Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

F. D. (1) w pozwie wniesionym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółce komandytowej z siedzibą w I. domagała się pozbawienia w całości, tj. w zakresie kwoty 122.875,31 zł, wykonalności tytułu wykonawczego z dnia 17 marca 2017 r. w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie sygn. I Nc 141/17, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności przez ten Sąd w dniu 27 kwietnia 2017 r. Powódka zażądała zasądzenia od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu podała, że żądanie nim dochodzone wywodzi z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. Po wydaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie stwierdzone tytułem wobec powódki nie może być egzekwowane. Wskazała powódka, że stan solidarności jej jako dłużniczki i jej byłego małżonka A. D. (2), wynikający z w/w nakazu zapłaty z dnia 17 marca 2017 r., sygn. I Nc 141/17 – był następstwem udzielonego przez powódkę poręczenia wekslowego za zobowiązanie zaciągane u pozwanej przez jej byłego małżonka. Sąd Okręgowy w Elblągu w sprawie sygn. II K 66/21 wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r. przesądził zaś prawomocnie o sprawstwie A. D. (1) w zakresie podrobienia podpisu powódki jako poręczycielki wekslowej na deklaracji wekslowej i wypełnionym blankiecie wekslowym. Tym samym takie zdarzenie, stwierdzone dopiero po dniu 17 marca 2017 r., usprawiedliwiać miało jej żądanie zgłoszone w tej sprawie w oparciu o art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.

Pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa z siedzibą w I. w odpowiedzi na pozew zażądała oddalenia powództwa oraz zasądzenia do powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwana powołała okoliczność braku skutecznego podważenia przez powódkę związania jej prawomocnym nakazem zapłaty w sprawie sygn. I Nc 141/17 z dnia 17 marca 2017 r., tj. powódka nie wniosła od tego nakazu zapłaty zarzutów, jak też dowiedziawszy się o podrobieniu jej podpisu przez byłego małżonka – nie podjęła działania zmierzającego do wznowienia postępowania w w/w sprawie w oparciu o art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. Podkreśliła pozwana, że uwzględnienie żądania powódki dochodzonego na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w istocie doprowadziłoby do nieuprawnionego podważenia prawomocnego orzeczenia zapadłego w sprawie sygn. I Nc 141/17 Sądu Okręgowego w Poznaniu.

W dniu 23 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Elblągu w sprawie sygn. (...) ogłosił upadłość powódki F. D. (1), jednocześnie wyznaczając na funkcję syndyka Ł. O. (k. 48-50).

Syndyk wstąpił do sprawy i żądanie pozwu poparł w całości (k. 149).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 15 marca 2017 r. do Sądu Okręgowego w Poznaniu wpłynął pozew (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółki komandytowej w I. skierowany przeciwko A. D. (1) i F. D. (1), którym powódka domagała się solidarnego zasądzenia od pozwanych kwoty 122.875,31 zł. Roszczenie oparte było na wekslu wystawionym przez A. D. (1), którego poręczycielką wekslową pozostawała F. D. (1).

Sąd Okręgowy w Poznaniu nakazem zapłaty z dnia 17 marca 2017 r. w sprawie sygn. I Nc 141/17 nakazał A. D. (1) i F. D. (1) aby solidarnie zapłacili na rzecz (...) Spółki z (...) Spółki komandytowej w I. kwotę 122.875,31 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 marca 2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 5.153 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Od przedmiotowego nakazu zapłaty nie zostały przez pozwanych wniesione zarzuty. Nakaz zapłaty uprawomocnił się i w dniu 24 kwietnia 2017 r. została mu nadana klauzula wykonalności.

(dowód: dokumenty zawarte w aktach sygn. I Nc 141/17 Sądu Okręgowego w Poznaniu: pozew, k. 2-3v.; kserokopia weksla, k. 10; nakaz zapłaty, k. 22)

W oparciu o ten tytuł wykonawczy pozwana wszczęła postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 336/17 prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Poznaniu – Ł. Miasto i Wilda V. D.. Postępowanie to zakończyło się w dniu 2 czerwca 2020 r. W jego wyniku doszło do wyegzekwowania części stwierdzonego tytułem roszczenia, tj. kwoty 94.795,13 zł. Do wyegzekwowania pozostała kwota 52.954,57 zł. Postępowanie egzekucyjne w sprawie sygn. Km 336/17 zostało umorzone.

(dowód: pismo-wzmianka o egzekucji, k. 22; postanowienie, k. 23-23v.)

W dniu 30 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Elblągu wydał wyrok w sprawie sygn. V C 722/20, którym rozwiązał związek małżeński F. D. (1) i A. D. (1).

(dowód: wyrok, k. 175)

Sąd Okręgowy w Elblągu wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r. wydanym w sprawie sygn. II K 66/21 skazał prawomocnie A. D. (1) za czyn z art. 310 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd uznał go winnym tego, że w dniu 21 września 2016 r. podrobił dokument, uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej, w postaci weksla in blanco oraz deklaracji wekslowej w ten sposób, że wykorzystując dane osobowe F. D. (1) podrobił jej podpis w miejscu przeznaczonym na podpis poręczyciela wekslowego, a następnie puścił weksel w obieg, przedkładając go (...) Spółce (...) Spółce komandytowej w I. jako zabezpieczenie transakcji nabycia kruszywa łamanego, na podstawie faktury z dnia 20 października 2016 r. nr (...).

(dowód: wyrok, k. 14-15)

Pismem z dnia 5 maja 2023 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Żninie (...)zawiadomił F. D. (1) o wszczęciu egzekucji w sprawie sygn. Km 734/23 w oparciu o tytuł wykonawczy wydany w dniu 17 marca 2017 r. w sprawie sygn. I Nc 141/17 przez Sąd Okręgowy w Poznaniu. Egzekwowana należność główna wynosiła kwotę 51.073,79 zł. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. komornik przekazał sprawę egzekucyjną sygn. Km 734/23 do jej dalszego prowadzenia Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Ostródzie (...). Do czasu przekazania sprawy od F. D. (2) wyegzekwowano kwotę 5.111,86 zł.

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ostródzie (...)przekazał sprawę egzekucyjną sygn. Km 107/25 do prowadzenia Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Ostródzie (...) który prowadzi ją pod sygn. Km 2407/25. Na dzień 16 lutego 2026 r. suma wierzytelności do wyegzekwowania na rzecz (...) Spółki z (...) Spółki komandytowej w I. wynosi 81.335,11 zł. Od dnia 16 grudnia 2024 r. egzekucja nie jest prowadzona wobec F. D. (1) – wobec faktu ogłoszenia jej upadłości.

(...) Spółka z (...) Spółka komandytowa w I. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Elblągu w sprawie sygn. (...) zgłosiła wobec upadłej F. D. (1) do masy upadłości wierzytelność w kwocie łącznej 69.751,29 zł.

(dowód: pismo, k. 16-18; pismo, k. 145; pismo, k. 229; pismo, k. 238; pismo, k. 241).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo, jako niezasadne, podlegało oddaleniu.

Kluczowe dla sprawy okoliczności zostały przez Sąd ustalone na podstawie treści dokumentów szczegółowo opisanych w bezpośrednio poprzedzającej części uzasadnienia.

Powództwo przeciwegzekucyjne może być realizowane tylko pod warunkiem, że istnieje potencjalna możliwość wykonania tytułu wykonawczego. Żądanie pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności nie może być skutecznie złożone po wyegzekwowaniu należności w całości (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4.04.2002 r., I PKN 197/01, System Informacji Prawnej Lex nr (...)). Ponadto dłużnik traci możliwość wytoczenia powództwa opozycyjnego z chwilą wyegzekowowania świadczenia objętego tytułem wykonawczym w całości lub w określonej części w odniesieniu do już wyegzekwowanego świadczenia ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8.03.2019 r., V ACa 617/18, system Informacji Prawnej LEX nr (...)).

Zaoferowane przez strony dowody potwierdziły stan, że należność wynikająca z tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 17 marca 2017 r. wydanego w sprawie sygn. I Nc 141/17 przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – nie została dotychczas w całości wyegzekwowana (por. k. 22, 145, 241, 238).

Tym samym F. D. (1) posiadała pierwotną legitymację czynną do wszczęcia przedmiotowego postępowania, w której miejsce skutecznie wstąpił następnie syndyk, choć roszczenie mogło być zasadnie zgłoszone jedynie co do części, która nie została jeszcze wyegzekwowana w toku prowadzonych przeciwko dłużniczce postępowań egzekucyjnych.

Dalej wskazać trzeba, że pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, którego podstawą był tytuł egzekucyjny korzystający z powagi rzeczy osądzonej, może nastąpić tylko w trybie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. Skuteczność jednak żądania w tym trybie uzależniona jest od wykazania, że określone w tytule zobowiązanie wygasło na skutek zdarzenia zaszłego po powstaniu tytułu egzekucyjnego (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19.01.1999 r., II CKN 188/98, System Informacji Prawnej Lex nr 519220).

Zgodnie z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, na zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zgłoszenie tego zarzutu w sprawie było z mocy ustawy niedopuszczalne, a także na zarzucie potrącenia.

F. D. (1) powołała okoliczność podrobienia w dniu 21 września 2016 r. przez jej byłego małżonka A. D. (1) popisu powódki na dokumencie weksla oraz dokumencie poręczenia wekslowego, w oparciu o który do dokument (weksel) został wydany w dniu 17 marca 2017 r. nakaz zapłaty w sprawie sygn. I Nc 141/17 zasądzający solidarnie od F. D. (1) i A. D. (1) na rzecz (...) Spółki z (...) Spółki komandytowej w I. kwotę 122.875,31 zł – a na którą to okoliczność (tj. podrobienie podpisu) powódka nie mogła powołać się w toku postępowania sygn. I Nc 141/17, gdyż takie przestępcze działanie A. D. (1) zostało stwierdzone dopiero wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r. wydanym przez Sąd Okręgowy w Elblągu w sprawie sygn. II K 66/21.

Powództwo opozycyjne skierowane przeciwko prawomocnemu orzeczeniu sądu nie może naruszać powagi rzeczy osądzonej, w związku z czym co do zasady może być ono oparte jedynie na zdarzeniach, które nastąpiły po powstaniu tytułu egzekucyjnego (zamknięciu rozprawy), wskutek których zobowiązanie wygasło lub nie może być egzekwowane. Prekluzyjny skutek prawomocności orzeczenia i powagi rzeczy osądzonej obejmuje okoliczności i zarzuty, które istniały i dały się sformułować w chwili zamknięcia rozprawy, lecz strona skutecznie ich nie przytoczyła. Nie ma przy tym znaczenia, czy ponosiła winę w zaniechaniu skutecznego podniesienia właściwych zarzutów i okoliczności. Przedmiotem rozpoznania w sprawie zainicjowanej powództwem opozycyjnym nie mogą być zdarzenia istniejące przed powstaniem tytułu korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, prowadziłoby to bowiem do zanegowania tej powagi i zakwestionowania prawomocnych orzeczeń. Ograniczony wyłom od tej zasady dotyczy zarzutu spełnienia świadczenia oraz - w obecnym brzmieniu art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. - zarzutu potrącenia. Co do zasady zaś powództwo opozycyjne nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania prawomocnie rozstrzygniętej sprawy ani służyć sanowaniu uchybień strony, która we właściwym czasie nie wystąpiła ze stosownym zarzutem, lub korygowaniu błędów sądu orzekającego, który zarzut taki przeoczył (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20.05.2022 r., I CSK 610/22, System Informacji Prawnej Lex nr (...)).

Powództwo o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, o którym mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., oparte może być na zdarzeniach o charakterze materialnoprawnym, które nastąpiły po powstaniu tytułu egzekucyjnego bądź po zamknięciu rozprawy w wypadku orzeczenia sądowego, z którymi odpowiednie przepisy wiążą skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania albo niemożności prowadzenia egzekucji. Poza wprost wymienionymi w tym przepisie zarzutami spełnienia świadczenia i potrącenia, nie budzi wątpliwości, że do zdarzeń, wskutek których zobowiązanie wygasło na gruncie powołanej podstawy powództwa można zaliczyć m.in.: zwolnienie dłużnika z długu przez wierzyciela (art. 508 k.c.), przedawnienie roszczenia stwierdzonego tytułem egzekucyjnym (art. 117 § 2 k.c.), niemożliwość świadczenia wskutek okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (art. 457 § 1 k.c.), czy też wejście w życie nowego przepisu prawnego powodującego wygaśnięcie zobowiązania. W tej grupie zdarzeń, na których można oprzeć powództwo opozycyjne mieści się wydanie wyroku na korzyść jednego z dłużników solidarnych w następstwie uwzględnienia zarzutu wspólnego dla wszystkich dłużników (art. 357 § 2 k.c.) ( tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 31.10.2023 r., III CZ 168/23, System Informacji Prawnej Lex nr (...)).

Z art. 353 ² k.p.c. wynika, że do nakazów zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej.

Sąd rozpoznający powództwo opozycyjne jest bezwzględnie związany wyrokiem wydanym w sprawie między wierzycielem a dłużnikiem co do ustalonego w sentencji obowiązku świadczenia. Powództwo opozycyjne nie prowadzi do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, która została zakończona prawomocnym orzeczeniem, jak również nie może ono zmierzać do uchylenia powagi rzeczy osądzonej, czyli do wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu stanowiącego tytuł egzekucyjny (tak w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5.11.2020 r., I ACa 1075/19, System Informacji Prawnej Lex nr (...)).

Sąd podziela stanowisko procesowe prezentowane konsekwentnie przez pozwaną w jakim ta optuje za tezą, iż powódka nie wykazała, że po powstaniu tytułu wykonawczego w sprawie sygn. I Nc 141/17 doszło do jakiegokolwiek zdarzenia pozwalającego obecnie na uznanie, że stwierdzona nim wierzytelność pozwanej wygasła w całości lub też nie może być egzekwowana przeciwko powódce.

Okolicznością taką nie jest w szczególności fakt wydania przez Sąd Okręgowy w Elblągu w dniu 28 stycznia 2022 r. wyroku w sprawie sygn. II K 66/21, którym stwierdzono podrobienie przez A. D. (1) podpisu powódki na dokumencie weksla i deklaracji wekslowej, w oparciu o treść których zapadło orzeczenie w sprawie sygn. I Nc 141/17. Takiej okoliczności nie można było w sposób „automatyczny” odnosić do skutków wynikających z treści prawomocnego orzeczenia sygn. I Nc 141/17 i finalnie zakładać, że powódka niejako została zwolniona z obowiązku zapłaty roszczenia nim stwierdzonego. Powódka nie wniosła zarzutów od nakazu zapłaty z dnia 17 marca 2017 r. wydanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu. Dowiedziawszy się zaś o wydaniu wyroku w sprawie sygn. II K 66/21 przez Sąd Okręgowy w Elblągu – powódka nie podjęła też żadnego działania zmierzającego do skutecznego podważenia treści prawomocnego orzeczenia zapadłego w sprawie sygn. I Nc 141/17.

Sąd nie podziela stanowiska Sądu Okręgowego w Warszawie, wynikającego z wyroku z dnia 16 maja 2017 r. ( V Ca 899/16, System Informacji Prawnej LEX nr (...)), na które strona powodowa powoływała się w toku postępowania. Sąd ten wskazywał, że drugorzędne znaczenie ma okoliczność, kiedy zaistniało zdarzenie, wskutek którego roszczenie nie może być egzekwowane, tj. podrobienie podpisów. Podstawę prawną dla roszczenia powódki może bowiem stanowić przepis art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z którym dłużnik może w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności, jeżeli przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, przez co należy rozumieć zaprzeczenie przez dłużnika obowiązkowi spełnienia na rzecz wierzyciela świadczenia objętego tytułem egzekucyjnym. Sąd wskazywał nadto, że skoro do podrobieniu podpisów doszło przed wydaniem nakazu zapłaty, jednak wykazanie tej okoliczności nastąpiło już po wydaniu tytułu wykonawczego, to ten moment może być uznany za moment, w którym nastąpiło zdarzenie, wskutek którego roszczenie nie może być egzekwowane. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę stanowisko to nie zasługuje na podzielenie. Mianowicie, dłużnik nie może w drodze powództwa opartego na przepisie art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. zmierzać do wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia sądu stanowiącego tytuł egzekucyjny, a może jedynie przeczyć treści innych tytułów egzekucyjnych, których nie chroni prawomocność materialna ( res iudicata) – (por. Olga Piaskowska, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do art. 840, LEX/el.2025). Jak wyjaśniono już we wcześniejszych rozważaniach powództwo opozycyjne skierowane przeciwko prawomocnemu orzeczeniu sądu nie może naruszać powagi rzeczy osądzonej, gdyż prowadziłoby to do ponownego merytorycznego rozpoznania prawomocnie rozstrzygniętej sprawy i sanowałoby uchybienie strony, która we właściwym czasie nie wystąpiła ze stosownym zarzutem. Mianowicie, prekluzyjny skutek prawomocności orzeczenia i powagi rzeczy osądzonej obejmuje okoliczności i zarzuty, które istniały i dały się sformułować w chwili wydania orzeczenia (nakazu zapłaty), lecz strona ich nie przedstawiła. Tak było właśnie w przedmiotowej sprawie, do podrobienia podpisu F. D. (1) doszło przed wydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 17 marca 2017 r. i powinna ona podnieść taki argument w zarzutach od nakazu zapłaty. Nie ma przy tym znaczenia, dlaczego tego nie zrobiła, tym bardziej, że osobiście w dniu 27 marca 2017 r. odebrała odpis nakazu zapłaty z pouczeniem o środku zaskarżenia (por. zpo – k. 28 akt I Nc 141/17 Sądu Okręgowego w Poznaniu). Przedmiotem rozpoznania w sprawie z powództwa opozycyjnego nie mogą zaś być zdarzenia istniejące przed powstaniem tytułu korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, gdyż prowadziłoby to do kwestionowania prawomocnego orzeczenia. Ograniczony wyłom od tej zasady dotyczy zarzutu spełnienia świadczenia oraz – w obecnym brzmieniu art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. – zarzutu potrącenia ( por. powoływane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20.05.2022 r., I CSK 610/22).

Można dalej wyjaśnić, że godnie z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., stosowanym poprzez art. 353 ² k.p.c., można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że nakaz zapłaty został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Powódka nie wystąpiła zaś ze skargą o wznowienie postępowania Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie sygn. I Nc 141/17 z powołaniem się na w/w podstawę prawną mogącą takie działanie usprawiedliwiać. Wyłącznie zaś orzeczenie, jakie zapadłoby w trybie takiego postępowania wznowieniowego mogłoby ewentualnie korygować stan wynikający z obecnie nadal wiążącego powódkę prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 17 marca 2017 r.

Gdy podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowi zarzut, iż wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym, warunkiem jej dopuszczalności nie jest wcześniejsze stwierdzenie tego czynu prawomocnym wyrokiem karnym skazującym. Okoliczność fałszu dokumentu może podlegać udowodnieniu w toku postępowania ze skargi o wznowienie i nie musi być wykazywana wyrokiem karnym. Fakt podrobienia lub przerobienia dokumentu można wykazywać w tym postępowaniu (o wznowienie) za pomocą wszelkich środków dowodowych, w tym także na podstawie dokumentów z akt postępowania karnego, jeśli takie zostało wszczęte (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7.02.2018 r., VII AGa 114/18, System Informacji Prawnej Lex nr (...)).

M., Sąd Okręgowy w Elblągu procedujący w niniejszej sprawie, w jakiej żądanie powódki zakotwiczane jest w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. – nie jest uprawniony w żadnym zakresie do samodzielnego badania wpływu wydania wyroku z dnia 28 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. II K 66/21 na obowiązek zapłaty powódki wynikający z prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 marca 2017 r. wydanego w sprawie sygn. I Nc 141/17.

Poza zdarzeniem potwierdzającym fakt podrobienia przez jej byłego małżonka podpisu na dokumencie – powódka nie powołała żadnej innej przesłanki stypizowanej w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., mogącej świadczyć o zasadności żądania pozwu.

W tym stanie Sąd powództwo oddalił w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. 2026, poz.118 t.j.), zasądzając je od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 5.434 zł. Na zasądzone koszty składało się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego pozwanej z opłatami skarbowymi od pełnomocnictwa.