Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 1

Sygnatura akt

V K 2482/23

G. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

N. N. (1)

w okresie od 10 lipca 2020 roku do 1 lutego 2023 roku, wbrew przepisom art. 13 ^{( 1)} Ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w Internecie na portalu społecznościowym (...) – na profilu „(...)”, co zostało ujawnione w (...) prowadził reklamę i promocję napojów alkoholowych, w tym wódek smakowych marki (...), w ten sposób, że jako członek zarządu spółki (...) z siedzibą w X. był osobą bezpośrednio odpowiedzialną i nadzorującą zespół prowadzący i umieszczający posty na profilu „(...)”, w treści których widnieją zachęty do zakupu i spożywania tych napojów alkoholowych z podaniem ich nazw handlowych oraz zawierających zdjęcia przedstawiające butelki tych napojów alkoholowych z widocznymi ich etykietami i znakami handlowymi,

tj. o czyn z art. 45 ² ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 45 ² ust. 3 ustawy z dnia
26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.  W dniu 16.08.2017r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o., którą reprezentował N. N. (1) została zwarta umowa o współpracy dotycząca zlecania przez (...) Sp. z o.o. spółce (...) usług promocyjnych produktów zleceniodawcy. W ramach działań promocyjnych (...) zobowiązała się m.in. do realizacji działań marketingowych i promocyjnych w sieci Internet. Umowa miała charakter ramowy.

Umowa o współpracy

423-431

Zeznania D. Ł.

48v-49,233v-234

Zeznania D. P. (2)

558v-560

3.  W okresie od 10 lipca 2020 roku do 1 lutego 2023 roku, (...) Sp. z o.o. w wykonaniu umowy na prowadzenie usług promocyjnych (...) Sp. z o.o. w Internecie, na portalu społecznościowym T. – na profilu „(...) (...)” prowadziła reklamę i promocję napojów alkoholowych, w tym wódek smakowych marki (...) N. N. (1) jako członek zarządu spółki (...) z siedzibą w X. był osobą bezpośrednio odpowiedzialną i nadzorującą zespół prowadzący i umieszczający posty na profilu „(...) (...)”, w treści których widniały zachęty do zakupu i spożywania tych napojów alkoholowych z podaniem ich nazw handlowych oraz zawierały zdjęcia przedstawiające butelki tych napojów alkoholowych z widocznymi ich etykietami i znakami handlowymi.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

59

Zeznania E. Ł.

8v-9, 234v-235

Zdjęcia postów zamieszczanych na profilu „(...) (...)”

14-25

Protokół oględzin profilu „(...) (...)”

27-36

Zeznania D. Ł.

48v-49, 233v-234

Zeznania D. P. (2)

558v-560

Pismo Związku (...) wraz z dokumentem ,,(...)”

239-240, 243-311

5.  W dniu 6 kwietnia 2023r. Krajowe (...) złożyło do Prokuratury Rejonowej X. – L. w X. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 45 ^{( 2)} ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez reklamę na profilu „(...) (...)” na portalu społecznościowym T. wódki (...).

Zawiadomienie

1-7

6.  N. N. (1) był jednokrotnie karany za przestępstwo skarbowe na karę grzywny.

Karta karna

557

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

Umowa o współpracy

Dokument uzyskany od (...) Sp. z o.o. dotyczący współpracy pomiędzy tą spółką a (...) Sp. z o.o. Wiarygodność dokumentu nie budziła wątpliwości Sądu ani stron postępowania.

1.1.1, 1.1.2

Zeznania D. Ł.

Brak podstaw do kwestionowania, że świadek zeznawał zgodnie ze swoją wiedza i przekonaniami na okoliczności dotyczące jego pracy zawodowej. Depozycje jednak świadka o tym, że zamieszczane na profilu „(...) (...)” posty i zdjęcia nie stanowią reklamy w rozumieniu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowią subiektywną ocenę świadka, wynikającą zapewne ze świadczenia usług dla branży zajmującej się produkcją i sprzedażą alkoholu.

1.1.1, 1.1.2

Zeznania D. P. (1)

Logiczne i spójne. Świadek zeznawał na okoliczności związane z jego pracą zawodową w spółce (...). Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadka.

1.1.2.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Wiarygodne w zakresie, w którym oskarżony potwierdza współpracę ze (...) Sp. z o.o. oraz zamieszczanie postów i zdjęć na profilu „(...) (...)”. Wyjaśnienia te w pełni korelują z umową o współpracy, zeznaniami świadka D. Ł. i świadka D. P. (1), a także protokołem oględzin profilu na T..

1.1.2

Zeznania E. Ł.

W pełni wiarygodne. Świadek zeznawała na okoliczności dotyczące jej pracy zawodowej. Nie znała oskarżonego, a w chwili składania zawiadomienia nawet nie miała wiedzy, kto prowadzi profil „(...) (...)”. Brak podstaw do podważania wiarygodności zeznań świadka.

1.1.2

Zdjęcia postów zamieszczanych na profilu „(...) (...)”

Zdjęcia pochodzące ze screenów wykonanych przez funkcjonariusza Policji w toku postępowania z profilu „(...) (...)”. Nie budziły wątpliwości sądu i nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

1.1.2

Protokół oględzin profilu „(...)”

Dokument sporządzony przez uprawnioną osobę, zgodnie z przepisami prawa. Brak podstaw do jego kwestionowania.

1.1.2

Pismo Związku (...)wraz z dokumentem ,,(...)”

Dokumenty przesłane przez Związek(...) na wniosek Sądu.

1.1.3

Zawiadomienie

Dokument stanowiący zawiadomienie o podejrzeniu popełnienie przestępstwa skierowany do Prokuratury Rejonowej X. – L. przez uprawniona osobę działającą w imieniu Krajowego (...)

1.1.4

Karta karna

Dokument uzyskany z Krajowego Rejestru Karnego. Brak podstaw do jego kwestionowania.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.2

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

W części, w której oskarżony twierdził, iż reklama alkoholu na T. nie narusza przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Oskarżony twierdził, że zamieszczenie postów na profilu „(...)” poprzedziło uzyskanie opinii prawników oraz specjalistów branżowych, lecz takich opinii nie przedstawił do akt sprawy (opinii złożona przez obrońcę powstała już w toku postępowania, albowiem nosi datę 5.02.2025r.). Wyjaśnienia oskarżonego, co do określenia ,,publiczność” reklamy stanowią jego subiektywna interpretację dokonaną na potrzeby wykonywanej działalności marketingowej na rzecz (...) Sp. zo.o.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony opisany w art. 45 ² ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi podlega ten, kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13 ¹ ustawy prowadzi reklamę lub promocję napojów alkoholowych lub informuje o sponsorowaniu imprezy masowej, z zastrzeżeniem art. 13 ¹ ust. 5 i 6. Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy, za sprawcę czynu zabronionego uznaje się osobę odpowiedzialną za zlecenie lub prowadzenie reklamy napojów alkoholowych.

Wskazany art. 13 ¹ ww. ustawy uznaje za warunkowo dopuszczalną reklamę piwa, a zarazem statuuje bezwzględny zakaz reklamy napojów alkoholowych innego rodzaju.

Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi definiuje reklamę napojów alkoholowych jako publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych . Analiza zapisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi prowadzi do wniosku, że aby konkretny przekaz mógł zostać uznany za reklamę napojów alkoholowych, muszą łącznie zostać spełnione trzy elementy:

1) przekaz musi zawierać oznaczenia napojów alkoholowych, które pozwalają na ich odróżnianie,

2) przekaz musi mieć charakter publiczny,

3) jego celem ma być popularyzowanie znaków towarowych napojów alkoholowych (art. 2 ¹ ust. 1 pkt 3)

W najszerszym rozumieniu reklama oznacza wszelkie starania zmierzające do upowszechnienia określonych informacji w celu ich popularyzacji. W sensie gospodarczym przez reklamę należy rozumieć każdą wypowiedź zmierzającą do stymulowania zbytu lub innego korzystania z towarów lub usług.

Z kolei pod pojęciem promocji napojów alkoholowych, ustawodawca definiuje publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych.

Przedmiotem ochrony wymienionego typu czynu zabronionego jest zdrowie. Jest to przestępstwo z abstrakcyjnego narażenia przedmiotu ochrony. W piśmiennictwie jako odmienne ujęcie przedmiotu ochrony wskazuje się również interes społeczny w zakresie zwalczania alkoholizmu, przez wprowadzenie zakazu reklamy i promocji napojów alkoholowych. Przepis ten tworzy typ przestępstwa formalnego. Nie ma zatem znaczenia czy zabroniona reklama lub sponsoring wywołają jakiekolwiek skutki, w szczególności w zakresie podjęcia przez kogokolwiek decyzji o zakupie napoju alkoholowego. I. znaczenia pozostaje również brak skuteczności reklamy czy też jej niska skuteczność. (komentarz do Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi pod redakcją Marka Mozgawy).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dostarczył niebudzących wątpliwości podstaw do uznania, iż oskarżony swoim zachowaniem przypisanym w wyroku, wyczerpał dyspozycję omawianych przepisów.

Oskarżony reprezentując spółkę (...) w dniu 16.08.2017r. zwarł umowę o współpracy ze spółką (...) Sp. z o.o., której przedmiotem było zlecanie przez spółkę (...) i przyjmowanie tych zleceń przez (...) Sp z o.o. w zakresie realizacji działań promocyjnych. Zgodnie z umową (...) Sp. z o.o. zobowiązała się m.in. do realizacji działań marketingowych i promocyjnych w Internecie. Oskarżony nie kwestionował, że prowadzona przez (...) Sp z o.o. działalność na portalu ,,(...) (...)” miała charakter marketingu. Potwierdzili to również świadkowie D. Ł. i D. P. (2). Oskarżony i jego obrońca stali natomiast na stanowisku braku publicznego charakteru działalności oskarżonego, co tym samym wykluczało wypełnienie znamion czynu zabronionego określonego w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Obrońca oskarżonego wskazywała, że aby dostać się na profil ,,(...) (...)” osoba musi wykonać szereg czynności technicznych, w tym wyrazić zgodę na przetwarzanie danych, akceptację polityki prywatności i regulaminu T., a nadto odkilkać (potwierdzić) pełnoletniość w przypadku profilu oznaczonego jako profil dla pełnoletnich. Interpretując przepisy w ten sposób należałoby uznać, że możliwa byłaby także reklama alkoholu w sali kinowej, w której wyświetlany byłby film dla osób od lat 18, bo przecież tam też znalazła by się określona, zamknięta grupa osób, która nabyła bilety na dany seans. Nie budzi zaś wątpliwości, że taka reklama w świetle ww. ustawy jest zakazana.

Zgodnie z definicją z art. 2 ¹ ust 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi reklama napojów alkoholowych musi być publiczna. Przepis ten należy czytać w kontekście jego celu oraz całości unormowań ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Według preambuły tej ustawy życie obywateli w trzeźwości zostało uznane za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Jak stanowi art. 2 ust 1 pkt 4 powołanej ustawy zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności ograniczenie dostępności alkoholu. Nie można zatem odczytywać terminu ,,publiczny” w odniesieniu do reklamy alkoholu wyłącznie w bardzo wąskim rozumieniu.

Zdaniem Sądu, w świetle okoliczności sprawy, nie ulega wątpliwości publiczny charakter zamieszczonych na profilu na T. przez (...) Sp. z o.o. (działającej pod kierownictwem N. N. (1)) treści. Dostęp do mediów społecznościowych, w tym portalu T. jest zjawiskiem powszechnym i dotyczącym istotnej części społeczeństwa. Portal T. nie wymaga spełnienia jakichkolwiek kryteriów dla zarejestrowania się przez użytkowników, a ich weryfikacja zaś ma jedynie charakter pozorny i ogranicza się do potwierdzenia prawdziwości wprowadzonych danych. Wielu użytkowników tego portalu prowadzi profile o charakterze publicznym - można zaznajomić się z publikowanymi przez nich treściami, bez uprzedniego dołączenia do kręgu obserwujących dane konto. Profilem o charakterze publicznym był również profil, na którym (...) sp. zo.o. umieszczała reklamę wódki (...). Zaznaczyć przy tym należy, iż profil ten obserwowany był przez ponad 4500 użytkowników, a zamieszczone posty miały od kilkuset do ponad 1000, niekiedy blisko 2000 polubień. W doktrynie prawa karnego wyrażono pogląd, że „nawet w sytuacji, kiedy grono adresatów jest zamknięte, lecz bardzo szerokie, mamy do czynienia z reklamowaniem publicznym, przy czym takie stawianie sprawy jest wystarczające tylko wówczas, gdy mamy do czynienia z zamkniętym gronem, obejmującym chociażby kilkuset adresatów” ( tak N. N. (2) w komentarzu do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, LEX). Internet i media społecznościowe stanowią przestrzeń reklamową, która ma w chwili obecnej i trwa to już od kilku lat charakter dominujący względem tradycyjnych form reklamy i jest dodatkowo szczególnie atrakcyjna dla młodych osób. Reklama publiczna stanowi reklamę skierowaną do anonimowego odbiorcy, a więc możliwość dotarcia do jak najszerszego kręgu odbiorców. Znamieniem publiczności oprócz ustawy o wychowaniu w trzeźwości posługują się również kodeks karny. Działanie ,,publiczne” zachodzi wówczas, gdy bądź ze względu na miejsce działania, bądź ze względu na okoliczności i sposób działania zachowanie sprawcy jest lub może być dostrzegalne dla nieokreślonej liczby osób. Czyn nie traci charakteru działania publicznego chociażby sprawca działał na zamkniętym terenie albo w innym miejscu dostępnym jedynie dla grona osób uprawnionych do przebywania w tym miejscu, jeżeli tylko przestępne zachowanie sprawcy było lub realnie mogło być dostrzegalne przez nieokreśloną bliżej liczbę osób, którzy znajdują się lub mogą przebywać w miejscu tego działania. Sama konieczność rejestracji użytkownika w serwisie internetowym nie świadczy, że umieszczający tam post jest w stanie zidentyfikować indywidulanie jego odbiorców. Jak już wyżej wskazano i co potwierdza protokół oględzin profilu ,,(...) (...)”profil ten był profilem publicznym, a więc posty tam zamieszczane nie były kierowane w wiadomościach prywatnych do konkretnych osób i znanej z góry liczby użytkowników. Istotą działań marketingowych każdej z firm jest reklama nakierowana na zdobycie jak największej liczby potencjalnych odbiorców. Również taka była intencja (...) Sp. z o.o. działającej na zlecenie spółki (...). Okoliczności te, w ocenie Sądu, całkowicie niwelują wątpliwości odnośnie braku publicznego charakteru treści reklamowych rozpowszechnionych przez (...) Sp. zo.o. zarządzaną przez oskarżonego.

Oskarżony w swoich wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym, wskazał, że dochował wszelkiej staranności, żeby prowadzenie działań marketingowych było zgodna z prawem i twierdził, że opierał się w tym względzie na opiniach prawników i rekomendacjach branżowych specjalistów. Opinii takich jednak nie dołączył do akt sprawy. Obrońca oskarżonego powoływała się na stanowisko Państwowej (...) (dalej (...)) wyrażone w liście do Gazety (...) we wrześniu 2021r. jednak przytoczyła jedynie wyrwany z kontekstu fragment tego listu, który dostępny jest w Internecie. Otóż (...) odpowiadając na pytanie Gazety (...) o legalność reklamy alkoholu w mediach społecznościowych wskazała, że w ciągu 10 lat złożyła do prokuratury ponad sto zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa prowadzenia nielegalnej reklamy lub promocji napojów alkoholowych w Internecie w tym na portalach społecznościowych. Podała, że jedynie w kilku przypadkach doszło do skutecznego skazania sprawców takich przestępstw. Wskazała stanowisko, jakie prezentuje prokuratura umarzając większość takich postępowań. Na końcu jednak tego listu podkreśliła również, że z doświadczenia (...) wynika, iż większość spraw dotyczących nielegalnej reklamy napojów alkoholowych jest umarzana i nie trafia do sądów, a przedsiębiorcy czują się bezkarni i stąd tak duża ilość przejawów nielegalnej reklamy i promocji, które każdy obywatel obserwuje w życiu codziennym, w tym na portalach społecznościowych. Nie można zatem uznać tego stanowiska za rekomendację (...) co do legalności reklamy mocnych alkoholi w Internecie. Także Związek (...), na którego stanowisko powoływał się oskarżony w swoich wyjaśnieniach, na pytania sądu, wskazał w piśmie z dnia 9 kwietnia 2025r., że (...) Polska nigdy nie przedstawiał oficjalnego stanowiska odnośnie reklamy alkoholu na portalach społecznościowych w Internecie i zgodności tych działań z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jedynie w 2021r. Grupa (...) Polska opracowała i opublikowała dokument, w którym podsumowano regulacje przyjęte przez ustawodawcę w stosunku do branż regulowanych oraz zasad obowiązujących w poszczególnych mediach społecznościowych w Polsce. Dokument ten jednak nie miał charakteru prawnego, a jedynie wskazywała obszary, na które należy zwrócić szczególną uwagę planując działania w mediach społecznościowych dla marek branż regulowanych. Sąd uzyskał ten dokument i w zawartej tam wypowiedzi prawnika dotyczącej reklamy alkoholu wskazano, że przekaz marketingowy w Internecie, aby nie został uznany za reklamę musi być skierowany do określonej, znanej z góry liczby osób. Liczebność grupy nie jest określona, a bardzo szerokie grono odbiorców może generować pewne ryzyko uznania takiego działania marketingowego za reklamę publiczną. Wskazano również w tym dokumencie, że (...) krytycznie podchodzi do reklamy napojów alkoholowych przez Interent, gdyż według tego organu wystarczająca przesłanką do kwalifikacji przekazu w Internecie jako reklamy publicznej jest umożliwienie dostępu do treści reklamowych potencjalnie nieograniczonej liczbie użytkowników platformy Internetowej czy strony internetowej. W świetle powyższego nie można uznać, że oskarżony pozostawał w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamiona czynu zabronionego wskazanym w art. 28 k.k., czy też nieświadomości bezprawności czynu, o czym traktuje art. 30 k.k. Zakaz reklamowania i promocji alkoholu (poza piwem) jest powszechnie znaną, obowiązującą w Polsce od kilkudziesięciu lat regulacją prawną mającą doniosłe znaczenie dla obrotu gospodarczego i funkcjonowania społeczeństwa. Wie o tym, a z pewnością powinien wiedzieć każdy pełnoletni obywatel, normalnie, przeciętnie funkcjonujący w społeczeństwie. Takiej reklamy nie ma na ogłoszeniach ulicznych, prasie, telewizyjnych blokach reklamowych. Od oskarżonego działającego w branży marketingowej można i należy wymagać w tym zakresie więcej, aniżeli od tzw. ,,przeciętnego obywatela”. Oskarżony w zakresie tak powszechnej wiedzy, jaką jest zakaz reklamy mocnego alkoholu absolutnie nie może eskulpować się zapewnieniami innych profesjonalistów, prawników, zwłaszcza jeśli są to osoby ze spółki, która zlecała i której zależało na reklamie alkoholu. Oskarżony miał pełną świadomość obowiązującego zakazu reklamy mocnego alkoholu, a wszelkie zapewnienia czy też interpretacje, że działa zgodnie z prawem, stanowiły próbę obejścia obowiązującego zakazu i oskarżony powinien był odmówić przyjęcia tego rodzaju zlecenia.

Oskarżony dopuścił się tego czynu umyślnie co najmniej z zamiarem ewentualnym tzn. że godząc się na prowadzenie profilu i zamieszczanie na nim znaków towarowych napojów alkoholowych i treści promocyjnych alkoholu może naruszać prawny zakaz reklamy napojów alkoholowych.

3.2.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.  ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. N. (1)

I

I

Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny kierując się dyrektywami wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. uznając wymierzoną karę za adekwatną i sprawiedliwą do popełnionego czynu. Sąd wymierzył tą karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia biorąc pod uwagę zarówno winę jak i społeczną szkodliwość czynu. Z jednej strony Sąd miał na uwadze, iż czyn obejmował okres prawie 3 lat, z drugiej jednak uwzględnił, że oskarżony dopuścił się tego czynu w związku z wykonywaną praca zawodową. Zawarł umowę na wykonanie działań promocyjnych i chciał się z tej umowy wywiązać. Nie reklamował własnych produktów, aby z tej reklamy uzyskać jak najwyższe dochody. Sąd również oceniając stopień winy wziął pod uwagę istniejące wówczas w przestrzeni rozbieżności interpretacyjne co do publiczności reklamy, choć, w ocenie Sądu, nie wyłączają one winy oskarżonego, to jednak należy je również wziąć pod uwagę przy ocenie jej stopnia i ustalaniu wymiaru kary. Wreszcie Sąd uwzględnił również zachowanie oskarżonego po popełnieniu tego czynu, kiedy wycofał się z reklamowania mocnych alkoholi dla spółki (...), co potwierdził w swoich zeznaniach świadek D. P. (1), a także dotychczasowy sposób życia oskarżonego. W chwili popełnienia czynu oskarżony był osobą niekaraną. Obecnie w karcie karnej figuruje jedno skazanie z na karę grzywny za przestępstwo skarbowe. Kara zatem wymierzona oskarżonemu spełni swoją rolę wychowawczą i zapobiegawczą wobec oskarżonego, a także będzie miała oddziaływanie ogólnowychowawcze.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

7.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się opłata od kary grzywny w wysokości 2000 zł, koszty doręczeń w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem 40 zł oraz danych o karalności w łącznej kwocie 60 zł. Oskarżony prowadzi działalność gospodarczą z której uzyskuje stały dochód, a zatem poniesienie tych kosztów nie będzie dla niego zbyt uciążliwe.

6.  1Podpis