Pełny tekst orzeczenia

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 633/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 roku, sygn. akt VIII K 226/24

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

V. R. (1)

Oskarżony jest osobą niekaraną

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Karany za wykroczenia drogowe

Aktualna karta karna nr k. 289

Informacja e-(...) nr k. 285

Informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego nr k. 287

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Oskarżony jest osobą karaną za wykroczenia drogowe

Oskarżony jest osobą niekaraną

Informacja e-PUAP nr k. 285

Informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego nr k. 287

Karta karna nr k. 289

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. obraza przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii biegłego złożonej do akt sprawy oraz opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków i kolizji drogowych, na okoliczności i celem odpowiedzi na pytania wskazane w piśmie procesowym obrony z dnia 21 października 2024 r., podczas gdy przeprowadzenie dowodu z opinii ww. biegłego oraz opinii prywatnej jest w tej sprawie konieczne, gdyż ocena okoliczności tego, czy tempo ruchu pokrzywdzonej oraz fakt zatrzymania się lub przystanięcia przez nią na środku pasów przy prędkości z jaką poruszał się oskarżony swoim pojazdem wymaga wiadomości specjalnych dla ustalenia tego, czy ww. zmienne miały na siebie bezpośredni wpływ, tj. ich wystąpienie w sprawie doprowadziło do sytuacji, w której doszło do uderzenia pokrzywdzonej przez oskarżonego oraz gdyby pokrzywdzona nie zatrzymała się lub przystanęła na środku pasów, to czy przy pozostałych ww. zmiennych nie doszłoby do uderzenia jej przez oskarżonego, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, ponieważ doprowadziło do tego, że Sąd I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę omawianej wyżej w treści tego zarzutu okoliczności, a więc zatrzymania się lub przystanięcia pokrzywdzonej na pasach przy tempie w jakim przechodziła przez jezdnię oraz prędkości z jaką poruszał się oskarżony dla ustalenia tego, czy przy ww. zmiennych zatrzymanie się lub przystanięcie pokrzywdzonej na pasach wpłynęło na to, że w ogóle doszło do wypadku;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego tej sprawy tego, że:

-pokrzywdzona zatrzymała się lub przystanęła na środku przejścia dla pieszych w trakcie przechodzenia przez to przejście, kiedy oskarżony nadjeżdżał swoim pojazdem do przejścia,

-pokrzywdzona została uderzona przez pojazd oskarżonego ok. 0,5-1 metra od krawężnika jezdni (końca przejścia dla pieszych, po którym się poruszała),

Pomimo tego, że o obu ww. okolicznościach zeznawała sama pokrzywdzona, a jej zeznania Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne, spójne i logiczne w całości, a ww. błąd braku mógł mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, ponieważ:

-kwestia zatrzymania się lub przystanięcia na środku przejścia przez pokrzywdzoną,

-w połączeniu z tym, że do uderzenia pokrzywdzonej przez oskarżonego doszło przy samym końcu przejścia dla pieszych (0,5-1 m od krawężnika),

wskazuje na to, że pomiędzy zachowaniem się oskarżonego, a skutkiem jego zachowania, tj. spowodowaniem wypadku nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy, gdyż patrząc na miejsce uderzenia pokrzywdzonej przez oskarżonego (skrajny prawy bok zderzaka pojazdu) oraz na miejsce upadku pokrzywdzonej na jezdni (ok. 0,5-1 m od krawężnika, według zeznań samej pokrzywdzonej), to należy przyjąć, że gdyby pokrzywdzona nie zatrzymała się lub nie przystanęła na środku przejścia, to do uderzenia pokrzywdzonej przez oskarżonego, przy samym końcu przechodzenia pokrzywdzonej przez przejście dla pieszych, by w ogóle nie doszło, a tym samym Sąd I instancji mógłby ustalić, gdyby nie ustalił stanu faktycznego w sposób błędny, że nie spełniły się wszystkie przesłanki odpowiedzialności karnej za zarzucany oskarżonemu czyn zabroniony z art. 177 § 1 k.k., co doprowadziłoby do wydania w stosunku do oskarżonego wyroku uniewinniającego;

3.Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj. art. 177 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie oskarżonego za winnego popełnienia stypizowanego w ww. przepisie ustawy karnej przestępstwa, podczas gdy nie spełniły się w te sprawie wszystkie przesłanki odpowiedzialności karnej za ten czyn, których spełnienia się musi występować łącznie, tj. w warunkach przedmiotowej sprawy pomiędzy zachowaniem się oskarżonego, a potrąceniem pokrzywdzonej na przejściu dla pieszych nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo–skutkowy, ponieważ gdyby nie zatrzymanie się lub przystanięcie przez pokrzywdzoną na środku przejścia dla pieszych, to przy pozostałych warunkach tej sprawy (tempo marszu pokrzywdzonej na samochodzie oraz miejsce upadku pokrzywdzonej przy krawężniku jezdni) do potrącenia pokrzywdzonej przez oskarżonego w ogóle by nie doszło, a powołane tutaj zmienne nie były przez Sąd I instancji analizowane i argumentowane przy wydawaniu rozstrzygnięcia, jak i jego pisemnym motywowaniu, co wprost wskazuje na to, że ww. przesłanka przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. nie była w ogóle brana pod uwagę.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Sąd Okręgowy po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego V. R. (1) od wyroku Sądu Rejonowego, którym warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 177 § 1 k.k., uznał ją za bezzasadną w konsekwencji utrzymując zaskarżony wyrok w mocy.

Apelacja została wniesiona na korzyść oskarżonego i zaskarżała orzeczenie w całości, jednak żaden z podniesionych w niej zarzutów – zarówno obrazy przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych, jak i obrazy prawa materialnego – nie zasługiwał na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu obrazy przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz tzw. opinii prywatnej. W ocenie Sądu Okręgowego decyzja Sądu I instancji była w pełni prawidłowa. Okoliczności, które obrona chciała wykazać za pomocą opinii biegłego, nie miały charakteru wymagającego wiadomości specjalnych, lecz mogły zostać ocenione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego. Spór w sprawie nie dotyczył bowiem skomplikowanej rekonstrukcji przebiegu zdarzenia, lecz podstawowych kwestii zachowania oskarżonego jako kierującego pojazdem w rejonie przejścia dla pieszych.

Nie budzi wątpliwości, że pokrzywdzona znajdowała się na przejściu dla pieszych i została potrącona przez pojazd kierowany przez oskarżonego. Już te ustalenia – wynikające z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonej, częściowo wyjaśnień V. R. (1) oraz zgromadzonej dokumentacji – przesądzają o naruszeniu przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W tym kontekście podnoszona przez obronę kwestia tempa poruszania się pieszej czy ewentualnego zatrzymania się przez nią na przejściu nie miała znaczenia dla przypisania sprawstwa. Nawet bowiem przy przyjęciu wersji najdalej idącej dla oskarżonego, obowiązek zachowania szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa pieszemu na przejściu ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że kierujący powinien obserwować przejście w sposób ciągły i być przygotowany na każdą, także mniej przewidywalną, reakcję pieszego, w tym jego zatrzymanie czy zwolnienie kroku.

W konsekwencji brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, skoro nawet ustalenie, że pokrzywdzona zatrzymała się na przejściu, nie prowadzi do odmiennych wniosków co do odpowiedzialności oskarżonego. Wniosek dowodowy zmierzał zatem do wykazania okoliczności irrelewantnych dla rozstrzygnięcia albo do przedłużenia postępowania, co uzasadniało jego oddalenie.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, opierając się na całokształcie zgromadzonych dowodów, które ocenił zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k. W szczególności zasadnie uznał za w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonej N. U., które znajdowały potwierdzenie w innych uznanych za wiarygodne dowodach. Okoliczność, że pokrzywdzona mogła zwolnić lub nawet na chwilę się zatrzymać na przejściu, została przez Sąd I instancji dostrzeżona, jednak trafnie uznano, że nie ma ona znaczenia dla oceny odpowiedzialności karnej oskarżonego.

Argumentacja obrony, zmierzająca do wykazania braku związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a skutkiem w postaci potrącenia pieszej, opiera się na wadliwym założeniu, jakoby pieszy miał obowiązek nieprzerwanego i odpowiednio szybkiego opuszczenia przejścia, tak aby nie znaleźć się na torze jazdy pojazdu. Tymczasem takiej ujęcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami ruchu drogowego. Przejście dla pieszych jest miejscem, w którym to kierujący ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa pieszemu i dostosować swoje zachowanie do jego obecności, a nie odwrotnie. Przyjęcie rozumowania prezentowanego przez obronę prowadziłoby do niedopuszczalnego przerzucenia odpowiedzialności za bezpieczeństwo w ruchu drogowym na pieszych, w tym osoby starsze lub o ograniczonej sprawności, które z natury rzeczy mogą poruszać się wolniej lub zatrzymywać się.

W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że pokrzywdzona przebyła znaczną część przejścia dla pieszych, zanim doszło do potrącenia jej przy jego końcu. Oznacza to, że oskarżony miał realną możliwość jej wcześniejszego zauważenia i podjęcia manewru hamowania. Niezależnie od tego, czy przyczyną niezauważenia pieszej było chwilowe oślepienie, czy też brak należytej obserwacji drogi, w obu przypadkach zachowanie oskarżonego należy ocenić jako naruszenie obowiązku szczególnej ostrożności. Jeżeli bowiem warunki drogowe ograniczają widoczność, kierujący ma obowiązek dostosować do nich prędkość, a w skrajnym przypadku nawet zaniechać dalszej jazdy.

W tym kontekście należy również zauważyć, że prezentowana w apelacji koncepcja odpowiedzialności, w której kierujący mógłby uchylić się od winy z uwagi na to, że pieszy nie poruszał się w sposób ,,optymalny” z punktu widzenia nadjeżdżającego pojazdu, jest nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym i zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jego akceptacja prowadziłaby do wniosków sprzecznych z elementarnymi regułami ostrożności i w praktyce oznaczałaby przyzwolenie na stwarzanie zagrożenia dla innych uczestników ruchu.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 177 § 1 k.k. Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona tego przestępstwa. Oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności i nieustąpienia pierwszeństwa pieszej na przejściu, a naruszenie to pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym z powstałym skutkiem w postaci obrażeń ciała pokrzywdzonej.

Sąd Okręgowy w pełni podziela również rozważania Sądu Rejonowego dotyczące stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz zasadności zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Rozstrzygnięcie to w sposób właściwym uwzględnia zarówno okoliczności zdarzenia, jak i właściwości oraz warunki osobiste oskarżonego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a apelacja stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, nie wskazując a żadne uchybienia, które mogłyby mieć wpływ na treść orzeczenia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego w całości wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie oskarżonego V. R. (1) od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku jest niezasadny z przyczyn wskazanych powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 roku, sygn. akt VIII K 226/24

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

V. R. (2)

-

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Ponadto na postawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej N. U. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 22 stycznia 2025 roku, sygn. akt VIII K 226/24

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒zmiana