Pełny tekst orzeczenia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2026r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

Protokolant: st. sekretarz sądowy Anna Tomaszewska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2026r. w Warszawie

sprawy F. K. (1) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w L.

o podleganie ubezpieczeniom społecznym

na skutek odwołania F. K. (1) i (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w L.

z dnia 31 marca 2023 roku, nr (...)

1.  zmienia punkt 2 zaskarżonej decyzji w ten sposób, że stwierdza, że F. K. (1) od 1 marca 2021 roku nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako osoba posiadająca status wspólnika jednoosobowej spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w L.;

2.  oddala odwołanie w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. na rzecz F. K. (1) kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za czas od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2023r. wpłynęło odwołanie, w którym jako odwołujący się oznaczeni zostali F. K. (1) i (...) sp. z o.o., dotyczące decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. z dnia 31 marca 2023 roku, nr (...), stwierdzającej, że F. K. (1):

1)  nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom (emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu) jako pracownik u płatnika składek (...) sp. z o.o. od 1 marca 2021r.;

2)  podlega do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (emerytalnego, rentowych, wypadkowego) jako osoba posiadająca status wspólnika jednoosobowej spółki (...) sp. z o.o. od 1 marca 2021r.

Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej:

1.  błędne uznanie, że (...) sp. z o.o. jest spółką jednoosobową, podczas gdy z umowy spółki wynika, że spółka ma dwóch wspólników;

2.  błędne uznanie, że (...) sp. z o.o. jest spółką jednoosobową, podczas gdy z aktualnego i pełnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że F. K. (1) nie posiada wszystkich udziałów w spółce;

3.  niezastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego wynika domniemanie prawdziwości wpisów do Rejestrów Przedsiębiorców KRS, co miało istotny wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na uznaniu, że F. K. (1) jest jedynym wspólnikiem spółki;

4.  pominięcie, że wspólnicy (...) sp. z o.o. posiadali konkretny, wzajemnie uzupełniający się podział zadań, za które odpowiadali w spółce, co potwierdza, że L. I. nie jest wspólnikiem iluzorycznym, a (...) sp. z o.o. nie była zawiązana wyłącznie w celu obejścia prawa;

5.  pominięcie okoliczności, że L. I. był wspólnikiem spółki nieprzerwanie co najmniej od 2011r., miał swoje zadania w spółce, a decyzja o sprzedaży udziałów podyktowana była m.in. względami osobistymi wspólnika, ale okoliczność ta nie spowodowała, że wspólnik stał się wspólnikiem iluzorycznym albo istniejącym jedynie dla podtrzymania fikcji spółki wieloosobowej;

6.  bezpodstawne przyjęcie, że wspólnika posiadającego jeden udział w spółce z o.o. należy traktować analogicznie jak wspólnika nie posiadającego żadnego udziału w spółce z o.o., a więc de facto niejako automatycznie wyrugowanego z posiadanego prawa własności i możliwości podejmowania czynności w spółce, co nie wynika zarówno z przepisów prawa, jak i przytoczonego orzecznictwa;

7.  bezpodstawne przyjęcie, że wspólnik mniejszościowy spółki z o.o., posiadający co najmniej 30, 20, 10 czy 5 udziałów w spółce z o.o., ma istotnie większe prawa niż wspólnik posiadający jeden udział w spółce z o.o., podczas gdy sytuacja wspólnika posiadającego co najmniej 20 udziałów w spółce z o.o. jest w istocie analogiczna do sytuacji wspólnika posiadającego mniej niż 20 udziałów;

8.  bezpodstawne przyjęcie, że dla celów ubezpieczeń społecznych, wspólnika większościowego należy traktować jako jedynego wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a spółkę taką jako spółkę jednoosobową, tymczasem norma taka nie wynika z żadnego przepisu, a stanowi jedynie nadinterpretację organu, mającą posłużyć z góry przyjętej tezie, w sytuacji gdy organ nie dysponuje żadnymi dowodami, że zawarta umowa o pracę była czynnością pozorną;

9.  bezpodstawne przyjęcie, że wspólnikiem iluzorycznym jest wspólnik posiadający jeden udziałów w spółce z o.o. i pominięcie innych kryteriów, które mogą mieć istotny wpływ na dokonywanie oceny faktycznego statusu wspólnika w spółce z o.o.

Uzasadniając odwołanie, odwołujący się wskazali, że w toku postępowania przed organem rentowym nie ustalono, że praca wynikająca z zawartej umowy nie była przez F. K. (1) wykonywana. Nadto nie ustalono, że praca ta nie nosiła znamion pracy w rozumieniu art. 22 § 1 k.p., bowiem z zebranego materiału dowodowego wynikają wręcz okoliczności przeciwne. Poza tym wydana decyzja opiera się na błędnym założeniu, że wspólnik posiadający większość udziałów w spółce jest jednocześnie jedynym udziałowcem spółki, bowiem taka teza prowadzi de facto do wyrugowania wspólnika mniejszościowego, bez dokładnej analizy okoliczności sprawy, w tym w szczególności bez ustalenia, czy faktycznie wspólnik mniejszościowy nie ma wpływu na prowadzenie spraw spółki, czy faktycznie ich nie prowadzi, a nadto czy nie uczestniczy faktycznie w podejmowaniu decyzji dotyczących dalszego działania spółki. Dalej odwołujący się wskazali, że wbrew twierdzeniom organu rentowego, wspólnik mniejszościowy L. I. brał faktyczny udział w zarządzaniu spółką, przyczyniając się swoją pracą (taka jak udział w akcji sprzedaży rogali z okazji dnia O.) do uzyskania przychodów. W tym kontekście nie mógł zostać uznany za wspólnika „iluzorycznego”, którego dołączenie do spółki służyło wyłącznie temu, aby F. K. (1) nie podlegał ubezpieczeniom społecznym jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą – jedyny wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (odwołanie z 11 maja 2023r., k. 3-7 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w L. wniósł o oddalenie odwołanie, a uzasadniając wskazane stanowisko, pełnomocnik Zakładu przytoczył treść art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 4, art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wskazując, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą – od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Dalej pełnomocnik podkreślił, że z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że w okresie od 13 listopada 2007r. do 26 maja 2013r. F. K. (1) był jedynym wspólnikiem (...) sp. z o.o., posiadającym całość udziałów, będąc jednocześnie jej prezesem. Natomiast od 3 lipca 2015r. F. K. (1) jest wspólnikiem posiadającym 99% udziałów w spółce, a zatrudnienie jedynego lub niemal jedynego wspólnika w spółce oznacza połączenie pracy i kapitału, co wyklucza dopuszczalność nawiązania stosunku pracy z własną spółką i podleganie takiego wspólnika jako osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, niezależnie od rodzaju czynności (wykonawcze lub zarządzające), jakie miałyby być realizowane w ramach umowy o prace, co jednoznacznie orzekł Sąd Najwyższy w wyrokach m.in. z dnia 7 kwietnia 2010r., sygn. II UK 177/09, z dnia 3 sierpnia 2011r., sygn. akt UK 8/11 i z dnia 11 września 2013r., sygn. akt II UK 36/13.

W ocenie organu rentowego okoliczności sprawy wyraźnie wskazują, że w okresie od 1 marca 2021r. nie doszło do nawiązania stosunku pracy i wykonywania pracy w myśl kodeksu pracy. Brak w zaistniałym stanie faktycznym możliwości realizacji przez F. K. (2) pracy w sposób charakterystyczny dla stosunku pracy, tym samym nie spełnia warunków do objęcia ubezpieczeniem społecznym pracowników od 1 marca 2021r. W jego przypadku nie zaistniały przesłanki z art. 22 k.p., warunkujące powstanie stosunku pracy, ponieważ brak jest elementu podporządkowania (odpowiedź na odwołanie z 14 czerwca 2023r., k. 9-12 a.s.).

(...) sp. z o.o., którą w toku postępowania reprezentował pełnomocnik ustanowiony w trybie art. 210 k.s.h., prezentowała takie stanowisko jak F. K. (1), przyłączając się do stanowiska przedstawionego w odwołaniu (protokół rozprawy z 2 października 2024r., k. 105 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

(...) sp. z o.o. z siedzibą w L. została wpisana do KRS pod nr (...). Przedmiot działalności spółki związany jest m.in. ze sprzedażą detaliczną prowadzoną w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Prezesem zarządu spółki i jedynym wspólnikiem posiadającym całość udziałów od 13 listopada 2007r. został F. K. (1) (odpis z KRS, k. 21-24 a.s.).

W dniu 12 marca 2010r. została podjęta uchwała nr 1 w sprawie podwyższenia kapitału początkowego i zmiany umowy spółki. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników (...) sp. z o.o. postanowiło podwyższyć kapitał zakładowy o kwotę 100.000,00 zł, to jest do kwoty 150.000,00 zł, poprzez utworzenie 200 nowych udziałów o wartości nominalnej 500,00 zł każdy, o łącznej wartości nominalnej 100.000,00 zł. Nowoutworzone udziały zostały zaoferowane do objęcia J. T., I. L. i L. I.. Nadto, Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników postanowiło zmienić umowę spółki w ten sposób, że kapitał zakładowy spółki wyniósł 150.00,00 zł i dzielił się na 300 równych i niepodzielnych udziałów o wartości nominalnej 500,00 zł każdy. Udziały zostały podzielone w ten sposób, że:

a)  F. K. (1) objął 75 udziałów o łącznej wartości nominalnej 37.500 zł i pokrył je w całości wkładem pieniężnym;

b)  J. T. objęła 75 udziałów o łącznej wartości nominalnej 37.500 zł i pokryła je w całości wkładem pieniężnym;

c)  I. L. objął 75 udziałów o łącznej wartości nominalnej 37.500 zł i pokrył je w całości wkładem pieniężnym;

d)  L. I. objął 75 udziałów o łącznej wartości nominalnej 37.500 zł i pokrył je w całości wkładem pieniężnym.

Nadto, ustalono, że wspólnikowi F. K. (1) przysługuje uprzywilejowanie w zakresie dywidendy w odniesieniu do posiadanych przez niego 75 udziałów w spółce. Dywidendę przysługująca ww. udziałom oblicza się przy zastosowaniu współczynnika 1,24 (akt notarialny z dnia 12 marca 2010r. - akta organu rentowego).

Objęcie udziałów przez ww. osoby było związane z planowanym wspólnym przedsięwzięciem w Galerii (...). W związku z tym wspólnicy mieli ambitne plany rozwoju spółki, jednak nie były one zgodne z oczekiwaniami wszystkich udziałowców. W konsekwencji dwóch wspólników wycofało się i odsprzedało swoje udziały (zeznania świadka L. I., k. 122 verte - 123 a.s.).

W dniu 3 lipca 2015r. J. T., I. L. oraz L. I., na podstawie zawartych umów sprzedaży udziałów, dokonali zbycia swoich udziałów w spółce na rzecz F. K. (2). J. T. i I. L. sprzedali wszystkie posiadane udziały, natomiast L. I. sprzedał 74 udziały o łącznej wartości nominalnej 37.000,00 zł (oświadczenie F. K. (1) z dnia 14 marca 2023r. - akta organu rentowego; umowy sprzedaży udziałów z dnia 3 lipca 2015r. - akta organu rentowego).

W dniu 1 marca 2021r. F. K. (1) (...) sp. z o.o. podpisali umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie której ubezpieczony został zatrudniony na stanowisku kontrolera płatności, w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 3.000,00 zł brutto. Termin rozpoczęcia pracy określono na 1 marca 2021r. W imieniu spółki umowę podpisał pełnomocnik spółki I. I. (umowa o pracę z dnia 1 marca 2021r. - akta organu rentowego).

Do obowiązków F. K. (1) na powierzonym mu stanowisku należało wprowadzanie płatności za faktury od dostawców do systemu bankowego, akceptacja płatności, kontrola płatności za faktury od dostawców i sporządzanie raportów płatności. Poza tym realizował wszystkie bieżące zadania operacyjne, codziennie był obecny w sklepie, przywoził towar, kontaktował się z księgową, dostarczał księgowej faktury i był z nią w bieżącym kontakcie. Nadzorował również pracowników zatrudnionych w spółce, którzy ze wszystkimi sprawami zwracali się właśnie do F. K. (1). O osobie drugiego wspólnika L. I. wiedzieli, ale bieżący i codzienny kontrakt odbywał się tylko z F. K. (1), który poza ww. zadaniami, jako prezes zarządu, zajmował się również czynnościami zarządczymi i wyznaczaniem strategii. Wraz ze wspólnikiem L. I. ustalał kierunki funkcjonowania spółki, miejsce, w którym spółka prowadzi działalność czy kwestie zmiany lokalizacji. Spółka w tym czasie, stosując ekologiczne jajka, rozwinęła produkcję cukierniczą w L.. L. I. w czynnościach produkcyjnych, operacyjnych i związanych z zarządzeniem spółką nie uczestniczył. F. K. (1) kontaktował się z nim głównie telefonicznie, kilka razy w ciągu miesiąca. Poza tym raz do roku odbywały się zgromadzenia wspólników, podczas których zatwierdzano dokumenty (zakres obowiązków, załącznik 01 do umowy z 1 marca 2021r. - akta organu rentowego; uchwały zgromadzenia wspólników - k. 159-166 a.s.; zeznania świadka J. I., k. 105 verte - 106 a.s.; zeznania świadka B. C., k. 106 a.s.; zeznania świadka L. I., k. 122 verte - 123 a.s.; zeznania F. K. (1), k. 123-124 a.s.).

F. K. (1), stale pracując w spółce, nie podpisywał listy obecności. Jako jedyny obsługiwał system płatności. Nikt nie wydawał mu poleceń. Ubezpieczony sam podejmował decyzje, pewne sugestie otrzymywał od współpracującego ze spółką biura rachunkowego. L. I. nie nadzorował pracy F. K. (1), nie wydawał mu poleceń, nie kontrolował jego czasu pracy. Spotkania, jakie odbywał z F. K. (1), to były spotkania udziałowców (zeznania świadka L. I., k. 122 verte - 123 a.s.; zeznania F. K. (1), k. 123-124 a.s.).

Ubezpieczony był zatrudniony w spółce do 29 lutego 2024r. (wypowiedzenie umowy o pracę z dnia 29 lutego 2024r., k. 169 a.s.; świadectwo pracy z dnia 1 marca 2024r., k. 167 a.s.).

Pismem z dnia 1 lutego 2023r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. zawiadomił ubezpieczonego i płatnika składek o wszczęciu z urzędu postępowania wyjaśniającego w sprawie prawidłowości zgłoszenia F. K. (1) do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych w (...) sp. z o.o. (zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 1 lutego 2023r. - akta organu rentowego).

Po zakończeniu postępowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w L. wydał w dniu 31 marca 2023r. decyzję nr (...), w której stwierdził, że F. K. (1):

1)  nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom (emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu) jako pracownik u płatnika składek (...) sp. z o.o. od 1 marca 2021r.;

2)  podlega do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (emerytalnego, rentowych, wypadkowego) jako osoba posiadająca status wspólnika jednoosobowej spółki (...) sp. z o.o. od 1 marca 2021r. (decyzja ZUS z 31 marca 2023r. - akta organu rentowego).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów, które z uwagi na brak zastrzeżeń stron, zostały ocenione jako wiarygodne. Ponadto podstawę ustaleń faktycznych stanowiły zeznania świadków: J. I., B. C., L. I. i ubezpieczonego F. K. (1). Zdaniem Sądu, cechuje je spójność, gdyż okoliczności w sprawie istotne, w zeznaniach wymienionych świadków i strony, zostały przedstawione w jednakowy sposób, dlatego nie było podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Kluczowym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie była możliwość objęcia F. K. (1) obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi w związku z zawarciem umowy o pracę ze (...) sp. z o.o., a zarazem w związku z posiadaniem w tej spółce udziałów, co według ZUS determinowało jego tytuł do podlegania ubezpieczeniom – inny niż umowa o pracę.

Rozważania we wskazanym zakresie należy rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 1009 ze zm. – dalej jako ustawa systemowa), za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ww. ustawy, osoba taka, jako prowadząca pozarolniczą działalność, obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu. W myśl art. 13 pkt 4 ustawy systemowej, taki obowiązek trwa od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone.

W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością obowiązek ubezpieczeń społecznych powstaje od dnia uzyskania statusu wspólnika tej spółki i istnieje do dnia utraty tego statusu, o ile nie zachodzą przesłanki, z których wynikałoby wcześniejsze ustanie obowiązku podlegania ubezpieczeniom z tego tytułu. Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku okoliczność, że po zarejestrowaniu spółki w KRS, spółka nie prowadzi działalności, do której prowadzenia została powołana. Podobnie, na obowiązek ubezpieczeń osoby prowadzącej pozarolniczą działalność nie ma również wpływu okoliczność braku osiągania przychodów z takiej działalności.

W rozpatrywanej sprawie organ rentowy dla uzasadnienia swego stanowiska powołał się m.in. na wyrok Sądu Najwyższego z 3 sierpnia 2011r. w sprawie I UK 8/11 (OSNP 2012, nr 17-18, poz. 225) oraz wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010r. w sprawie II UK 177(...) (LEX nr 599767). Wynika z nich, że w sytuacji posiadania przez jednego wspólnika większości udziałów, a przez drugiego 1/100 tych udziałów (wspólnik iluzoryczny), z perspektywy norm prawa ubezpieczeń społecznych tego rodzaju spółkę należy traktować jako spółkę jednoosobową. Zatrudnienie jedynego lub niemal jedynego wspólnika w spółce oznacza połączenie pracy i kapitału, co wyklucza dopuszczalność nawiązania stosunku pracy z własną spółką i podleganie takiego wspólnika jako osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, niezależnie od rodzaju czynności (wykonawcze czy zarządzające), jakie miałyby być realizowane w ramach umowy o pracę.

Pierwszym odstępstwem od aprobowanej przez wiele lat, wskazanej linii orzeczniczej, było postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2023r. (I USK 176/23, LEX nr 3610466), w którym podkreślona została konieczność weryfikacji faktycznej roli wspólnika mniejszościowego (marginalnego) w funkcjonowaniu spółki. Sąd Najwyższy uznał, że jeżeli w konkretnym stanie faktycznym nie można przyjąć, że mniejszościowy udziałowiec jest udziałowcem fikcyjnym (figurantem), ponieważ bierze rzeczywisty udział w prowadzeniu spraw spółki (choćby nawet nie był członkiem jej zarządu, a na zgromadzeniu wspólników mógłby być przegłosowany w każdej sprawie przez wspólnika większościowego), to nie ma miejsca na stosowanie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej.

Wcześniej wątpliwości dotyczące takiej sytuacji faktycznej, jakiej dotyczyło wskazane postanowienie, powziął Sąd Apelacyjny w Lublinie, który w dniu 14 września 2023r., w sprawie o sygn. akt III AUa 1054/22, zwrócił się do Sądu Najwyższego z pytaniem, czy wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadający 99% udziałów zapewniających mu możliwość swobodnego kształtowania treści uchwał na zgromadzeniu wspólników i podejmowania decyzji dotyczących działalności spółki, podlega ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Sąd Najwyższy w odpowiedzi podjął uchwałę w dniu 21 lutego 2024 roku (III UZP 8/23, LEX nr 3686847), uznając stosowaną dotychczas przez ZUS wykładnię za contra legem. Wskazał, że art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej nie znajduje w ogóle zastosowania w przypadku, w którym spółka z o.o. ma więcej niż jednego wspólnika. W uchwale tej Sąd Najwyższy całkowicie odszedł od dotychczasowego stanowiska i przyjął literalną wykładnię ww. przepisu, uznając że obecność dwóch wspólników wyklucza możliwość traktowania spółki jako jednoosobowej działalności gospodarczej, niezależnie od rozkładu udziałów. Tym samym, wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadający 99 procent udziałów nie podlega ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Uzasadniając wskazane stanowisko, Sąd Najwyższy wskazał, że aby określić, którą spółkę należy uznać za jednoosobową, należy sięgnąć do przepisów Kodeksu spółek handlowych. Kodeks spółek handlowych wskazuje, że spółka jednoosobowa to taka, w której wszystkie udziały albo akcje należą do jednego wspólnika albo akcjonariusza (art. 4 § 1 pkt 3 k.s.h.). Powyższa definicja powinna być uwzględniona zatem przy dokonywaniu wykładni prawa. Odnośnie tej definicji wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 1 marca 2007r. (III CZP 94/06, OSNC 2007 nr 7-8, poz. 95) przyjmując, że odstępstwo od jasnego i oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego jednoznacznym brzmieniem mogą uzasadniać tylko szczególnie istotne i doniosłe racje prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne; jeśli takie racje nie zachodzą, należy oprzeć się na wykładni językowej (por. uzasadnienie uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 14 października 2004r., III CZP 37/04, OSNC 2005, Nr 3, poz. 42, wyrok Sądu Najwyższego z 21 lipca 2004., V CK 21/04, OSNC 2005, nr 7-8, poz. 137 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 20 lipca 2005r., IKZP 18/05, OSNKW 2005, Nr 9, poz. 74).

Wskazane stanowisko, dotyczące interpretacji art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w odniesieniu do spółki, w której występuje wspólnik mniejszościowy, zostało zaaprobowane i potwierdzone również w późniejszych, obecnie już licznych, orzeczeniach Sądu Najwyższego. Między innymi w postanowieniu Sądu Najwyższego z 13 marca 2024r. (III USK 22/23) przyjęto, że objęcie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, choćby w nieznacznej części, przez innych udziałowców uznać należy za okoliczność wyłączającą zastosowanie ww. przepisu. Także w wyroku z 15 maja 2024r. (III USKP 72/22) Sąd Najwyższy potwierdził, że wspólnik dwuosobowej spółki z o.o. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., choćby był wspólnikiem większościowym, „niemal, prawie jedynym”.

Mimo tego w wyroku Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 2024r. (II USKP 49/23) wskazano, że akceptowalne pozostaje nadal zweryfikowanie (wyjątkowo, gdy okoliczności sprawy na to wskazują), czy utworzenie dwuosobowej spółki kapitałowej nie miało na celu obejścia prawa albo było pozorne (bo ten drugi wspólnik faktycznie nie wypełnia swych zadań, jest wspólnikiem "na papierze") i ten wątek nie kłóci się z odejściem, w ostatnim czasie, od koncepcji odwoływania się do pozajęzykowych dyrektyw wykładni w związku z treścią art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej. W każdej bowiem sytuacji sąd powszechny ma prawo badać, czy określone czynności były rzeczywiste i wygenerowały sytuację prawną w takiej postaci, jaka została zadeklarowana w tej czynności. Inaczej mówiąc, sąd nadal jest uprawniony do weryfikacji, czy dana czynność nie była pozorna, a tym samym, czy tak zwany mniejszościowy udziałowiec jest udziałowcem fikcyjnym (figurantem). Akceptowalne pozostaje nadal zweryfikowanie (wyjątkowo, gdy okoliczności sprawy na to wskazują), czy utworzenie dwuosobowej spółki kapitałowej nie miało na celu obejścia prawa albo było pozorne (bo ten drugi wspólnik faktycznie nie wypełnia swych zadań, jest wspólnikiem „na papierze”) i ten wątek nie kłóci się z odejściem, w ostatnim czasie, od koncepcji odwoływania się do pozajęzykowych dyrektyw wykładni, w związku z treścią art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej.

W przedmiotowej sprawie , ustalone okoliczności faktyczne wskazują, że (...) sp. z o.o. przez wiele lat była spółką wieloosobową, w której czterej wspólnicy posiadali równą liczbę udziałów. Jednym z nich był L. I.. Dopiero w roku 2015, w wyniku rozbieżnych oczekiwań, dwaj wspólnicy sprzedali wszystkie udziały, trzeci – L. I. zbył większość, pozostawiając sobie jeden udział. W wyniku tego nie stał się jednak udziałowcem fikcyjnym – figurantem. Jak wskazują jego zeznania i zeznania F. K. (1), ale też zeznania świadków – księgowej i kierowniczki sklepu, L. I., choć nie był zaangażowany w bieżąca działalność operacyjną i zarządczą, to realizował swoje prawa i obowiązki udziałowca. Zapoznawał się z dokumentami, uczestniczył w zgromadzeniach wspólników i głosował, a także pozostawał w stałym, regularnym kontakcie z F. K. (1). Nie ma zatem podstaw, by jego jeden udział traktować jako iluzoryczny czy fikcyjny. To z kolei sprawia, że w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, (...) sp. z o.o. nie była jednoosobową spółką z o.o., a F. K. (1) jedynym wspólnikiem takiej spółki. Tym samym art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej nie może być podstawą do przyjęcia obowiązku podlegania przez F. K. (1) ubezpieczeniom społecznym od 1 marca 2021r. Wobec tego Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w punkcie 2) w ten sposób, że stwierdził, że F. K. (1) od ww. daty nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako osoba posiadająca status wspólnika jednoosobowej spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w L..

Mimo wskazanej zmiany, Sąd ocenił, że punkt 1) zaskarżonej decyzji nie narusza obowiązujących przepisów. Umowa o pracę – choć faktycznie została zawarta przez F. K. (1) (...) sp. z o.o. – nie mogła być podstawą podlegania ubezpieczeniom społecznym, gdyż F. K. (1) nie miał statusu pracownika, a tylko osoby będące pracownikami podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1 ustawy systemowej, od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku. O tym jednak, czy strony istotnie w stosunku pracy pozostawały i czy stosunek ten stanowi tytuł ubezpieczeń społecznych, nie decyduje samo formalne zawarcie umowy o pracę, wypłata wynagrodzenia, przystąpienie do ubezpieczenia i opłacenie składki, wystawienie świadectwa pracy, ale faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy, wynikających z art. 22 § 1 k.p. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 lutego 2021r., III USKP 30/21, LEX nr 3123192; z dnia 11 września 2013r., II UK 36/13, LEX nr 1391783; z dnia 26 lutego 2013r., I UK 472/12, LEX nr 1356412). Treść oświadczeń woli złożonych przez strony przy zawieraniu umowy o pracę nie ma więc rozstrzygającego znaczenia dla kwalifikacji danego stosunku prawnego jako stosunku pracy (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2016r., I PK 139/15, LEX nr 2057610 czy z dnia 26 lutego 2013r., I UK 472/12). Istotne jest, aby stosunek pracy zrealizował się przez wykonywanie zatrudnienia o cechach pracowniczych. Zasadnicze znaczenie w procesie sądowego badania, czy dany stosunek prawny jest stosunkiem pracy, ma ustalenie faktyczne, czy praca wykonywana w ramach badanego stosunku prawnego rzeczywiście ma cechy wymienione w art. 22 § 1 k.p. W tym celu bada się okoliczności i warunki, w jakich dana osoba wykonuje czynności na rzecz innego podmiotu prawa i dopiero w wyniku tego badania (poczynienia stosownych ustaleń) rozstrzyga się, czy czynności te świadczone są w warunkach wskazujących na stosunek pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2016r., II UK 517/15, LEX nr 2191456). Jeśli chodzi zaś o kwalifikowanie zatrudnienia wspólników spółek, to w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że nie rozstrzygają o tym przepisy prawa handlowego, lecz przepisy określające stosunek pracy (por. wyroki: z dnia 17 grudnia 1996r., II UKN 37/96, OSNAPiUS 1997 Nr 17, poz. 320; z dnia 5 lutego 1997r., , OSNAPiUS 1997 Nr 20, poz. 404; z dnia 27 listopada 2019r., III UK 360/18, LEX nr 3122451 czy z dnia 3 marca 2020r., II UK 295/18, LEX nr 3122327). W świetle art. 22 § 1 k.p. wymagane jest więc stwierdzenie czy praca, którą wykonywał wspólnik na rzecz spółki, miała cechy charakterystyczne dla stosunku pracy, m.in. konieczność osobistego wykonywania pracy oraz czy polegała na wykonywaniu pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy, pod jego kierownictwem i na jego ryzyko. Zarazem podkreślić należy, że żaden przepis Kodeksu pracy czy Kodeksu spółek handlowych nie zawiera regulacji, która wykluczałaby wprost możliwość skutecznego zawarcia umowy o pracę (nawet w sposób dorozumiany). Dlatego w dotychczasowej judykaturze co do zasady dopuszcza się pracownicze zatrudnianie wspólników wieloosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością na stanowiskach członków zarządu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1995r., I PZP 7/95, OSNAPiUS 1995 Nr 18, poz. 227 oraz wyroki: z dnia 17 maja 1995r., I PRN 14/95, OSNAPiUS 1995 Nr 21, poz. 263; z dnia 23 stycznia 1998r., I PKN 498/97, OSNAPiUS 1999 nr 1; z dnia 16 grudnia 1998r., , OSNAPiUS 2000 Nr 4, poz. 159; z dnia 2 lipca 1998r., II UKN 112/98, OSNAPiUS 2000 Nr 2, poz. 66; z dnia 14 marca 2001r., II UKN 268/00, LEX nr 551026; z dnia 9 września 2004r., , OSNP 2005 nr 10; z dnia 23 października 2006r., I PK 113/06, Prawo Pracy 2007 nr 1, s. 35; z dnia 23 lipca 2009r., II PK 36/09, OSNP 2011 nr 5-6, poz. 77; z dnia 4 listopada 2009r., I PK 106/09, LEX nr 564759; z dnia 7 kwietnia 2010r., , LEX nr 987623; z dnia 3 sierpnia 2011r., I UK 8/11, LEX nr 1043990; z dnia 13 marca 2018r., I UK 27/17, LEX nr 2508640; z dnia 16 października 2018r., I UK 115/18, OSNP 2019 Nr 5, poz. 61). Orzecznictwo dopuszcza także zatrudnianie wspólników wieloosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie umów o pracę na stanowiskach wykonawczych, gdyż w takim przypadku wspólnika nie można traktować jako podmiotu, którego praca polega na obrocie jego własnym kapitałem (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 grudnia 2008r., Monitor Prawa Pracy 2009 nr 5, s. 268-271; z dnia 9 czerwca 2010r., II UK 33/10, LEX nr 598436; z dnia 12 maja 2011r., II UK 20/11, OSNP 2012 nr 11-12, poz. 145; z dnia 13 listopada 2013r., I PK 94/13, OSNP 2015 Nr 1, poz. 4). Dla objęcia wspólnika ubezpieczeniami społecznymi konieczne jest tylko to, aby wykreowany umową stosunek pracy był rzeczywiście realizowany i by nosił cechy wynikające z art. 22 § 1 k.p., w tym podporządkowanie pracownicze (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2017r., II UK 451/16, LEX nr 2427158). Stąd członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wykonujący swoje obowiązki na podstawie stosunku prawnego, w tym również nawiązanego w sposób dorozumiany, spełniającego kryteria określone w art. 22 k.p., podlega ubezpieczeniom społecznym jako pracownik, nawet gdy jest wspólnikiem tej spółki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2019r., III UK 298/18, LEX nr 2688340).

Sąd Najwyższy co do zasady wyklucza natomiast możliwość pracowniczego zatrudniania wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2006r., I PK 113/06; z dnia 23 września 1997r., I PKN 276/97, OSNAPiUS 1998 Nr 13, poz. 397; z dnia 28 kwietnia 1997r., I PKN 115/97, OSNAPiUS 1998 Nr 1, poz. 12; z dnia 23 stycznia 2020r., II UK 243/18, LEX nr 3220705). Właściciele jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością - ze względu na przedmiot zbiorczego tytułu ubezpieczenia jakim jest "prowadzenie działalności pozarolniczej" - podlegają ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2006r., I UZP 4/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 304). Status wspólników takich spółek wyłącza konwersję tytułu ubezpieczenia na wynikający z zawarcia umowy o pracę z własną spółką ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013r., II UK 36/13, LEX nr 1391783). Z tych samych przyczyn w orzecznictwie nie uznaje się za zatrudnienie pracownicze zatrudnienia dominującego wspólnika wtedy, gdy udział innych wspólników w kapitale zakładowym spółki jest tak mały, że pozostaje w istocie iluzoryczny, np. nie przekracza kilku procent (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 kwietnia 2010r., II UK 177/09, OSP 2012 Nr 1, poz. 8; z dnia 3 sierpnia 2011r., I UK 8/11, LEX nr 1043990; z dnia 13 marca 2018r., I UK 27/17; z dnia 23 stycznia 2020r., II UK 243/18). Jest to bowiem sytuacja, w której społeczny status wykonawcy pracy staje się jedynie funkcjonalnym elementem statusu właściciela spółki i niezależnie od argumentów dotyczących braku podporządkowania pracowniczego, w istocie nie zachodzi przesłanka odpłatności pracy; jedyny wspólnik wykonuje czynności na swoją rzecz (we własnym interesie) i na swoje własne ryzyko produkcyjne, gospodarcze i socjalne. Jest od pracodawcy (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) niezależny ekonomicznie, a do przesunięć majątkowych w związku z wynagradzaniem dochodzi w ramach jego własnego majątku, zysku spółki (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 11 września 2013r., II UK 36/13 oraz z dnia 17 października 2017r., II UK 451/16).

W rozpatrywanej sprawie F. K. (1), podczas przesłuchania, potwierdził, że jego praca w (...) sp. z o.o. nie nosiła cech charakterystycznych dla stosunku pracy. Choć konsekwentnie podtrzymywał swoje stanowisko procesowe, to zeznał, że przy wykonywaniu swoich obowiązków nie podlegał bieżącemu nadzorowi, nikt nie wydawał mu poleceń, nie był nikomu podporządkowany służbowo oraz samodzielnie organizował sposób i czas wykonywania czynności. Dodatkowo wskazał, że nie podpisywał listy obecności. Również świadek L. I. na te same okoliczności wskazał, z tym że w kontekście ewentualnego nadzoru, jaki on mógłby sprawować wobec osoby F. K. (1). Zeznał, że nie wydawał poleceń F. K. (1), nie organizował jego pracy, jak też nie nadzorował jej i nie weryfikował czasu pracy. Wyjaśnił jednoznacznie, że jego kontakty z F. K. (1), bo takie miały miejsce, to były spotkania udziałowców. W ich trakcie omawiano kluczowe dla spółki kwestie, dotyczące jej funkcjonowania i rozwoju, nie zaś pracę F. K. (1) jako kontrolera ds. płatności. To, co ubezpieczony na takim stanowisku miał realizować, odbywało się bez jakiegokolwiek nadzoru. Jak chodzi o taki nadzór, to raczej F. K. (1) – jako osoba stale będąca w spółce i nią zarządzająca, pełniąca funkcję prezesa zarządu – nadzorował zatrudnione osoby i wszystkie procesy, jakie w spółce miały miejsce. To on, jako jedyny, miał dostęp do kont i zlecał płatności, tylko on w sprawach bieżących kontaktował się z księgową i kontrolował pracowników. L. I. w sprawy bieżące, operacyjne i zarządzanie spółką nie angażował się, wobec czego – co przyznał w zeznaniach i czemu nie przeczył F. K. (1) – nie mógł być osobą nadzorującą prace ubezpieczonego. To z kolei, że omawiał z ubezpieczonym kierunki rozwoju spółki czy inne strategiczne kwestie, nie oznacza jeszcze, że nad F. K. (1) – osobą realizującą bieżące zadania – sprawował nadzór. Zdaniem Sądu nie można mówić także o takim nadzorze realizowanym przez zgromadzenie wspólników, bo przecież zatrudnienie F. K. (1) nastąpiło nie na stanowisku prezesa zarządu, lecz na stanowisku wykonawczym kontrolera ds. jakości.

Powyższe okoliczności potwierdzają brak elementu podporządkowania pracowniczego, który stanowi jedną z podstawowych cech stosunku pracy w rozumieniu art. 22 § 1 k.p. Istota takiego pracowniczego podporządkowania sprowadza się do tego, że pracownik nie ma samodzielności w określaniu bieżących zadań, ponieważ to należy do sfery pracodawcy organizującego proces pracy. W rozpoznawanej sprawie brak jest dowodów na to, że ktokolwiek określał godziny pracy ubezpieczonego czy decydował o sposobie jej wykonania. To zaś, że ubezpieczony posiada umowę o pracę zawartą na piśmie, w okresie, gdy w spółce był drugi wspólnik posiadający jedynie 1% udziałów, nie oznacza, że może być osobą podlegającą ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy o pracę. Stosunek ubezpieczeniowy ma charakter następczy w stosunku do umowy o pracę i powstaje tylko wówczas, gdy stosunek pracy jest realizowany. Jeżeli stosunek pracy nie powstał, bądź też nie jest realizowany, wówczas nie powstaje stosunek ubezpieczeniowy, nawet jeśli jest odprowadzana składka na ubezpieczenie społeczne.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na okoliczności, o których była mowa, organ rentowy trafnie zakwestionował tytuł podlegania ubezpieczeniom społecznym przez F. K. (1), jaki miałby wynikać z umowy o pracę z 1 marca 2021r. Powodem takiej oceny jest nie tylko omówiona już kwestia braku cech właściwych stosunkowi pracy w relacji między F. K. (1) (...) sp. z o.o., ale także to, że w przypadku F. K. (1) – wspólnika mającego 99 udziałów - status wykonawcy pracy (pracownika) został "wchłonięty" przez status właściciela kapitału (pracodawcy). To ubezpieczony, mimo że wspólnik mający 1 udział swoje uprawnienia właścicielskie realizował, skupiał w swoich rękach taką ilość kapitału, że z uwagi na zasady głosowania na zgromadzeniach wspólników, żadne decyzje w spółce nie mogły zapaść bez jego aprobaty.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 lutego 2026r. (I USK 589/26), odnosząc się do możliwości pracowniczego zatrudnienia członka zarządu będącego jedynym bądź niemal jedynym wspólnikiem spółki kapitałowej podkreślił, że Sąd Najwyższy podchodzi do tego problemu jednolicie, bo tam gdzie status wykonawcy pracy (pracownika) zostaje zdominowany przez właścicielski status wspólnika spółki z o.o. nie może być mowy o zatrudnieniu w ramach stosunku pracy wspólnika, który w takiej sytuacji wykonuje czynności (nawet typowo pracownicze) na rzecz samego siebie (we własnym interesie) i na swoje własne ryzyko produkcyjne, gospodarcze i socjalne. Według Sądu Najwyższego za dopuszczalne należy uznać zawarcie umowy o pracę przez jedynego wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ze spółką, jeżeli funkcje zarządu wykonują inne osoby oraz pod warunkiem, że praca spełnia warunki pracy właściwej dla stosunku pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2018r., I UK 575/16, LEX nr 2488094). Dozwolone jest zatrudnienie wspólników dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w tym także na stanowiskach zarządczych, gdy z ustaleń faktycznych dotyczących okoliczności rzeczywiście realizowanego stosunku prawnego, na podstawie którego wspólnik wykonywał czynności na rzecz spółki, wynikało, że był on poddany zarówno ekonomicznej zależności od swojego pracodawcy, jak i formalnemu nadzorowi sprawowanemu przez zgromadzenie wspólników, na którym podjęcie uchwał wymagało uzyskania takiej kwalifikowanej większości głosów, że posiadane przez wspólnika-zarządcę udziały własnościowe, jako wspólnika większościowego, nie dawały mu statusu wspólnika dominującego, który mógłby samodzielnie decydować w sprawach istotnych dla spółki.

W rozpatrywanej sprawie takie okoliczności, które wyjątkowo mogą pozwolić na faktyczne ukształtowanie stosunku pracy wspólnika dwuosobowej sp. z o.o., nie wystąpiły. Z uwagi na okoliczności, o jakich była mowa, w tym wielkość udziałów F. K. (1), brak innych osób zarządzających spółką i kwestie dotyczące zasad decydowania o sprawach spółki, wynikające z przepisów k.s.h., F. K. (1) nie był zależny od pracodawcy w żadnym aspekcie. Wobec powyższego Sąd oddalił odwołanie w pozostałym zakresie, orzekając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c.

Warto przy tym podkreślić, że Sąd nie kwestionował faktycznej pracy realizowanej przez F. K. (1) w (...) sp. z o.o. Trzeba jednak pamiętać, że nie musi być ona realizowana w oparciu o umowę o pracę. Wówczas wspólnik spółki z o.o., który świadczył pracę na rzecz spółki w ramach zawartej z nią umowy, która jednak nie jest kwalifikowana jako umowa o pracę w rozumieniu art. 22 § 1 k.p., może podlegać ubezpieczeniom społecznym na podstawie innych tytułów (na przykład z tytułu umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług) (wyrok Sądu Najwyższego z 30 listopada 2023r., III USKP 31/23).

Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 98 k.p.c. zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w L. na rzecz F. K. (1) kwotę 180,00 zł. Pierwszy ze wskazanych przepisów przewiduje, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W przedmiotowej sprawie odwołanie częściowo zostało oddalone, w części zaś uwzględnione. Biorąc pod uwagę w jakim zakresie Sąd takie rozstrzygnięcia wydał, można przyjąć, że organ rentowy wygrał w połowie, podobnie jak i F. K. (1). Z tego względu Sąd zasądził na rzecz ubezpieczonego połowę stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego, przewidzianej w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 215).