Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

co do całości wyroku z 19 lutego 2026 roku

1.  N. O. (1) pozwała F. I. (1) o zapłatę 6712 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 4672 zł od 21.12.2024 r. do dnia zapłaty i od kwoty 2040 zł od 11.12.2024 r. do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i o zwrot kosztów procesu. Postępowanie toczyło się według przepisów o postępowaniu w sprawach uproszczonych.

2.  Powódka oparła swoje roszczenie na tym, że jako zamawiająca zawarła z pozwanym jako przyjmującym zamówienie umowę o dzieło za wynagrodzeniem 7300 zł, które uiściła zaliczkowo. Pozwany nie wykonał części dzieła odpowiadającego 2920 zł; pozostałą część dzieła wykonał wadliwie, co uzasadniało obniżenie ceny o kwotę 1720 zł; doprowadził do zamówienia nadwyżki betonu o wartości 2040 zł, która nie została wykorzystana do wykonania dzieła. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, gdyż: (1) nigdy nie otrzymał zaliczki; (2) nie zawierał umowy z powódką, tylko z jej synem F. O.; (3) umowa obejmowała wyłącznie wylanie fundamentów i posadowienie słupków, co pozwany wykonał; (4) cały beton został zużyty na wykonanie dzieła; (5) dzieło nie było wadliwe; (6) roszczenie jest przedawnione.

I.  Stan faktyczny

3.  F. O. z upoważnienia N. O. (2), działającej w ramach działalności gospodarczej, jako zamawiający zawarł w lutym 2022 r. z F. I. (1) jako przyjmującym zamówienie umowę o wykonanie fundamentu pod ogrodzenie i bramę oraz do osadzenia słupków ogrodzeniowych na nieruchomości znajdującej się pod adresem (...), (...)-(...) M. za wynagrodzeniem 7300 zł.

dowody: (...), pełnomocnictwo (17, 86-87, 107-108), ulotka (k. 20, 111), korespondencja (k. 21-22, 26-28, 112-120, 130-133), zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania F. I. (1) (k. 156), opinie biegłego (k. 174-179, 242-244, 282), oferty (k. 267-269).

4.  F. O. na poczet wykonania powyższego dzieła przekazał F. I. (1) zaliczkę w kwocie 3900 zł.

dowody: zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania świadka O. V. (k. 94), korespondencja (k. 117), zeznania F. I. (1) (k. 156).

5.  F. O. z upoważnienia N. O. (2), na zalecenie F. I. (1), zamówił do wykonania powyższego dzieła 12 m ³ betonu za cenę 340 zł netto za m ³, tj. łącznie 5018,40 zł brutto, i opłacił go.

dowody: faktura (k. 77, 121), zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania świadka D. S. (k. 156), zeznania F. I. (1) (k. 156).

6.  F. I. (1) wykonał fundament pod ogrodzenie i bramę i osadził słupki ogrodzeniowe w listopadzie 2022 r.

dowody: zdjęcia (k. 23-24, 70-76, 122-128, 207-209), zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania F. I. (1) (k. 156), opinie biegłego (k. 174-179, 242-244, 282).

7.  F. I. (1) wykonał powyższe prace wadliwie w zakresie zbyt niskiego osadzenia fundamentu pod bramę. Szacunkowy koszt usunięcia wady to 200-300 zł netto.

dowody: zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania F. I. (1) (k. 156), opinie biegłego (k. 174-179, 242-244, 282).

8.  Do wykonania dzieła wykorzystano ok. 8-9 m ³ betonu. Przy wykonywaniu fundamentu zaszalowano jedynie górną część fundamentu, wskutek czego dolna część fundamentu wymagała większej ilości betonu, lecz w konsekwencji spowodowała bardziej stabilne położenie – takie wykonanie nie stanowiło wady, a ostatecznie mogło doprowadzić do dodatkowej oszczędności ze względu na użycie mniejszej ilości oszalowania.

dowody: zeznania świadka F. O. (k. 94), opinie biegłego (k. 174-179, 242-244, 282).

9.  N. O. (1) nie utrwaliła punktów geodezyjnych przed rozpoczęciem prac jak powyżej, wskutek czego od strony bramy ogrodzenie jest oddalone o ok. 80 cm od jednego ze słupków granicznych.

dowody: zdjęcia (k. 23-24, 70-76, 122-128, 207-209), mapa poglądowa (k. 25, 69, 129), zeznania świadka F. O. (k. 94), zeznania świadka W. I. (k. 94), zeznania F. I. (1) (k. 156), opinie biegłego (k. 174-179, 242-244, 282).

10.  N. O. (1) pismem doręczonym F. I. (1) 3.12.2024 r. wezwała do usunięcia wad i dokończenia dzieła poprzez montaż paneli ogrodzeniowych i bramy oraz do usunięcia wad w postaci zbyt niskiego osadzenia fundamentu pod bramę i położenia płotu, a także do zapłaty 2509,20 zł tytułem zwrotu ceny betonu, w ciągu 7 dni od odebrania pisma.

11.  N. O. (1) pisemnym oświadczeniem odstąpiła od powyższej umowy w części, którą określiła jako montaż paneli ogrodzeniowych oraz bramy; oświadczyła o obniżeniu ceny za wady fundamentu pod bramę oraz płotu od strony drogi o 40%, tj. o 1752 zł i wezwała do zapłaty kwoty 6712 zł. F. I. (1) odmówił przyjęcia przesyłki pocztowej z tym pismem 13.12.2024 r.

bezsporne, dowody: korespondencja (k. 29-42, 134-147).

II.  Ocena dowodów

12.  Sąd oparł swoje ustalenia na dowodach wyżej wskazanych. Zgodnie z ogólną regułą dowodową na stronie powodowej spoczywał ciężar dowiedzenia twierdzeń, z którego wywodziła skutki prawne, tj. obowiązek zapłaty, a niedostatki w tym zakresie z zasady były poczytywane na jej niekorzyść (art. 6 k.c.).

13.  W odniesieniu do materiału zgromadzonego w aktach sprawy przewodniczący zwraca uwagę, że załączniki do pozwu zawierały na odwrocie dane osobowe wrażliwe z innych spraw, niepowiązane z tą sprawą, na co przewodniczący zwrócił stronom uwagę i umożliwił wniesienie pełnomocnikowi powódki te same załączniki w prawidłowej formie, co nastąpiło pismem z 29.04.2025 r. (k. 102) – przewodniczący zwrócił pełnomocnikowi powódki tożsame załączniki, ale zawierające dane i dokumenty z innych spraw na odwrocie.

14.  Zgodnie z twierdzeniami pozwu F. O. na poczet wykonania zlecenia miał przekazać F. I. (1) zaliczkę w kwocie 3900 zł, a następnie 3400 zł. Świadek F. O. potwierdził te fakty w swoich zeznaniach, mówiąc: „w przypadku pierwszej transzy, to jedynym dowodem jest sms, zaś co do drugiej transzy, to pieniądze na nią widział O. V.”. F. I. (1) kategorycznie zaprzeczył otrzymaniu jakiejkolwiek zapłaty, jednocześnie nie potrafił przypomnieć sobie okoliczności i kontekstu napisania wiadomości, w której napisał: „Ogrodzenie 7300 Wyrwanie płotu 600 N. 450 Deski + paliki 900 Zaległe 350 9600 -3900 5700”. Potwierdził numer telefonu wyświetlany na wydruku. Z kolei O. V. zeznał, że widział sytuację, w której F. O. wręczał F. I. (1) gotówkę. Wydruk wspomnianej wiadomości SMS od F. I. (1) został przedłożony w postaci pokreślonej ołówkiem w sposób sugerujący, jakie wnioski w intencji składającego należy z tego dokumentu wywieść.

15.  W świetle całokształtu materiału dowodowego i kategorycznych stanowisk stron Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa zdołała wykazać przed Sądem uiszczenie tylko jednej zaliczki. Za tezą o dwóch zaliczkach przemawia jedynie zeznanie świadka F. O., którego narracja stanowi podstawę faktyczną pozwu, jednak nie ma żadnego innego dowodu ani poszlaki na to, aby były dwie sytuacje wpłacenia zaliczki. F. I. (1) albo kategorycznie zaprzeczał zapłacie, albo zasłaniał się niepamięcią co do wiadomości, co było niewiarygodne, lecz samoistnie nie mogło prowadzić do potwierdzenia dowolnej tezy strony powodowej. Wiadomości SMS przedłożone przez stronę powodową są wyselekcjonowane, nieciągłe i zawierają sugerujące komentarze na wydruku, lecz po konfrontacji wydruku SMS, gdzie podano „9600 MINUS 3900 5700”, z zeznaniami F. O. i F. I. (1) Sąd uznał, że potwierdzają tezę strony powodowej co do tego, aby zapłata w kwocie 3900 zł nastąpiła. Jednocześnie brak jest jakiegokolwiek dowodu na dalszą zapłatę. Przeciwnie – w tej samej wiadomości SMS jest jeszcze „Zaległe 350”, tj. wówczas powódka zalegała z zapłatą, pomimo zapłaty 3900. Później również F. I. (1) w wiadomościach domaga się zapłaty za dostarczony beton. Nie ma jakiegokolwiek śladu drugiej zapłaty. Wprawdzie świadek O. V. wiarygodnie zeznał o tym, że był naocznym świadkiem wręczania jakichś pieniędzy przez F. I. (2), ale nie można tego faktu powiązać z jakąkolwiek skonkretyzowaną kwotą ani tym bardziej odróżnić od wniesienia pierwszej zaliczki. Równoważną interpretacją zeznań świadka jest to, że widział on wręczanie pierwszej kwoty zaliczki 3900 zł. W tym świetle twierdzenie o zapłacie jeszcze jednej skonkretyzowanej transzy, po której nie ma śladu, jest niewiarygodne. Od przedsiębiorcy działającego z należytą starannością należałoby oczekiwać udokumentowania zapłaty, a najlepiej odebrania pokwitowania.

16.  Podobny problem dotyczył treści zawartej umowy, a w szczególności wysokości umówionego wynagrodzenia i zakresu prac. Względem wysokości wynagrodzenia Sąd dysponuje tylko chaotycznymi zeznaniami F. O. i F. I. (1) oraz wyrwaną z kontekstu korespondencją SMS. Obaj przesłuchani w dużej części rozmijają się swoich twierdzeniach, co znajduje odzwierciedlenie w stanowisku procesowym powódki i pozwanego. Wydruki SMS zawierają przy tym niejednoznaczne wyliczenia, które można interpretować w różny sposób. Świadek Ł. A. nie zeznał niczego istotnego w sprawie, a jedynie to, że widział wykonane prace. Istotne było również to, co bezspornie zostało wykonane i na czym poprzestano w pracach (fundamenty, wylanie betonu, słupki). Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego co do wykonania umowy i wartości prac z hipotetycznym założeniem, że znajduje ona odzwierciedlenie w zeznaniach F. O. i w korespondencji SMS, aby wyjaśnić prawdopodobieństwo twierdzeń o faktach. Nie należy przy tym tak rozumieć tego założenia, że Sąd uznał te fakty za udowodnione. Przeciwnie – biegły miał wyjaśnić wiadomości specjalne pozwalające na ocenę wiarygodności twierdzeń powódki o szczegółach stosunku umownego.

17.  W wiadomości SMS z 6.02.2022 r. F. I. (1) napisał: „robocizna od drogi (...) od sąsiada 3400 + beton około 13 m3 Deski, paliki pręty 12. 16 szt 12m N. 150 szt Ogrodzenie panelowe 1,5 m z podmorówką około 120 zł mb 6200”. W późniejszej korespondencji SMS F. O. dopytywał: „czyli 7100 robocizny i 6200 materiał?”. W dniu 7.11.2022 r. F. O. wysłał F. I. (1) dane N. O. (2) do faktury. W dniu 9.11.2022 r. F. I. (1) napisał SMS: „Ogrodzenie 7300 Wyrwanie płotu 600 N. 450 Deski + paliki 900 Zaległe 350 9600 -3900 5700”. Jak widać, nie tylko treść wiadomości nie jest kategoryczna i może być różnie interpretowana, lecz także nie wiadomo, w jakim zakresie zawiera postanowienia umowne stron, a w jakim abstrakcyjne wyliczenia na potrzeby negocjacji, ewentualnej współpracy w przyszłości albo nawet jako zwykła porada (strony kilkukrotnie odnosiły się do pomocy sąsiedzkiej).

18.  Biegły w trzech sporządzonych opiniach jasno, kompletnie i rzetelnie przedstawił wiadomości specjalne, które uzasadniają przypuszczenie, że zakres prac obejmował wyłącznie położenie fundamentu pod ogrodzenie oraz słupków, gdyż wartość prac mniej więcej im odpowiada. Twierdzenia strony powodowej co do szerszego zakresu umowy były niewiarygodne w tym świetle. Wartość wykonanych prac fundamentowych biegły oszacował na 5840 zł netto. Biegły oszacował niewykonane hipotetyczne prace montażowe bramy elektrycznej z doprowadzeniem kabli elektrycznych na kwotę ok. 2000 zł netto. Biegły podkreślił, że wynagrodzenie twierdzone przez powódkę względem ogrodzenia panelowego z podmurówką jest nierealne, gdyż wartość samej robocizny wyniosłaby w tym zakresie około 12 000 zł netto. W opinii ustnej uzupełniającej biegły doprecyzował, że wyższy koszt względem ofert przedstawionych przez powódkę wynika z konieczności wykonania podmurówki, do której te się nie odnoszą.

19.  Nie jest znane również dokładne umówione wynagrodzenie pozwanego. Powódka twierdzi, że wynosi ono 7300 zł, wstępnie wynosiło 7100 zł. Wydruki SMS odnoszą się do 7300 zł ogrodzenia plus inne prace za dodatkową zapłatą i dodatkowo jeszcze zaległe. Przy czym – ponownie – nieznany jest kontekst tych wiadomości i intencja piszącego, który zasłaniał się niepamięcią. Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym ustalonej wartości wykonanych prac i zeznań F. O. Sąd ustalił, że przy zakresie prac odpowiadającym wykonanie fundamentu pod ogrodzenie i bramę oraz do osadzenia słupków ogrodzeniowych, przy zapewnieniu materiałów przez powódkę, to wynagrodzenie rzeczywiście wynosiło 7300 zł. Nie ma jednak podstaw dowodowych do ustalenia dalszego zakresu prac, który – co bardziej prawdopodobne – znajdował się w sferze życzeniowej powódki, nie stanowił zaś rzeczywistej umowy stron. Ponownie – minimalna staranność kontraktującego prowadzącego działalność gospodarczą wymagała, aby udokumentować umowę. Po zaniechaniu podstawowych obowiązków w tym zakresie powódka nie może oczekiwać, że tak istotne wątpliwości będą przesądzane na jej korzyść przy kategorycznym zaprzeczeniu drugiej strony i wbrew faktycznym pracom wykonanym.

20.  Na podstawie zebranego materiału dowodowego: zeznań F. I. (1), zeznań W. I. i wpisów w (...) Sąd ustalił, że w czasie kontraktowania i wykonywania prac F. I. (1) nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie tych prac. W odniesieniu do zarzutu o kontraktowaniu przez pozwanego z F. O., nie zaś z powódką, to do akt przedłożono dokumenty potwierdzające ujawnienie pozwanemu działania w ramach upoważnienia – F. O. przekazywał przez SMS dane do faktury na powódkę, a także zamawiał na jej dane beton.

21.  Podsumowując, pozwany wykonał zlecone mu prace, za które miał otrzymać 7300 zł wynagrodzenia. Wbrew twierdzeniom powódki w ramach tej kwoty nie wystąpiły niewykonane prace, za które mogłaby żądać odpowiedniego zwrotu zaliczki. Powódka zapłaciła 3900 zł zaliczki. Pozostało do zapłaty 3400 zł.

22.  Powódka powołała się na wady wykonanych prac w postaci zbyt niskiego osadzenia fundamentu pod bramę oraz wadliwego posadowienia fundamentu od strony drogi. W opinii ustnej uzupełniającej biegły odniósł się do zbyt niskiego osadzenia fundamentu pod bramę, wskazując, że istotnie występuje taka wada, ale jej poprawa w tym zakresie to wydatek ok. 200-300 zł netto. Sąd w świetle zeznań F. O. i opinii biegłego przyjął istnienie wady w tej postaci, której naprawa wymaga wskazanego wyżej wydatku.

23.  Problematyczne było również określenie wady w postaci posadowienia fundamentu od strony drogi w odległości 80 cm od jednego ze słupków granicznych. Na podstawie opinii biegłego, zdjęć i zeznań F. O. Sąd ustalił zgodnie z twierdzeniami pozwu, że rzeczywiście fundament został tak posadowiony. Aby jednak było to wadą dzieła, należało ustalić, jaki przebieg fundamentu określał przedmiot zamówienia. Brak jest jednoznacznych dowodów na to, aby powódka lub F. O. wyznaczyli odpowiedni przebieg fundamentu. F. O. zeznał, że przed wykonaniem prac pokazał go z geodetą; F. I. (1) zeznał, że nastąpiło to po wykonaniu prac. Geodeta W. I. zeznał, że okazywał tylko F. O. punkt graniczny. Niezależnie od tego, czy takie okazanie nastąpiło, to brak było twierdzeń co do tego, aby utrwalono punkty geodezyjne na potrzeby prac, o czym mówił w ramach wiadomości specjalnych biegły. Nawet jeśli F. O. okazywał F. I. (1) przebieg granicy – czego nie udowodniono – to do obowiązków zamawiającego należało wytyczenie lub zlecenie wytyczenia przebiegu fundamentów w ramach prac geodezyjnych, a nie ograniczenie się do znalezienia punktu granicznego. Jeżeli powódka zaniechała tych prac, to musiała się liczyć z tym, że prace wykonawcy mogą nie przebiegać precyzyjnie według najbardziej dla niej korzystnej linii. Co więcej, nie można uznać za wadę określonego przebiegu fundamentu, jeżeli przedmiotem zamówienia nie był tak określony przebieg. Równie dobrze powódka mogła chcieć – z sobie tylko znanych przyczyn – aby fundament przebiegał w inny sposób, co nie byłoby wadą prac. Z tych względów Sąd uznał, że wada prac w tej postaci nie wystąpiła, a w dalszej kolejności – przy hipotetycznym przyjęciu, że wystąpiła – wynikła ona z przyczyn zawinionych przez powódkę. Biegły wskazał również na szacunkowe koszty przesunięcia fundamentów do linii postulowanej przez powódkę jako prawidłowa na ok. 500 zł netto, a przesunięcie słupka o 80 cm kosztowałoby 80 zł netto.

24.  Podstawę faktyczną pozwu stanowiło również twierdzenie, że pozwany powinien odpowiadać majątkowo za część betonu zamówioną przez powódkę, a niewykorzystaną w pracach. Biegły po zarzutach powódki oszacował w opinii uzupełniającej właściwie zużycie betonu w wykonanych pracach na 8,343 m ³. Biegły wskazał, że przy wykonywaniu fundamentu zaszalowano jedynie górną część fundamentu, wskutek czego dolna część fundamentu wymagała większej ilości betonu, lecz w konsekwencji spowodowała bardziej stabilne położenie – takie wykonanie nie stanowiło wady, a ostatecznie mogło doprowadzić do dodatkowej oszczędności ze względu na użycie mniejszej ilości oszalowania. W ocenie biegłego koszt oszalowania dolnej części fundamentu byłby wyższy niż koszt dodatkowego zużycia betonu, który nastąpił. Ostatecznie prace zostały wykonane optymalnie pod tym względem i Sąd ustalił, że nie stanowiło to wady prac. W pozwie oraz w zeznaniach F. O. przedstawił pogłoskę, że F. I. (1) miał trzymać resztę betonu na swojej hali i wykorzystać ją do swoich celów. Nie przedstawiono żadnych dowodów na ten fakt. Można przypuszczać, że oskarżenie takie wynika z emocji towarzyszącym sporowi i dużemu skonfliktowaniu stron. Świadek D. S. zeznał, że beton dokładnie w ilości zamówionej został wysłany w celu wykonania zlecenia. Ewentualne „zabranie” przez pozwanego betonu budzi poważne wątpliwości w kontekście powszechnie znanych właściwości tej substancji, która wymaga wykorzystania w określonym, stosunkowo krótkim czasie, gdyż w przeciwnym wypadku gęstnieje i traci wartość użytkową. Powódka bowiem zamówiła beton, a nie cement, który można było zmieszać z wodą w późniejszym czasie.

25.  Powódka na ostatnim terminie rozprawy wniosła o dowód z opinii innego biegłego. Dowód ten był nieistotny dla rozstrzygnięcia i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, gdyż wniosek dowodowy wynikał wyłącznie z niezadowolenia powódki z wiadomości specjalnych przedstawionych przez biegłego bez skonkretyzowanych zarzutów do opinii biegłego, który w swoim całokształcie Sąd uznał za rzetelne, jasne i konkretne (tj. po ich uzupełnieniu). Z tych względów Sąd pominął ten wniosek dowodowy (art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c.).

III.  Stan prawny

26.  Powódka wywodziła swoje roszczenie z faktu, że zleciła pozwanemu wykonanie oznaczonego dzieła za wynagrodzeniem. Wynagrodzenie uiściła zaliczkowo. Pozwany wykonał część dzieła wadliwie, wskutek czego powódka oświadczyła o obniżeniu ceny o 1752 zł. Pozwany nie wykonał części umówionego dzieła, od którego powódka odstąpiła i zażądała zwrotu przypadającej na tę część zaliczki w kwocie 2920 zł. Ponadto powódka żądała zapłaty 2040 zł za niewykorzystaną część zamówionego przez nią betonu.

27.  Pozwany podniósł zarzut przedawnienia. Roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła z końcem terminu na ostatni dzień roku kalendarzowego (art. 646 k.c. i art. 118 k.c.). Dzieło oddano w zakresie ustalonym przez Sąd w listopadzie 2022 r. Termin przedawnienia upłynąłby z końcem 2024 r. Doszło jednak do przerwania biegu przedawnienia w związku z nadaniem pozwu w niniejszej sprawie 30.12.2024 r. i roszczenie nie uległo przedawnieniu w chwili zamknięcia rozprawy (art. 123 § 1 pkt 1 k.c. i art. 124 § 1 i 2 k.c.).

28.  Co do żądania kwoty 2920 zł tytułem zwrotu zaliczki za niewykonane prace: gdyby hipotetycznie strony umówiły się na dalsze prace, to po skutecznym odstąpieniu przez powódkę od niewykonanej części dzieła (świadczenie podzielne) pozwany winien zwrócić część zapłaconej zaliczki przypadającej na tę część (art. 494 § 1 k.c.). Wpłacona zaliczka byłaby świadczeniem nienależnym podlegającym zwrotowi (art. 410 § 2 k.c.). Jednakże, po pierwsze, Sąd ustalił, że strony nie umówiły się na wykonanie dzieła w zakresie postulowanym przez powódkę, lecz w zakresie rzeczywiście bezspornie wykonanym przez pozwanego. Tym samym powódka nie miała od czego odstępować (co do deklarowanej niewykorzystanej części), a jej oświadczenie było bezskuteczne prawnie. W dalszej kolejności Sąd ustalił, że powódka wpłaciła tylko 3900 zł zaliczki, a zatem nawet po hipotetycznym uznaniu, że zakres prac był taki jak postulowany przez powódkę, to nie było żadnej nadmiarowej zaliczki podlegającej zwrotowi, gdyż powódka nie uiściła całego wynagrodzenia. Stąd roszczenie to podlegało oddaleniu.

29.  Co do żądania kwoty 1752 zł tytułem obniżenia ceny: jeśli dzieło ma wadę, to kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny. Obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady (art. 560 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 638 § 1 k.c.). Sąd ustalił w toku postępowania dowodowego, że jedyną rzeczywistą wadą prac było zbyt niskie osadzenie fundamentu pod bramę. Szacunkowy koszt usunięcia wady to 200-300 zł netto. Nawet przyjmując wydatek górnego rzędu, to wartość rzeczy z wadą (różnica wydatku na usunięcie wady 300 zł i poniższej wartości, tj. 7000 zł) pozostaje do wartości rzeczy bez wady (zakładane zgodnie z umową i szacunkami biegłego 7300 zł) w proporcji ok. 96%. Tym samym powódka mogła obniżyć cenę do 0,96 jej wysokości, tj. o 300 zł. Jest to rachunek uproszczony ze względu na utożsamienie wartości rzeczy z umówioną ceną rzeczy, do czego jednak dają podstawę wiadomości specjalne biegłego oraz niecelowość dopuszczania dalszych opinii biegłego za wynagrodzeniem kilku tysięcy złotych względem potencjalnych ustaleń o kilkadziesiąt złotych w tę lub tamtą stronę (art. 505 ⁷ § 1 i 2 k.p.c.). Niezależnie od tego powódka – jak ustalono powyżej – wciąż pozostawała w zwłoce w zapłacie pozostałej części umówionego wynagrodzenia 3400 zł, przez co nawet przyjęcie najkorzystniejszego dla powódki obniżenia ceny o 300 zł powodowało, że jest w zwłoce w zapłacie wynagrodzenia w kwocie 3100 zł i żadna kwota nie może zostać zasądzona. Stąd roszczenie to podlegało oddaleniu.

30.  Co do żądania kwoty 2040 zł za niewykorzystaną część betonu: zgodnie z art. 633 k.c. w związku z zamówieniem go przez powódkę pozwany powinien użyć betonu w odpowiedni sposób, złożyć rachunek i zwrócić nieużytą część. Beton w ilości oszacowanej przez biegłego został użyty w odpowiedni sposób, a ewentualna nadwyżka ze względów fizykochemicznych substancji, o których Sąd wspomniał wyżej, nie mogła podlegać zwrotowi. Pozwany nie mógł pozostawić nieużytej części betonu poprzez przykładowo wylanie go na terenie działki powódki, gdyż doprowadziłby tylko do dewastacji terenu. Nie mógł również zwrócić do dostarczającego beton, gdyż beton nie podlega zwrotowi i w części zwróconej nie ma wartości dla jego dostawcy. Innymi słowy, pozwany zrobił z dostarczonego betonu właściwy użytek i nie mógł pomniejszyć strat powódki. To powódka odpowiadała za zamówienie materiału w określonej ilości i za oszacowanie tej ilości. Mogła w tym zakresie posiłkować się opinią pozwanego, lecz nie było to przedmiotem zamówienia, aby pozwany odpowiadał za dostarczenie betonu w ilości wymaganej. Pozwany również nie doprowadził do nienależytego wykonania zobowiązania w zakresie wylania betonu, za co mógłby odpowiadać odszkodowawczo jak w art. 471 k.c., gdyż – zgodnie z wiadomościami specjalnymi biegłego – użył tego betonu w sposób odpowiedni, niewadliwy i ostatecznie zminimalizował koszty powódki. Brak jest również jakichkolwiek dowodów na bezpodstawne wzbogacenie się pozwanego, czy to przez sprzeniewierzenie betonu, czy inne wykorzystanie dla własnych celów, co wyklucza odpowiedzialność z art. 415 k.c. lub art. 405 k.c. Stąd roszczenie to podlegało oddaleniu.

Koszty procesu

31.  Sąd oddalił powództwo w całości, w związku z czym za wygrywającego sprawę w całości w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. należało uznać pozwanego i zasądzić na jego rzecz zwrot wszystkich poniesionych kosztów procesu. W sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od ogólnej zasady ponoszenia kosztów. Pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 1817 zł, na które złożyła się opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł i 1800 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek określonych w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności adwokackie. Niewykorzystana zaliczka uiszczona przez powódkę zostanie zwrócona po uprawomocnieniu się orzeczenia.

ASR S. N.

Zarządzenia:

1.  odnotować, w tym w kontrolce terminowego sporządzania uzasadnień orzeczeń;

2.  pełnomocnikowi powódki (portal): doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem;

3.  wyrok wraz z uzasadnieniem (jako jeden plik) proszę opublikować na portalu orzeczeń zgodnie z załączoną kartą kwalifikacyjną;

4.  przedłożyć za miesiąc lub z pismem.

12.03.2026 r.

ASR S. N.