Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

co do całości wyroku z 5 lutego 2026 roku

(ograniczone zgodnie z art. 505 ⁸ § 4 k.p.c.)

1.  (...) S.A. sp.k. wniosła pozew przeciwko Towarzystwo (...) S.A., żądając zapłaty na swoją rzecz kwoty 2293,21 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1.04.2025 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Pozwana w sprzeciwie wniosła o oddalenie powództwa w całości i zwrot kosztów procesu. Postępowanie toczyło się według przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych i w sprawach uproszczonych.

2.  Powódka swoje roszczenie wywodziła z faktu, że pozwana jako ubezpieczyciel OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zobowiązała się do zapłacenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną poszkodowanemu, wobec którego odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczony (art. 822 § 1 k.c.). Odszkodowanie co do zasady ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym (art. 36 ust. 1 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). Ubezpieczony ponosił odpowiedzialność, gdyż z winy swojej doprowadził do zderzenia z samochodem poszkodowanego (art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c.). Odpowiedzialność pozwanej co do zasady była bezsporna.

3.  Poszkodowani dokonali przelewu wierzytelności wobec ubezpieczyciela na powódkę, wobec czego powódka mogła domagać się spełnienia w swoim imieniu i na swoją rzecz roszczenia pierwotnie przysługującego poszkodowanym (art. 509 § 1 k.c.). Legitymacja procesowa stron nie była sporna.

4.  Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła i obejmuje m.in. straty, które poszkodowany poniósł (art. 361 § 1 i 2 k.c.). W przypadku uszkodzenia pojazdu mechanicznego normalnym następstwem szkody są celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, tj. przywrócenia go do stanu porównywalnego do stanu bezpośrednio sprzed kolizji. Na poszkodowanym w tym zakresie ciąży obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem przy wykonaniu jego zobowiązania w sposób zgodny z treścią zobowiązania, odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego i ustalonym zwyczajom, tzw. obowiązek minimalizacji szkody (art. 354 § 1 i 2 k.c.). Wysokość odszkodowania nie zależy jednak od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Szkoda o określonym rozmiarze istnieje już bezpośrednio po kolizji i poszkodowany nie ma zasadniczo wpływ na ten rozmiar poprzez wybór warsztatu z niższym cennikiem usług. Hipotetycznie może się okazać, że warsztat oferujący niższe ceny od faktycznie poniesionych cen naprawy pojazdu dokona przywrócenia samochodu do stanu sprzed szkody i odbędzie się to po cenie istotnie niższej. Zaniżenie to może wynikać z różnych względów, w tym nieuczciwych praktyk rynkowych lub generalnej niższej jakości usług. Niezależnie od tego poszkodowany nie ma obowiązku w świetle art. 354 § 1 i 2 k.c. poszukiwać naprawy po cenach zaniżonych. Z drugiej strony podlegająca wyrównaniu przez ubezpieczyciela cena naprawy nie może być oczywiście nieuzasadniona. Taka będzie wówczas, gdy w świetle danych okoliczności doprowadzi do wzbogacenia poszkodowanego lub warsztatu naprawczego.

5.  Strony pozostawały w sporze co do wysokości należnego odszkodowania ze względu na niezbędny zakres napraw i stawkę za roboczogodzinę. Powódka wskazała w podstawie faktycznej pozwu, że część rzeczywistej naprawy nie dotyczyła skutków zdarzenia, za które odpowiadała pozwana, co powódka jako warsztat naprawczy uwzględniła w dochodzonej kwocie. Powódka dochodziła kwoty 2293,21 zł jako reszty należnego odszkodowania wobec dotychczas wypłaconej przez pozwaną kwoty 3178,57 zł. Wobec stron nie było sporu co do tego, że należne odszkodowanie powinno zostać wypłacone w kwocie brutto, tj. przy uwzględnieniu, że poszkodowani nie mogą odliczyć od ceny naprawy naliczonego podatku od towarów i usług.

6.  Ustalenie hipotetycznej wysokości szkody z oddzieleniem uszkodzeń pojazdu niewynikających ze zdarzenia ubezpieczeniowego wymagało wiadomości specjalnych, wobec czego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego. Biegły rzetelnie, jasno i kompletnie przedstawił zakres uszkodzeń, za które odpowiada majątkowo pozwana, określając wysokość celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu po szkodzie na kwotę 5323,76 zł brutto. Biegły potwierdził zarzuty pozwanej co do tego, że wymiana sygnałów dźwiękowych, prowadnicy powietrza i zderzaka nie pozostawały w związku ze szkodą, określił przeciętne ceny rynkowe i wykluczył korektę kosztu materiału lakierniczego ze względu na brak receptury lakieru perłowego w materiale dowodowym. Powódka nie wniosła zarzutów do opinii biegłego.

7.  Zarzuty wniosła pozwana, która podniosła, że należna szkoda powinna wynieść 8970,25 zł brutto (!), nie należy stosować stawek (...), uwzględniono lakierowanie naprawcze bez naprawy zderzaka przedniego, a kanał powietrza, sygnały dźwiękowe, częściowe uszkodzenie zderzaka nie są następstwem zdarzenia. W świetle treści opinii biegłego zarzuty te były niezrozumiałe dla Sądu. Biegły już uwzględnił brak związku wymiany części ze szkodą. Stosowanie stawek autoryzowanych stacji obsługi w wycenie powinno być przy tym oczywistością, gdyż to one gwarantują odpowiednią jakość naprawy, przywrócenie stanu majątkowego poszkodowanego do stanu sprzed szkody, w tym przez spełnienie postanowień umownych co do gwarancji i innych oraz zmniejszenie utraty wartości handlowej pojazdu. Przewodniczący wyznaczył rozprawę w celu wyjaśnienia wątpliwości co do zarzutów, skoro biegły wypowiedział się do nich w opinii głównej, a przy tym określił należne odszkodowanie znacznie niżej niż pozwana w zarzutach. Pełnomocnik pozwanej podtrzymał zarzuty bez dalszego wyjaśnienia. Sąd uznał wobec tego wniosek pozwanej o uzupełniającą opinię biegłego za nieistotny dla rozstrzygnięcia (art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c.).

8.  Wskutek przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił należne odszkodowanie w wysokości 5323,76 zł brutto. Po uwzględnieniu kwoty 3178,57 zł dotychczas wypłaconej przez ubezpieczyciela Sąd zasądził różnicę w wysokości 2145,19 zł. W świetle przedstawionych twierdzeń i dokumentów wątpliwości mógł potencjalnie budzić fakt oparcia żądania powódki na literalnej treści faktury, tj. czy powódka dochodzi tego, co pozostaje do wypłaty z faktury, czy należnego odszkodowania. Miało to istotne znaczenie, gdyż faktura zawierała części bez związku ze szkodą, za które poszkodowani zapłacili osobno. Mając jednak na uwadze podstawę faktyczną pozwu oraz stanowiska stron prezentowane w toku postępowania, Sąd uznał, że przedmiotem roszczenia jest różnica między należnym odszkodowaniem związanym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym a dotychczas wypłaconą kwotą. Nie zaś różnica między kwotą ujętą na jednym dokumencie rozliczeniowym a wypłaconą kwotą.

9.  Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie. Wyjątkowo odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się możliwe. Powódka żądała odsetek zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami i jej roszczenie w tym zakresie podlegało uwzględnieniu w całości (art. 481 § 1 k.c.). Nie było to sporne między stronami, a strona pozwana nie wskazywała na wyjątkowy wypadek uzasadniający wydłużenie terminu zapłaty.

Koszty procesu

10.  Powód poniósł koszty procesu w wysokości 2617 zł, na które złożyła się opłata od pozwu 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego 1500 zł i 900 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek określonych w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności adwokackie. Pozwana poniosła koszty procesu w wysokości 1202,22 zł, na które złożyła się opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego 285,22 zł i 900 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek określonych w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności adwokackie. Niewykorzystana część zaliczki zostanie zwrócona po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego sprawę.

11.  Sąd zasądził roszczenie powoda częściowo – w 94%. W związku z tym należało stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów procesu między stronami (art. 100 k.p.c.). Po odpowiednim zestawieniu wskazanych wyżej kosztów Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 2387,85 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ k.p.c.).

ASR U. C.

Zarządzenia:

1.  odnotować, w tym w kontrolce terminowego sporządzania uzasadnień orzeczeń;

2.  pełnomocnikowi pozwanej (portal): doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem;

3.  wyrok z uzasadnieniem proszę opublikować na portalu orzeczeń zgodnie z załączoną kartą kwalifikacyjną;

4.  przedłożyć za miesiąc lub z pismem.

19.02.2026 r.

ASR U. C.