Pełny tekst orzeczenia

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

sekr. sąd. Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 782/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 1372/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. W zakresie czynów z pkt II i III wyroku:

1. zarzut obrazy przepisów postępowania, to jest art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i oparcie ustaleń w zakresie winy oskarżonego wyłącznie na zeznaniach P. P., których wiarygodność nie została poparta innymi źródłami dowodowymi, jak również wiarygodność tych zeznań została podważona innymi dowodami, w tym wyjaśnieniami samego oskarżonego, zeznaniami L. F. (2) , a które to dowody zostały przez Sąd I instancji ocenione w sposób dowolny, bądź też nie zostały w ogóle przywołane w uzasadnieniu wyroku;

2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegającego na wyrażeniu poglądu, że zebrane w sprawie dowody sprowadzające się wyłącznie do zeznań P. P. pozwalają na przypisanie oskarżonemu G. R. W. winy w zakresie przypisanych mu w wyroku czynów w pkt II i III, podczas gdy inne obiektywne dowody w tym przede wszystkim wyjaśnienia samego oskarżonego trafności orzeczenia nie potwierdzają;

II. w zakresie czynu z pkt I wyroku:

1. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oraz winy, przy zastosowaniu wadliwych kryteriów wymiaru kary wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary, podczas gdy właściwa ocena okoliczności mających wpływ na wymiar kary prowadzi do wniosku, iż wobec oskarżonego winna być orzeczona kara w łagodniejszym wymiarze;

III. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów w relacji do celów jakie kara ta powinna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania oraz zachowania oskarżonego po jego popełnieniu przemawiają za wymierzeniem jej w znacznie łagodniejszym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Analiza akt sprawy w świetle wniesionego środka odwoławczego doprowadziła do wniosku, że Sąd meriti ocenił materiał dowodowy właściwie i obiektywnie, następnie prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, uwzględniając wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, prowadzący do słusznego przypisania oskarżonemu sprawstwa wszystkich trzech zarzucanych mu czynów. Prawidłowym jest także rozstrzygnięcie Sądu I Instancji w zakresie orzeczonych kar jednostkowych za wszystkie czyny oraz wymierzonej kary łącznej, które odpowiadają dyrektywom wymiaru kary, wskazanym w art. 53 k.k. i tym samym okolicznościom niniejszej sprawy.

Zarzuty obrońcy w zakresie kwestionowania prawidłowości oceny zeznań świadka P. P. i ustalenia na ich podstawie stanu faktycznego, są chybione. Na wstępie podkreślić należy, że zasada swobodnej oceny dowodów nie stoi na przeszkodzie dokonywaniu ustaleń na podstawie relacji jednego świadka, o ile uznanie ich za wiarygodne nie wykracza poza zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2022 r. II KK 287/22). Zdaniem Sądu Okręgowego, zeznania P. P. jawią się jako wiarygodne w całości, o czym trafnie wypowiedział się Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zeznania świadka były spójne, logiczne i w istocie obiektywne, bowiem co do czynu z pkt III obciążała w dużej mierze samą siebie, natomiast fakt udzielenia jej przez oskarżonego tabletki ecstazy, koreluje ponadto z posiadaniem przez oskarżonego substancji psychotropowych, opisanych w czynie z pkt I wyroku, w tym także tabletek ecstazy, do popełnienia którego oskarżony przyznał się. Świadek P. P. nie miała żadnego interesu prywatnego, aby pomawiać oskarżonego o czyny, których w rzeczywistości miałby się nie dopuścić. Niewskazanie zaś w ramach czynu z pkt II szczegółów zdarzenia, tj. kiedy - co do dnia - miało dojść do udzielenia jej tabletki ecstazy, nie mogło mieć wpływu na deprecjację wartości dowodowej całości jej zeznań, a wręcz przeciwnie, świadczyło o spontaniczności depozycji i niekonfabulowaniu, natomiast co do tych okoliczności świadek wskazała, że otrzymała ją niejako na poprawę nastroju i opisała, że była to tabletka koloru zielonego, co koresponduje z wyglądem substancji ujawnionych i zatrzymanych u oskarżonego w mieszkaniu (k. 8, 21).

Świadek L. F. (1) zeznawała zachowawczo co do okoliczności, mogących wskazać na sprawstwo oskarżonego, dystansując się od niego, jednocześnie przypisując przedmiotowe czyny P. P.. Świadek zeznała, że nie posiadała żadnej wiedzy co do powiązań oskarżonego z substancjami odurzającymi, co stoi w opozycji z przyznaniem się oskarżonego do winy w zakresie czynu z pkt I i dokumentacją wytworzoną w ramach przeprowadzonej czynności przeszukania. Nawet jeśli świadek rzeczywiście nie miała o tym wiedzy, a jej zeznania miałyby uchodzić za obiektywne, to oznaczałoby, że jej wiedza co do przedmiotowych czynów jest jedynie powierzchowna i ograniczona, toteż nie miałyby one i tak istotnej wartości dowodowej w tym zakresie i nie mogłyby skutecznie wspierać przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Zważyć także trzeba na sprzeczności pomiędzy depozycjami tego świadka a wyjaśnieniami oskarżonego i świadka P. P., m.in. w zakresie wskazania właściciela maszynki do nabijania tytoniu oraz tytoniu. Świadek zeznała stanowczo, że przedmioty te należały do P. P., natomiast oskarżony wskazał, że maszynkę zostawiła jego znajoma, której nazwiska nie podał, a tytoń i papierosy przyniosła P. P.. Podkreślić w tym miejscu należy, że P. P. przyznała się do tego, że maszynka należała do niej i używali jej razem z oskarżonym do wytwarzania papierosów na ich własny użytek, natomiast tytoń miał przynieść nieznany jej z imienia i nazwiska znajomy oskarżonego. Te sprzeczności dodatkowo wskazywały na niewiarygodność wyjaśnień oskarżonego, podczas gdy P. P. zeznawała obiektywnie, obciążając swoimi zeznaniami także siebie samą. Świadek P. P. nie zeznała, że kiedyś oskarżony jej pomógł, ale że jej „pomagał” w produkcji papierosów, co świadczy o niejednokrotnym charakterze jego zachowania.

Wyjaśnienia oskarżonego słusznie nie zostały uwzględnione w części, w której odnosiły się do kwestionowania sprawstwa czynów z pkt II i III. Depozycje oskarżonego stanowią jedynie przyjętą linię obrony, nie mającą odzwierciedlenia w wiarygodnym materiale dowodowym ani nie mogącą być wspartą wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyjaśnienia oskarżonego stoją w opozycji do zeznań świadka P. P., które zostały właściwie uznane za wiarygodne, m.in. ze względów już opisanych powyżej oraz są częściowo sprzeczne z zeznaniami L. R. F., także z powodów już rozważonych. W polu widzenia mieć trzeba, że ani oskarżony, ani świadek L. F. (1) nie wskazują na konflikt pomiędzy nim a P. P., toteż fałszywe pomawianie oskarżonego o wszystkie trzy czyny byłoby tym bardziej nieracjonalne, przy czym zeznania P. P. co do tego, że ujawnione narkotyki były własnością oskarżonego, zostały przecież potwierdzone chociażby poprzez przyznanie się oskarżonego do czynu z pkt I. Z powyższych względów, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że wyjaśnienia oskarżonego były obiektywne oraz wiarygodne, a tym samym prowadzące do wydania wyroku uniewinniającego go od popełnienia czynów z pkt II i III wyroku.

Przeanalizowany w sprawie materiał dowodowy po jego prawidłowej ocenie w pełni pozwalał na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego w zakresie przypisanych oskarżonemu przestępstw, co Sąd Rejonowy też uczynił. Niezasadność zarzutu odnoszącego się do oceny materiału dowodowego skutkowała uznaniem za chybiony także zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jako zarzutu wtórnego.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty związane z rażącą niewspółmiernością orzeczonych kar za czyny jednostkowe oraz kary łącznej.

Na wstępie zwrócić uwagę trzeba na to, że podstawą do ewentualnego wydania orzeczenia reformatoryjnego byłoby uznanie, że kara jest nie tylko niewspółmierna, lecz ta niewspółmierność musiałaby nosić cechy rażącej, jednakże w sprawie niniejszej nie sposób się takiej dopatrzeć w aspekcie żadnej z orzeczonych kar. Nadmienić trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 k.k. Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23).

Sąd Rejonowy prawidłowo wykorzystał rozpiętość ustawowego zagrożenia za każdy przypisany oskarżonemu czyn, jak i słusznie orzekł o karze łącznej. Przy każdym czynie stopień zawinienia oskarżonego nie był niczym ograniczony. Oskarżony był już wcześniej karany, w tym za czyny penalizowane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony miał świadomość zarówno nielegalności swego zachowania, jak i możliwych tego konsekwencji prawnych oraz dolegliwości odbywania kary w warunkach izolacji penitencjarnej. Jeśli chodzi zaś o stopień społecznej szkodliwości czynów i składające się na nie indywidualne okoliczności, zwrócić należy szczególną uwagę w odniesieniu do czynu z pkt I, że oskarżony posiadał stosunkowo dużą ilość substancji psychotropowych, nowej substancji psychotropowej i środka odurzającego. Wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności za ten czyn, mając na względzie zagrożenie w maksymalnym wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, nie może być zatem poczytywane za surowe, a tym bardziej za rażąco surowe. Co do czynów z pkt II i III Sąd Rejonowy słusznie wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe oscylujące bliżej minimalnego ustawowego zagrożenia, wymierzając kary po 4 miesiące pozbawienia wolności. Zważyć należy, że oskarżony udzielił P. P. jednorazowo substancję psychotropową w postaci tabletki ecstazy, jak również ilość wytworzonych papierosów nie była znaczna. Z pola widzenia nie można było jednak tracić dotychczasowej karalności oskarżonego i niewyciągania wniosków co do naganności swego postępowania. Okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mogły mieć realnego wpływu na postać wymierzonych kar i na tle okoliczności obciążających nie uzasadniały ich złagodzenia.

Odnosząc się do orzeczonej kary łącznej wskazać należy, że kara łączna nie służy jedynie poprawie sytuacji oskarżonego i niejako premiowaniu za popełnienie kilku przestępstw, a nie jednego. Kara łączna służy zracjonalizowaniu wymiaru kary i tożsamo jak kary jednostkowe, musi spełniać swoje cele odpowiadając dyrektywom, określonym w art. 53 k.k. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22.10.2019 r., II AKa 182/19, LEX nr 3222191). W niniejszej sprawie Sąd orzekł karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, stosując zasadę częściowej absorpcji, co jest oczywiście korzystne dla oskarżonego. Wymierzenie jeszcze niższej kary łącznej pozbawienia wolności byłoby niecelowe i niesłuszne, zwłaszcza mając na względzie jej funkcję prewencyjną i wychowawczą wobec oskarżonego, przede wszystkim w kontekście okoliczności obciążających, opisanych w poprzednim akapicie, co czyni zarzuty obrońcy niezasadnymi.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z pkt II i III wyroku oraz wymierzenie za czyn pkt I wyroku kary w łagodniejszym wymiarze, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu za zarzucane czyny kar jednostkowych i kary łącznej w znacznie łagodniejszym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 1372/24, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w części 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja obrońcy jako niezasadna nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w zakresie winy czy kary uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 1372/24 w zakresie uchylenia zawartego w pkt III tiret drugie rozstrzygnięcia o przepadku maszynki do nabijania tytoniu, suszu tytoniowego oraz papierosów.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższa zmiana wynikała z faktu, że wobec P. P. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów co do czynu z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2001 roku o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych w zw. z art. 12 §1 k.k. i wyłączono materiały do odrębnego postępowania (k. 131), w tym dokumentację związaną z dowodami rzeczowymi, o przepadku których orzekł Sąd Rejonowy. Z uwagi na tożsamy zakres postępowania i w tej części jednakowy materiał dowodowy, zasadnym było uchylić przepadek wskazanych w wyroku dowodów rzeczowych. Przedmiotowa zmiana zgodna była z zakresem i kierunkiem zaskarżenia, bowiem nie jest niekorzystna dla oskarżonego G. W..

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

a1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości – poza winą z pkt I

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana