Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Marcin Czarciński

Protokolant: st. sekr. sąd. Justyna Pabian

przy udziale oskarżyciela publicznego ---

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.01.2026 r.

sprawy

K. O.

syna M. i T. z domu L.

urodz. (...) w W.

obwinionego o to, że:

w dniu 5 listopada 2025 o godz. 6:48, w miejscowości C. na ul. (...), kierował pojazdem mechanicznym marki L. (...) o nr rej. (...). Znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (wyniki badań: I – 0,11 mg/l, II – 0,11 mg/l w wydychanym powietrzu)

- tj. o czyn z art. 87 § 1 kw

o r z e k a :

I.  obwinionego K. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 87 § 1 kw i za to na podstawie art. 87 § 1 kw orzeka karę grzywny w kwocie 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych),

II.  na podstawie art. 87 § 3 kw orzeka wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 (sześciu) miesięcy,

III.  na podstawie art. 29 § 4 kw na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza okres zatrzymania prawa jazdy nr (...) od 5 listopada 2025 roku,

IV.  zwalnia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej a zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 1674/25

UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2025 roku w godzinach porannych funkcjonariusze policji zatrzymali do kontroli drogowej K. O., który poruszała pojazdem mechanicznym marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Do zatrzymania doszło w miejscowości C. przy ul. (...).

Dowody: notatka urzędowa – k. 1 akt

Funkcjonariusze policji dokonali kontroli trzeźwości K. O.. Badanie miało miejsce za pomocą urządzenia (...). Pierwszy pomiar nastąpił o godzinie 6:48 z wynikiem 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugi pomiar nastąpił o godz. 7:04 z wynikiem 0,11 mgl/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Kierującemu elektronicznie zatrzymano prawo jazdy.

Dowody: notatka urzędowa – k. 1 akt,

protokół badania stanu trzeźwości – k. 4 akt

kserokopia pokwitowania zatrzymanego prawa jazdy – k. 6 akt

Urządzenie, którym badano stan trzeźwości posiadało ważne w chwili badania świadectwo wzorcowania, zgodnie z którym przy zmierzonej wartości 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, niepewność pomiaru wynosi 0,01 mg/l.

Dowody: świadectwo wzorcowania – k. 5 akt

Obwiniony ma 49 lat. Jest żonaty, ma trójkę dzieci. Aktualnie nie pracuje, utrzymuje się z oszczędności. Dotychczas nie był karany. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 roku zatrzymano obwinionemu z dniem 5 listopada 2025 roku prawo jazdy o numerze (...) wydane przez Starostę (...).

Dowody: wyjaśnienia obwinionego w zakresie danych osobopoznawczych – k. 34 akt,

postanowienie Sądu Rejonowego – k. 33 akt

K. O. został obwiniony o to, że w dniu 5 listopada 2025 o godz. 6:48, w miejscowości C. na ul. (...), kierował pojazdem mechanicznym marki L. (...) o nr rej. (...). Znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (wyniki badań: I – 0,11 mg/l, II – 0,11 mg/l w wydychanym powietrzu), tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 kw.

Obwiniony przesłuchiwany w toku czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego wykroczenia. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia rano wstał i nie zjadł śniadania bo zaspał. Wskazał, że wypił syrop na przeziębienie, ponieważ jak się nie pójdzie do pracy to prezes premie zabiera. Wyjaśnił nadto, że dzień przed zdarzeniem spożywał alkohol w postaci jednego piwa na gorąco z cukrem. Wyjaśnił także, że syrop który spożywał zawierał alkohol. W toku rozprawy obwiniony przyznał się do popełniania zarzucanego czynu. Podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia i dodał, że był przekonany, że do rana wszystko będzie dobrze. Dodał, że jest ciężko bez prawa jazdy bo bez nich nie może dostać pracy a nadto wszędzie trzeba dojechać samochodem. Wyjaśnienia obwinionego były generalnie wiarygodne. Obwiniony musiał mieć świadomość, że spożył alkohol (w jakiejkolwiek formie).

Sąd uznał za przydatne do rozpoznania niniejszej sprawy dowody z dokumentów zawnioskowane przez oskarżyciela. Nie budziły bowiem one wątpliwości co do ich autentyczności ani wiarygodności. Na rozprawie obrońca obwinionego wskazał, że nie domaga się bezpośredniego przesłuchania świadków wskazanych we wniosku o ukaranie wobec czego Sąd nie dopuścił dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy policji P. K. i M. K..

Stosownie do treści art. 87 § 1 kw odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Stosownie do treści art. 5 § 1 kw wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. Wykroczenie z art. 87 § 1 kw może zostać popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Nie budzi żadnej wątpliwości fakt, że obwiniony prowadził pojazd mechaniczny i że miało to miejsce w ruchu lądowym. Natomiast stan po użyciu alkoholu, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.2023.2151 t.j. z dnia 2023.10.06), zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należało uznać, że czyn K. O. wypełnił znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 kw. Obwiniony prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Dla samego bytu wykroczenia nie miał znaczenia fakt czy obwiniony dopuścił się go umyślnie czy nieumyślnie, okoliczność ta miała znaczenie dla wymiaru kary. W ocenie Sądu obwiniony dopuścił się czynu umyślnie w zamiarze ewentualnym. W ocenie Sądu obwiniony miał świadomość, że spożywał alkohol (w jakiejkolwiek formie) i godził się, że na to, że prowadząc pojazd może popełnić wykroczenie. W ocenie Sądu czyn popełniony przez obwinionego był w oczywisty sposób społecznie szkodliwy. Nie budzi wątpliwości fakt, że stan po użyciu alkoholu niesie za sobą spadek zdolności psychofizycznych organizmu, co powoduje wzrost zagrożenia dla dobra prawnego, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd miał na uwadze treść art. 47 § 6 kw, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. K. O. poruszał się ruchliwą drogą publiczną. W sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności wyłączające bądź ograniczające winę. K. O. był poczytalny w czasie czynu. Jest dorosłym mężczyzną, który powinien znać zasady obowiązujące w społeczeństwie, nadto nie działał w nienormalnej sytuacji motywacyjnej. Wobec tego jego zawinienie miało charakter znaczny.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego jemu czynu i wymierzył karę w wysokości 2.500 zł grzywny. Wymierzając karę, Sąd miał na uwadze treść art. 33 kw. Stosownie do paragrafu pierwszego tego przepisu organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Sąd miał na uwadze także okoliczności wskazane w treści art. 33 § 3 i 4 kw jako okoliczności łagodzące i obciążające.

Wykroczenie z art. 87 § 1 kw zagrożone jest karą aresztu lub karą grzywny w wysokości nie niższej niż 2.500 zł. Ustawodawca wskazał, że za wykroczenie z art. 87 § 1 kw grzywnę wymierza się w wysokości do 30.000 zł (art. 24 § 1a kw). W ocenie Sądu, kara grzywny jest dla obwinionego wystarczającą dolegliwością i odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości popełnionego wykroczenia. Ustalając jej wysokość Sąd miał na uwadze treść art. 24 § 3 kw. Obwiniony nie pracuje i nie osiąga dochodu utrzymując się z oszczędności, ma jednak możliwość podjęcia pracy. W ocenie Sądu grzywna w kwocie minimalnej jest odpowiednia do jego możliwości zarobkowych. Jednocześnie jest to grzywna dolegliwa, unaoczniająca nieopłacalność popełniania tego typu wykroczenia.

Stosownie do treści art. 87 § 3 kw Sąd był zobligowany orzec wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów. Zakaz prowadzenia pojazdów wymierzany jest w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Orzeczenie tego środka ma głównie wymiar prewencyjny – ma utrudniać lub uniemożliwiać sprawcy popełnienie kolejnego czynu zabronionego. Stosownie do treści art. 33 § 5 kw dyrektywy wymiaru kary stosuje się także do środków karnych. W ocenie Sądu najkrótszy, bo 6 miesięczny okres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym jest odpowiedni do społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia obwinionego. Obrońca obwinionego wnosił o odstąpienie od orzekania środka karnego lub ewentualnie o orzeczenie wobec zakazu prowadzenia pojazdów kat. B. W toku rozprawy obwiniony wskazał jak ważną rolę w jego życiu odgrywa możliwość prowadzenia pojazdów także biorąc pod uwagę podjęcie pracy, skoro wcześniej pracował jako kierowca śmieciarki. Sąd wziął pod uwagę wskazane przez niego okoliczności i uznał, że odpowiednim okresem na jaki należało orzec wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów jest okres 6 miesięcy.

Oczywistym jest, że odebranie zawodowemu kierowcy możliwości prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest bardziej dolegliwe, aniżeli osobie, która samochody prowadzi sporadycznie, ale taką zasadę - czyli pozbawienie pijanego kierowcy prawa do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych - wprowadził ustawodawca i sąd nie widzi w tym wypadku powodu, by od tej zasady odstąpić jedynie z powodu zawodu wykonywanego przez obwinionego, który może (a nawet musi) się wszak przekwalifikować na czas obowiązywania tego środka karnego. Każdy kierowca wie jakie są skutki (w tym utrata prawa jazdy) prowadzenia samochodu po pijanemu i siadając w takim stanie za kierownicę musi się z tymi skutkami liczyć. Zawodowy kierowca powinien mieć to szczególnie na względzie, tak jak powinien szczególnie zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństwa jakie pijani kierowcy stanowią dla innych uczestników ruchu drogowego. Dlatego nie ma powodu, by pijanego kierowcę zawodowego traktować „ulgowo” a raczej przeciwnie - powinno to być traktowane jako okoliczność obciążająca. Także dla wielu innych pijanych kierowców (nie tylko zawodowych) utrata prawa jazdy wiąże się z problemami zawodowymi, gdyż w obecnych czasach posiadanie prawa jazdy jest potrzebne często nie tylko by do pracy dojeżdżać, ale także by ją wykonywać. Tak więc zakaz wszelkich prowadzenia pojazdów mechanicznych jest na pewno dolegliwy, ale nie ma powodu by obwinionego traktować szczególnie i ten zakaz wobec niego złagodzić. Owszem, obwiniony prowadził po pijanemu samochód osobowy, ale wszak prowadzenie ciężarówek w takim stanie byłoby jeszcze bardziej niebezpieczne, a nie ma żadnych gwarancji, że obwiniony nie siądzie ponownie za kierownicę w stanie nietrzeźwości (tym razem samochodu ciężarowego) gdyby mu taką możliwość pozostawić.

Mając na uwadze fakt, że obwinionemu zatrzymano prawo jazdy, zasadnym było zaliczenie tego okresu na poczet orzeczonego środka karnego, co też uczyniono w punkcie III wyroku.

Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania na podstawie art. 121 § 1 kpw oraz art. 624 § 1 kpk obciążając nimi Skarb Państwa. Zdaniem Sądu zachodziły po stronie obwinionego szczególne okoliczności, w postaci trudnej sytuacji osobistej i majątkowej, które uzasadniały zwolnienie od obowiązku poniesienia kosztów postępowania.