strony nie wniosły zarzutów a opinia nie budziła wątpliwości Sądu. Biegli w pierwotnie sporządzonej opinii wskazali, że nie mają podstaw do oceny niezdolności do pracy ubezpieczonego w okresie od 18 lutego do 10 marca 2023 r., jednak ostatecznie, bazując na zgromadzonej w aktach dokumentacji medycznej, na zeznaniach świadka T. – W. i zeznaniach ubezpieczonego oraz oceniając logiczny ciąg zdarzeń, ocenili niezdolność do pracy ubezpieczonego w ww. okresie.

Sąd uznał, że wniosek ubezpieczonego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, został złożony jedynie omyłkowo na skutek sugestii pracowników ZUS, niekoniecznie właściwie zrozumianej przez ubezpieczonego. Bark jest bowiem dowodów (a nawet twierdzeń którejkolwiek ze stron) na to, że odwołanie zostało złożone po terminie. Nie pozwala na to bliskość czasowa pomiędzy datą wydania decyzji a datą złożenia odwołania od niej (okres około 1,5 m-ca), fakt, iż przesyłka zawierająca decyzję została wysłana do C. V. przesyłką zwykłą bez potwierdzenia odbioru, ubezpieczony nie pamięta zaś daty odebrania przesyłki, zaś po poradę w ZUS, gdzie otrzymał informację, że jest już za późno (bez dodatkowego wyjaśnienia o co chodzi), udał się zaledwie 1-2 dni po wyjęciu przesyłki ze skrzynki pocztowej, którą opróżniał na bieżąco i nie wyjeżdżał w tamtym okresie poza miejsce zamieszkania. Sam organ nie wnosił w niniejszej sprawie o odrzucenie odwołania w związku z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Na zobowiązanie Sądu, na mocy zarządzenia z dnia 14 listopada 2023 r., o ustosunkowanie się do wniosku ubezpieczonego odnośnie przewrócenia terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że organ nie kwestionuje, że ubezpieczony dochował terminu do wniesienia odwołania, organ nie odniósł się do tego wniosku. Zgodnie z zastosowanym rygorem, należy uznać, że okoliczność wniesienia przez ubezpieczonego odwołania w ustawowym terminie jest w sprawie niesporna.

Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przepis art. 477 ¹⁴ § 1 i 2 k.p.c., Sąd w pkt I wyroku zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał C. V. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 18 lutego 2023 r. do 1 maja 2023 r. W pozostałym zakresie oddalono odwołanie w pkt II wyroku. Przyczyną odmówienia ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 11 marca 2023 r. do 2 czerwca 2023 r. był bowiem fakt, iż w związku z nieuznaniem przez organ niezdolności do pracy w okresie od 18 lutego do 10 marca 2023 r., zachodziła przerwa w niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia, zaś warunkiem nabycia prawa do zasiłku za okres kolejny była nieprzerwana niezdolność do pracy.

Sąd przyznał jedynie prawo C. V. do zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia tylko do dnia 1 maja 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej za okres niezdolności do pracy lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni. Odwołanie podlegało oddaleniu zatem za okres od 2 maja do 2 czerwca 2023 r.

W pkt III wyroku zawarte zostało orzeczenie o kosztach procesu. Jego podstawą był przepis art. 98 k.p.c. i art. 100 k.p.c. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przegrał proces w 1/3 części, stąd winien zwrócić C. V. poniesione koszty, na które składało się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika – radcy prawnego (360 zł) ustalone w oparciu o stawki określone w § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w wysokości 2/3, to jest 240 zł.

Organ nie wnosił o przyznanie kosztów procesu, zatem nie były one stosunkowo rozdzielane.

ZARZĄDZENIE

1.  (...),

2.  (...),

3.  (...),

4.  (...).

18.02.2026 r.