Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 526/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 23 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 121/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

W. W.

Pomimo stanu zdrowia oskarżony w chwili popełnienia obu czynów objętych aktem oskarżenia nie miał zniesionej ani ograniczonej zdolności rozpoznania ich znaczenia ani zdolności pokierowania swoim postępowaniem.

Ustna uzupełniająca opinia biegłych lekarzy psychiatrów R. F. i O. W. (2)

232v-233v

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Ustna opinia biegłych lekarzy psychiatrów R. F. i O. W. (2)

W niniejszej sprawie ustalono, że wobec oskarżonego toczyło się uprzednio postępowanie przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze zakończone wydaniem postanowienia z dnia 3 września 2024 r w sprawie o sygn. akt II K 184/24 o umorzeniu postępowania w oparciu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 31 § 1 k.k. W aktach sprawy wskazanego postępowania znalazła się opinia tych samych biegłych lekarzy psychiatrów co w niniejszej sprawie tj. R. F. i O. W. (2) , w której stwierdzono, iż w chwili czynu oskarżony W. W. miał całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postpowaniem. W realiach przedmiotowej sprawy tożsami biegli wydali odmienną opinię, nie stwierdzając takich okoliczności. Sąd Okręgowy rozszerzył postepowanie dowodowe zasięgając ustnej opinii biegłych na rozprawie głównej, którzy szczegółowo wyjaśnili przyczyny zaistniałych różnic w opiniach sporządzonych w obu postępowaniach. Ustna opinia biegłych lekarzy psychiatrów została wydana przez osoby posiadające wiedzę i kwalifikacje z zakresu psychiatrii, w tym stanie rzeczy opinia ta jest wiarygodna.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.naruszenie przepisów:

- art. 7 kpk poprzez dokonanie, w sposób sprzeczny z zasadami logiki oceny dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej, uznanie, że opinia ta jest wiarygodna i może stanowić podstawę ustalania stanu faktycznego wyroku, a w konsekwencji uznanie, że oskarżony w chwili czynu mógł pokierować swoim postępowanie, podczas gdy opinia ta stoi w sprzeczności z obiektywnie stwierdzonym stanem zdrowia oskarżonej – stwierdzonej przewlekłej choroby psychicznej w postaci schizofrenii paranoidalnej, opiniami biegłych sądowych wydanych w innych sprawach z udziałem oskarżonego, a przede wszystkim opinia ta nie uwzględnia zachowań oskarżonego w okresie zarzucanych mu czynów polegających na urojeniach, co wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków tj. matki i brata oskarżonego, o których to okolicznościach biegli nie wiedzieli wydając swoją opinię;

- art. 7 kpk poprzez dokonanie, oceny zeznań świadków U. W. i O. W. (1) w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie że z ich zeznań nie wynika kiedy dokładnie miałoby dochodzić do wystąpienia u oskarżonego zaburzeń umysłowych, podczas gdy O. W. (1) wprost wskazuje, że takie zachowania miały miejsce zimą, a więc w okresie zarzucanych oskarżonemu czynów oraz podważanie a priori wiarygodności ich zeznań, tylko z tego powodu że są rodziną oskarżonego;

- art. 167 kpk poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodów zmierzających do ustalenia rzeczywistego rozmiaru szkody poniesionej przez (...) K. B., S. Z. sp. j. z siedzibą w N., skoro podmiot ten prowadzący działalność gospodarczą zapewne posiadał ubezpieczenie od zniszczenia mienia, zatem rzeczywiście poniesiona szkoda mogła być mniejszych rozmiarów a nawet naprawiona w całości

-art. 283 kk poprzez jego niezastosowanie i nie uznanie, że zarzucany oskarżonemu czyn z pkt I części wstępnej wyroku nie stanowi przypadku mniejszej wagi, podczas gdy dowody zebrane w sprawie dotyczące wartości skradzionego mienia oraz niewielkich obrażeń ciała M. P. pozwalają na przyjęcie kwalifikacji zarzucanego oskarżonemu czynu w oparciu o ten właśnie przepis

- art. 288 § 1 kk poprzez jego zastosowanie i przyjęcie go jako elementu kwalifikacji zarzucanemu oskarżonemu czynu z pkt II części w wstępnej wyroku, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zniszczenie szyby było elementem kradzieży z włamaniem, zatem stanowiło sposób realizacji znamion przestępstwa z art. 279 § 1 kk i w związku z tym przepis ten powinien stanowić jedyną podstawę kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2.rażącej niewspółmierności kary polegającej na wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy i społecznej szkodliwość zarzucanego czynu poprzez przecenienie okoliczności obciążających i niedocenieni okoliczności łagodzących.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1 i 2

Głównym celem apelacji pozostawało wykazanie naruszenia szeregu przepisów procesowych, które miały prowadzić do błędnego ustalenia faktów oraz niesłusznego przypisania winy oskarżonemu przez Sąd Rejonowy. W tym zakresie apelacja okazała się chybiona. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację nie stwierdził uchybień procesowych, które mogłyby wpłynąć na merytoryczne ustalenia Sądu I instancji. Zarówno ocena dowodów, jak i przypisanie winy oskarżonemu, zostały przeprowadzone w sposób swobodny, zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, czemu nie sprzeciwia się postępowanie dowodowe przeprowadzone na rozprawie apelacyjnej. Apelacja była jednak w niewielkim zakresie zasadna, co skutkowało istotną zmianą wyroku, w szczególności odnośnie wymiaru orzeczonej kary.

Na wstępie należy zaznaczyć, że apelujący nie kwestionował dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów w zakresie dotyczącym przypisania sprawstwa oskarżonemu. W niniejszej sprawie aktem oskarżenia objęto dwa odrębne zachowania. Pierwsze z nich miało polegać na zaborze alkoholu przy użyciu przemocy wobec pracownika ochrony sklepu w dniu 18 lutego 2025 r., skutkującym obrażeniami naruszającymi integralność ciała, których okres leczenia nie przekroczył 7 dni. Drugie zachowanie dotyczyło kradzieży sprzętu komputerowego w nocy z dnia 23 na 24 grudnia 2024 r., po wcześniejszym wybiciu witryny sklepowej. W toku postępowania zgromadzono dowody jednoznacznie wskazujące na sprawstwo oskarżonego, które zostały szczegółowo przez Sąd Rejonowy rozważone. Poczyniona w tym zakresie ocena dowodów znalazła odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie pierwszego czynu, świadek M. P. (1), będący „ochroniarzem” biorącym udział w zdarzeniu, jednoznacznie rozpoznał oskarżonego, wskazując go jako sprawcę. Natomiast w odniesieniu do drugiego czynu oskarżony przyznał się do jego popełnienia, a w jego mieszkaniu funkcjonariusze Policji znaleźli skradziony sprzęt, który oskarżony dobrowolnie wydał, co potwierdza jego sprawstwo. Dodatkowo, oba zdarzenia zostały zarejestrowane przez monitoring sklepowy, a nagrania te, stanowiące część materiału dowodowego, potwierdzają przebieg zdarzeń przedstawiany przez świadków, którzy obserwowali zaistniałe incydenty. Należy również zaznaczyć, że oba czyny charakteryzują się podobnym sposobem działania sprawcy, który polegał na przywłaszczeniu mienia w sposób gwałtowny i bezpośredni. Wobec powyższego, Sąd Rejonowy trafnie uznał, że oskarżony jest sprawcą ujawnionych czynów zabronionych. Apelacja nie miała na celu podważenia oceny dowodów w tej części, a podważała inne aspekty sprawy, w związku z czym brak jest potrzeby powielania rozważań Sądu I instancji w tym zakresie.

Istotą wniesionej apelacji było podważenie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów w zakresie zawinienia oskarżonego, w szczególności oceny opinii biegłych psychiatrów R. F. i O. W. (2), w tym także w zestawieniu z relacją świadków U. W. i O. W. (1) będących najbliższą rodziną oskarżonego. Należy zauważyć, że Sąd Rejonowy uznał powyższe dowody za wiarygodne, również w tej części, która wskazywała na okoliczności korzystne dla oskarżonego z perspektywy jego interesu procesowego. W istocie apelujący kwestionuje wyprowadzone na podstawie tych dowodów ustalenia faktyczne, które zostały przyjęte przez Sąd Rejonowy jako podstawa orzeczenia, prowadząc do wniosku, że oskarżonemu w realiach przedmiotowej sprawy można przypisać winę w zakresie obu czynów objętych aktem oskarżenia. Niemniej jednak, niezależnie od formy sformułowanych zarzutów, założenie apelującego jest błędne. Sąd Okręgowy, po dokonaniu szczegółowej analizy materiału dowodowego, nie stwierdził uchybień w ocenie dowodów ani w wyciągniętych wnioskach. W wyżej wymienionym zakresie. Dowody te, w tym opinie biegłych oraz relacje świadków, zostały prawidłowo ocenione przez Sąd Rejonowy, który na ich podstawie czynił trafne ustalenia faktycznie i prawidłowo przypisał oskarżonemu winę.

Nie można tracić z pola widzenia, że w niniejszej sprawie pojawiły się wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, które Sąd Rejonowy szczegółowo rozważył w uzasadnieniu wyroku. Warto zaznaczyć, że wątpliwości te nie wynikały z treści opinii biegłych, którzy jednoznacznie stwierdzili, iż oskarżony w czasie popełnienia czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. Wobec oskarżonego toczyło się jednak odrębne postępowanie dotyczące innego czynu zabronionego przeciwko mieniu, popełnionego dnia 2 kwietnia 2024 r. Sprawa ta zakończyła się wydaniem przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze postanowienia z dnia 3 września 2024 r. sygn. akt II K 184/24, w którym postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 31 § 1 k.k. U podstaw takiego rozstrzygnięcia leżała przede wszystkim opinia biegłych psychiatrów R. F. i O. W., którzy stwierdzili, że w czasie popełnienia czynu oskarżony miał całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu. Opinia w tej sprawie została sporządzona przez tych samych biegłych, którzy opiniowali oskarżonego w niniejszej sprawie. Nie można przy tym pominąć faktu, że oba czyny zabronione, zarówno w tej sprawie, jak i w omawianym postępowaniu nie były popełnione w znacznym odstępie czasu, choć jak słusznie dostrzega w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy dzieli je ponad 8 oraz ponad 10 miesięcy. W obu opiniach biegli zwrócili uwagę na istnienie u oskarżonego choroby psychicznej, jaką jest schizofrenia paranoidalna.

Mając na uwadze treść zarzutu apelacji Sąd Okręgowy uznał, że konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych, którzy na rozprawie odwoławczej jednoznacznie wskazali powody rozbieżności w opiniach sądowo-psychiatrycznych wydanych na potrzeby niniejszego jak i wspominanego wyżej postępowania.

Biegli w wydanej opinii ustnej wskazali, że odnośnie czynu zarzuconego w sprawie sygn. akt II K 184/24 Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze zakończonej umorzeniem postępowania na skutek zaistnienia okoliczności z art. 31 § 1 k.k. , oskarżony miał halucynacje słuchowe o charakterze imperatywnym, co wskazuje na psychotyczny charakter jego działań. Jednakże w chwili badania przeprowadzone na potrzeby niniejszej sprawy, oskarżony był w lepszym stanie psychicznym, a leczenie było już wdrożone. W rozpoznawanej sprawie biegli wykluczyli, aby zabór alkoholu w sklepie i atak na pracownika ochrony były wynikiem objawów choroby psychicznej, uznali je za skutek uzależnienia od alkoholu. Również odnośnie drugiego czynu biegli wskazali, że zabór sprzętu elektronicznego i pozostawienie łupu w miejscu zamieszkania pozostaje normalnym zachowaniem nie podejmowanym z przyczyn psychotycznych . Badanie oskarżonego nie wskazało, aby w niniejszej sprawie oskarżony słyszał głosy, podkreślali przy tym, że alkoholizm oskarżonego nie jest chorobą psychiczną. Biegli zaznaczyli również, że poczytalność oskarżonego była badana oddzielnie w kontekście każdego z zarzucanych mu czynów. W obu przypadkach, pomimo rozpoznanej choroby psychicznej, nie stwierdzono żadnych okoliczności wskazujących na choćby częściowe ograniczenie poczytalności oskarżonego. Zauważyli, że czyny zarzucane oskarżonemu nie były determinowane objawami choroby psychicznej, a halucynacje nie występowały w momencie popełnienia przestępstw. Biegli stanowczo zaznaczyli, że nie każda osoba z rozpoznaną schizofrenią paranoidalną jest automatycznie niepoczytalna w każdej sprawie.

Wydana opinia na rozprawie odwoławczej wyjaśnia w sposób kompleksowy przyczyny rozbieżności pomiędzy opiniami sporządzonymi na potrzeby niniejszego postępowania oraz w poprzedniej sprawie. Opinia ta szczegółowo wskazuje powody, dla których biegli w niniejszej sprawie uznali, że oskarżony w chwili popełniania zarzucanych mu czynów był poczytalny.

Wbrew stanowisku apelującego treść zeznań powoływanych w apelacyjnym zarzucie świadków U. W. i O. W. (1) została prawidłowo oceniona przez Sąd Rejonowy i na jej podstawie wyciągnięto właściwe wnioski.
Z zeznań świadków wynika, że oskarżony cierpi na schizofrenię paranoidalną, a jego zachowanie jest zmienne, z jednej strony zdarza się, że funkcjonuje w granicach powszechnie przyjętej normy, z drugiej strony występują jednak objawy halucynacji, dezorganizacji myślenia oraz agresji. Ponadto, świadkowie – członkowie rodziny wskazują na trudności w przypilnowaniu regularnego przyjmowania leków przez oskarżonego, co mogło wpływać na jego stan psychiczny w okresie objętym aktem oskarżenia. Nie ma jednak dowodów na to, aby w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony był pozbawiony możliwości rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, czy też aby były one w znacznym stopniu ograniczone. O. W. (1) w składnych zeznaniach zaznaczał, że zimą oskarżony przyjmował leki. To pozostaje spójne z opinią biegłych, bowiem wykonując badania na potrzeby postępowań zauważyli poprawę w stanie zdrowia oskarżonego. Trafnie zatem Sąd Rejonowy, na podstawie powyższych dowodów, ocenionych jako w pełni wiarygodne, zestawiając ich treść z opinią biegłych psychiatrów wnioskował, że w inkryminowanym czasie nie zaistniały po stronie oskarżonego okoliczności natury psychicznej wyłączające winę. Przeprowadzony w postępowaniu odwoławczym dowód z uzupełniającej opinii biegłych jedynie potwierdza słuszność tychże ustaleń. Zatem, w świetle zebranego materiału dowodowego oraz opinii biegłych, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że oskarżony w momencie czynu był w pełni poczytalny, a okoliczności związane z jego stanem zdrowia psychicznym nie wyłączają jego odpowiedzialności karnej. Z tego powodu apelacja w zakresie kwestionującym trafność przypisania oskarżonemu winy pozostawała w całości niezasadna.

Nietrafnie również apelujący podnosił naruszenia art. 167 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia rzeczywistego rozmiaru szkody poniesionej przez (...) K. B., S. Z.sp. j. z siedzibą w N.. Sąd Rejonowy dysponował zeznaniami świadków w osobach wspólników wyżej wymienionej spółki oraz dokumentami które to dowody precyzyjnie wskazały wartość skradzionego towaru jak i ujawnionych szkód. Przesłuchany w charakterze świadka S. Z. zaznaczył, że koszt naprawy uszkodzonej w wyniku zdarzenia witryny sklepowej wyniósł 3690 zł. Nie jest to wygórowana cena, a zdarzenie spowodowało konieczność niezwłocznego naprawienia uszkodzonej witryny, ze względu na dalsze funkcjonowanie obiektu handlowego. Jednocześnie z korespondencji ubezpieczyciela wynika, że sprawa pozostaje w toku, a ubezpieczyciel nadal prowadzi czynności wyjaśniające dotyczące zgłoszonego zdarzenia.

W dalszej części apelacji, niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów, obrońca oskarżonego zakwestionował prawidłowość przyjętej kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 1 i 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Również w tym zakresie środek odwoławczy okazał się chybiony, w toku kontroli instancyjnej nie stwierdzono uchybień mogących skutkować zmianą kwalifikacji prawnej czynów.

Odnośnie pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów obrońca podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego zmierzał do wykazania, że w przedmiotowej sprawie zasadnym było przyjęcie, że przypisane oskarżonemu przestępstwo kradzieży rozbójniczej stanowiło wypadek mniejszej wagi. Należy podkreślić, że wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy znamiona przestępstwa cechuje niewysoka szkodliwość społeczna, zaś jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, aby zastosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za popełnione przestępstwo ( zob. postanowienie SN z dnia 30 października 2015 r. IV KK 235/15 LEX nr 1938291) Okoliczności te nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. Oskarżony godził w różne dobra prawnie chronione, działał z niskich pobudek, w celu utrzymania się przy skradzionym towarze popchnął pracownika ochrony sklepu powodując jego upadek i obrażenia ciała. Oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim kradnąc alkohol, od którego jak ustalono w trakcie procesu pozostaje uzależniony. Powyższe wyklucza, aby społeczna szkodliwość omawianego czynu mogła zostać uznana za niewysoką. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy wymierzając karę za omawiany czyn zabroniony dostrzegł, że rozmiar szkody jak i obrażenia ciała pokrzywdzonego nie były wielkie, jednak społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu wciąż pozostaje znaczna. Sposób działania oskarżonego, polegający na rażącym lekceważeniu prawa własności oraz zignorowaniu interwencji pracownika ochrony sklepu, a także dążeniu do utrzymania się przy skradzionym towarze za wszelką cenę, nawet kosztem zdrowia osoby wykonującej prawidłowo swoje obowiązki służbowe, świadczy o tym, że oskarżony stwarzał zagrożenie dla innych osób i porządku prawnego. To jednoznacznie wyklucza, aby w przedmiotowej sprawie zaistniał wypadek mniejszej wagi wskazany w art. 283 k.k.

Chybiony pozostawał również zarzut zmierzający do zakwestionowania kwalifikacji prawnej drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów, który miałby nie wypełniać znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., w sytuacji gdy przypisano mu przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. Ustawodawca co prawda przewiduje, że w przypadku przestępstwa kradzieży z włamaniem co do zasady wymagana jest ingerencja w materialną przeszkodę, jednak nie w każdym przypadku prowadzi to do pomijalnego zbiegu przestępstw. Zarówno doktryna, jak i praktyka orzecznicza wskazują, że przy kwalifikacji prawnej istotne znaczenie ma wartość szkody wyrządzonej wskutek kradzieży z włamaniem, a rozróżnienia wymaga sytuacja, gdy wartość uszkodzeń mienia jest niewielka, od sytuacji, gdy zbliża się do lub przewyższa wartość skradzionego mienia. Druga z tych sytuacji zachodzi w przedmiotowej sprawie, gdyż spowodowane przez oskarżonego uszkodzenia witryny sklepowej przewyższały wartość przedmiotów, które w chwili kradzieży z włamaniem zostały zabrane. Możliwe jest dokonanie kwalifikacji kumulatywnej z art. 279 k.k. i art. 288 § 1 k.k., w zw. art. 11 § 2 k.k., gdy wartość zniszczonego mienia jest równa lub większa niż wartość mienia zabranego przez sprawcę (Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k. pod. red. prof. A.Zolla, Wydawnictwo Zakamycze 2006 r.).

Zasadnie natomiast apelujący podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary, który objawiał się niedostrzeżeniem okoliczności łagodzących oraz nadmiernym wyeksponowaniem okoliczności obciążających oskarżonego. Apelacja w tym zakresie okazała się trafna, co doprowadziło do zmiany wyroku, choć nie w takim zakresie, jak oczekiwał skarżący.

Na wstępie podkreślić należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jest zasadny wyłącznie wtedy, gdy z ujawnionych okoliczności, które powinny znacząco wpływać na wymiar kary, wynika wyraźna różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, którą należałoby wymierzyć przy prawidłowym zastosowaniu zasad wymiaru kary. Zarzut ten można podnieść tylko wtedy, gdy kara nie uwzględnia w odpowiedni sposób ani okoliczności popełnienia przestępstwa, ani osobowości sprawcy, w efekcie stając się karą społecznie odbieraną jako niesprawiedliwa. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary uzasadnia taki zarzut, tylko różnica zasadnicza, czyli niewspółmierna w stopniu nieakceptowalnym. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. III KR 254/73, OSNPG 1974/3-4/51). W realiach przedmiotowej sprawy uznać należało, że orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe jak i kara łączna jawią się jako nieakceptowalne, rażąco niewspółmierne. Sąd I instancji przeszacował znaczenie okoliczności wpływających na wymiar kary. Błędne pozostawało stanowisko wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, że choroba oskarżonego została wykorzystana do popełniania czynów. Uprzednia niekaralność oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że nie jest on osobą całkowicie zdemoralizowaną. W stosunku do interweniującego pracownika ochrony oskarżony nie wykazał ponadprzeciętnej agresji. Sposób działania oskarżonego, wartość skradzionego mienia oraz wysokość szkody w przypadku tego czynu, nie są nadmiernie wysokie. Ponadto przyznanie się do drugiego czynu i dobrowolne wydanie skradzionego towaru funkcjonariuszom policji w znacznej mierze ułatwiło rozpoznanie sprawy. Zaistniała szkoda w tym przypadku została w dużej mierze naprawiona poprzez zwrócenie mienia przez oskarżonego. Sąd Okręgowy uznał, że orzeczone przez Sąd I instancji kary jednostkowe były niewspółmierne surowe, biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, tym samym także wymagała nowego wymiaru kara łączna pozbawienia wolności. Niemniej kara izolacyjna jest jedyną, która może skutecznie wpłynąć na oskarżonego, zmuszając go do przestrzegania porządku prawnego. W przekonaniu Sądu Okręgowego brak jest podstaw do zastosowania postulowanej przez skarżącego obrońcę kary sekwencyjnej z art. 37b k.k. Biegli psychiatrzy stwierdzili, że oskarżony powinien kontynuować leczenie, może odbyć terapię na odpowiednim oddziale w warunkach zakładu karnego ( k. 233 ). Kara ma na celu przede wszystkim uświadomienie powagi i naganności dotychczasowego postępowania i wymiar kar wskazany w wyroku Sądu Okręgowego czyni to we właściwy sposób.

Wniosek

- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania

- zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt I części wstępnej wyroku poprzez uznanie, że przestępstwo to stanowiło przypadek mniejszej wagi określony w art. 283 kk

- zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt II części wstępnej wyroku poprzez uznanie, że przestępstwo to kwalifikowane jest wyłącznie z art. 279 § 1 kk

ewentualnie:

- wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b kk, za czyn z pkt I części wstępnej wyroku przy uznaniu, że stanowi to wypadek mniejszej wagi określony w art.. 283 kk

- wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art., 37b kk, za czyn z pkt II części wstępnej wyroku przy wyeliminowaniu z kwalifikacji prawnej czynu art. 288 § 1 kk

- wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37b kk

Ewentualnie

- wymierzenie oskarżonemu kary pobawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b kk za czyn z pkt I części wstępnej wyroku,

- wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b, za czynu pkt II części wstępnej wyroku,

- wymierzenie oskarżonemu karty łącznej pozbawiania wolności i kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37b kk

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski powyższe były niezasadne mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej, niemniej uzasadniona była zmiana wyroku poprzez obniżenie kar jednostkowych pozbawienia wolności i orzeczenie nowej kary łącznej a także obniżenie wysokość orzeczonej kwoty tytułem naprawienia szkody w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku do kwoty 3690 zł., o czym będzie jeszcze mowa poniżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. w znacznej części tj. co do sprawstwa i winy oskarżonego, orzeczonego obowiązku naprawia szkody na rzecz (...) sp. z o.o. sp. j. z siedzibą we R., nawiązki na rzecz pokrzywdzonego M. P., zaliczonych okresów na podstawie art. 63 § 1 kk, kosztów procesu.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej tą część wyroku należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. w ten sposób, że w pkt. 1 części dyspozytywnej obniżył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 roku, w pkt 2 części dyspozytywnej obniżył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 roku i 2 miesięcy, stwierdził że kara łączna z pkt 3 części dyspozytywnej straciła moc i wymierzył oskarżonemu nową karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz w pkt 5 części dyspozytywnej wysokość orzeczonej kwoty tytułem obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) K. B., S. Z. sp.j. z siedzibą w N. obniżył do kwoty 3.690,00 zł.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy uznał, że orzeczone przez Sąd I instancji kary jednostkowe były niewspółmierne surowe, biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, tym samym także wymagała nowego wymiaru kara łączna pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uznał za zasadne obniżenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 1 części dyspozytywnej do 1 roku, a kary orzeczonej w punkcie 2 do 1 roku i 2 miesięcy, co mieści się w granicach ustawowego minimum. Zmiana ta doprowadziła do utraty mocy orzeczenia o karze łącznej. Biorąc pod uwagę bliskość czasową i przedmiotową czynów przypisanych oskarżonemu, Sąd uznał, że stosownym jest orzeczenie kary łącznej w minimalnym wymiarze, tj. 1 roku i 3 miesięcy, stosując zasadę asperacji, zbliżoną maksymalnie do zasady absorpcji. Zważywszy ponadto że zwrócone zostało całe mienie skradzione z terenu sklepu (...) czego nie dostrzegł Sąd I instancji, należało obniżyć wysokość orzeczonej kwoty tytułem naprawienia szkody w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku do kwoty 3690 zł. stanowiącej wartość rozbitej przez oskarżonego szyby.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

Zasada ne peius

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 22 ³ ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. W. N. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych tytułem należnego podatku od towarów i usług oraz o dalszą kwotę 75,00 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą.

IV.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną W. W. oraz orzeczenie w niniejszej sprawie środków kompensacyjnych, Sąd Okręgowy stwierdził iż słusznym pozostaje zwolnienie oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość rozstrzygnięcia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana