Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 1

Sygnatura akt

X K 14/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

J. K.

w dniu 15 marca 2024 r. w W., na posiedzeniu sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności operacyjno - rozpoznawczych podejmowanych m.in. z wykorzystaniem oprogramowania P. przez członków Rady Ministrów, służby specjalne, Policje, organy kontroli skarbowej oraz celno - skarbowej, organy powołane do ścigania przestępstw i prokuraturę w okresie od dnia 16 listopada 2015 r. do dnia 20 listopada 2023 r., mając pełną świadomość tego, że obrady komisji są transmitowane przez prasę, pomówił K. B. za pomocą środków masowego komunikowania o popełnienie przestępstw, „bardzo poważnych i przy tym odrażających, wyjątkowo odrażających przestępstw", czym poniżył K. B. w opinii publicznej oraz naraził na utratę zaufania potrzebnego do zajmowani stanowiska europarlamentarzysty i wykonywania funkcji publicznej,

to jest o czyn z art. 212 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 15 marca 2024 r. w W. obywało się posiedzenie sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności operacyjno - rozpoznawczych podejmowanych m.in. z wykorzystaniem oprogramowania P. przez członków Rady Ministrów, służby specjalne, Policje, organy kontroli skarbowej oraz celno - skarbowej, organy powołane do ścigania przestępstw i prokuraturę w okresie od dnia 16 listopada 2015 r. do dnia 20 listopada 2023 r. [dalej przywoływana jako Komisja].

Komisja obradowała pod przewodnictwem poseł M. S.. Posiedzenie komisji było powszechnie transmitowane.

Na ww. posiedzenie Komisja wezwała dwóch świadków w tym oskarżonego J. K.. Wpierw swe zeznania składał świadek drugi ze świadków, kolejno zaś oskarżony J. K..

Z uwagi na cel w jakim została Komisja została powołana oskarżonemu J. K. jako świadkowi zadawano szereg pytań dotyczących wykorzystania oprogramowania P.. Pytania były zadawane w tzw. blokach przez członków Komisji.

W toku przesuchania poseł W. Z. zadał oskarżonemu pytanie „… dlaczego w jednym ze spotkań ze swoim elektoratem w lutym 2024 r. – całkiem niedawno, 16 lutego – w Opocznie powiedział pan, że P. inwigilowani byli tylko szpiedzy i gangsterzy. W związku z tym proszę odpowiedzieć na pytanie. Czy K. B. jest szpiegiem czy gangsterem? Czy M. K. jest szpiegiem czy gangsterem? Proszę odpowiedzieć.” (str. 116 stenogramu)

Oskarżony udzielając odpowiedzi na zadane pytanie wskazał na częste używanie podczas tego rodzaju spotkań skrótów myślowych.

Z uwagi na treść odpowiedzi poseł W. Z. zwrócił się do oskarżonego o rozwinięcie tego co uprzednio ten już zeznał „… że ok. 1% pozostałych przypadków… były spoza tego katalogu szpiegów i gangsterów. Kto się kwalifikował do tego 1%? Czy K. B., czy E. B., czy R. G., czy minister K. są tym 1% dla świadka?”

Oskarżony wskazał, że „nie mam takich szczegółowych informacji. Nie wiem w ogóle, czy te osoby były- poza jedną, ale też absolutnie nie wiem, czy tam był używany P. – były przedmiotem postępowań tego rodzaju, o które tutaj chodzi, więc na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. Natomiast tam, gdzie tego rodzaju wiedza ma charakter ogólny, to znaczy jest powszechnie znana – sprawa panów B., to stwierdzam, że według mojego rozeznania obydwaj dopuścili się poważnych przestępstw, ale oczywiście one muszą być potwierdzone przez sąd. I mam nadzieję, że zostaną”

Z uwagi na powyższe poseł W. Z. zaczął dopytywać czy dochodzi do oskarżeń bez prawomocnego wyroku.

Oskarżony jednoznacznie wtedy podkreślił, że ostateczne rozstrzygnięcie należy do Sądu, on zaś wyraża wyłącznie swoją opinie do której to ma prawo.

W toku dalszego przesłuchania i kolejnej rundy pytań posła M. B. ponownie wrócono do temu K. B. i materiałów jakie pojawiały się m.in. w telewizji publicznej na jego temat (str. 131 stenogramu)

Odpowiadając na zadane pytanie oskarżony podał, że „… otóż ja jestem głęboko przekonany, że w tym wypadku chodziło o pokazanie opinii publicznej, że znaczący, też może nie z pierwszego rzędu, ale jednak znaczący polityk formacji – wtedy opozycyjnej, dzisiaj rządzącej – dopuszcza się bardzo poważnych i przy tym odrażających, wyjątkowo odrażających przestępstw…”

Przesłuchanie trwało dalej, do kwestii domniemanego popełnienia przestępstwa przez oskarżyciela prywatnego tak pytający, jak i oskarżony nie powracali (str. 131- 206 stenogramu)

Oskarżyciel prywatnego K. B. również jest osoba niekaraną. Nadto nie toczy się przeciwko niemu żadne postepowanie karne.

Oskarżony J. K. jest osobą niekaraną.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K.

k. 293-295

Zeznania oskarżyciela prywatnego K. B.

k. 436-439

Pełny zapis przebiegu posiedzenia sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności (…)

Załącznik „dokumenty z sejmu”

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

Wyjaśnienia oskarżonego J. K.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. Jego depozycje są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność oskarżonego kwestionować.

Pewne różnice w szczegółach w porównaniu z zeznaniami oskarżyciela prywatnego, są w ocenie Sądu drugorzędne, wynikają bowiem z własnej interpretacji zdarzeń oskarżonego i nie mają wpływu na całokształt oceny zeznań.

Zwrócić należy uwagę na fakt, że oskarżony nie kwestionował że inkryminowane mu słowa wypowiedział, koncentrując się na przedstawieniu przez Sądem okoliczności w jakich zostały wypowiedziane i szerszego kontekstu wypowiedzi, a także o wiedzy która powziął o oskarżycielu posiłkowym w toku sprawowaniu funkcji publicznych.

Zeznania oskarżyciela prywatnego K. B.

Sąd uznał zeznania oskarżyciela prywatnego za wiarygodne. Jego depozycje są spójne, logiczne i zbieżne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowy. Sąd nie znalazł podstaw aby wiarygodność oskarżyciela prywatnego kwestionować.

Pewne różnice w szczegółach w porównaniu z wyjaśnieniami oskarżonego, są w ocenie Sądu drugorzędne, wynikają bowiem z własnej interpretacji zdarzeń oskarżyciela prywatnego i nie mają wpływu na całokształt oceny zeznań.

Podobnie jak oskarżony także oskarżyciel prywatny koncentrował się w swych depozycjach na zaprezentowaniu całokształtu swojej sytuacji prawnej, podkreślając że prowadzone przeciwko niemu czynności operacyjne nie potwierdziły pomówień aby miał on się dopuścić przestępstwa o charakterze urzędniczym czy korupcyjnym, mimo niesprzyjających mu warunków politycznych i takowych nacisków na organa ścigania oraz Prokuraturę.

Pełny zapis przebiegu posiedzenia sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości (…)

Dokument urzędowy. Niekwestionowany przez strony.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

Pozostałe dokumenty złożone do akt sprawy

Sąd uznał je za nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie jak też weryfikacji innych dowodów oraz oceny prawnej zarzucanego czynu. Wiarygodność tych dokumentów nie budziła wątpliwości, lecz były one nieprzydane wprost dla ustalenia stanu faktycznego, który jednoznacznie wynikał z przedstawionego stenogramu posiedzenia komisji. Dokumenty te miały znaczenie dla zobrazowania całokształtu konfliktu prawnego o podłożu politycznym i osobistym pomiędzy stronami i pośredni także do oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonego.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☒3.4. Umorzenie postępowania

1

J. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

Zgodnie z treścią art. 212 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 17.03.2015 r., V KK 301/14, LEX nr 1663833, „przedmiotem ochrony przepisu art. 212 § 1 k.k. jest cześć i godność osoby pomawianej o postępowanie lub właściwości, które są sprzeczne z prawem, z zasadami etyki, w tym etyki zawodowej, oraz np. o brak kompetencji lub zdolności do wykonywania danego zawodu. Wartość w postaci omówionego przedmiotu ochrony pozostawać oczywiście powinna w równowadze z koniecznością ochrony innych wartości, to jest prawa do swobody wypowiedzi, prawa do krytyki oraz możliwości działania różnych organów, których zadaniem jest między innymi ocena przydatności do wykonywania zawodu w postaci weryfikacji kompetencji i zdolności oraz ocena kwalifikacji etycznych niezbędnych do zajmowania określonych stanowisk, wykonywania różnych zawodów lub prowadzenia określonego rodzaju działalności”. Por. też wyrok SN z 17.05.2017 r., III KK 477/16, LEX nr 2307112, oraz uchwała SN z 10.05.2022 r., I DI 10/22, LEX nr 3357999. Dodatkowo Sąd Najwyższy podniósł w wyroku z 20.11.1933 r., III K 1037/33, OSN(K) 1934/4, poz. 55: „Pomówienie [...] może być wyrażone w jakikolwiek sposób, zdolny do uzewnętrznienia myśli sprawcy i przelania ich w świadomość innych osób. Może nastąpić zatem nie tylko ustnie, ale także pismem, drukiem, wizerunkiem lub karykaturą, może uzewnętrznić się gestem (np. znaczące oklaskiwanie mówcy, w chwili, gdy ten podnosi hańbiący zarzut przeciw innej osobie), lub mimiką (np. ironiczny grymas, gdy ktoś mówi o nieskazitelnej uczciwości innej osoby)”. Osoba, w której obecności podnoszony jest zarzut, musi charakteryzować się zdolnością do rozpoznania znaczenia treści wypowiedzi zniesławiającej, a zatem mieć odpowiedni poziom percepcji, w przeciwnym razie w grę może wejść jedynie usiłowanie. Taka zdolność percepcji jest wyłączona np. w przypadku osób upośledzonych w stopniu głębokim, głęboko nietrzeźwych, nierozumiejących języka, którym posługuje się sprawca, czy bardzo małych dzieci (Surkont, Podmioty, s. 32; Zgoliński [w:] Konarska-Wrzosek, s. 1018). Por. też wyrok SA w Warszawie z 26.02.2018 r., VI ACa 1576/16, LEX nr 2578915: „Ze względu na to, że zniesławienie godzi w opinię innych o danej osobie, podrywa ich zaufanie do niej, poniża ją w ich oczach, nie dojdzie do zniesławienia przez wypowiedź, której odbiorcą jest jedynie ta osoba. Aby nastąpiło zniesławienie, wypowiedź zawierająca treści naruszające cześć musi dotrzeć jeszcze do bodaj jednej innej osoby”.

Wskazać należy „Znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu czegoś, co jest oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Jednak o zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. Nie wyczerpuje znamion zniesławienia zachowanie polegające na wyrażaniu opinii w ramach wykonywania uprawnień i obowiązków, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one świadomie nieprawdziwe, a formułujący je działa w zamiarze ugodzenia w dobre imię lub poderwania zaufania do osoby opiniowanej” (uchwała SN z 3.04.2023 r., I ZPI 44/22, LEX nr 3580168, por. też uchwała SN z 23.10.2024 r., I ZI 35/24, LEX nr 3776881). „Wprawdzie przepis art. 212 k.k. nie wymaga dla przestępstwa zniesławienia szczególnego zabarwienia, ostrości czy dobitności wypowiedzi, lecz wystarczające jest dla bytu tego przestępstwa, by wypowiedź ta narażała pomówionego na utratę zaufania niezbędnego dla prowadzonej przez niego działalności lub zawodu” (por. wyrok SN z 9.05.2013 r., IV KK 403/12, LEX nr 1312369). „Jednakże nie stanowi zniesławienia zarzut podniesiony podczas procesu sądowego pod warunkiem, że działanie sprawcy zmierza do obrony własnego interesu w sprawie oraz zarzut postawiony jest we właściwej formie i nie jest ukierunkowany wyłącznie na poniżenie osoby, do której został adresowany” (wyrok SN z 26.05.2015 r., V KK 329/14, Prok. i Pr.-wkł. 2015/7–8, poz. 3). Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w § 2 ww. przepisu ustawodawca wyodrębnił kwalifikowaną postać zniesławienia to jest taką która jest dokonana za pomocą środków masowego komunikowania. W wyroku z 7.11.2014 r., V KK 231/14, LEX nr 1583243, Sąd Najwyższy zauważył, że: „W określeniu «środki masowego komunikowania» chodzi nie o masową dostępność samego środka, lecz o masową dostępność informacji przekazywanych za jego pomocą”. Por. też Zgoliński, Zniesławienie, s. 142 i n.

Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że nie budzi wątpliwości, że zachowanie oskarżonego J. K. wypełnia znamiona czynu z art. 212 § 2 k.k. Oskarżony występując jako świadek, (nie zaś wykonując mandat poselki), lecz będąc równocześnie funkcjonariuszem publicznym – posłem na Sejm RP - w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz (…), pomówił posła do Praelementu Europejskiego K. B. o popełnienie przestępstw, poprzez użycie wyrażenia „bardzo poważnych i przy tym odrażających, wyjątkowo odrażających przestępstw".

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż użycie wyżej cytowanych słów wypełniło znamię pomówienia w opinii publicznej i narażenia K. B. na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska w tym wypadku europarlamentarzysty i wykonywania funkcji publicznej. Poseł, czy też inna osoba której mandat pochodzi z powszechnych wyborów, winna być osobą o nieposzlakowanej opinii, która nie dopuszcza się przestępstw czy to w życiu stricte prywatnym, czy tym bardziej przestępstw urzędniczych. Tym samym publiczne rozpowszechnianie twierdzeń, że dana osoba dopuściła się przestępstwa, z całą pewnością możne narazić ją na utratę zaufania niezbędnego do wykonywania sprawowanej funkcji publicznej parlamentarzysty. Nie budzi wątpliwości Sądu także fakt, że w tym wypadku doszło do wyczerpana znamion kwalifikowanej postaci wyżej wskazanego czynu zabronionego, albowiem oskarżony miał pełną świadomość tego, że obrady komisji są transmitowane przez środki masowego przekazu i jego słowa są bezpośrednio relacjonowane przez przedstawicieli mediów.

Zgodnie z treścią art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma.

Wskazać należy, że o stopniu społecznej szkodliwości nie decyduje stopień winy, gdyż szkodliwość stanowi odrębne od winy kryterium oceny czynu przestępnego. Jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z 29.09.2020 r., V KK 53/20, LEX nr 3126029 „Ustawodawca, formułując w art. 115 § 2 k.k. normatywne przesłanki oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, zbudował zamknięty katalog okoliczności, z których każda charakteryzuje się prawną doniosłością. Pominięcie w ocenie którejkolwiek z nich, czy też formułowanie własnych okoliczności, odmiennych od ustawowych i nadawanie im zasadniczego znaczenia, stanowi naruszenie prawa materialnego. Nie jest zatem właściwe ferowanie oceny stopnia społecznej szkodliwości, jakim nacechowane ma być dane zachowanie, wyłącznie o ocenę cząstkową, opartą na pojedynczych elementach.”

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Sąd doszedł do przekonania, że społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego J. K. jest znikoma, a czyn oskarżonego nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Wskazać należy, że do popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu doszło na posiedzeniu sejmowej komisji śledczej do zbadania legalności, (…) gdzie oskarżony występował w charakterze świadka, nie zaś w charakterze posła. Podkreślenia wymaga fakt, że do użycia zarzucanych oskarżonemu słów doszło podczas odpowiedzi na konkretne pytania, które to w ocenie Sądu były zadane w takiej formie, która wskazywałaby na chęć uzyskania właśnie takiej odpowiedzi, albowiem w pytaniach tych – nie w odpowiedziach oskarżonego - oskarżyciel prywatny był zestawiony wraz z takimi określeniami jak szpieg czy gangster. Sąd zwrócił także uwagę na fakt, że ani razu kwestia oskarżonego i domniemanego popełnienia przez niego przestępstwa nie została poruszona przez oskarżonego podczas tzw. swobodnej wypowiedzi, lecz pojawiła się dopiero w odpowiedziach na dość specyficznie zadane pytania z tezą.

Sąd zwrócił także uwagę na fakt, że inkryminowane słowa nie padły w trakcie konferencji prasowej czy też spotkaniu politycznym, wiecu, konwencji. W związku z czym ocena całości wypowiedzi oskarżonego zdecydowała o uznaniu jego działania za zmierzające nie wprost, bezpośrednio, do znieważenia oskarżyciela prywatnego, lecz jako element szerszej wypowiedzi w toku długiego, kilkugodzinnego przesłuchania.

Sąd podziela także pogląd przyjęty w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Sztrasburgu, że "granice akceptowalnej krytyki są stosownie szersze w odniesieniu do polityków, w odróżnieniu od jednostek prywatnych. W przeciwieństwie bowiem do tych drugich, kategoria pierwsza sama i świadomie poddaje pod osąd i kontrolę każde swoje słowo, czy zachowanie, a w konsekwencji musi kierować się większym stopniem tolerancji wobec spotykającej ją krytyki". W ocenie Sądu pogląd wyrażony przez ETPCz ma zastosowanie nie tylko wprost do ustalenia czy dane zachowanie stanowi czy też nie stanowi przestępstwa, lecz także do oceny stopnia jego społecznej szkodliwości.

Oskarżony jak i oskarżyciel prywatny są politykami z przeciw sobie obozów politycznych, między nimi dochodziło już do procesów cywilnych, które to kończyły się różnymi orzeczeniami (na korzyść to jednej to drugiej spośród spierających się stron) jak też obecnie są na różnych etapach postępowania. Oczywiście należy podkreślić, że nie oznacza to iż pochwalać należy brutalizację języka używanego obecnie w polityce i używanie słów obraźliwych, nawet bez bezpośredniego zamiaru znieważenia. Sąd zwrócił także uwagę, że mimo, że zeznania składane przez oskarżonego na komisji sejmowej były transmitowane przez prasę, to nie były one, a w szczególności fragmenty dotyczący oskarżyciela prywatnego szczególnie eksponowane przez prasę, albowiem były to informację które dotyczyły wydarzeń sprzed 10 lat, szeroko uprzednio omówione i dyskutowane publicznie, a także były one już wielokrotnie powtarzane w tym przez samego oskarżonego, co powoduje, że nie wzbudzają one w społeczeństwie też takich emocji jak i zainteresowania, jak informacje nowe.

Ocenić zatem należy zachowanie oskarżonego przez pryzmat społecznej szkodliwości prawnej czynu i przesłanek ustawowych określonych w art. 115 § 2 k.k. Zgodnie z tym przepisem „Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.”

Dokonując zatem oceny poszczególnych elementów oceny stopnia społecznej szkodliwości wymienianych w tym przepisie tj.

1.  rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra,

2.  rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody,

3.  sposób i okoliczności popełnienia czynu,

4.  wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków,

5.  postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Należy wskazać na poniższe okoliczności:

Ad 1 – dobrem chronionym przepisem art. 212 k.k. jest cześć tj. szacunek, poważanie, uznanie osoby pomawianej. Mając na uwadze sprawowaną przez pokrzywdzonego funkcję parlamentarzysty niewątpliwie są to cechy istotne dla parlamentarzysty, zaś pomówienie o popełnienie przestępstwa musi być uznane za naruszające tą cześć. Jak jednak wskazuje przywoływane powyżej orzecznictwo sztrasburskie, polityk musi liczyć się z krytyką, także nieuzasadnioną, a zatem naruszenie czcić polityka, zwłaszcza przez innego polityka, musi być ocenione jako społecznie mało istotne.

Ad 2 – jak uprzednio wskazywano inkryminowane słowa były powtórzeniem niepotwierdzonych tez stawianych oskarżycielowi prywatnemu przez oskarżonego i inne osoby wielokrotnie i od wielu lat. Były one także częścią, marginalną, bardzo obszernego przesłuchania oskarżonego. Dlatego rozmiar szkody wyrządzonej tym konkretnym zachowanie szkody należy uznać na minimalny.

Ad 3 – jak uprzednio wskazano w uzasadnieniu, inkryminowane słowa padły jako element (pojedyncze zdanie) w toku bardzo obszernego przesłuchania w toku prac Komisji. Nie nastąpiło to w ramach swobodnej wypowiedzi świadka (oskarżonego) lecz w odpowiedzi na pytanie i było merytorycznie związane z tematem prac Komisji.

Ad 4 – oskarżony jako poseł – funkcjonariusz publiczny, obowiązany jest do powściągliwości i podawania faktów zgodnych prawdą. Nie powinien także ignorować w swej wypowiedzi faktu, że oskarżyciel jest osobą niekaraną, której nie przedstawiono zarzutów, a postępowanie co do czynu którego miałby się on dopuścić zostało zakończone decyzją merytoryczną. Należy jednak uwzględnić fakt, że oskarżony wyrażał w tej wypowiedzi swoje stanowisko i nawet jeśli jest ono błędne czy z goła nieprawdziwe, przeświadczenie o jego słuszności mieć on może, acz winien wstrzymać się z jego publicznym wyrażaniem.

Ad 5 – oskarżony z pewnością działał w zamiarze bezpośrednim. Jak jednak uprzednio sygnalizowano wyrażał on swoje stanowisko i swoją opinię w sprawie, miał pełną świadomość w jakich okolicznościach się wypowiada, a także miał szczegółową wiedze co do istotnych okoliczności sprawy tj. braku wyroku skazującego oskarżyciela, czy też nawet postawienia mu zarzutów.

Reasumując, po dokonaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu wedle powyżej przedstawionych zasad, Sąd stanął na stanowisku że stopień ten, co do zachowania oskarżonego przypisywanego mu w zarzucie, był znikomy. Mimo zatem, że zachowanie oskarżonego wyczerpywałoby znamiona występku z art. 212 § 2 k.k., to z uwagi na ten znikomy właśnie stopień społecznej szkodliwości czynu zachowanie to nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. a tym samym prowadzone postępowanie należy umorzyć na zasadzie art. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2

Na podstawie art. 632 pkt 1 k.k. Sąd ustalił, że koszty postępowania ponosi w całości oskarżyciel prywatny albowiem sprawa rozpoznawana z oskarżenia prywatnego zakończyła się umorzeniem postępowania. W sprawie nie nastąpiły „wyjątkowe wypadki” opisane w art. 632a k.p.k. pozwalające na obciążenie kosztami oskarżonego co do którego postępowanie umorzono.

7.  Podpis