Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 251/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznawał sprawę:

1. A. H., oskarżonego o to, że:

I.  w okresie od 11 września 2018 r. do 12 października 2018 r. w różnych miejscowościach na terenie Polski w tym Ś. i R. oraz Hiszpanii, wspólnie z innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw obejmujących wewnątrzwspólnotowe nabycia oraz przewóz przez terytorium innych państw Unii Europejskiej a następnie sprzedaż w Polsce, znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, przy czym jego rola polegała na przewozie narkotyków do Polski oraz organizacji takiego przewozu, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,

II.  w dniu 25 września 2018 r. w Ś., działając wbrew przepisom ustawy, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz pod kierownictwem innych osób, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na przewozie narkotyków wskazanym autem którym kierował, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk,

III.  w dniu 12 października 2018 r. w Ś., działając wbrew przepisom ustawy, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz pod kierownictwem innych osób, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K.o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na organizacji i nadzorze nad przewozem narkotyków wskazanym autem, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk;

2. J. D., oskarżonego o to, że:

IV. w okresie od 11 września 2018 r. do 12 października 2018 r. w różnych miejscowościach na terenie Polski w tym Ś. i R. oraz Hiszpanii, wspólnie z innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw obejmujących wewnątrzwspólnotowe nabycia oraz przewóz przez terytorium innych państw Unii Europejskiej a następnie sprzedaż w Polsce, znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, przy czym jego rola polegała na zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich przewozem do Polski, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,

V.  w dniu 25 września 2018 r. w Ś., kierując wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich przewozem do Polski, tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk,

VI.  w dniu 12 października 2018 r. w Ś., kierując wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wykonaniem czynu zabronionego przez inne osoby, działając wbrew przepisom ustawy w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na zorganizowaniu transakcji oraz zleceniu i kierowaniu odbiorem narkotyków i ich przewozem do Polski, tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk,

VII.  w dniu 11 marca 2020 r. w miejscowości J. w mieszkaniu przy ul. (...), wbrew przepisom ustawy posiadał co najmniej 0,04 gram środka odurzającego z grupy IV- N w postaci ziela konopi innej niż włóknista, tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

3. S. J. oskarżonego o to, że:

VIII.  (czyn XI a/o) w okresie od 11 września 2018 r. do 12 października 2018 r. w różnych miejscowościach na terenie Polski w tym Ś. oraz Hiszpanii, wspólnie z innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw obejmujących wewnątrzwspólnotowe nabycia oraz przewóz przez terytorium innych państw Unii Europejskiej a następnie sprzedaż w Polsce, znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, przy czym jego rola polegała na dostarczaniu narkotyków w Hiszpanii osobom, które następnie przewoziły je do Polski oraz utrzymywaniu z nimi kontaktu telefonicznego w zakresie odbioru i przewozu tych narkotyków, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,

IX.  (czyn XII a/o) w dniu 25 września 2018 r. w Ś., działając wbrew przepisom ustawy, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na dostarczaniu narkotyków w Hiszpanii osobie, która następnie przewiozła je do Polski oraz utrzymywaniu z nią kontaktu telefonicznego w zakresie odbioru i przewozu tych narkotyków, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk,

X.  (czyn XIII a/o) w dniu 12 października 2018 r. w Ś., działając wbrew przepisom ustawy, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, ukrył je w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...), przemieszczając je przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, przy czym jego rola polegała na dostarczaniu narkotyków w Hiszpanii osobie, która następnie przewiozła je do Polski oraz utrzymywaniu z nią kontaktu telefonicznego w zakresie odbioru i przewozu tych narkotyków, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk;

4. J. G. oskarżonego o to, że:

XI. (czyn XIV a/o) w okresie od 11 września 2018 r. do 12 października 2018r. w R., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w zamiarze i chcąc aby A. H., dokonał czynów zabronionych polegających na wewnątrzwspólnotowych dostawach środków odurzających w znacznych ilościach, nakłaniał go do tego, a także swoim zachowaniem ułatwił popełnienie wskazanych czynów zabronionych w ten sposób, że skontaktował A. H. z osobami kierującymi realizacją wskazanych dostaw i zorganizował ich spotkania obejmujące ustalenie ich przebiegu w zakresie:

-

dokonanego w dniu 25 września 2018 r. w Ś., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, zostały ukryte w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...) a następnie przemieszczone przez A. H. przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski,

-

dokonanego w dniu 12 października 2018 r. w Ś., w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 27 757,10 gram w ten sposób, że po uprzednim ich nabyciu na terenie Hiszpanii, zostały ukryte w dwóch kołach zapasowych zamocowanych do tylnej części naczepy zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki D. o nr rej. (...) wraz z naczepą marki K. o nr rej. (...) a następnie przemieszczone pod nadzorem A. H. przez inną osobę przez terytorium Francji, Niemiec i przejście graniczne w Ś. do Polski, tj. o czyn z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Wyrokiem z 19 marca 2024r. w sprawie III K 83/21

1.  oskarżonego A. H. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. I czynu tj. przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to przy zastosowaniu art.60 § 3 kk na podstawie art. 258 § 1 kk w zw. z art. 60 § 6 pkt. 4 kk skazał go na karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych,

2.  oskarżonego A. H. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. II czynu tj. przestępstwa z art.55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk i za to przy zastosowaniu art. 60 § 3 kk na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 60 § 6 pkt. 2 kk skazał go na karę roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

3.  oskarżonego A. H. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. III czynu tj. przestępstwa z art.55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk i za to przy zastosowaniu art. 60 § 3 kk na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 60 § 6 pkt. 2 kk skazał go na karę roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

4.  na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 i 2 kk połączył wyżej orzeczone wobec oskarżonego A. H. w pkt. 2, 3 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w rozmiarze 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz łączy wymierzone w pkt. 1,2,3 wyroku kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

5.  oskarżonego J. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. IV czynu tj. przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk skazał go na karę roku pozbawienia wolności,

6.  oskarżonego J. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. V czynu tj. przestępstwa z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

7.  oskarżonego J. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. VI czynu tj. przestępstwa z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.65 § 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

8.  oskarżonego J. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. VII czynu tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust.1 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

9.  na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 i 2 kk połączył wyżej orzeczone wobec oskarżonego J. D. w pkt. 5,6,7,8 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w rozmiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczone w pkt. 6,7 wyroku grzywny i wymierzył mu łączną grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

10.  oskarżonego S. J. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. VIII czynu (XI a/o) tj. przestępstwa z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk skazał go na karę roku pozbawienia wolności,

11.  oskarżonego S. J. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. IX czynu (XII a/o) czynu tj. przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

12.  oskarżonego S. J. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. X czynu (XIII a/o) czynu tj. przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

13.  na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 i 2 kk połączył wyżej orzeczone wobec oskarżonego S. J. w pkt. 10,11,12 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w rozmiarze 5 lat pozbawienia wolności oraz orzeczone w pkt. 11,12 wyroku grzywny i wymierzył mu łączną grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

14.  oskarżonego J. G. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej w pkt. XI czynu (XIV a/o) tj. przestępstwa z art. 18 § 2 i 3 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 1 § 2 kk w zw. z art. 12§ 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w myśl art. 11 § 3 kk skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.,

15.  na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy tymczasowego aresztowania w sprawie: oskarżonemu A. H. w okresie od 18.02.2020r. godz.09:17 do 02.04.2020r. godz.13:37 oraz oskarżonemu J. D. w okresie od 11.03.2020r. godz. 06:03 do 25.07.2022r. godz.15:10,

16.  na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonych A. H., J. D., S. J. i J. G. nawiązki w kwocie po 5 000 zł. od każdego z ww. oskarżonych płatne na rzecz Stowarzyszenia (...) Poradnia(...) w B., ul. (...), na cele związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii,

17.  zasądził od wszystkich oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach im przypadających, w tym obciążył ich opłatami w wysokości: od A. H. w kwocie 2 300 zł., od J. D. w kwocie 6 600 zł., od S. J. w kwocie 6 400 zł. i od J. G. w kwocie 4 400 zł.

11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

11.3. Granice zaskarżenia

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

12.1. Ustalenie faktów

12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

S. J.

Sprawowanie opieki nad dziećmi

Sprawozdania kuratora w sprawach rodzinnych i nieletnich

10108-10111

12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

12.2. Ocena dowodów

12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Sprawozdania kuratora w sprawach rodzinnych i nieletnich.

Sporządzony przez podmiot uprawniony, brak postaw do kwestionowania wiarygodności.

12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

Apelacja obrońcy oskarżonego J. D.

1)  błąd w ustaleniach faktycznych, w konsekwencji naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, z jednoczesnym przyznaniem waloru wiarygodności wyjaśnieniem A. H., które to stanowią pomówienia oskarżonego J. D. i przyjęciu, że w świetle dowodów oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie, należy przyjąć odmienne stanowisko, gdzie wyjaśnienia A. H. są nielogiczne i niespójne w zakresie dot. opisu wyglądu zewnętrznego oskarżonego J. D., gdzie oskarżenie opiera się wytycznie na pomówieniach i stanowi o nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść oskarżonego J. D.;

2) naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie powyższych wątpliwości w zakresie opisu wyglądu i rzekomego rozpoznania oskarżonego J. D. przez A. H., na korzyść oskarżonego.

przez co należy przyjąć, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanych mu czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. G.

1. obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na wydane w niniejszej sprawie orzeczenie tj. art. 7 k.p.k. poprzez:

•

bezkrytyczną i pobieżną ocenę wyjaśnień oskarżonego A. H., który licząc na dobrodziejstwo nadzwyczajnego złagodzenia kary przekazywał w toku procesu oraz postępowania przygotowawczego liczne informacje o różnych przestępstwach, w tym jednocześnie pomówili oskarżonego J. G. o nakłanianie do popełnienia szeregu czynów zabronionych polegających na wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nawet w minimalny stopniu nie potwierdził udziału oskarżonego J. G. w zarzucanych jemu czynach. Wyjaśnienia A. H. nie zostały ponadto potwierdzone żadnym innym dowodem np. nagraniami, zdjęciami, rozmowami telefonicznymi, zeznaniami innych oskarżonych lub innym materiałem operacyjnym, a sam opis wątku dotyczącego udziału J. G. w przeciwieństwie do pozostałej części wyjaśnień A. H. nie zawiera żadnych szczegółów dot. spotkań, podczas których miało dojść do kontaktu z osobami organizującymi wewnątrzwspólnotowe nabycie znacznej ilości środków odurzających,

•

dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego J. G., który w sposób szczegółowy opisał swoją sytuację prawną, a w szczególności fakt skazania prawomocnym wyrokiem, o którym wiedział już przed wyjazdem za granicę, a w konsekwencji uznanie, że oskarżony J. G. w okresie od 11 września 2018 roku do 12 października 2018 roku w R. dopuścił się zarzucanych jemu czynów, podczas gdy w tym okresie czasu oskarżony przebywał za granicą oraz nie wracał do Polski do czasu jego zatrzymania,

•

poprzez nieuprawnione przyjęcie, że J. G. nie mógł opuścić Polski w marcu 2018 roku, ponieważ list gończy był wystawiony dopiero 24.10.2018 r., podczas gdy czynności związane z wykonanie wyroku podejmowane były już znacznie wcześniej, a obowiązująca wówczas praktyka w zakresie wykonywania kar pozbawienia wolność i zakładała, że do skazanego wysyła się w pierwszej kolejności wezwanie do stawienia się w zakładzie karnym, które to wezwanie skazany otrzymał przed wyjazdem do Niemiec tj. na początku 2018 roku, a wobec tego fakt późniejszego wystawienia listu gończego świadczy wyłącznie o tym, że skazany dobrowolnie nie stawił się do odbywania kary pozbawienia wolności, ponieważ nie przebywał już wówczas w Polsce,

• dowolną ocenę zeznań świadków P. K., Ł. K. oraz S. K., oraz stwierdzenie, że zeznania te były wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne, podczas gdy świadkowie zeznawali zgodnie ze stanem swojej wiedzy, każdy z nich potwierdził pobyt oskarżonego J. G. w Niemczech co najmniej od kwietnia 2018 roku, oraz fakt braku wyjazdów do Polski, a pojawiające się rozbieżności w zakresie początkowego miejsca zamieszkania oskarżonego, pracy zarobkowej oraz dokładnej daty przyjazdu do Niemiec nie mają w zasadzie żadnego znaczenia, ponieważ są to szczegóły nieistotne, a ponadto nie mogące świadczyć o rozbieżnościach dyskwalifikujących wiarygodność zeznań wskazanych świadków,

2. naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących okoliczności popełnienia przez oskarżonego J. G. zarzucanego jemu czynu oraz ograniczenie się jedynie do wskazania, że okoliczności potwierdzające jego udział wynikają wyłącznie z lakonicznych wyjaśnień A. H..

Apelacja obrońcy oskarżonego A. H.

Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary, która narusza dyrektywy jej wymiaru określone w art. 53 § 1 i 2 k.k. oraz art. 115 § 2 k.k. poprzez uznanie, iż kara pozbawienia wolności w wymiarze roku i 1 miesiąca za popełnione przestępstwa jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, nie przekracza stopnia winy oraz jest niezbędna do osiągnięcia celu prewencji indywidualnej i generalnej, w sytuacji gdy z postawy oskarżonego i jego właściwości osobistych wynika, iż cele kary zostaną w pełni osiągnięte poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszej tj. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Apelacja obrońcy oskarżonego S. J.

1. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 607e § 1 i 3 KPK, polegająca na prowadzeniu postępowania pomimo, że czyny będące przedmiotem rozpoznania nie były objęte europejskim nakazem aresztowania na podstawie którego nastąpiło przekazanie oskarżonego i co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w przepisie art. 439 § 1 pkt 9 KPK;

2. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 6 KPK w zw. z art. 80 KPK w zw. z art. 381 zd. 2 KPK, polegająca na braku udziału obrońcy oskarżonego w rozprawach w dniach 8 i 22 listopada, 17 grudnia 2021 roku oraz 5 stycznia 2022 roku w sytuacji, gdy obecność obrońcy oskarżonego na rozprawie głównej była obowiązkowa zgodnie z art. 80 KPK (postępowanie toczyło się przed sądem okręgowym, a Oskarżonemu zarzucono zbrodnię), co stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania przez Sąd I instancji, i powstanie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 KPK;

3. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszeniu art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez przyznanie waloru dowodu obciążającego oskarżonego w sprawie i czynienie w tym zakresie ustaleń faktycznych niekorzystnych dla oskarżonego, na podstawie materiałów uzyskanych w ramach kontroli operacyjnej, mimo braku ustalenia czy działania te były zgodne z prawem czy też podjęto je z naruszeniem przepisów prawa, nie wyjaśnienia w istocie, na jakiej podstawie była kontrola operacyjna prowadzona, które z przepisów miały zastosowanie, a co za tym idzie naruszenie zasady rzetelności postępowania karnego i sprawiedliwości proceduralnej, poprzez uznanie przedmiotowego dowodu za pełnowartościowy i dowodzący winy oskarżonego w wyniku nieprzekonującej argumentacji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Apelacja obrońcy oskarżonego J. D.

Ad. 1) Zarzuty nie są trafne. Odnosząc się do zarzutu obrazy art.7 kpk na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). W omawianej apelacji skarżący argumentuje tylko wybiórczo, czego nie zmienia przytoczenie w uzasadnieniu apelacji kwestii, co do których prezentuje na zasadzie odmienne stanowisko. Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Wszak o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Należy podkreślić, że zdaniem Sądu odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżącego pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu I instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk, a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Warto też przypomnieć, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego J. D.. W polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk, oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód, podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie) może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też do jej umniejszenia. I rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego waloru wiarygodności (str.13 uzasadnienia wyroku). Skarżący tymczasem ograniczył się do przedstawienia okoliczności, którym oskarżony J. D. zaprzecza (str.3 apelacji) całkowicie dowolnie i subiektywnie stwierdzając, że ich uznanie przez Sąd I instancji za niewiarygodne jest błędne. W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie dokonanych przez Sąd I instancji: oceny dowodów nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów procesowych. Jedynymi konkretami, do których odnosi się skarżący w wywiedzionej apelacji jest kwestia tatuaży oskarżonego oraz określenie „stary” odnoszące się do J. D.. Nie są to jednak argumenty mogące skutkować zakwestionowaniem dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności wyjaśnień A. H.. Całkowicie dowolne jest twierdzenie skarżącego jakoby niemożliwym było aby współoskarżony A. H. nie dostrzegł tej cechy szczególnej oskarżonego J. D. i na pewno by ją zauważył. Podkreślenia bowiem wymaga, że tatuaż ten to przypominające (...) oskarżonego, a zatem niewielki tatuaż. Do kwestii tej odniósł się Sąd Okręgowy (str.13 uzasadnienia wyroku), a poczynione tam rozważania zyskały pełną akceptację Sądu odwoławczego. Wskazać przy tym należy, że A. H. opisał wygląd oskarżonego J. D., którego to zgodności z rzeczywistością skarżący nie kwestionuje. Odnosząc się natomiast to kwestii określenia „stary”, jakim A. H. identyfikował oskarżonego J. D. wskazać należy, że w swoich wyjaśnieniach A. H. podał, że tak o J. D. mówił oskarżony S. J. (k.1786-1787, 2331-2332 akt sprawy), nie zaś, że było to określenie używane powszechnie wobec J. D.. Brak jest podstaw do uznania tych wyjaśnień oskarżonego A. H. za niewiarygodne. Poza gołosłownym twierdzeniem skarżącego, że oskarżony ten mija się w tym zakresie z prawdą skarżący nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu. Wskazać przy tym należy, że sam oskarżony S. J. do tego nie odnosi się w swoich wyjaśnieniach, w których ograniczył się do zaprzeczenia sprawstwu i znajomości z pozostałym oskarżonymi poza oskarżonym S. L., którego zna – jak podła - z aresztu śledczego (k.972v akt sprawy). Brak jest również jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do tego aby podzielić pogląd skarżącego co do interesu jaki A. H. miałby w bezpodstawnym obciążaniu oskarżonego J. D.. Istotnie, postawa procesowa tego oskarżonego polegająca na przyznaniu się do winy i ujawnieniu istotnych informacji o przestępczym procederze, w którym brał udział skutkowała uwzględnieniem tej okoliczności przy wymierzaniu mu kary. Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącego, że jest to jednoznaczne z brakiem podstaw do uznania jego wyjaśnień, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego J. D., za niewiarygodne. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, „ Korzystanie z legalnej możliwości złagodzenia grożącej danej osobie odpowiedzialności karnej nie jest okolicznością, którą traktować należy jako coś, co z góry przekreśla wartość depozycji składanych przez tę osobę; przeciwnie, osoba, która chce skorzystać z możliwości złagodzenia odpowiedzialności na podstawie art. 60 § 3 k.k. lub art. 60 § 4 k.k., musi ujawnić informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia (…)” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21); podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Nie przekonuje również argument, że powodem złożenia przez A. H. wyjaśnień obciążających J. D. było umniejszenie swojego udziału w przemycie. Odpowiedzialność karna J. D. pozostaje bowiem całkowicie niezależna od odpowiedzialności A. H., gdyż zupełnie inna była ich rola w przestępczym procederze. Oskarżonemu J. D. w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w jakiej obaj działali przypisano sprawstwo kierownicze, wspólnie z inną osobą, w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości marihuany, oskarżonemu A. H. natomiast przewóz tych środków odurzających w ramach owego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Złożenie zatem obciążających oskarżonego J. D. wyjaśnień żadną miarą nie umniejszyło odpowiedzialności A. H..

Jak już wyżej wskazano w niniejszym uzasadnieniu, Sąd orzekający dokonuje ustaleń faktycznych po swobodnej, zgodnej z zasadami logicznego rozumowania ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. Może również dokonać tego w oparciu o jeden dowód, jeżeli zgodnie z zasadami określonymi w art.7 kpk uzna go za wiarygodny. Podkreślenia również ponownie wymaga, że udowodnienie jakiegoś faktu może wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła. W tym miejscu wskazać należy na dowody pozyskane w wyniku kontroli operacyjnej. Zarejestrowano w ich toku m.in. rozmowę oskarżonego J. D. z nieustalonym mężczyzną z 23 listopada 2018r., gdzie oskarżony mówi w wulgarnych słowach o kontroli na granicy i ujawnieniu przemytu, o firmie transportowej kobiety, o trzymaniu ceny, zatrzymaniach w tej sprawie, o ustanowieniu obrońcy dla zatrzymanego (k.7753-7754v akt sprawy). Wskazać przy tym należy, że w październiku 2018r. doszło do zatrzymania na przejściu granicznym w Ś. pojazdu prowadzonego przez świadka K. K., w którym przemycał z Hiszpanii ponad 27 kg. marihuany. Świadek był pracownikiem firmy (...), której formalną właścicielką była M. B. (1) – konkubina oskarżonego A. H., zaś faktycznie sprawami firmy zajmował się A. H.. W czasie kiedy miała miejsce ta rozmowa, K. K. – pracownik (...) posiadał status podejrzanego i był tymczasowo aresztowany pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art.55 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polegającego na wewnątrzwspólnotowym nabyciu i przewiezieniu z Hiszpanii do Polski blisko 28 kg. Marihuany (k.65 akt sprawy). W nagranej rozmowie oskarżony J. D. mówi również o kontaktach (rozmowach, spotkaniu) z K., również na terenie Niemiec. Wskazana wyżej „nieodparta logika sytuacji” pozwala w pełni – w ocenie Sądu Apelacyjnego – na uznaniem że owym K. był oskarżony J. G., któremu w przedmiotowej sprawie przypisano pomocnictwo do wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości marihuany w postaci kontaktowania A. H. z osobami kierującymi realizacją dostaw.

Odnosząc się do zarzutu obrazy art.410 kpk wskazać na wstępie należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Uchybienie regułom art.410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., IV KK 102/04). Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r., IV KKN 324/98). Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił bowiem wszystkie istotne dowody i z pewnością nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. „Naruszenie komentowanego przepisu (art.410 kpk – uwaga SA) stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nie ujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.” (Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany. LEX/el.2022). Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 15 grudnia 2011r., II KK 183/11 „Przepisy art. 410, a także art.424 (zwłaszcza w kontekście art. 99a) nie nakładają wcale na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne. W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak zasadnie Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych”. „Artykuł 410 nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art. 7 (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18); podobnie: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że skarżący nie wskazał w czym upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art.410 kpk, w szczególności w kontekście omawianego zarzutu odnoszącego się do błędnego – w ocenie skarżącego – przypisania oskarżonemu J. D. wskazanych z zaskarżonym wyroku przestępstw. Całość bowiem argumentacji w tym zakresie ogranicza się do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności jednego dowodu. Ta kwestia natomiast została już omówiona w niniejszym uzasadnieniu.

Ad. 2) Zarzuty nie są trafne. Odnosząc się do podnoszonej w omawianej apelacji kwestii naruszenia – zdaniem skarżącego - art.5 § 2 kpk wskazać należy, że reguła określona w tym przepisie ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Ocenione swobodnie wszystkie dowody odnoszące się do czynów przypisanych oskarżonemu J. D. doprowadziły do zasługujących na akceptację ustaleń co do jego sprawstwa. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie należy zatem również uznać za chybiony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady obiektywizmu unormowanej w przepisie art.4 kpk wskazać należy, że skarżący w żaden sposób go nie uargumentował. Tymczasem wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, zwanej też zasadą bezstronności wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 grudnia 2019r., II AKa 559/19). Zasada ta stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Powołanie się na naruszenie art.4 kpk nie może zatem stanowić samodzielnego zarzutu apelacyjnego, lecz musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Identyczne stanowisko konsekwentnie prezentuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, wystarczy chociażby przywołać postanowienie z 3 października 2011r., V KK 112/11 w którym to wskazano: „ Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Realizacji tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym”(patrz też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 18 maja 2023r., II AKa 47/23; postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2023r. IV KK 530/22, 22 listopada 2022r. IV KK 445/22, 20 stycznia 2022r. III KK 161/22; z 28 grudnia 2021r. II KK 561/21, 21 listopada 2012r. IV KK 244/12, 20 listopada 2012r. V KK 92/12, 3 kwietnia 2012r. V KK 338/11; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 września 2022 II AKa 61/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 20 stycznia 2022r. II AKa 362/21, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2013r. II AKa 181/13; B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2013r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2014r., Tom I, s. 60; P. Hofmanski, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2011r., Tom I, s. 58). Nie jest przy tym naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagał się autor apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym szczegółowo przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Stąd całkowicie chybionym jest również zarzut naruszenia art.424 § 1 pkt 1 kpk. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia bowiem wymogi określone ustawą i pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji. Sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia zawartego w wyroku jest istotnym składnikiem prawa do rzetelnego procesu karnego. Tak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 11 kwietnia 2005r., SK 48/04: „uzasadnianie orzeczeń sądowych jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego sądu jako konstytucyjnie chronionego prawa jednostki”. Uzasadnienie to spełnia w postępowaniu karnym szereg istotnych funkcji: wymusza samokontrolę sądu, który musi wykazać, że orzeczenie jest materialnie i formalnie prawidłowe oraz odpowiada wymogom sprawiedliwości, dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem, jest podstawą kontroli zewnętrznej przez organy wyższych instancji, służy indywidualnej akceptacji orzeczenia, umacnia poczucie zaufania społecznego i demokratycznej kontroli nad wymiarem sprawiedliwości, wzmacnia bezpieczeństwo prawne (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 stycznia 2006r., SK 30/05). Takie stanowisko zostało wyrażone również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (patrz: decyzja z 7 maja 2002r. w sprawie Walczak przeciwko Polsce). Uzasadnienie ma za cel, nie tylko przekonać o trafności zaskarżonego orzeczenia sąd odwoławczy lub kasacyjny, bo te o jego trafności niekiedy mogą powziąć przekonanie po analizie zebranych w sprawie materiałów dowodowych, ale także strony (w tym - co szczególnie ważne - oskarżonych) oraz środki społecznego przekazu, które na podstawie uzasadnienia przede wszystkim tę trafność oceniają, a w każdym razie wyrabiają w sobie przekonanie o rzetelności wyrokowania. Na marginesie, gdyż nie ma to odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że – co do zasady - nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia nie spełnia zatem sama w sobie warunku z art.438 pkt 2 kpk, od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia. Zarzut taki może zostać uznany za słuszny tylko w razie stwierdzenia, że uzasadnienie wyroku rzeczywiście uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a więc weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny dowodów, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż wskazuje na niewłaściwy proces podejmowania przez sąd decyzji o winie lub niewinności oskarżonego, albo też, gdy zawiera ono takie braki, które mogą wskazywać, że w procesie wyrokowania lub na etapie gromadzenia dowodów doszło do uchybień, świadczących o takim stopniu wadliwości wyroku, który powoduje konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Tymczasem, Sąd odwoławczy takiej rangi uchybień w przedmiotowym dokumencie sprawozdawczym nie stwierdził. Wręcz przeciwnie – jak już wcześniej powoływano - lektura uzasadnienia Sądu I instancji wykazała, że organ ten wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, jak też, które z nich ocenił za nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odrzucił dowody przeciwne, a nadto wyjaśnił podstawę prawną orzeczenia oraz okoliczności uwzględnione przy wymiarze kary.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. G..

Ad. 1. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu obrazy art.7 kpk poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu. Zachowują one bowiem aktualność w omawianej obecnie apelacji i nie ma potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskało kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. H..

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do okoliczności, że oskarżony A. H. skorzystał z dobrodziejstwa art.60 § 3 kk. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, korzystanie z legalnej możliwości złagodzenia grożącej danej osobie odpowiedzialności karnej nie jest okolicznością, którą traktować należy jako coś, co z góry przekreśla wartość depozycji składanych przez tę osobę . W polskiej procedurze karnej nie obowiązuje również zasada „testis unus, testis nullus” (jeden świadek żaden świadek). Nie jest zatem wykluczona możliwość oparcia ustaleń faktycznych tylko na jednym dowodzie, byleby tylko ocena tego dowodu była rzeczowa i logiczna oraz nie wkraczała w sferę dowolności (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 3 kwietnia 2024r., II AKa 147/22; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2022r., II KK 287/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 14 grudnia 2023r., II AKa 299/19; wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie z: 12 maja 2011r. II AKa 77/11, 28 maja 2010r. II AKa 71/10). Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego tylko na jednym dowodzie, w tym wyjaśnieniach współoskarżonego, sam przez się nie może stanowić podstawy do skutecznego podniesienia zarzutu dowolnej oceny dowodów. Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że takowe wyjaśnienia są niewystarczającą podstawą skazania. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do tego, że A. H. wiedział o problemach z prawem oskarżonego J. G.. Skarżący w wywiedzionej apelacji nie wskazał jak ta wiedza miałaby wpływać na wiarygodność jego wyjaśnień, a Sąd odwoławczy zaistnienia takiego związku nie dostrzega. Nie sposób również za skuteczne uznać porównania szczegółowości opisu zdarzeń dotyczących bezpośrednio przestępczych zachowań podejmowanych przez A. H., a opisu jego kontaktów z oskarżonym J. G. i jego roli w przestępczym procederze. Jak trafnie wskazał skarżący (str.6 apelacji), rola ta polegała na skontaktowaniu A. H. z osobami kierującymi realizacją wskazanych dostaw i zorganizowaniu ich spotkania dotyczącego ustalenia ich przebiegu. A. H. wyjaśnił (k.1783v-1784v akt sprawy):

- skąd zna oskarżonego J. G. (pochodzą z jednej miejscowości),

- w jakich okolicznościach po raz pierwszy spotkał organizatorów przemytu, (tj. J. D. i M. B. (2) uwaga SA), których dokładnie opisał,

- co zaproponował mu oskarżony J. G. (przewóz dwóch kół z marihuaną za 5000 euro),

- gdzie i w jakich okolicznościach ponownie spotkał się z organizatorami przemytu (w domu oskarżonego J. G. i w jego obecności, w miejscowości, gdzie mieszka, tj. w R., tuż przed wyjazdem do Hiszpanii), kiedy to również w obecności J. G. doszło do uzgodnienia szczegółów i przekazania telefonu, na który miał się z nim kontaktować mężczyzna przekazujący mu narkotyki.

W ocenie Sądu Apelacyjnego są to wyjaśnienia w wystarczająco szczegółowym stopniu, adekwatnym do zachowań podejmowanych przez oskarżonego J. G. opisujące jego rolę w przestępczym procederze będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść również powoływanie się na brak wskazania dat tych spotkań skoro oskarżonemu J. G. przypisano działanie w warunkach czynu ciągłego z art.12 kk a A. H. wskazał na koniec września 2018r., kiedy doszło do pierwszego spotkania oraz tuż przed wyjazdem do Hiszpanii (w drodze powrotnej z której doszło do ujawnienia przemytu – uwaga SA).

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu braku innych dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego J. G., w tym w szczególności rozmów telefonicznych (str.2, 7 apelacji), Sąd II instancji ponownie w tym miejscu odwołuje się do wyników kontroli operacyjnej, w toku której nagrano rozmowę telefoniczną oskarżonego J. D.. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, nieodparta logika nakazuje uznać, że K., o którym mowa w tej konwersacji to J. G.. Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, że za brakiem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. H. przemawia to, że pozostali oskarżeni nie znają J. G.. Po pierwsze jedyną osobą spośród oskarżonych w przedmiotowej sprawie, którą wymienia A. H. jako znającą oskarżonego J. G. jest oskarżony J. D., który w ogóle zaprzeczył swemu sprawstwu w przestępczym procederze będącym przedmiotem niniejszego postępowania i znajomości z oskarżonym J. G.. Jak już jednak wskazano w niniejszym uzasadnieniu, wyjaśnienia tej treści trafnie zostały przez Sąd I instancji uznane za niewiarygodne, stanowiące element linii obrony tego oskarżonego, po ich swobodnej, zgodnej z regułami określonymi w art.7 kpk, ich ocenie. Ustalona w przedmiotowym postępowaniu rola oskarżonego S. J. polegała natomiast na dostarczaniu narkotyków osobom, które z Hiszpanii przewoziły je do Polski. Nie jest zatem okolicznością dyskwalifikującą wiarygodność wyjaśnień A. H. to, że S. J. mógł nie znać oskarżonego J. G., który w ramach przestępczej działalności podejmował określone zachowania na terenie Polski. Wskazać nadto należy, że również i oskarżony S. J. zaprzeczał swemu sprawstwu w przedmiotowej sprawie.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może także przynieść odwoływanie się do okoliczności, że A. H. „nie chciał dodatkowo wyjaśniać oraz odpowiadać na pytanie obrońców” (str.6 apelacji). Jest to bowiem wynikające z art.175 § 1 kpk uprawnienie procesowe oskarżonego (składanie wyjaśnień, odmowa składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania), co samo w sobie nie jest żadną okolicznością, z której można wywieść wniosek o wiarygodności jego depozycji lub jej braku. „ Prawo do odmowy składania wyjaśnień, w tym odpowiedzi na pytania, to jedno z głównych gwarancji procesowych osoby oskarżonej. Budowanie linii obrony przez współoskarżonego nie stanowi przesłanki do pozbawienia drugiego współoskarżonego podstawowego przynależnego mu prawa” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 lutego 2020r., II AKa 244/19); podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z 8 stycznia 2020r., V KK 628/19. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że również i pozostali oskarżeni, w tym J. G., skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Oskarżony J. D. na pięć przesłuchań tylko w toku ostatniego, na rozprawie 13 czerwca 2022r. (k.9595v-9596 akt sprawy) złożył wyjaśnienia, oskarżony S. J. złożył wyjaśnienia tylko raz i odpowiadał tylko na pytania swojego obrońcy (k.9762v akt sprawy), podobnie jak oskarżony J. G. (k.9099 akt sprawy).

Odnosząc się do zarzutu dowolnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego J. G. ponownie wskazać należy na poczynione już w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące prawa oskarżonego do dowolnego kształtowania swojej linii obrony oraz tego, że dowód w postaci wyjaśnień oskarżonego podlega, jak każdy inny swobodnej ocenie sądu. Kategoryczne zatem zaprzeczenie sprawstwu (str.7 apelacji) nie skutkuje samo w sobie uniewinnieniem. Przedmiotem postępowania dowodowego oraz rozważań Sądu I instancji była również podnoszona przez skarżącego kwestia pobytu oskarżonego J. G. poza granicami Polski w inkryminowanym czasie. Sąd Okręgowy nie zakwestionował faktu, że oskarżony ukrywając się przez wykonaniem kary w innej sprawie przebywał na terenie Niemiec. Nie przesądza to jednak o tym, że w inkryminowanym czasie nie mógł być co najmniej dwukrotnie w Polsce i wówczas doszło do spotkań o jakich w swoich wyjaśnieniach mówił oskarżony A. H.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do braku korelacji czasem między wyjazdem oskarżonego J. G. do Niemiec a wydaniem za nim listu gończego (str.7 apelacji). Do wydania tego listu natomiast doszło (co jest okolicznością niekwestionowaną) 24 października 2018r.

Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskała również krytyka dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności zeznań świadków: P. K., Ł. K. i S. K. (str.3 i 8 apelacji). Rację ma bowiem Sąd Okręgowy twierdząc, że ich zeznania są sprzeczne ze sobą i wewnętrznie niespójne, a swoje stanowisko w tym przedmiocie należycie uzasadnił (str.14 uzasadnienia wyroku). Sąd II instancji w pełni podziela przedstawiony tam tok rozumowania i doń odwołuje się nie stwierdzając potrzeby ponownego przytaczania go w tym miejscu. Rozważania poczynione przez Sąd I instancji wskazują, że rozbieżności w zeznaniach świadków nie były – jak twierdzi skarżący – bez znaczenia, nieistotne, drobne (str.7 apelacji). Całkowicie niewiarygodne – w ocenie Sądu Apelacyjnego – są zapewnienia świadków jakoby oskarżony J. G. nie wyjeżdżał do Polski w czasie pobytu w Niemczech. Świadkowie bowiem nie wskazali na czym opierają tę pewność; a podkreślenia przy tym wymaga, że żaden z nich nie obcował z oskarżonym 24 godziny na dobę. Każdy z nich natomiast wskazał, że oskarżony J. G. w pewnym okresie pobytu w Niemczech wynajmował samodzielne mieszkanie i wykonywał prace nie tylko w ramach firmy świadków K.. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań wskazanych świadków jest, zdaniem Sądu Apelacyjnego, początek ich depozycji. I tak, na pytanie czy wie w jakiej sprawie został wezwany do sądu świadek Ł. K. zeznał, że sprawa dotyczy pomówienia J. G. (podkreślenie SA) (k.9157v akt sprawy). Świadek S. K. na to pytanie odpowiedział, że ma potwierdzić (podkreślenie SA), że J. (G. – uwaga SA) przebywał za granicą (k.9273 akt sprawy). W świetle powyższych rozważań trafnie Sąd Okręgowy za niewiarygodne uznał zeznania tych świadków co do okoliczności mających znaczenie dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego J. G. w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwołanie się do wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 października 2019r., II AKa 323/18 (str.10 apelacji), gdyż ocenione w sposób zgodny z dyrektywami określonymi w art.7 kpk dowody (w tym zeznania świadków K.) nie poddają w wątpliwość wyjaśnień oskarżonego A. H. dotyczących udziału oskarżonego J. G. w inkryminowanych zdarzeniach.

Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie konsekwentnie też (patrz: wyrok z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21) podtrzymuje stanowisko, że nie w pełni popiera wskazane kryteria oceny dowodu z pomówienia (str.9 apelacji). Nie sposób bowiem – w ocenie Sądu odwoławczego - warunkować wiarygodności depozycji pomawiającego od tego czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego (pkt 1). Gdyby bowiem taka sytuacja miała miejsce, nie byłoby potrzeby odwoływania się do dowodu z pomówienia, gdyż wystarczyłoby odwołać się do wyjaśnień pomówionego. Dyskusyjne jest również kryterium potwierdzenia tych informacji innymi dowodami (pkt 2). Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje zasada „jeden świadek, żaden świadek”. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy wyjaśnienia współoskarżonego A. H. uznane przez skarżącego jako niewiarygodne znalazły potwierdzenie w dowodach z kontroli operacyjnej. Szerzej do tej kwestii Sąd Apelacyjny odniósł się już w niniejszym uzasadnieniu. Spełniona zatem została przesłanka uznania pomówienia za dowód wiarygodny wskazana w cytowanym przez skarżącego wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 kwietnia 2017r., II AKa 274/16. Złożenie depozycji obciążających pomówionego nie bezpośrednio po „przeżyciu objętych nimi zaszłości” nie jest jednoznaczne z tym, że są one niewiarygodne gdyż pomawiający ma czas na „uknucie intrygi” (pkt 3). Należy bowiem również ocenić czy istnieją inne jeszcze przesłanki pozwalające na uznanie, że pomawiający składa nieprawdziwe, obciążające pomawianego wyjaśnienia, tj. czy ma motyw w bezpodstawnym obciążaniu pomawianego. Omawiana apelacja nie przekonuje o istnieniu takiego motywu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby takowy istniał. Kwestia bezstronności, zainteresowania w obciążaniu pomówionego (pkt 4) również należy do sfery oceny dowodów. Wszak depozycje obciążające podejrzanych/oskarżonych składają nie tylko bezstronni świadkowie ale również współpodejrzani / współoskarżeni. Nie sposób uznać aby ta okoliczność sama w sobie świadczyła o niewiarygodności ich wyjaśnień. Podobnie jak kwestia konsekwencji w składaniu wyjaśnień (pkt 5), to również należy do sfery oceny depozycji zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy wyjaśnienia oskarżonego A. H., w oparciu m.in. o które Sąd Okręgowy przypisał winę oskarżonemu J. G. od początku postępowania w niniejszej sprawie są konsekwentne. Na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie może mieć – zdaniem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – kwestia opinii o nim, w szczególności czy jest ona nieposzlakowana (pkt 6). Gdyby bowiem to decydowało o wiarygodności wyjaśnień, mielibyśmy do czynienia z legalną oceną dowodów, która w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje. Warto również w tym miejscu wskazać, że obeznanie z mechanizmami procesu karnego nie stanowi okoliczności istotnej dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w przypadku ubiegania się o status tzw. małego świadka koronnego. Po dokonaniu bowiem ich swobodnej oceny to sąd decyduje czy są one wiarygodne nawet jeżeli oskarżony nie ukrywa, że celem złożenia wyjaśnień jest skorzystanie z instytucji przewidzianej w art.60 § 3 i 4 kk (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22, wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21). Z tego względu – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – analogicznie, nie sposób uznać aby obeznanie z mechanizmami procesu karnego samo w sobie miało świadczyć o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego czy zeznań świadka, czy też brak takiego obeznania miał świadczyć o ich wiarygodności. Z przedstawionych we wskazanym w apelacji wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 listopada 2000r., II AKa 431/00 kryteriów oceny wiarygodności dowodu z pomówienia na pełną akceptację – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie zasługuje jedynie kryterium wskazane w pkt. 7), tj. czy pomawiający przedstawia również w sposób wiarygodny swoją rolę w inkryminowanych zdarzeniach. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia oskarżonego A. H., które w jego ocenie nie są wiarygodne to kryterium spełniają.

Reasumując - dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art.7 kpk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006r., II KK 29/05). Odmienne zapatrywanie, tj. uznanie, że brak obiektywnej możliwości weryfikacji dowodu z pomówień za pomocą innego dowodu uniemożliwiałoby automatycznie poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o tenże dowód, prowadziłoby do istotnych ograniczeń dowodowych. Podkreślić ponownie należy, że obowiązująca procedura karna nie wyklucza możliwości dokonania ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o jeden dowód. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r. w sprawie I KK 483/23 uznał, że nawet pomówienie współoskarżonego następnie odwołane może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki (tak samo: Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 1985r., IV KR 25/85). W przedmiotowej sprawie oskarżony A. H. nie zmieniał swoich wyjaśnień.

Całkowicie chybiony jest zarzut obrazy art.424 § 1 pkt 1 i 2 kpk. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących naruszenia tego przepisu, gdyż zachowują one aktualność w omawianej apelacji i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Nie ma racji skarżący twierdząc (str.8 apelacji), że Sąd I instancji nie poczynił „rozważań dotyczących okoliczności popełnienia przez oskarżonego J. G. zarzucanego jemu czynu”. Sąd ten bowiem do sprawstwa oskarżonego J. G. odniósł się zarówno w ustaleniach faktycznych (str.5 uzasadnienia wyroku), jak i dokonując oceny dowodów (str.10-11, 13-14 uzasadnienia wyroku). Ponowne odnoszenie się w tej części uzasadnienia apelacji do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. H. nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu.

Nie sposób również za skuteczne uznać rozważań dotyczących procesu poszlakowego (str.9-10 apelacji), gdyż sprawa będąca przedmiotem kontroli odwoławczej takiego charakteru, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego J. G., nie posiadała. Uznane bowiem za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego A. H. stanowią bezpośredni dowód winy oskarżonego J. G., nie stanowią zatem jedynie poszlaki.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. H..

Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego, i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełniają kary (tak jednostkowe jak i kara łączna pozbawienia wolności, do nich bowiem jedynie odnosi się zarzut apelacji) orzeczone wobec oskarżonego A. H.. Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.

Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. Sąd Okręgowy trafnie uwzględnił w swoich rozważaniach kwestię przypisania oskarżonemu winy w odniesieniu do wszystkich przypisanych czynów (str.15-16 uzasadnienia wyroku). Wynika z nich jednoznacznie, że nie znalazł żadnych okoliczności, które wyłączałyby winę lub ograniczały jej stopień i ocenę tę należy podzielić.

Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy wskazał w treści uzasadnienia jak ocenił stopień społecznej szkodliwości czynów, trafnie uznając go za wysoki (str.17 uzasadnienia wyroku).

Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.

Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.

Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Niewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dyspropor­cja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz uj­mując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd, iż nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocz­nym znaczeniu tego słowa - „rażąco" niewspółmierną, to jest nie­współmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995r., II KRN 198/94). Kara może być uznana za rażąco niewspółmierną z powodu niewłaściwego wyboru jej rodzaju, jej nadmiernej wysokości. Wobec czego rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art.438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnio­nych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wy­miar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następ­stwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 § 1 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (patrz zachowujące aktualność: wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1973r. III KR 254/73, 30 listopada 1990r. Wr 363/90; S. Zabłocki, Postępowanie, 1998, s. 82). Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w Rozdziale VI Kodeksu karnego zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Rażąca niewspółmierność kary ma miejsce tylko wówczas, gdy kara orzeczona za określone przestępstwo nie uwzględnia lub w nienależytym stopniu uwzględnia wspomniane dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem między innymi nie jest adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncie d.k.k.: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 1974r., V KRN 60/74, z glosami W. Woltera, PiP 1975, nr 4, s. 178, K. Buchały, PiP 1975, nr 6, s. 176, i uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1975, nr 9, s. 37; wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1986r. III KR 320/86, 30 listopada 1990r., Wr 363/90). Niewątpliwie ocena i wyważenie okoliczności łagodząco i obciążająco wpływających na decyzję o rodzaju i rozmiarze kary, jaką winien ponieść sprawca przypisanego mu czynu zabronionego, stanowi jedną z najtrudniejszych czynności wymiaru sprawiedliwości. Stąd też ustalenie znaczenia poszczególnych determinantów ostatecznej konstatacji w tym przedmiocie, wymaga od członków składu orzekającego szczególnej wnikliwości w analizie ustalonych faktów, które przecież nie pozostają bez wpływu na wartościowanie ich roli w procesie kształtowania granic należnej i sprawiedliwej w danym wypadku represji karnej. Dlatego też Sąd odwoławczy w tym względzie posiłkował się doświadczeniem nabytym w pracy orzeczniczej, baczył na zasady doświadczenia życiowego, a także brał pod uwagę reguły logiki tak, aby określona wobec sprawcy dolegliwość - wprawdzie miarkowana według uznania organu wymiaru sprawiedliwości - nie była ani rażąco niesprawiedliwie wygórowana, ani też rażąco niesprawiedliwie łagodna. Skarżący w zasadzie jako jedyny argument dla poparcia podniesionego zarzutu wskazuje na postawę procesową oskarżonego A. H., która pozwoliła na ujawnienie okoliczności przestępczego procederu uznając, że Sąd I instancji nie przydał jej należytej wagi wymierzając oskarżonemu A. H. kary (jednostkowe i łączną) pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy nie podziela tej oceny. Sąd Okręgowy bowiem zarówno dostrzegł tę istotną okoliczność łagodzącą (str.17-18 uzasadnienia) i przydał jej należytą wagę. Poza nią, przy wymiarze kary wziął również (trafnie) pod uwagę inne okoliczności, które mają charakter obciążających (str.17 apelacji), a których zdaje się nie dostrzegać skarżący. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu A. H. w pkt. 1. zaskarżonego orzeczenia kara pozbawienia wolności, mając na uwadze art.4 § 1 kk, wynosiła 6 miesięcy, a najwyższa - 8 lat. W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 2 i 3 zaskarżonego wyroku, mając również na względzie art.4 § 1 kk, minimum ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności to 3 lata, maksimum zaś to 15 lat. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez te górne granice zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na wysokim poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne materialne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517).

Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczone wobec oskarżonego A. H. kary: grzywny (pkt 1. wyroku) oraz kary po roku i 1 miesiącu pozbawienia wolności (pkt 2. i 3. wyroku) były rażąco surowe. Również orzeczona kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze roku i 1 miesiąca (pkt 4. wyroku) nie razi surowością. Podkreślenia wymaga, że została ona orzeczona w oparciu o najkorzystniejszą dla oskarżonego zasadę absorbcji.

Wobec powyższego brak jest podstaw do rozważania czy oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary łącznej pozbawienia wolności, gdyż nie ma ku temu formalnych przesłanek określonych w art.69 § 1 kk in proncipio. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do sytuacji rodzinnej oskarżonego. Podniesione okoliczności (str.3 apelacji) mogą natomiast mieć znaczenie na etapie postępowania wykonawczego przy ocenie zasadności zastosowania instytucji odroczenia wykonania kary lub przerwy w jej wykonaniu.

Apelacja obrońcy oskarżonego S. J..

Ad. 1. Zarzut nie jest trafny. Skarżąca odwołując się w tym zakresie do wyroku Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2008r. w sprawie V KK 354/08 zdaje się nie dostrzegać że po jego wydaniu Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z 24 listopada 2010r., I KZP 19/10 rozstrzygnął wątpliwości pojawiające się w orzecznictwie Sądu Najwyższego co do tego czy dla wyłączenia zasady specjalności określonej w art.607e § 1 kpk konieczne jest spełnienie kumulatywnie przesłanek z art.607e § 3 pkt 4 i 5 kpk, czy też wyjątek od zasady samodzielności wyrażony w art. 607e § 3 pkt 4 kpk ma charakter samodzielny i stwierdził, że przepisy art.607e § 3 pkt 4 i 5 kpk stanowią samodzielne przesłanki wyłączenia przewidzianej w art.607e § 1 kpk zasady specjalności. Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela argumentację szeroko przedstawioną w uzasadnieniu tej uchwały i do niej odwołuje się w tym miejscu. Tożsame stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniach z: 6 maja 2010r. V KK 222/09, 3 grudnia 2010r. II KK 135/10, 1 czerwca 2017r. III KK 492/16, 15 lipca 2020r. V KK 680/19; w wyrokach z: 28 września 2015r. IV KK 136/15, 4 grudnia 2019r. IV KK 780/18, 30 lipca 2020r. V KK 243/20, 11 stycznia 2022r. II KK 341/20 oraz Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 9 listopada 2018r., II AKa 522/17. Zatem, skoro w przedmiotowej sprawie postępowanie karne nie wiązało się ze stosowaniem ze stosowaniem wobec S. J. środków zapobiegawczych o charakterze izolacyjnym zarówno przed przekazaniem go na podstawie ENA, jak i po przekazaniu, to przewidziany w art.607 § 3 pkt 4 kpk wyjątek wyłączający zasadę specjalności dawał podstawy prawne do prowadzenia postępowania przedmiotowej sprawie przeciwko S. J.. Zgoda wymagana od sądu państwa wykonania nakazu o jakiej mowa w art.607e § 3 pkt 8 kpk będzie konieczna do pozyskania przez Sąd I instancji, który będzie wykonywał orzeczoną karę pozbawienia wolności. Wobec powyższego na marginesie jedynie wskazać należy, że nie sposób ocenić czy Sąd Najwyższy we wskazanym przez skarżącą wyroku z 25 sierpnia 2021r. w sprawie IV KK 323/21 wyraził odmienny pogląd niż ten zaprezentowany powyżej, a podzielany przez Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie. Z dostępnych bowiem Sądowi Apelacyjnemu systemach informacji prawnej nie ma wskazania jaka sytuacja prawna i faktyczna miała miejsce w tej sprawie, w szczególności czy nie dotyczyły one sytuacji kiedy skazany był pozbawiony wolności w sprawie przed wykonaniem ENA lub po jego wykonaniu.

Ad. 2. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że z gruntu chybione jest podniesienie zarzutu obrazy art.381 zd. 2 kpk. Przewodnicząca składu orzekającego bowiem każdorazowo na rozprawie głównej sprawdzała obecność stron, a sąd – w razie nieobecności strony lub jej reprezentanta procesowego wypowiadał się co do możności prowadzenia postępowania. Decyzje te Sąd odwoławczy uznał za w pełni uprawnione i nie podziela poglądu skarżącej aby doszło do naruszenia prawa oskarżonego do obrony. W ocenie Sądu II instancji Sąd Okręgowy w jakimkolwiek stopniu nie naruszył prawa oskarżonego S. J. do obrony. 8 listopada 2021r. sąd nie uznał nieobecności obrońcy (kolizja z inną rozprawą) za usprawiedliwioną (k.9157 akt sprawy). Sąd odwoławczy w niniejszym składzie podziela również stanowisko prezentowane w orzecznictwie i literaturze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 20 listopada 2019r., II AKa 291/18; wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001r., III KKN 81/01; S. Steinborn „Konwalidacja wadliwej rozprawy oraz częściowe uchylenie wyroku w świetle bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art.439 § 1 kpk”, Palestra 2003/5-6/73), że nie zawsze zaistnienie przed Sądem I instancji uchybienia mogącego w innej sytuacji procesowego skutkować uznaniem, że doszło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nawet jeżeli uchybienie to nie zostało sanowane przed Sądem I instancji musi doprowadzić do uchylenia orzeczenia. Dzieje się tak w sprawach, w których oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia więcej niż jednego czynu. Nieprzeprowadzenie dowodu pod nieobecność obrońcy oskarżonego w sytuacji obrony obligatoryjnej nie musi wówczas skutkować zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej w odniesieniu do czynów, na okoliczność których owi świadkowie nie zeznawali. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, taki tok rozumowania dotyczy również sytuacji gdy dowody przeprowadzane na rozprawie, w której nie uczestniczył obrońca oskarżonego przy obligatoryjnym charakterze tej obrony nie odnoszą się do zarzutów postawionych temu oskarżonemu. Na rozprawie 8 listopada 2021r. przesłuchiwany był świadek Ł. K. a jego zeznania dotyczyły kwestii przebywania innego oskarżonego – J. G. w inkryminowanym czasie na terenie Niemiec. Żadną miarą nie dotyczyły one zatem osoby oskarżonego S. J.. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że zgodnie z treścią art25 ust.3 ustawy Prawo o adwokaturze obrońca ma obowiązek ustanowić substytuta jeżeli osobiście nie może stawić się na rozprawę. Brak było przeszkód aby skarżąca uczyniła zadość temu przepisowi w tym czasie. Podkreślenia wymaga, że 10 lutego 2022r. udzieliła substytucji r.pr. A. S. (k.9303 akt sprawy), zaś 24 lipca 2022r. - apl. adw. M. I. (k.9690 akt sprawy). Na rozprawie 22 listopada 2021r. (na którą obrońca oskarżonego S. J. nie stawiła się bez usprawiedliwienia) jedynymi czynnościami procesowymi były: oddalenie wniosku oskarżonego S. L. o przeprowadzenie dowodu z badania wariografem jego samego i oskarżonego A. H. oraz nieuwzględnienie wniosku oskarżonego S. L. o uchylenie aresztu (k.9187-9189v akt sprawy). Na rozprawie zaś 17 grudnia 2021r. jedyną czynnością procesową było przedłużenie tymczasowego aresztowania stosowanego wobec oskarżonych: J. D. i S. L. (k.9238-9240 akt sprawy). Sąd odwoławczy również i w tych przypadkach nie stwierdza aby doszło do naruszenia przez Sąd I instancji prawa oskarżonego S. J. do obrony. Podejmowane na wskazanych terminach rozprawy czynności bowiem nie dotyczyły oskarżonego S. J.. Wskazać w tym miejscu należy na trafny pogląd Sądu Najwyższego zawarty w postanowieniu z 8 lutego 2024r., V KS 37/23: „Wykładnia zwrotu "nie brał udziału w czynnościach" w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. prowadzi do wniosku, że gdy chodzi o udział obrońcy w rozprawie głównej, to dotyczy on obowiązkowego uczestnictwa w tych czynnościach, które wiążą się z merytorycznym rozpoznaniem sprawy (związane z ujawnieniem na tym forum okoliczności stanowiących podstawę wyroku - art. 410 k.p.k.). Natomiast nieobecność obrońcy na rozprawie, gdy sąd nie rozpoznawał sprawy w tym znaczeniu, np. podczas podejmowania decyzji o charakterze organizacyjnym, nie stanowi wskazanej bezwzględnej przyczyny odwoławczej.”; podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z 18 marca 2020r., III KO 96/19. Na rozprawie 5 stycznia 2022r. Sąd Okręgowy wydał w trybie art.378a § 1 kpk postanowienie o prowadzeniu rozprawy pod nieobecność obrońcy oskarżonego S. J., co skarżąca wprawdzie dostrzega (str.7 apelacji) ale zdaje się nie rozumieć istoty tego przepisu. Ma on – w ocenie Sądu Apelacyjnego – stanowić prawnie dopuszczalną możliwość zapobieganiu obstrukcji procesowej stron postępowania oraz zapewnić sprawność postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga – co skarżąca całkowicie pomija i do czego się nie odnosi, że została ona pouczona przez Sąd Okręgowy w trybie art.378a § 1 – 7 kpk o prawie do złożenia wniosku o uzupełniające przesłuchanie świadków: Ł. K., P. K. i S. K. i wypowiedzenia się co do treści ich zeznań w terminie najpóźniej do kolejnej rozprawy po uprzednim wykazaniu, że przeprowadzenie tych dowodów pod jej nieobecność naruszyło gwarancję i prawa do obrony oskarżonego S. J. oraz o tym że po tym terminie nie będzie można podnosić zarzutu naruszenia tych gwarancji i prawa (k.9274 akt sprawy). Skarżąca nie skorzystała z tego prawa. Będąc bowiem osobiście na kolejnym terminie rozprawy, tj. 18 lutego 2022r. nie złożyła jakichkolwiek wniosków w trybie art.378a § 3 kpk. Wobec powyższego na marginesie jedynie wskazać należy, że przeprowadzane wówczas dowody, tj. przesłuchanie świadków: Ł. K., P. K. i S. K. pozostawały bez związku z odpowiedzialnością karną oskarżonego S. J.; dotyczyły bowiem wyłącznie oskarżonego J. G.. Przekonanie o obstrukcyjnym charakterze zachowania obrońcy oskarżonego S. J. Sąd Apelacyjny wywodzi z tego, że obrońca wnosiła o odroczenie rozprawy twierdząc, że mandant nie wyraża zgody na ustanowienie substytuta (k.9437 akt sprawy. Mimo to, jak już wyżej wskazano - dwukrotnie ustanowiła zastępców procesowych. Owa postawa procesowa skarżącej skutkowała również wyznaczeniem dla oskarżonego S. J. obrońcy z urzędu (k.9497 akt sprawy). Reasumując zatem – Sąd Okręgowy nie naruszył prawa oskarżonego S. J. do obrony prowadząc postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami i pomimo podejmowanych przez jego obrońcę działań o charakterze obstrukcyjnym.

Ad. 3. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu obrazy art.7 kpk i art.410 kpk poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, gdyż odnoszą się również do omawianej apelacji. Brak jest zatem podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Kwestionując zasadność procesowego wykorzystania wyników kontroli operacyjnej, w szczególności brak decyzji prokuratora w przedmiocie ich wykorzystania skarżąca, zdaje się nie dostrzegać, że Sąd wyraził stosowne zgody (k.906, 1366 akt sprawy), a prokurator wydał postanowienie w przedmiocie wykorzystania dowodu z kontroli operacyjnej (k.1693 akt sprawy). Orzeczenia tak w przedmiocie zarządzenia kontroli operacyjnej, jak i jej dowodowego wykorzystania zawierają podstawy prawne, stąd zarzut ich braku (str.2 apelacji) jest całkowicie chybiony. Stąd skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może przynieść odwoływanie się do wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 3 kwietnia 2017r., II AKa 182/16. Nieporozumieniem jest powoływanie się na judykat w sprawie V KK 172/23 (str.9 apelacji) już choćby z tego powodu, że w realiach przedmiotowej sprawy kontrola operacyjna została dokonana w 2018r., a zatem pod rządami przepisów obowiązujących po 15 kwietnia 2016r., a zatem po wejściu w życie przepisu art.168b kpk. Nie sposób zatem uznać aby pogląd dotyczący konieczności pozyskania zgody na kontrolę następczą do 15 kwietnia 2016r. miał mieć przełożenie na realia rozpoznawanej sprawy.

Wnioski

Apelacja obrońcy oskarżonego J. D.

1)  zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów;

2)  nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania za I oraz II instancję.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. G.:

• zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego J. G. od zarzucanych mu czynów,

0.1ewentualnie

⚫

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. H.

zmiana zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części, tj. w zakresie kary i wymierzenie kary orzeczonej wobec oskarżonego w wymiarze 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Apelacja obrońcy oskarżonego S. J.

uchylenie skarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. D.

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Apelacja obrońcy oskarżonego J. G.

Ad. tiret pierwsze. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. tiret drugie. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

Apelacja obrońcy oskarżonego A. H.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

Apelacja obrońcy oskarżonego S. J.:

Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (zarzut podniesiony w tym zakresie jest niezasadny) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Nie dotyczy.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.

15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach zmiany

Nie dotyczy.

15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Nie dotyczy.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 4, 5, 6, art.3 ust.1, art.6 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:

- J. D. – 6.600 zł.,

–J. G. – 4.400 zł.,

– A. H. – 2.300 zł.,

– S. J. – 6.400 zł.

tytułem opłat za postępowanie odwoławcze oraz obciążył każdego z nich wydatkami tego postępowania związanych z ich w nim udziałem. Brak jest bowiem podstaw do zwolnienia oskarżonych od obowiązku ich ponoszenia.

7.  PODPISy

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego J. D.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego J. G.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego A. H.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

kara

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego S. J.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana