Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. w W. wystąpił przeciwko pozwanej A. S. z powództwem o zasądzenie kwoty 34.106,19 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu według ł przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwana w dniu 06 grudnia 2023r. z powodem umowę nr (...), na podstawie której powód udostępnił pozwanej kwotę kredytu w wysokości 33.000 zł. Pozwana zobowiązała się do terminowej spłaty kredytu, zgodnie z postanowieniami umowy. Wobec opóźnienia pozwanej w spłacie kredytu powód wystosował do pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy z dnia 01 marca 2025r., w którym wezwał pozwaną do zapłaty w terminie 14 dni zaległości i poinformował pozwaną o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Kolejno, ze względu na niedotrzymanie warunków umowy i nieuregulowania zaległości pomimo wezwania do zapłaty, powód pismem z dnia 10 kwietnia 2025r. skierował wobec pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, liczonego od daty doręczenia rzeczonego pisma. Po rozwiązaniu umowy, strona powodowa podjęła próby pozasądowego rozwiązania sporu poprzez podejmowanie kontaktu telefonicznego oraz korespondencyjnego z pozwaną celem ustalenia warunków spłaty wymagalnego zadłużenia. Powyższe działania podejmowane przez powoda do dnia wytoczenia powództwa pozostały bezskutecznego. Na kwotę objętą pozwem składają się następujące należności: niespłacony kredyt w kwocie 31.522,01 zł, odsetki umowne w kwocie 2.257,09 zł, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 327,09 zł.

Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu pozwana potwierdziła, iż zawarła z powodem umowę pożyczki nr (...). Oświadczyła, że kwestionuje to, aby istniały przesłanki do dochodzenia od niej kwoty wskazanej w pozwie. Zawierając umowę pozwana posiadała status konsumenta i w związku z tym zawarta pomiędzy stronami umowa jest umową o kredyt konsumencki. Bezspornym jest, że powód w dniu 10 kwietnia 2025r. złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, ale to oświadczenie uznać należy za bezskuteczne. Przedmiotowe wypowiedzenie miało bowiem charakter warunkowy, gdyż powód przewidywał możliwość cofniecie oświadczenia o wypowiedzeniu w przypadku spłaty zadłużenia. W wypowiedzeniu powód nie wskazał jakie konkretne warunki umowy nie dotrzymała pozwana., a więc na jakiej podstawie powód wypowiada umowę. Działanie powoda o charakterze intencjonalnym i wykorzystywanie uprawnienia kształtujące jakim jest wypowiedzenie umowy w orzecznictwie postrzegane jest jako nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 kc. Z uwagi na to, że umowa nie została przez powoda skutecznie wypowiedziana wierzytelność nie stała się wymagalna, w powód nie może skutecznie dochodzić zapłaty.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 06 grudnia 2023r. pozwana A. S. zawarła z powodem (...) S.A. w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Zgodnie z umową powód udzielił pozwanej pożyczkę w kwocie 33.000 zł, którą pozwana zobowiązała się zwrócić wraz z odsetkami umownymi w 120 równych miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych do 5 dnia każdego miesiąca, począwszy od 05 stycznia 2024r.

(dowód: umowa pożyczki – k. 19-23)

Pismem z dnia 01 marca 2025r., nazwanym ostatecznym wezwaniem do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy, powód wezwał pozwaną do zapłaty w terminie 14 dni zaległości wynikającej z umowy w wysokości 1.106,74 zł. W treści pozwu powód wskazał, iż w terminie do zapłaty zaległości może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia, zaś w przypadku nieuregulowania zaległości we wskazanym terminie i nie złożeniu wniosku o restrukturyzację zadłużenia wypowie umowę pozwanej, co skutkować będzie konieczność zwrotu całej kwoty z odsetkami.

Powyższe pismo zostało doręczone pozwanej w dniu 07 marca 2025r.

(dowód: pismo powoda z dnia 01.03.2025r. – k. 24-25,

informacja o śledzeniu przesyłki – k. 26)

Pismem z dnia 10 kwietnia 2025r., doręczonym w dniu 18 kwietnia 2025r., powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki z dnia 06 grudnia 2023r. – z okresem wypowiedzenia wynoszącym 30 dni od dnia doręczenia pisma. W treści pisma powód wskazał, że w przypadku spłaty zadłużenia przez pozwaną wypowiedzenie umowy zostanie cofnięte.

(dowód: pismo z dnia 10.04.2025r. – k. 27-28,

potwierdzenie doręczenia – k. 29)

Pismem z dnia 21 maja 2025r., doręczonym w dniu 09 czerwca 2025r., powód wezwał pozwaną do zapłaty w terminie 7 dni zaległości wynikającej z powyższej umowy w kwocie 33.837,64 zł.

(dowód: pismo z dnia 21.05.2025r. – k. 30,

informacja o śledzeniu przesyłki – k. 31)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że strony w dniu 06 grudnia 2023r. zawarły umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwanej wypłacona została pożyczka w wysokości 33.000 zł, którą pozwana zobowiązała się zwrócić wraz z odsetkami w 120 miesięcznych ratach. Pozwana nie kwestionowała również tego, że powód złożył jej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Wątpliwości nie może budzić również, że łącząca strony umowa stanowiła umowę o kredyt konsumencki w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025r. poz. 1362). Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentów.

Pozwana kwestionując powództwo podniosła jedynie zarzut bezskuteczności/nieważności oświadczenia powoda o wypowiedzeniu umowy pożyczki.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 38) w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 75 ust. 2 tej ustawy termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni. Zgodnie z art. 75c ust. 1 jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Art. 75c ust. 2 stanowi, że w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Powód dokonując wypowiedzenia umowy zachował wymogi formalne przewidziane w powyżej wskazanych przepisach. Powód przed wypowiedzeniem umowy wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w terminie 14 dni, pod rygorem wypowiedzenie umowy, pouczając przy tym pozwaną o możliwości wystąpienia o restrukturyzację zadłużenia. Pozwana nie kwestionowała otrzymania tego wezwania, jak i tego, że nie zastosowała się do treści tego wezwania tj. nie spłaciła zadłużenia i nie złożyła wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Sąd nie podziela stanowiska pozwanej, że z oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki nie wynika konkretna przyczyna wypowiedzenia. Z wypowiedzenia jednoznacznie bowiem wynika, że powodem wypowiedzenia jest nieuregulowanie przez pozwaną w wyznaczonym terminie zaległości z umowy. Pozwana nie zakwestionowała tego, iż posiadała zadłużenie uprawniające powoda do wypowiedzenia umowy. Nie podniosła również żadnych zarzutów w zakresie prawidłowości określenia wysokości zadłużenia. Nie wykazała również, aby terminowo regulowała należności wynikające z umowy.

Zdaniem Sądu chybione był również pogląd pozwanej, że o wadliwości wypowiedzenia przesądzać miałoby warunkowy jego charakter tj., że w wypowiedzeniu powód dopuścił jednocześnie możliwość jego cofnięcia. W ocenie Sądu treść wypowiedzenia jest jednoznaczna i wynika z niej wola rozwiązania umowy przez powoda. Przewidziana w piśmie powoda możliwość cofnięcia wypowiedzenia była zgodna z interesem samej pozwanej, dawała jej bowiem po uregulowania zaległości możliwość uniknięcia konsekwencji związanych z wypowiedzeniem umowy, w tym postawienia całości zadłużenia w stan wymagalności. Zauważyć również należy, że z treści pisma powoda wynika bowiem jednoznacznie, że dopiero spłata zadłużenia miała spowodować złożenie przez powoda odrębnego oświadczenie woli, którego przedmiotem miało być cofnięcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W związku z tym nie można nawet uznać, że wypowiedzenie umowy zostało złożone z zastrzeżeniem warunku. Gdyby nawet jednak uznać, że w treści przedmiotowego pisma taki warunek został zastrzeżony to zdaniem Sądu nie sposób przyjąć koncepcję o niedopuszczalności tego rodzaju konstrukcji prawnej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone m.in. w wyroku z dnia 16 maja 2023r. (III CSKP 862/2022, LEX nr 3567288), iż „zastrzeżenie warunku polegającego na spełnieniu świadczenia jest co do zasady dopuszczalne także w jednostronnej czynności prawnej obejmującej wypowiedzenie umowy, co dotyczy także wypowiedzenia umowy o kredyt pod warunkiem niezapłacenia zadłużenia. Podkreśla się przy tym, że konstrukcja warunkowego wypowiedzenia umowy kredytu jest korzystna dla kredytobiorcy, skoro uzyskuje on dodatkową możliwość utrzymania umowy w mocy, a zatem uchronienia się przed postawieniem kredytu w stan natychmiastowej wymagalności. Wskazuje się także, że przytaczany przeciwko dopuszczalności zastrzeżenia w wypowiedzeniu warunku argument, iż stwarza on stan niepewności po stronie kredytobiorcy, jest nieaktualny w sytuacji, w której - tak, jak ma to miejsce w okolicznościach sprawy - polega on na spełnieniu świadczenia przez kredytobiorcę, gdyż wówczas ma on pełną wiedzę, czy dokonał spłaty zadłużenia, a tym samym czy i z jakim dniem wypowiedzenie umowy stało się skuteczne”.

W związku z tym Sąd ustalił, że powód skutecznie wypowiedział pozwanej umowy pożyczki, należało uznać, że powód mógł skutecznie dochodzić całej należności objętej pozwem. Podkreślić przy tym należy, że pozwana nie sformułowała żadnych zarzutów, podważających prawidłowość określenia wysokości dochodzonej należności. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powód przedłożył w sprawie szczegółową historię rachunku dedykowanego do spłaty kredyty od uruchomienia do dnia przed wniesieniem pozwu (k. 32-41). Pozwana nie kwestionowała prawidłowości tego rozliczenia, a zawiera ono bardzo szczegółową kalkulację należności dochodzonej pozwem. W szczególności pozwana nie twierdziła, aby w przedmiotowym rozliczeniu powód nie uwzględnił jakiś jej wpłat lub aby dokonał nieprawidłowego ich rozliczenia. W związku z tym Sąd nie miał wątpliwości, że na pozwanej spoczywał obowiązek zapłaty kwoty 31.322,01 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwoty 2.257,09 zł tytułem odsetek umownych i kwoty 327,09 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie.

Na rzecz powoda podlegały zasądzeniu również odsetki ustawowe za opóźnienia od kwoty należności głównej, za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do treści art. 481 § 2 kc jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy Podstawą prawną zasądzenia na rzecz powoda dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie od skapitalizowanych odsetek objętych żądaniem pozwu był art. 482 § 1 kc. Zgodnie z tym przepisem od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

Ustalenia faktyczne w sprawie Sąd poczynił na podstawie niekwestionowanych przez strony dokumentów.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut pozwanej o braku podpisu pełnomocnika powoda pod pozwem i odpisem pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu złożone podpisy w połączeniu z wydrukiem imienia i nazwiska (pozew) czy pieczęcią obejmującą imię i nazwisko (odpis pełnomocnictwa) w sposób wystarczający identyfikują osobę podpisującą te dokumenty.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi pozwaną jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości. Na rzecz powoda Sąd zasądził więc łącznie kwotę 5.323 zł obejmującą: opłatę sądową od pozwu w kwocie łącznej 1.706 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kwotę 3.600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego powoda będącego adwokatem stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), obliczonego w wysokości stawki minimalnej od wartości przedmiotu sporu w sprawie. Od zasądzonych kosztów procesu Sąd zasądził również, stosownie do treści art. 98 § 1 ¹ , odsetki ustawowego za opóźnienie w płatności tej kwoty od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

SSR Mariusz Grobelny