Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła przeciwko S. A. powództwo o zapłatę kwoty 2.028,57 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 22 sierpnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 04 kwietnia 2025 roku pozwany zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki nr (...), na mocy której udostępnione zostały pozwanemu środki pieniężne w wysokości 1.700 zł. Pozwany zobowiązał się do spłaty pożyczki w terminie 30 dni. Wraz z umową pozwany otrzymał na trwałym nośniku formularz informacyjny do umowy oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które stanowią integralną jej część. Pożyczkodawca przed zawarciem umowy z pozwanym dokonał zbadania jego zdolności kredytowej i potwierdził jego dane osobowe i adresowe. Po skutecznym zawarciu umowy pożyczki powód spełnił świadczenie wypłacając pozwanemu kwotę pożyczki na wskazany przez pozwanego i zweryfikowany przez pożyczkodawcę w procesie wnioskowania o udzielenie pożyczki rachunek bankowy. Strony ustaliły w umowie, że komunikacja dotycząca umowy odbywać się będzie z wykorzystaniem oświadczeń woli składanych za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa wygasła na skutek upływu terminu na jaki została zawarta. Wyjaśnił, że na dochodzoną kwotę składają się: 1.700 zł niespłaconego kapitału, 25,85 zł niespłaconych odsetek umownych (kapitałowych), 183,97 zł kosztów pozaodsetkowych takich jak opłaty i prowizje, 118,75 zł odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanych od kwoty udzielonego finansowania powiększonej o pozaodsetkowe koszty finansowania, za okres od dnia następnego po dacie płatności roszczenia, tj. 05 maja 2025 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Wyjaśnił, że udzielenie pozwanemu pożyczki zostało dokonane wobec podjęcia przez niego kontaktu z pożyczkodawcą i wskutek założenia konta klienta na platformie elektronicznej pożyczkodawcy służącej do rejestrowania, wysyłania dokumentacji oraz potwierdzania odbioru elektronicznych dokumentów. Weryfikacja danych pozwanego wskazanych we wniosku o udzielenie finansowania została dokonana podczas zakładania konta użytkownika na tej platformie. Pożyczkodawca, jak i pozwany złożyli oświadczenia woli dobrowolnie - pozwany wybierając tę ofertę pożyczki świadomie zaakceptował postanowienia umowne, w tym obowiązek zapłaty kosztów i odsetek, zaś fakt zawarcia umowy dowodzi zgodnego porozumienia stron. Podkreślił, iż wskazane w żądaniu pozwu opłaty stanowią prawidłowo określone wynagrodzenie za świadczone przez pożyczkodawcę usługi pozostające w pełni zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi, a w załączonej do pozwu umowie szczegółowo określono metodę kalkulacji opłat, co zapewnia przeciętnemu konsumentowi zrozumiałość tych zapisów. Uwzględniając nakłady ponoszone na utrzymanie infrastruktury technicznej, systemów weryfikacyjnych, zatrudnienie wykwalifikowanego personelu oraz koszty obsługi umowy pożyczki, powód stwierdził, że stanowią one słuszne wynagrodzenie za rzeczywiście świadczone usługi o charakterze pomocniczym wobec głównego świadczenia pożyczkowego. Podkreślił, że pozwany został poinformowany o wszystkich kosztach związanych z pożyczką, zarówno poprzez publikację informacji na stronie internetowej, z którymi mógł się zapoznać przed podjęciem czynności zmierzających do zawarcia umowy, jak i poprzez szczegółowy formularz informacyjny. Proces zawarcia umowy wymagał wyraźnej akceptacji jej warunków, co potwierdza, że pożyczkodawca wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 ustawy o kredycie konsumenckim. Wyjaśnił, że skierowane do pozwanego wezwanie do zapłaty z dnia 11 lipca 2025 roku pozostało bezskuteczne.

Pozwany S. A. w odpowiedzi na pozew (k. 47-51) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany zaprzeczył istnieniu i wysokości roszczenia opisanego w pozwie podkreślając, że powód nie udowodnił swego roszczenia, posługując się w sprawie jedynie kserokopiami, które nie mogą być poczytywane za dowód. Choć kserokopie mogą stanowić podstawę ustalania faktów, to Sąd mając na uwadze okoliczności sprawy i wszystkie dowody, zasady logiki i doświadczenia życiowego, oceniając dowody wszechstronnie i rozsądnie winien nadać tym kserokopiom określoną moc dowodową. Zdaniem pozwanego, orzeczenie na podstawie kserokopii - które nie posiadając cech trwałości nośnika - byłoby orzeczeniem ponad żądanie pozwu, a wywodzenie na podstawie kserokopii, że pozwany zawarł umowę bez jednoczesnej obecności stron jest niedopuszczalną zmianą przedmiotową powództwa. Wskazał, że wydruk umowy można traktować jedynie jako projekt umowy, bowiem nie stanowi on o tym, że pozwany złożył oświadczenie woli o treści wyrażonej wydrukiem. Zaprzeczył, że pożyczkodawca wykonał umowę, bowiem żaden dowód nie świadczy o tym, że na rzecz pozwanego przekazano przedmiot pożyczki. Zakwestionował okoliczność istnienia umowy o pośrednictwo kredytowe zawartej pomiędzy pożyczkodawcą a spółką (...). Wskazał, że dokumenty generowane przez pośredników płatności, takich jak (...), potwierdzają jedynie zlecenie lub przetworzenie transakcji w ich wewnętrznym systemie, nie stanowiąc dowodu faktycznego przepływu środków między rachunkami bankowymi. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, na dostawcy usług płatniczych spoczywa ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza została autoryzowana, a powód nie przedstawił dowodu autoryzacji transakcji przez pozwanego. Skoro powód nie udowodnił, że pozwany otrzymał jakiekolwiek środki finansowe, to roszczenie o ich zwrot jest bezpodstawne. Pozwany zwrócił uwagę na regulację art. 9 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym instytucja pożyczkowa ma obowiązek dokonać oceny zdolności kredytowej konsumenta przed zawarciem z nim umowy, a w przypadku, gdy ocena ta jest negatywna, instytucja pożyczkowa ma prawny obowiązek odmówić udzielenia kredytu konsumentowi. Powód takiej oceny nie dokonał, a względnie udzielił pożyczki mając świadomość braku zdolności kredytowej pozwanego. Umowa, na podstawie której udzielono pożyczki konsumentowi bez uprzedniego zbadania jego zdolności kredytowej, jest nieważna.

W piśmie procesowym z dnia 08 kwietnia 2026 roku (k. 62-63) powód wniósł o uznanie zarzutu nieudowodnienia roszczenia co do zasady i co do wysokości oraz zarzutu braku zbadania zdolności kredytowej pozwanego za bezzasadne. Wyjaśnił, że umowa łącząca strony została zawarta poprzez zarejestrowanie konta pożyczkobiorcy na stronie internetowej pożyczkodawcy, a potwierdzenie zawarcia umowy oraz akceptacja warunków umowy były zrealizowane za pośrednictwem logowania się pożyczkobiorcy na zweryfikowane indywidualne konto klienta oraz wybór odpowiedniej oferty. Pożyczkodawca w dniu udzielenia pożyczki przesłał w wiadomości e-mail zbiór dokumentów niezbędnych przy zawieraniu umowy o kredycie konsumenckim, co jest w całości zgodne z zapisami ustawy o kredycie konsumenckim. Wydruki przedłożone z pozwem stanowią wydruki z systemów teleinformatycznych powoda, w związku z czym nie są poświadczone za zgodność z oryginałem, co nie narusza jednak w żaden sposób dyspozycji przepisów art. 243 ¹ kpc i art. 245 kpc - wydruki komputerowe mogą być traktowane jako akceptowalny środek dowodowy w postępowaniu cywilnym, co wynika z elastycznej interpretacji przepisów art. 308 - 309 kpc. Dokument w formie elektronicznej nie posiada fizycznej formy, w związku z czym nie jest możliwe jego przedstawienie w formie oryginału lub kserokopii, a także odręczne podpisanie takiego dokumentu. Podkreślił, że podstawowym mechanizmem ochrony konsumentów, jaki wykorzystuje się w przepisach dyrektywy 2008/48 oraz przepisach ustawy o kredycie konsumenckim jest dostarczanie konsumentowi odpowiednich informacji, które pozwolą mu na porównanie ofert składanych przez różnych kredytodawców oraz podjęcie rozsądnej decyzji dotyczącej zaciągnięcia kredytu konsumenckiego, jak również ocenę bieżącej sytuacji prawnej w związku z kredytem. Wskazał, że pozwany dokonał osobiście kolejnych czynności począwszy od rejestracji konta użytkownika, potwierdzenia tożsamości pożyczkobiorcy, złożenia wniosku o udzielenie pożyczki aż po zawarcie umowy z powodem. Skoro strony w umowie ustaliły, że komunikacja między nimi będzie odbywać się za pomocą środków porozumiewania się na odległość, to wezwania do zapłaty oraz inne poświadczenia były kierowane za pośrednictwem komunikacji elektronicznej, a przedłożone wraz z pozwem potwierdzenie wypłaty pożyczki jednoznacznie wskazuje, że środki pieniężne zostały przekazane na rzecz pozwanego, wobec czego doszło do wykonania umowy przez powoda i powstania po stronie pozwanego obowiązku zwrotu udzielonej mu pożyczki. Przedłożony dokument w postaci raportu z weryfikacji danych oraz oceny zdolności kredytowej pozwanego potwierdza, że pozwany dobrowolnie udostępnił swoje dane podczas procesu rejestracji podejmując tym samym świadome działania zmierzające do zawarcia umowy z pożyczkodawcą, a nadto że przed zawarciem umowy została dokonana pozytywna ocena zdolności kredytowej pozwanego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Zgodnie z treścią formularza umowy pożyczki, która zawarta miała zostać między powodem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. a pozwanym S. A., pożyczkodawca po uprzednim przeprowadzeniu pozytywnej oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy na podstawie zapisów art. 9a ustawy o kredycie konsumenckim, udzielić miał pożyczkobiorcy pożyczki w kwocie 1.700 zł, a pożyczkobiorca zobowiązać się miał do spłaty umownych odsetek kapitałowych o zmiennej stopie procentowej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 18,50% od kwoty pożyczki, liczonych od daty zawarcia do dnia spłaty, które na dzień zawarcia umowy wynosić miały 25,85 zł. W związku z poniesieniem przez pożyczkodawcę kosztów przygotowania i udzielenia pożyczki pożyczkobiorca miał się zobowiązać do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy prowizji w wysokości 170 zł, ostatecznie zobowiązując się do spłaty pożyczki powiększonej o kwotę umownych odsetek kapitałowych o zmiennej stopie procentowej oraz o kwotę prowizji w łącznej wysokości 1.909,82 zł w ciągu 30 dni, w terminie do dnia spłaty, tj. 04 maja 2025 roku.

Proces przygotowania i udzielania pożyczki każdorazowo inicjowany miał być przez pożyczkobiorcę poprzez złożenie wniosku o udzielenie pożyczki za pośrednictwem Systemu teleinformatycznego pożyczkodawcy udostępnionego na stronie internetowej, na której pożyczkobiorca ma przypisane indywidualne, zweryfikowane konto użytkownika. Wniosek o pożyczkę składany miał być elektronicznie poprzez uzupełnienie formularza internetowego udostępnionego użytkownikowi poprzez konto użytkownika. Wszelkie oświadczenia złożone we wniosku o udzielenie pożyczki złożone miały być poprzez uzupełnienie formularza internetowego, o czym konsument miał być poinformowany. We wniosku o pożyczkę użytkownik określić miał parametry umowy pożyczki, o jakiej udzielenie wnioskuje, a proces składania wniosku o pożyczkę kończyło złożenie przez pożyczkobiorcę dyspozycji zatwierdzającej kwotę przyznanej pożyczki w Systemie teleinformatycznym pożyczkodawcy albo odmowa udzielenia pożyczki (§ 6 formularza umowy).

Oświadczenia woli potwierdzające zawarcie umowy pożyczki miały zostać złożone w następujący sposób: za pożyczkobiorcę w chwili złożenia dyspozycji zatwierdzającej kwotę przyznanej pożyczki, tj. dokonując czynności akceptacji kwoty przyznanej pożyczki, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego pożyczkodawcy, w którym pożyczkobiorca posiada aktywne konto użytkownika, a za pożyczkodawcę w chwili złożenia przez pożyczkodawcę dyspozycji wypłaty kwoty pożyczki (§ 9 formularza umowy).

( dowód: formularz umowy pożyczki - k. 19-21,

formularz informacyjny - k. 22-23,

bankowy raport kredytowy klient indywidualny - k. 24-27,

potwierdzenie transakcji - k. 28,

wydruk z systemu pożyczkodawcy - k. 29 )

W dniu 21 lipca 2025 roku powód sporządził adresowane do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty 1.996,05 zł tytułem zadłużenia mającego wynikać z umowy pożyczki (...) z dnia 04 kwietnia 2025 roku, w tym 1.700 zł tytułem kapitału, 170 zł tytułem prowizji, 13,97 zł tytułem prowizji za obsługę, 25,85 zł tytułem odsetek kapitałowych, 86,23 zł tytułem odsetek maksymalnych za opóźnienie.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 21.07.2025r. - k. 30 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Stosownie do art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Dyspozycja przepisu art. 6 kc stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej, to zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady, jak i wysokości, podczas gdy pozwany - który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda - obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie tudzież niepowstanie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Przepis art. 6 kc rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt IV CSK 299/06). Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc).

W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany udowodnić, stosownie do treści przepisu art. 6 kc, że strony zawarły umowę tej kategorii, a nadto, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Biorący pożyczkę natomiast winien wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Z uwagi na podniesione przez pozwanego S. A. zarzuty, to na powodzie - zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 kc - spoczywał obowiązek wykazania, że pomiędzy nim a pozwanym doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i że na jej podstawie na własność pozwanego została przeniesiona wskazana w umowie kwota pożyczki, tj. 1.700 złotych, a także że pozwany nie wywiązał się z obowiązku zwrotu pożyczki i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie.

Tymczasem w analizowanej sprawie powód nie udowodnił, iż przysługuje mu jakiekolwiek roszczenie względem pozwanego, albowiem nie wykazał, że pozwany był pożyczkobiorcą w zakresie objętej pozwem umowy pożyczki, która miała zostać przez niego rzekomo zawarta w dniu 04 kwietnia 2025 roku.

Choć nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę pożyczki bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to jednak nie można przy tym pominąć, że wykonanie umowy pożyczki przez podmiot jej udzielający wymaga, co do zasady, przeniesienia posiadania jej przedmiotu na biorącego pożyczkę. W grę wchodzi każdy sposób jego przeniesienia, a za wystarczające można uznać zapewnienie pożyczkobiorcy nabycia własności przedmiotu pożyczki pieniężnej poprzez wykonanie umowy w formie bezgotówkowej, na przykład w formie przelewu. Przekazanie przedmiotu pożyczki w takiej właśnie formie - bezgotówkowej - starał się wykazać powód na gruncie niniejszej sprawy, jednak bez powodzenia.

Przedłożony przez powoda materiał dowodowy obejmuje: formularz umowy pożyczki nieoznaczony jednak żadnym indywidualizującym ją numerem, formularz informacyjny, potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej opiewającej na kwotę 1.700 zł (tj. na kwotę rzekomej pożyczki), wydruk z systemu pożyczkodawcy, wydruk zatytułowany jako „bankowy raport kredytowy klient indywidualny”, wystosowane do pozwanego wezwanie do zapłaty, jednak nie okazał się on wystarczający do pozbawionego wątpliwości stwierdzenia skuteczności zawarcia przez pozwanego umowy pożyczki, a co za tym idzie powstania po jego stronie obowiązku zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

Powód nie przedłożył żadnych dowodów istotnych tak z punktu widzenia wykazania faktu przedsięwzięcia przez pozwanego czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, zaakceptowania warunków wskazywanej jako źródło zobowiązania pozwanego umowy, jak i ewentualnego przekazania pozwanemu przedmiotu tej pożyczki.

Zgodnie z treścią zapisów formularza umowy pożyczki, proces przygotowania i udzielania pożyczki każdorazowo inicjowany miał być przez pożyczkobiorcę poprzez złożenie wniosku o udzielenie pożyczki, za pośrednictwem Systemu teleinformatycznego pożyczkodawcy udostępnionego na stronie internetowej, na której pożyczkobiorca ma przypisane indywidualne, zweryfikowane konto użytkownika. Wniosek o pożyczkę składany miał być elektronicznie poprzez uzupełnienie formularza internetowego, udostępnionego użytkownikowi poprzez konto użytkownika. Nadto wszelkie oświadczenia złożone we wniosku o udzielenie pożyczki składane miały być poprzez uzupełnienie formularza internetowego, o czym konsument miał być poinformowany. We wniosku o pożyczkę użytkownik określić miał parametry umowy pożyczki, o jakiej udzielenie wnioskuje, a proces składania wniosku o pożyczkę kończyło złożenie przez pożyczkobiorcę dyspozycji zatwierdzającej kwotę przyznanej pożyczki w Systemie teleinformatycznym pożyczkodawcy albo odmową udzielenia pożyczki. Oświadczenia woli potwierdzające zawarcie umowy pożyczki miały zostać złożone w następujący sposób: za pożyczkobiorcę w chwili złożenia dyspozycji zatwierdzającej kwotę przyznanej pożyczki, tj. dokonując czynności akceptacji kwoty przyznanej pożyczki, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego pożyczkodawcy, w którym pożyczkobiorca posiada aktywne konto użytkownika, a za pożyczkodawcę w chwili złożenia przez pożyczkodawcę dyspozycji wypłaty kwoty pożyczki (§ 9 formularza umowy).

Choć powód w treści uzasadnienia pozwu wyjaśniał w jaki sposób przebiega u niego procedura zawierania umów pożyczki, to jednak nie przedłożył żadnego dokumentu pozwalającego na zweryfikowanie tego, czy pozwany w jakikolwiek sposób zainicjował proces, który zakończyć się miał związaniem stron węzłem obligacyjnym. Przedłożone przez powoda wydruki komputerowe z systemu pożyczkodawcy oraz potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej przedstawione zostały w formie nieweryfikowalnej, a nadto pozostają - nawet przy przyznaniu im mocy dowodowej - bezużyteczne, jeśli brak jest możliwości zestawienia ich treści z zasadami, na jakich miało dochodzić do zawarcia umowy pożyczki. Choć wydruk znajdujący się na kartach 24-26 akt zatytułowany został jako „bankowy raport kredytowy klient indywidualny”, to ani on, ani wydruk rzekomego profilu klienta nie zostały opatrzone jakimkolwiek podpisem, co oznacza, iż nie można poczytywać ich za dokumenty prywatne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 245 kpc dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Treść tego przepisu oraz funkcje spełniane przez podpis na dokumencie uzasadniają pogląd, że dokument prywatny nie może istnieć bez podpisu. Dokument taki - nie będący ani dokumentem urzędowym, ani prywatnym - może wprawdzie stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania, jednak o materialnej mocy dowodowej takiego dokumentu, zależnej od jego treści, rozstrzyga Sąd według ogólnych zasad oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc). Podobnie jak w wypadku innych dowodów, Sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy też nie. Dokumenty przedłożone przez powoda - poza wezwaniem do zapłaty (k. 30) - przedłożone zostały w formie, która podatna jest na manipulacje. Wydruki komputerowe nie tylko dają się łatwo fabrykować za pomocą dostępnych powszechnie urządzeń i programów informatycznych, ale nie sposób nie zważyć i na to, że to powód jest dysponentem gromadzonych w systemie - z którego wydruki przedłożył - danych.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż powód nie dowiódł, aby pozwany zainicjował procedurę zaciągnięcia zobowiązania, prawidłowo zweryfikował swoją tożsamość, złożył w sposób prawidłowy wniosek o udzielenie pożyczki, a wreszcie zaakceptował warunki umowy pożyczki i wyraził wolę zawarcia takowej umowy. Powód nie przedstawił dowodu na przejaw jakiejkolwiek aktywności pozwanego nakierowanej na zaciągnięcie zobowiązania.

Oceny prawnej w tym zakresie nie zmienia także twierdzenie powoda odnoszące się do zawarcia umowy w formie elektronicznej. Zgodnie z treścią art. 60 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Po myśli zaś art. 61 kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej (§ 1). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (§ 2). Przytoczona regulacja wyraża zasadę swobody formy, według której wola osoby skierowana na wywołanie zamierzonego skutku prawnego związanego z dokonywaną czynnością prawną może być uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata. W konsekwencji ujawnienie woli osoby dokonującej czynności prawnej może nastąpić także w sposób dorozumiany, przez jakiekolwiek zachowanie się, uzewnętrzniające tę wolę w sposób obiektywnie zrozumiały, które wyraża wolę wywołania skutków prawnych, objętych treścią czynności prawnej. Złożenie oświadczenia może być zarówno jednostkową czynnością, jak i całym procesem zachowań podmiotu składającego to oświadczenie, o ile w oparciu o całokształt okoliczności można podmiotowi składającemu oświadczenie przypisać zamiar wywołania określonych skutków prawnych, czyli gdy zachowanie to niesie za sobą określony komunikat mający wywołać skutki prawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2017 roku, sygn. akt IV CSK 179/16). Złożenie oświadczenia woli wyrażonego w postaci elektronicznej w rozumieniu art. 61 § 2 kc, polega zatem na tym, że oświadczenie jest prawidłowo wprowadzone do urządzenia elektronicznego nadawcy i - przekazane przez Internet za pomocą narzędzi programowych umożliwiających indywidualne wysyłanie i odbieranie danych na odległość - trafia do operatora usług telekomunikacyjnych (serwera dostawcy usług internetowych), po czym od razu jest dostępne dla adresata oświadczenia. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 kwietnia 2018 roku, sygn. akt V Aga 259/18). Środek komunikacji elektronicznej musi należeć do adresata lub być przez niego kontrolowany tak, aby mógł zapoznać się z treścią wprowadzanych oświadczeń. Składanie oświadczeń woli w formie elektronicznej regulowane jest z kolei w art. 78 ¹ kc, zgodnie z treścią którego do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§ 1), a oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Tymczasem ze złożonych przez stronę powodową wydruków i dokumentów nie wynika, aby pozwany złożył oświadczenie woli skutkujące zawarciem umowy pożyczki w jakiejkolwiek formie.

Niezależnie od tego - gdyby czysto hipotetycznie przyjąć, iż pozwany zawarł z powodem wskazywaną umowę pożyczki - wątpliwości budzi również fakt ewentualnego przeniesienia własności przedmiotu pożyczki z pożyczkodawcy na rzekomego pożyczkobiorcę. W materiale dowodowym na próżno szukać jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, iż pozwany był posiadaczem rachunku bankowego o numerze (...), na który przelana miała zostać kwota 1.700 zł tytułem pożyczki (k. 29). Kwota pożyczki przeznaczona do wypłaty przekazana miała zostać przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy na wskazany we wniosku o pożyczkę numer rachunku bankowego pożyczkobiorcy. Skoro zaś powód nie udowodnił, a nawet nie uprawdopodobnił, że pozwany takowy proces zainicjował, to nie sposób przyjąć, iż numer rachunku bankowego, na który przelana została kwota 1.700 zł tytułem rzekomej pożyczki, należał do pozwanego.

W tym też zakresie należy wskazać, że nawet gdyby czysto hipotetycznie uznać, iż wykonanie wskazywanego przez powoda przelewu na rzecz pozwanego rzeczywiście miało miejsce, to dokonanie przelewu określonej kwoty stanowi czynność jednostronną, z której nie można wywnioskować podjęcia przez pozwanego jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, a tym bardziej zaakceptowania opisanych w niej warunków. Nie ulega przy tym wątpliwości, że samo potwierdzenie wykonania przelewu na rzecz danej osoby nie oznacza jeszcze, że osoba ta przelew ten otrzymała. Na dostawcy usług płatniczych spoczywa jedynie obowiązek weryfikacji numeru rachunku, nie zaś danych posiadacza rachunku, na którego rzecz ma nastąpić wpłata. Oznacza to, że w świetle obowiązujących przepisów bankowi nie można zarzucić niedochowania należytej staranności poprzez niesprawdzenie personaliów beneficjenta przelewu z danymi posiadacza rachunku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że potwierdzenie wykonania operacji (k. 29), gdyby przypisać mu wartość dowodową, należałoby interpretować wyłącznie w ten sposób, iż przelew kwoty 1.700 zł został wykonany na rachunek o numerze (...), co jednak nie przesądza o tym, że rachunek ten należy bądź należał do pozwanego S. A. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2014 roku, sygn. akt I ACa 607/14). W tym kontekście godzi się wskazać, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż numer rachunku bankowego wskazywany w potwierdzeniu transakcji (k. 28) jako numer rachunku bankowego, którego posiadaczem rzekomo jest pozwany, wskazywany jest przez inną instytucję finansową zajmującą się działalnością polegającą na udzielaniu pożyczek w innej sprawie toczącej się pod sygn. akt I C 90/26 przed tutejszym Sądem jako należący do zupełnie innej osoby, a nie do pozwanego.

Ostatecznie dowodu na istnienie jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego pomiędzy pozwanym a powodem nie stanowi przedłożone w poczet materiału dowodowego adresowane do pozwanego pismo zawierające wezwanie do zapłaty (k. 30), który to dokument ma charakter wtórny i nie potwierdza faktu zawarcia przez strony umowy pożyczki, jej treści czy też wysokości rzekomo zaciągniętego przez pozwanego zobowiązania.

Mając na uwadze poczynione powyższej rozważania, nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy pożyczki wskazywanej przez powoda w ogóle doszło, a z pewnością zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą.

Konkludując całokształt poczynionych powyżej rozważań wskazać należy, że powód nie wykazał nie tylko tego, aby pozwany skutecznie zawarł z nim umowę, ale nawet tego, że przedsięwziął jakiekolwiek czynności zmierzające do zawarcia umowy pożyczki z dnia 04 kwietnia 2025 roku. Powód wykazał wyłącznie to, że dysponuje danymi osobowymi pozwanego, co nie pozwala na ustalenie, że pozwany złożył oświadczenie woli, na skutek którego zawarł umowę pożyczki. Co za tym idzie, brak było podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanej powstał obowiązek zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc, art. 108 § 1 kpc, art. 109 § 2 kpc, zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami powoda jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez pozwanego składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118) oraz kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

4. (...)

Dnia 08 maja 2026 roku

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak