Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 680/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie
o sygn. akt II K 395/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

T. W.

Oskarżony posiada majątek oraz możliwość pobierania stosownych świadczeń rodzinnych w (...)

Kserokopia aktu notarialnego oz dnia 19 lipca 2019 r.

Dokumenty z (...) urzędu socjalnego

593-599

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Kserokopia aktu notarialnego z dnia 19 lipca 2019 r.

Dokumenty z (...)urzędu socjalnego

Sąd Okręgowy dopuścił dowód ze wskazanych dokumentów dołączonych do apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, czemu nie sprzeciwiły się strony procesu. Wskazane dokumenty zostały wystawione przez odpowiednie podmioty, brak podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Jednocześnie okoliczności w nich wskazane nie rzutują na prawidłowość rozstrzygnięć zawartych w wyroku Sądu I instancji zwłaszcza w kontekście orzeczonego środka kompensacyjnego, o czym szerzej w części uzasadnienia odnoszącej się do podnoszonych w tym zakresie zarzutów apelacyjnych.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

W apelacji oskarżyciela publicznego:

1)  Rażącej niewspółmierności kary za przypisanie oskarżonemu T. W.przestępstwo poprzez wymierzenie mu kary 1 (jednego) roku pozbawiania wolności, podczas gdy prawidło ustalone przez Sąd okoliczności sprawy, w tym bardzo wysoki stopień winy i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przejawiające się w działaniu z dużym natężeniem złej woli na szkodę dwóch pokrzywdzonych, przy braku poszanowania godności partnerki oraz córki oraz braku poszanowania ich praw do życia wolnego od strachu, a nadto okoliczności przestępstwa, takie jak długotrwałe dopuszczanie się przestępstwa wypełniającego znamiona kilku występków, bo z art. 207 § 1 i 1a kk i art. 190a § 1 kk i art. 216 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, co skutkowało zdewastowaniem jakiegokolwiek poczucia bezpieczeństwa pokrzywdzonych w ich własnym domu, u małoletniej pokrzywdzonej C. V. skutkowało wystąpieniem symptomów fizycznych, psychologicznych i behawioralnych charakterystycznych dla małoletnich ofiar przemocy fizycznej i psychicznej, występowanie zaburzeń adaptacyjnych z uwagi na przewlekły stres związany z doświadczeniem przemocy w rodzinie a także skutkowało rozpadem rodziny, a także działanie ze świadomością, iż pokrzywdzone były od niego zależne finansową, prowadzą do wniosku, że tak orzeczona kara pozbawienia wolności jest karą rażąco łagodną i nie spełni wymogów w zakresie prewencji indywidualnej, jak też przeczy względem na społeczne oddziaływanie kary, które przemawiając za orzeczeniem wobec oskarżonego kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2)  Rażącej niespółmiern0ości nawiązek zasądzonych od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych L. K.i C. V. poprzez zasądzanie kwoty po 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych( dla każdej z nich z tytułu nawiązki, podczas gdy stopień krzywd jakie oskarżony wyrządził pokrzywdzonym przestępstwem, w tym głębokie krzywdy psychiczne z uwagi na długotrwałe znęcanie w okresie od 2019 roku do 20 listopada 2022 roku, wywołanie znęcaniem u pokrzywdzonych syndromu osób dotkniętych przemocą, w tym u małoletnie C. V. symptomów zarówno fizycznych na skutek zadawania fizycznego cierpienia, naruszanie ich dób osobistych takich jak godność, wolność od strachu, wolność od poniżającego traktowania, prawa do prywatności, prawa do życia w rodzinie uzasadnia zasadzenie na rzecz każdej z pokrzywdzonych

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji obrońcy oskarżonego:

I.  Mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy art. 7 k.p.k. wyrażającej się dokonaniem oceny dowodów z naruszeniem zasad obiektywizmu, dokonaniem dowolniej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego:

1.  Poprzez przyjęcie jako wiarygodnych zeznań:

a)  pokrzywdzonych oraz osób dla nich najbliższych (Z. B., X. B.) bez odpowiedniego uwzględnienia okoliczności, że są to osoby bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy i ich twierdzenia muszą być wnikliwie zweryfikowane dowodami o charakterze obiektywnym z uwagi na fakt, iż cechuje je subiektywny punkt widzenia, czego faktycznie sąd I instancji nie uczynił,

b)  Świadka S. Ł. złożonych na rozprawie w dniu 11 września 2024 r. po upływie około 2 lat od relacjonowanego zdarzenia pomimo oczywistej sprzeczności – w szczególności odniesieniu do kwestii charakteru obrażeń L. K. – z zeznaniami złożonymi wtoku postępowania przygotowawczego w dniach 15 marca 2023 r. i 01 czerwca 2023 r. oraz treści sporządzonej bezpośrednio po interwencji notatki urzędowej z dnia 20 listopada 2022 r.

c)  Świadka U. F. złożonych na rozprawie w dniu 11 września 2024 r. po upływie około 2 lat od relacjonowanego zdarzenia pomimo oczywistej sprzeczności – w szczególności w odniesieniu do kwestii istnienia i charakteru obrażeń u L. K.– z zeznaniami złożonym w toku postępowania przygotowawczego w dniu 22 listopada 2022r, oraz treścią sporządzonej przez S. Ł. bezpośrednio po interwencji notatki urzędowej z dnia 20 listopada 2022r .

2.  Poprzez błędne przyjęcie jako potwierdzające stawiane T. W. zarzuty:

a)  Zeznań M. N. w sytuacji, gdy zeznania te nie zawierając żadnych twierdzeń obciążających oskarżonego T. W., a w zakresie mogącym mieć znaczenie przy ocenie stawianych zarzutów skazują na jedną sytuację, gdy T. W. i L. K. kłócili się, oboje krzyczeli, przy czym oskarżony nie wyzywał pokrzywdzonej L. K., które to okoliczności nie stanowią potwierdzenia możliwości popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa

b)  Zeznań M. B. w sytuacji, gdy zeznania te nie zawierających istotnych twierdzeń obciążających oskarżonego T. W., a w zakresie mogącym mieć znaczenie przy ocenie stawianych zarzutów wskazują, że dochodziło do kłótni pomiędzy T. W. i L. K., ale świadek nigdy nie widział obrażeń ciała u pokrzywdzonych, ani nie ma wiedzy by dochodziło do naruszenia nietykalności cielesnej, które to okoliczności nie stanowią potwierdzenia możliwości popełniania występku z art. 207 k.k.

Które to nieprawidłowości przyczyniły się następczo do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

II.  Mającej wpływ na treść orzeczenia obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie w rozważaniach i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznań świadka S. M., w sytuacji gdy świadek ten przesłuchany na rozprawie w dniu 24 lutego 2025 r. złożył zeznania poddające w wątpliwość zasadność zarzutu stawianego T. W. w stosunku do pokrzywdzonej C. V.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

III.  Błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść wyrażający się w uznaniu, że przeprowadzone w sprawie postepowanie dostarczyło bezspornych dowodów wskakujących na podejmowanie przez oskarżonego działań w postaci bicia C. V. wyzywania jej słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, wszczynania awantur, krzyczenia, poniżania, niszczenia wspólnych przedmiotów, złośliwego zdejmowania drzwi do pokoju, rzucania różnymi przedmiotami, zaś w stosunku do L. K. w postaci bicia rękoma, kopania, duszenia, grożenia pozbawieniem życia, wyzywania słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, ośmieszania, krytykowania, poniżania, wszczynania awantur, niszczenia wspólnego mienia, które to działania były jakoby podejmowane z zamiarem bezpośrednim wyrządzenia pokrzywdzonym dotkliwych przykrości i cierpień.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji kuratora oskarżycielki posiłkowej C. V.:

Rażącej niewspółmierności nawiązki zasadzonej od oskarżonego T. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej – małoletniej pokrzywdzonej C. V., podczas gdy długotrwałość czynu okadzonego T. W. wobec oskarżycielki posłowej - małoletniej pokrzywdzonej C. V., ich natężenie i wywołane skutki, tj. przez wszystkim krzywda psychiczna jak i fizyczna, uzasadniania zasądzenie od oskarżonego T. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej - małoletniej pokrzywdzonej nawiązki w wysokości 30 000

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej L. K.:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o środku kompensacyjnym - zadośćuczynienia przyznanemu na podstawie przepisów prawa cywilnego materialnego (art. 444, 445, 448 k.c.) polegający na zbyt łagodnym potraktowaniu lub też niedostrzeżeniu wszystkich okoliczności, które determinowały wysokość orzeczonego środka kompensacyjnego, które zostaną wymienione w punkcie następnym:

- rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec T. W. kary jednego roku pozbawienia w wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 2 kk na okres próby wynoszący 5 lat jako kary nieadekwatnie łagodnej w okoliczności niemniejszej sprawy:

- rażącą niewspółmierność orzeczonego środka kompensacyjnego w sytuacji gdy pokrzywdzona domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 60.000 zł a to zdaniem apelującej na skutek zbyt łagodnego potraktowania przez Sąd I instancji okoliczności obciążających, takich jak:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu i wysoki stopień winy, wyrażające się przede wszystkim w tym, że T. W. działał w sposób przemyślany, a jego naganny sposób traktowania byłej partnerki choć nie objęty w całości aktem oskarżenia, datuje się na okres niespełna dwudziestu lat, zaś karygodne traktowanie małoletniej córki C. V. od jej najmłodszych lat, a działania oskarżonego (pomimo że miał momenty refleksji, kiedy przepraszał i obiecywał poprawę) charakteryzowały się znacznym natężeniem bezprawia i złej woli, oraz brakiem szacunku do życia i zdrowia partnerki, brakiem szacunku do życia i zdrowia dwóch małoletnich córek, które do końca życia będą straumatyzowane oraz brakiem szacunku do cudzej własności

- warunków osobistych oskarżonego, w szczególności alkoholizowania się pomimo zakazu w za. z przyjmowaniem medykamentów i pomimo posiadanej świadomości przez oskarżonego, że pod jego wpływem wyrządza krzywdę przede wszystkim partnerce ale i starszej córce, zażywania środków psychoaktywnych (do czego oskarżony przyznał się liście do konkubiny, oraz nie kwestionował jej zeznań w tym zakresie ani nie potrafił w inny sposób wyjaśnić swoich przerażających wręcz momentami zachowań)

- postawy oskarżonego przed dopuszczeniem się przestępstwa polegającej na wieloletnim stresowaniu przemocy fizycznej i psychicznej w stosunku do swojej partnerki co wynika m.in. z jej zeznań , którym nie można odebrać waloru wiarygodności

- podstawy oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, polegającej na zaniechaniu przeproszenia pokrzywdzonych, zaniechaniu okazania żalu i skruchy, a wręcz demonstrowaniu braku krytycyzmu do popełnionych czynów (oskarżony w trakcie składania zeznań przez pokrzywdzoną zachowywał się niestosowanie i był upominany), oraz zaobserwowania przez pokrzywdzoną, że oskarżony nadal alkoholizuje się, narkotyzuje i zażywa środki odurzające kosztem małoletnich córek, bowiem uchyla się od obowiązku alimentacyjnego oraz zaniechał od lutego 2025 roku przesyłania na rzecz L. K. i C. V. dodatków socjalnych, które dożywotnio zostały mu przyznane wraz z emeryturą i są co miesiąc przesyłane na jego konto z państwa (...),

- wieloletnie popełnienie czynów skodyfikowanych jako przestępstwa i wykroczenia przede wszystkim na szkodę partnerki i starszej córki, ale także sąsiadów, którzy wzywali interwencje policji – co pozwala postawić tezę, że orzeczona kara i środki karny jawią się jako niewspółmiernie łagodne i nie będą w zw. z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy spełniać swego celu zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej ani też celów wychowawczych i zapobiegawczych

- nieprawidłowe bo błędne przyjęcie, że penalizowane zachowania oskarżonego objęte aktem oskarżenia od 2019 roku są w jego życiu incydentem, skoro T. W. dopuszczał się ich przez wiele lat, także w latach nie objętych aktem oskarżenia, co wynika z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonej, jej siostry, relacji małoletniej C. V., zweryfikowanych prze zbiegłą sądową z zakresu psychologii i potwierdzonych przez psycholog udzielającą pomocy pokrzywdzonym od dłuższego czasu

-charakter i rozmiar krzywdy doznanej przez pokrzywdzone – w szczególności wieloletnie wykazywanie syndromu ofiar przemocy, wieloletnie życie w strachu i nieustannym poczuciu czyhającego zagrożenia ze strony domownika, co ma przełożenie na znaczące pogarszanie się dobrostanu psychofizycznego L. K., która przebyła nie raz załamanie nerwowe przez lata trwa w stanach depresyjnych i lękowych, całkowicie straciła poczucie własnej wartości i dla której wręcz była świadomość, że oskarżony krzywdził starszą córkę, implikując i każdej z pokrzywdzonej najprawdopodobniej nieodwracalny uszczerbek na zdrowiu psychicznym, co jest ocenie dla pokrzywdzonej tym bardziej frustrujące, że nie posiada środków pieniężnych na zdiagnozowaną, intensywną dwufalową psychoterapie, która i tak nie rokuje powrotu do pełnego zdrowia psychicznego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnośnie zarzutów apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego:

Najdalej idącym środkiem zaskarżenia była apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego, obejmująca całość rozstrzygnięcia i zmierzająca do zakwestionowania winy oraz sprawstwa w zakresie przypisanego czynu. W konsekwencji należało w pierwszej kolejności odnieść się do podniesionych w niej zarzutów.

W stawianych zarzutach apelujący koncentrował się na wykazaniu naruszenia norm prawa procesowego w szczególności w zakresie oceny dowodów. Apelujący wskazywał również, że w konsekwencji tych naruszeń Sąd Rejonowy poczynił błędne ustalenia faktyczne, które zostały przyjęte za podstawę orzeczenia i miały wpływ na jego treść.
W głównej mierze obrońca oskarżonego kwestionował prawidłowość oceny poszczególnych dowodów, co w jego ocenie prowadziło do wadliwego uznania winy
i sprawstwa oskarżonego. Z takim stanowiskiem jednak nie można się zgodzić.

Przypomnienia wymaga, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak
i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991 poz. 41; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10 ). Wskazane wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku.

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy dysponował szeregiem dowodów obciążających oskarżonego, przy czym kluczowe znaczenie miały zeznania pokrzywdzonych, stanowiące jedyne bezpośrednie źródło wiedzy o obserwowanych zachowaniach oskarżonego. Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił, że zeznania pokrzywdzonych należy oceniać z należytą ostrożnością, ze względu na istniejący konflikt z oskarżonym. Niemniej jednak, Sąd dostrzegł, że treść ich zeznań była wzajemnie spójna i logiczna, skutecznie podważając wersję wydarzeń przedstawioną przez oskarżonego. Obie pokrzywdzone spójnie przedstawiają obraz przemocy fizycznej i psychicznej stosowanej przez oskarżonego, wskazując na groźby śmierci, zniszczenie mienia oraz strach przed sprawcą. Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że ofiary to dwie różne osoby, można założyć, że oskarżony mógł stosować różne formy przemocy wobec partnerki i córki, uwzględniając ich indywidualne sytuacje i relacje z nim.
W treści zeznań pokrzywdzonych dostrzec można różnice w akcentowaniu poszczególnych szczegółów. Pokrzywdzona L. K. koncentruje się przede wszystkim na doświadczanej przez nią przemocy fizycznej i psychicznej, jak również na jej skutkach dla dzieci, w szczególności na problemach natury psychicznej starszej córki. Z kolei pokrzywdzona V. W. w większym stopniu eksponuje przemoc wobec matki, kładąc nacisk na konkretne incydenty, takie jak groźby czy szarpaniny. Zróżnicowanie to pozostaje naturalne i znajduje racjonalne uzasadnienie w odmiennej perspektywie oraz indywidualnych doświadczeniach każdej z pokrzywdzonych, nie podważając tym samym wiarygodności ich relacji.

Warto zaznaczyć, że szereg innych dowodów pośrednio potwierdziło twierdzenia pokrzywdzonych o doznanej przemocy fizycznej i psychicznej ze strony oskarżonego. Sąd Rejonowy, dokonując całościowej analizy materiału dowodowego, zwrócił uwagę na te okoliczności. Co więcej, poza relacjami samych pokrzywdzonych, w obszernym materiale dowodowym znalazły się również dokumenty, które potwierdzały przedstawioną przez nie wersję wydarzeń. Przeprowadzone oględziny po interwencji Policji w dniu 20 listopada 2022 roku, fotografie wykonane przez organy ścigania, jak również prywatne zdjęcia dołączone przez pokrzywdzoną L. K., a także opinia biegłego z zakresu medycyny, wskazujące, że ujawnione u niej obrażenia mogły powstać w opisany przez nią sposób, tym samym stanowiły istotny element dowodowy.

Opinia psychologiczna dotycząca pokrzywdzonej V. W.wskazywała na prawidłowy rozwój intelektualny małoletniej świadek, dobrą sprawność funkcji poznawczych oraz zdolność rozumienia znaczeń. Ponadto, świadek nie wykazywała tendencji do kłamania ani przeinaczania faktów. Jej zeznania spełniały psychologiczne kryteria wiarygodności, a choć posiadała emocjonalną zależność od najbliższych członków rodziny, nie miało to wpływu na psychologiczną ocenę wiarygodności jej wypowiedzi. Biegły z zakresu psychologii zaznaczyła w sporządzonej opinii, że wszystkie te okoliczności, w tym również objawy fizyczne, psychiczne i behawioralne, wskazujące na doświadczenie przemocy fizycznej i psychicznej w jej życiu. Trafnie zatem Sąd Rejonowy, dokonując oceny złożonych przez pokrzywdzoną zeznań, odwołał się do wskazanej opinii, która jako wiarygodne źródło fachowej wiedzy utwierdzała go w przekonaniu o ich rzetelności.

Istotne jest, że apelujący nie kwestionował bezpośrednio oceny wyżej opisanych dowodów. Koncentrował się natomiast na wykazaniu rzekomych błędów w ocenie innych dowodów z osobowych źródeł, które wbrew jego stanowisku również częściowo potwierdzały stosowanie przemocy przez oskarżonego. Zauważyć należy, że zeznania świadków Z. B. i X. B. nie miały kluczowego znaczenia dla ustaleń faktycznych, ponieważ żadna z powołanych świadków nie była bezpośrednim naocznym obserwatorem agresywnych zachowań oskarżonego. Świadek Z. B. w składanych zeznaniach zaznaczyła, że jedynie widziała obrażenia ciała u pokrzywdzonych, ale nie była w stanie wskazać, czy miały one miejsce w okresie objętym aktem oskarżenia, a także słyszała jedynie podniesiony głos oskarżonego
i kierowane przez niego wyzwiska w rozmowie telefonicznej. Świadek X. B. z kolei nie była świadkiem żadnych przemocy ani jej następstw w czasie objętym aktem oskarżenia, choć dowiedziała się o zdarzeniu z relacji jednej z pokrzywdzonych. Zeznania wskazanych świadków, pomimo ich bliskiego pokrewieństwa
z pokrzywdzonymi, zostały trafnie uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne, ponieważ częściowo potwierdzały obraz zdarzeń przedstawiony przez same pokrzywdzone w ich wiarygodnych zeznaniach. Przecenia jednak apelujący znaczenie tych dowodów w kontekście ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego, albowiem miały one charakter jedynie pomocniczy i uzupełniający, potwierdzając wnioski płynące z zasadniczych dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych.

Nie ma również podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadków S. Ł. i U. F., którzy uczestniczyli w interwencji w miejscu zamieszkania oskarżonego oraz pokrzywdzonych w dniu 22 listopada 2022 roku. Na wstępie należy zaznaczyć, że obaj świadkowie konsekwentnie wskazywali, iż działali z podziałem na role odseparowując strony konfliktu. Świadek S. Ł.. jednoznacznie wskazywał, że zauważył obrażenia u pokrzywdzonej L. K. oraz obserwował wykonane nagranie, na którym oskarżony przejawiał agresję. Świadek dodał także, że w chwili interwencji małoletnia pokrzywdzona C. V. potwierdziła wersję wydarzeń przedstawioną przez swoją matkę. Apelujący koncentruje się na wykazaniu rzekomych nieścisłości w relacji świadka S. Ł., który miał wskazywać na zasinienie u L. K., podczas gdy miało to być w rzeczywistości zaczerwienienie. Należy jednak zauważyć, że ta okoliczność nie podważa wiarygodności relacji świadka. Obrażenia pokrzywdzonej zostały bowiem potwierdzone w wyniku oględzin, które przeprowadzono tuż po interwencji. Protokół z tych oględzin oraz fotografie zostały dołączone do materiału dowodowego, co jednoznacznie wskazuje, że obrażenia były widoczne, niezależnie od tego, jak zostały określone przez świadka. Jednocześnie świadek U. F., wykonując swoje obowiązki podczas interwencji, nie miał możliwości dokładnej oceny obrażeń ujawnionych u pokrzywdzonej. Okoliczności te były szczegółowo analizowane przez drugiego funkcjonariusza, podczas gdy wskazany świadek podejmował czynności wobec oskarżonego. Ponadto w zeznaniach zaznaczał, że widział nagranie udostępnione przez pokrzywdzoną, które wskazywało na agresywne zachowanie oskarżonego. Relacje wskazanych świadków były logiczne, wzajemnie się uzupełniały i odpowiadały treści sporządzonych notatek z interwencji. Co istotne, funkcjonariusze Policji podkreślili, że pokrzywdzone w spontanicznych relacjach podczas interwencji jednoznacznie potwierdzały agresywne zachowanie oskarżonego. Świadkowie opisali przebieg interwencji, która była reakcją na awanturę, oraz obserwowane przez nich okoliczności zdarzenia. Połączone z ich doświadczeniem zawodowym wskazania przekonywały, że pokrzywdzone były ofiarami przemocy ze strony oskarżonego. Okoliczność ta, w połączeniu z pozostałymi ustaleniami, tworzy spójny obraz podjętych działań służbowych oraz uzasadniała konieczność zatrzymania oskarżonego wobec realnego podejrzenia stosowania przemocy. Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania wskazanych świadków.

Apelujący kwestionował również dokonaną ocenę dowodów w postaci zeznań świadków M. N. i M. B.. Na wstępie należy zauważyć, że wymowa wskazanych dowodów w rozpoznawanej sprawie była ograniczona, gdyż świadkowie byli sąsiadami oskarżonego i pokrzywdzonych, a ich wiedza ograniczała się do ogólnych obserwacji i była fragmentaryczna. Świadek M. N. potwierdził jedynie, że słyszał poranną awanturę, w trakcie której oskarżony miał używać wulgarnych słów, jednak nie znał kontekstu sytuacji. Z kolei świadek M. B. także słyszał wyzwiska mężczyzny w kierunku kobiety, wskazując, że ich autorem był oskarżony. Nie ma podstaw do podważania relacji tych świadków, ponieważ ograniczali się oni jedynie do zeznań o usłyszanych awanturach. Niemniej jednak, ich relacje potwierdzają, że pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonymi dochodziło do awantur,
w których aktywnie uczestniczył, stosując krzyki i wyzwiska. Taki sposób zachowania oskarżonego znajduje potwierdzenie w logicznych i konsekwentnych zeznaniach obu pokrzywdzonych. Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał te racje za wiarygodne
i potwierdzające winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie wystąpił szereg okoliczności, które pozwalają na podważenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Zeznania pokrzywdzonych, poparte spójnymi dowodami, przedstawiały obraz zdarzeń zasadniczo różny od tego, który wykazywał oskarżony. Co więcej, oskarżony w swoich wyjaśnieniach koncentrował się na argumentowaniu, że stosowaniu przemocy przeczy fakt, iż pokrzywdzone nie ujawniały jej wcześniej. Zasady doświadczenia życiowego wskazują jednak, że brak wcześniejszego zgłoszenia przemocy jest zjawiskiem normalnym i uzasadnionym w sytuacji, gdy ofiary pozostają w stanie lęku oraz
w poczuciu wstydu.

Apelujący w drugim z podniesionych zarzutów koncentruje się na pominięciu
w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznań świadek S. M.. Faktem jest, że w motywach zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy nie odwołał się bezpośrednio do wskazanego dowodu. Nie sposób uznać tego zarzutu za zasadny,
w świetle przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazana świadek nie posiadała żadnej wiedzy o okolicznościach zdarzenia. Wbrew twierdzeniom obrońcy, jej relacja nie mogła w żadnym stopniu podważyć ustaleń Sądu Rejonowego w zakresie winy
i sprawstwa oskarżonego. W zeznaniach S. M. wskazała jedynie, że będąc nauczycielem, nie zaobserwowała u małoletniej pokrzywdzonej C. V.. żadnych objawów wskazujących na doznanie przemocy. Nie można jednak z tego wyciągać wniosku, że zeznania te przeczą prawidłowym ustaleniom Sądu w przedmiocie stosowania przemocy przez oskarżonego. Świadek ograniczała się jedynie do obserwacji pokrzywdzonej w środowisku szkolnym, wśród innych dzieci, wiarygodnie wskazując, że nie dostrzegła niepokojących symptomów, co jest naturalne w sytuacji, gdy jej rolą jest pełnienie obowiązków edukacyjnych. Co istotne, zarówno biegła z zakresu psychologii, jak i przesłuchana w charakterze świadka X. R., udzielająca pokrzywdzonej wsparcia psychologicznego po zdarzeniu, jednoznacznie i spójnie wskazały, że małoletnia pokrzywdzona przejawiała objawy typowe dla ofiar przemocy. Dopiero indywidualna rozmowa prowadzona przez osoby z wiedzą z zakresu psychologii pozwoliła dostrzec charakterystyczne dla ofiar przemocy reakcje emocjonalne i behawioralne małoletniej, które mogły być trudne do dostrzeżenia, dla osób bez przygotowania specjalistycznego. Należy podkreślić, że przy przestępstwach związanych z przemocą fizyczną i psychiczną często zdarza się, że ofiary nie ujawniają doświadczeń z powodu strachu lub wstydu, co miało miejsce również w niniejszej sprawie. Zeznania świadek S. M. należało zatem ocenić jako niemające znaczenia dla ustalenia faktów w sprawie.

Podkreślić należy, że dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, iż rzekome uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zaistniała. Dowód w postaci zeznań powoływanej świadek został prawidłowo przeprowadzony podczas rozprawy głównej. Całokształt uzasadnienia wyroku wskazuje na skrupulatną i szczegółową ocenę materiału dowodowego, a pominięcie w pisemnym uzasadnieniu wskazanych zeznań nie stanowi wady rozstrzygnięcia w sensie merytorycznym, lecz jedynie uchybienie natury redakcyjnej w sporządzeniu uzasadnienia. Jednocześnie należy podkreślić, że ewentualne uchybienia w zakresie sporządzenia pisemnego uzasadnienia nie mogą stanowić naruszenia prawa procesowego wpływającego na treść wyroku, gdyż czynność sporządzenia uzasadnienia następuje po wydaniu orzeczenia. Uzasadnienie ma charakter wtórny i następczy wobec samego aktu orzekania, a treść rozstrzygnięcia nie zależy od tego, czy pisemne motywy w pełni odpowiadają wymogom określonym w art. 424 k.p.k.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów ani wynikających z niej ustaleń faktycznych. Wymowa zgromadzonych dowodów była jednoznaczna. Liczne dowody trafnie uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne potwierdzały relacje pokrzywdzonych, a ich ocena spełniała wymogi wynikające z art. 7 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że intensywność i wielość zachowań przemocy werbalnej i fizycznej ze strony oskarżonego miała charakter intencjonalny i zmierzała do wyrządzenia pokrzywdzonym cierpień. Wobec tego trafne pozostaje ustalenie co do winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu zabronionego. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty apelującego pozostawały niezasadne.

Odnośnie zarzutów apelacji wniesionych na niekorzyść oskarżonego:

Chybione okazały się również pozostałe apelacje wniesione na niekorzyść oskarżonego przez oskarżyciela publicznego, kuratora oskarżycielki posiłkowej C. V. oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej L. K.. Należy zauważyć, że apelacje te ograniczały się do zagadnień związanych z orzeczeniem o karze oraz ze środkami kompensacyjnymi. Stosowne jest zatem łączne omówienie zagadnień dotyczących wskazanych rozstrzygnięć Sądu Rejonowego, które wbrew stanowisku apelujących pozostawały trafne i nie cechowały się rażącą niewspółmiernością.

Na marginesie należy zauważyć, że niezależnie od sformułowania zarzutów, apelacja pełnomocnika pokrzywdzonej L. K. koncentrowała się jedynie na wykazaniu rażącej niewspółmierności orzeczenia o karze i środku kompensacyjnym, mimo iż w obszernych zarzutach apelująca odnosiła się także do błędów w ustaleniach faktycznych. Zakres wniesionej apelacji ograniczał się jedynie do zaskarżenia orzeczenia w tej części i obszerne zarzuty w swej treści skupiały się jedynie na wykazaniu niewspółmiernego wymiaru wskazanych rozstrzygnięć.

Na wstępie podkreślić należy również, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jest zasadny wyłącznie wtedy, gdy z ujawnionych okoliczności, które powinny znacząco wpływać na wymiar kary, wynika wyraźna różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, którą należałoby wymierzyć przy prawidłowym zastosowaniu zasad wymiaru kary. Zarzut ten można podnieść tylko wtedy, gdy kara nie uwzględnia w odpowiedni sposób ani okoliczności popełnienia przestępstwa, ani osobowości sprawcy, w efekcie stając się karą społecznie odbieraną jako niesprawiedliwa. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary uzasadnia taki zarzut, tylko różnica zasadnicza, czyli niewspółmierna w stopniu nieakceptowalnym. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. III KR 254/73, OSNPG 1974/3-4/51). W realiach przedmiotowej sprawy nie można uznać, że orzeczona wobec oskarżonego kara roku pozbawienia wolności jawi się jako kara nieakceptowalna i niesprawiedliwa.

Przy orzekaniu o karze Sąd Rejonowy właściwie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jako znaczny. Nie stracił przy tym z pola widzenia Sąd I instancji, że działanie oskarżonego przejawiało się brakiem poszanowania godności najbliższych osób, nietykalności cielesnej, wolności od strachu i przebytych cierpień w związku z zaistniałą przemocą fizyczną oraz psychiczną. Oskarżyciel publiczny, jak i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej L. K. kwestionujący we wniesionych apelacjach orzeczenie o karze, w stawianych zarzutach eksponują te same okoliczności związane z przemocą godzącą w podstawowe dobra najbliższych osób, nie wykazując przy tym, aby w niniejszej sprawie stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu został niedoszacowany. Nie ulega wątpliwości, że swoim działaniem, rozciągniętym w relatywnie długim okresie i obejmującym wielokrotne zachowania przemocowe wobec partnerki i córki, wyrządził im poważną krzywdę zarówno fizyczną, jak i psychiczną, powodując znaczne cierpienie emocjonalne i poczucie zagrożenia. Jednakże nie można uznać, że społeczna szkodliwość tego czynu przekraczałaby ramy przeciętnej szkodliwości przewidzianej dla czynów tego rodzaju. Trafnie Sąd Rejonowy stosował dyrektywy wymiaru kary przewidziane w art. 53 k.k., wszechstronnie rozważając okoliczności wskazane w powołanym przepisie, dostrzegając szereg czynników obciążających po stronie oskarżonego, nadając im właściwe znaczenie i wagę, które w istocie zostały również powielone w zarzucie apelacyjnym pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej L. K.. Po stronie oskarżonego okolicznościami obciążającymi niewątpliwie pozostawały brak skruchy po popełnieniu przestępstwa, charakter spowodowanych obrażeń u pokrzywdzonych oraz świadome, celowe i niczym nieusprawiedliwione działanie. Apelująca pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej przecenia przy tym znaczenie sposobu życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa.
Z przeprowadzonych dowodów wynika, że związek oskarżonego oraz jego rola ojca małoletniej pokrzywdzonej nie przebiegały we właściwy sposób, czego eskalacją były ujawnione zachowania w okresie objętym aktem oskarżenia. Nie można jednak nadmiernie akcentować tej okoliczności w kontekście wymiaru kary, najistotniejsza pozostaje bowiem ocena zachowań oskarżonego wpływających na realizację ustawowych znamion przypisanego mu czynu zabronionego.

Jednocześnie słusznie Sąd I instancji dostrzegł, że istotną okolicznością łagodzącą po stronie oskarżonego jest jego uprzednia niekaralność, co prowadzi do wniosku, że mimo iż czyn przypisany oskarżonemu obejmował szereg różnych zachowań, nie można uznać, że jest on osobą zdemoralizowaną, oraz że poza przypisanym czynem naruszał dotychczas porządek prawny. Okoliczność ta miała fundamentalne znaczenie i pomimo eksponowanych w zarzutach apelacyjnych okoliczności obciążających, uzasadniała wymierzenie kary w granicach nie wykraczających daleko poza ustawowe minimum. Podstawą wymiaru orzeczonej kary pozostawał art. 207 § 1a k.k., który przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Uwzględniając okoliczności obciążające, zwłaszcza w kontekście rodzaju i intensywności działania oskarżonego, konieczne było wymierzenie kary powyżej minimalnego wymiaru, co Sąd Rejonowy właściwie uczynił. Orzeczona kara roku pozbawienia wolności prawidłowo realizuje ustawowe dyrektywy wymiaru kary, zapewniając jednocześnie społeczne poczucie sprawiedliwości, uwzględniając incydentalny charakter zdarzenia oraz pozytywną prognozę kryminalistyczną oskarżonego. Dotychczasowa postawa oskarżonego, który przestrzegał porządku prawnego, pozwala przypuszczać, że wynik niniejszego procesu skłoni go do dalszego działania w granicach prawa, bez konieczności stosowania kary o charakterze bezwzględnie izolacyjnym. Okres próby wynoszący aż 5 lat pozostaje uzasadniony zarówno okolicznościami sprawy, jak i ciężarem przypisanego czynu zabronionego. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się jakichkolwiek okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, które mogłyby podważyć trafność orzeczenia o karze. W konsekwencji apelacje zmierzające do podważenia prawidłowości wymierzonej kary pozostawały chybione.

Apelujące strony błędnie doszukiwały się wadliwości w zakresie orzeczenia
o nawiązkach zasądzonych na rzecz obu pokrzywdzonych w kwotach po 10.000 zł. Skarżący wskazywali w stawianych zarzutach, że po stronie pokrzywdzonych zaistniały traumy wskutek długiego czasookresu popełniania na czynu zabronionego objawiającego się stosowaniem przemocy zarówno fizycznej jak i psychicznej. Należy zauważyć, że rażąca niewspółmierność występuje jedynie wtedy, gdy istnieje znaczna dysproporcja między wymierzoną nawiązką, a taką kompensacją, która powinna zostać nałożona, by w odczuciu społecznym uznana była za sprawiedliwą. Oznacza to, że nie każda nieadekwatność w wymiarze nawiązki uzasadnia zmianę orzeczenia. Zarzut na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. jest zasadny tylko w sytuacji, gdy orzeczenie o nawiązce, mimo że mieści się w granicach norm prawa materialnego, nie uwzględnia odpowiednich okoliczności dotyczących jej sądowego wymiaru. Należy również podkreślić, że orzeczenie nawiązki na podstawie art. 46 § 2 k.k. ma na celu naprawienie szkód oraz zadośćuczynienie za krzywdy wynikłe z popełnienia przestępstwa. Jej wysokość powinna być ustalana z uwzględnieniem zakresu poniesionej szkody, a w szczególności rozmiaru krzywdy, ocenianej przez pryzmat subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, sposobu działania sprawcy oraz wpływu, jaki znalezienie się w roli ofiary przestępstwa wywarło na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., IV KK 191/17, LEX nr 2327877). Mając na uwadze powyższe okoliczności, wymiar nawiązek orzeczonych w zaskarżonym wyroku nie może zostać uznany za rażąco niewspółmierny.

Należy pamiętać, że nawiązka, o której mowa w art. 46 § 2 k.k., jest orzekana zamiast odszkodowania lub zadośćuczynienia, gdy ustalenie wysokości szkody lub krzywdy jest znacznie utrudnione. Zachowanie oskarżonego, polegające na stosowaniu przemocy psychicznej i fizycznej wobec pokrzywdzonych mogło wywołać poważne krzywdy, które miały wpływ na ich stan psychiczny. Choć pełne skutki tych doświadczeń są trudne do jednoznacznego oszacowania, nie można zignorować, że mogły one wpłynąć na ich psychikę, prowadząc do przewlekłego stresu, lęku, a także poczucia bezradności i utraty kontroli nad sytuacją. Ciągłe narażenie na przemoc mogło wywołać poważne trudności emocjonalne prowadząc do obniżenia poczucia własnej wartości oraz nieustannego lęku o swoje życie i życie bliskich jak i prawidłowym rozwoju małoletniej pokrzywdzonej C. V.. Należy mieć na uwadze, że skutki przemocy w tej sferze nie są łatwe do określenia, nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie mogły one pozostawić ślad w psychice pokrzywdzonych, utrudniając normalne funkcjonowanie. W związku z powyższym, choć nie można jednoznacznie przeliczyć rozmiaru doznanych krzywd na konkretną sumę pieniędzy, należy pamiętać, że przemoc fizyczna i psychiczna, szczególnie stosowana przez dłuższy czas, może prowadzić do trwałych konsekwencji emocjonalnych, które mają wpływ na zdolność do odbudowy życia osobistego i społecznego. Wysokość zasądzonej kwoty w ocenie Sądu Okręgowego jest proporcjonalna do stopnia winy oskarżonego oraz do obrażeń ciała i szkód moralnych poniesionych przez pokrzywdzonych w wyniku jego działań, jednocześnie spełniając oczekiwania społeczne dotyczące sprawiedliwości, co trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.

Apelujący nie wykazali w swoich zarzutach, aby rozmiar krzywd pokrzywdzonych miał być większy, niż ustalił to Sąd Rejonowy. Oskarżyciel publiczny oraz kurator oskarżycielki posiłkowej C. V. wnosili o uwzględnienie okoliczności, które Sąd I instancji trafnie dostrzegł i zaprezentował w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, jednak zbyt mocno przecenili ich znaczenie w kontekście czynu przypisanego oskarżonemu i wyrządzonych krzywd. Z kolei pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej L. K. poza próbą wykazania wyższego wymiaru wyrządzonej czynem zabronionym krzywdy skupiła się w apelacji na okresach wykraczających poza ramy aktu oskarżenia oraz sytuacji osobistej oskarżonego podkreślając tym samym okoliczności, które nie miały wpływu na ocenę krzywdy wyrządzonej przez oskarżonego w niniejszej sprawie na rzecz oskarżycielki posiłkowej. Argumenty odnoszące się do sytuacji majątkowej sprawcy oraz dolegliwości związanych z zastosowanym środkiem kompensacyjnym pozostają przy tym zupełnie nieuzasadnione. Apelująca nadmiernie przy tym eksponuje znaczenie doznanych przez pokrzywdzoną krzywd, wskazując na istnienie odwracalnych traum, czego w niniejszej sprawie jednoznacznie stwierdzić nie można. Należy podkreślić, że celem postępowania pozostawało przede wszystkim ustalenie winy i sprawstwa oskarżonego, a także wymierzenie odpowiednich środków represji karnej, co zostało prawidło uczynione prze Sąd I instancji. Możliwość orzekania nawiązki w miejsce odszkodowania lub zadośćuczynienia wynika z przesłanek praktycznych. Nie można bowiem wiązać Sądu obowiązkiem prowadzenia postępowania dowodowego wykraczającego poza zakres aktu oskarżenia w celu ustalenia pełnej wysokości szkody lub krzywdy, wykraczającej poza to, co można ustalić w toku postępowania prowadzonego na podstawie aktu oskarżenia. Orzekając
w niniejszej sprawie słusznie Sąd Rejonowy nie negował, że po stronie pokrzywdzonych istniała istotna krzywda, która wymagała rekompensaty, co zostało uwzględnione poprzez zasądzenie nawiązek w wysokości po 10.000 zł na rzecz każdej
z pokrzywdzonych, którą to kwotę uznać należy za właściwą w realiach przedmiotowego postępowania. Wskazana kwota stanowi realną rekompensatę finansową za doznane cierpienia. Zaznaczyć należy, że droga do dochodzenia dalszych roszczeń pozostaje otwarta, co wprost wynika z art. 46 § 3 k.k., zgodnie z którym orzeczenie nawiązki
w postępowaniu karnym nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty apelacji wywiedzionych na niekorzyść oskarżonego pozostawały niezasadne.

Wniosek

W apelacji oskarżyciela publicznego:

O zmianę zaskarżonego wyroku przez:

a)  Wymierzenie oskarżonemu T. W. za przypisane w pkt 1 wyroku przestępstwo z art. 207 § 1 i 1a kk i art. 190a § 1 kk i art. 190 § 1 kk i art. 216 kk i art. 216 § 1 kk i art. 217 § 1 kk. W zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 207 § 1a kk kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności

b)  Uchylenie pkt 2 i 3 wyroku dotyczących warunkowanego zawieszenia wykonania kary i oddania oskarżonego pod dozór kuratora

c)  Podwyższenie nawiązek na rzecz pokrzywdzonych C. V. i L. K. zasądzonych od oskarżonego w pkt 4 wyroku do kwoty po 30 000 zł (słownie: trzydzieści tysięcy złotych)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji obrońcy oskarżonego:

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji kuratora oskarżycielki posiłkowej C. V.

1.  O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie zasądzonej od oskarżonego T. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej - małoletniej pokrzywdzonej C. V. w punkcie 4, zaskarżonego wyroku nawiązki do wysokości 30 000 zł (trzydzieści tysięcy złotych)

2.  Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz kuratora oskarżycielki posiłkowej – małoletniej pokrzywdzonej C. V. wynagrodzenia według norm przepisanych

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

W apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej L. K.:

O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu poprzez:

1.  Wymierzenie oskarżonemu T. W. kary dwóch lat pozbawienia wolności

2.  Uchylenie pkt 2 i 3 wyroku dotyczącego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz oddania oskarżonego pod dozór kuratora

3.  Poprzez przyznanie pokrzywdzonej L. K. żądanej kwoty zadośćuczynienie w wysokości 60.000 zł

4.  Zasądzenie od oskarżonego T. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej L. K. kosztów ustanowienia pełnomocnika procesowego przed Sądem I instancji w wysokości 6.358 zł oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika procesowego przed Sądem II instancji według norm prawem przypisanych

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia jak również niezasadność wszystkich zarzutów apelacyjnych wnioski stron o zmianę zaskarżonego wyroku pozostawały niezasadne. Orzeczenie w zakresie kosztów procesu za postępowanie przed Sądem II instancji zostało wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia, brak jest zatem konieczności omawiania składanych w tym zakresie wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy wobec oskarżonego T. W..

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec niezasadności zarzutów apelacji wszystkich skarżących stron oraz zawartych w nich wniosków, a także wobec braku okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 455 k.p.k., zaskarżony wyrok należało w całości utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

---------------

Zwięźle o powodach zmiany

-----------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na podstawie art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu adw. M. S. kwotę 840 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych należnego podatku od towarów i usług.

III.

Na podstawie art. 22 ^{( 3)} ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. J. K. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej reprezentacji małoletniej pokrzywdzonej z w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych tytułem należnego podatku od towarów i usług oraz o dalszą kwotę 54,25 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą.

IV.

Na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej L. K. kwotę 420 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Takie rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie zarówno w treści przywołanych przepisów jak i w okolicznościach sprawy. Apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej dotyczyła jedynie części wyroku, podczas gdy apelacja obrońcy oskarżonego kwestionowała rozstrzygnięcie w całości. Ponadto należy zauważyć, że pokrzywdzona poniosła wydatki na ustanowienie pełnomocnika z wyboru w niniejszym postępowaniu jako osoba pokrzywdzona. Zasądzona kwota stanowi zatem częściową rekompensatę poniesionych przez nią wydatków związanych z udziałem w postępowaniu odwoławczym, mimo że apelacja została uznana za niezasadną.

V.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego i oskarżycielkę posiłkową od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze kierując się przede wszystkim wglądami słuszności. W zaskarżonym wyroku orzeczono środek kompensacyjny, który stanowi realne obciążenie finansowe oskarżonego. Ponadto obciążenie oskarżycielki posiłkowej kosztami nie było zasadne zważywszy na fakt, że jej udział w postępowaniu wynikał z pozycji osoby pokrzywdzonej, której pełnomocnik apelowała jedynie w celu dochodzenie określonych praw jako osoby pokrzywdzonej kwestionując przy tym jedynie część wyroku.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rażąca niewspółmierność kary oraz nawiązki

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

Kurator oskarżycielki posiłkowej C. W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rażąca niewspółmierność nawiązki

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej L. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rażąca niewspółmierność kary oraz nawiązki

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒Zmiana