Pełny tekst orzeczenia

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 3 listopada 2025 r.

Pozwem z dnia 19 lipca 2022 r. (data prezentaty Biura Podawczego) B. W. wniósł o zasądzenie od M. Z. oraz (...) S.A. z siedzibą w W. solidarnie na swoją rzecz kwoty 11 476 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z opłatą skarbową.

W uzasadnieniu wskazał, że niniejszym pozwem dochodzi od M. Z. - doradcy podatkowego (pozwanego ad.1) i jego ubezpieczyciela (...) S.A. z siedzibą w W. (pozwanego ad. 2) odszkodowania za szkodę powstałą w związku z nienależytym działaniem doradcy podatkowego. Wyjaśnił, że na kwotę dochodzonego odszkodowania składa się m.in. wynagrodzenie doradcy podatkowego (2 000 zł), wpis sądowy (1 500 zł), opłata od zażalenia (2 x100 zł), wynagrodzenie obrońcy adw. W. M. (łącznie 5 166 zł), wynagrodzenie pełnomocnika adw. J. K. (2 550 zł) oraz uiszczona przez niego opłata sądowa (60 zł). (pozew k.3-19)

W odpowiedzi na pozew pozwany M. Z. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionował roszczenie powoda co do zasady, jak i wysokości. Wskazał, że w sprawie sądowo - administracyjnej, w której był pełnomocnikiem powoda nie zostało mu skutecznie doręczone przez operatora pocztowego pismo w sprawie wyznaczenia rozprawy. Wyjaśnił, że w miejscu, w którym posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą usługi pocztowe nie są świadczone w sposób prawidłowy. Dodatkowo podkreślił, że po ujawnieniu faktu wydania wyroku w przedmiotowej sprawie niezwłocznie poinformował powoda o konieczności sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na niedokonane doręczenie przesyłki sądowej zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok. W dalszej części uzasadnienia pozwu odniósł się do kwestii związanych z postępowaniem dyscyplinarnym. (odpowiedź na pozew pozwanego ad.1 k.233-235)

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepianych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zakwestionował roszczenie powoda co do zasady, jak i wysokości. Przyznał, że w danym okresie udzielał pozwanemu ad.1 ochrony ubezpieczeniowej w ramach obowiązkowego OC doradców podatkowych. Wskazał, że powód zgłosił ubezpieczycielowi szkodę (niepoinformowanie o wyroku), jednak ubezpieczyciel w oparciu o analizę stanu faktycznego i prawnego ustalonego w toku postępowania likwidacyjnego odmówił odszkodowania wskazując, że ubezpieczony nie może odpowiadać za błąd, który w sposób ewidentny nie leżał po jego stronie. Podkreślił, że ubezpieczony po ujawnieniu faktu wydania wyroku złożył powodowi propozycję wyjaśnienia sprawy w Urzędzie Skarbowym, w tym zaproponował złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia uzasadnienia wyroku, dlatego też w jego ocenie nie sposób uznać, aby doradca podatkowy dopuścił się zachowania, które spowodowało powstanie szkody. (odpowiedź na pozew ad. 2 k.246-249)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – M. określił B. W. wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 65 610 zł w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2014 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po 31 grudnia 2008 r. opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. (decyzja k.38-53)

W dniu 18 września 2017 r. B. W. upoważnił M. Z. do reprezentowania go przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. – M. oraz Dyrektorem I. Administracji Skarbowej w W. w wyżej wymienionej sprawie. Na podstawie udzielonego pełnomocnictwa M. Z. złożył w imieniu swojego mocodawcy odwołanie od wyżej wymienionej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. (bezsporne, pełnomocnictwo szczególne k.54-55)

Decyzją z dnia 8 stycznia 2018 r. Dyrektor I. Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. (decyzja k.56-66)

W dniu 16 lutego 2018 r. B. W. udzielił M. Z. pełnomocnictwa do złożenia skargi od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., uiścił wpis sądowy w kwocie 1 500 zł oraz uzgodnione pomiędzy stronami wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2 000 zł. Pełnomocnik wniósł skargę do sądu, podając swój adres korespondencyjny ul. (...), (...)-(...) W.. (korespondencja e-mail k.74,82, pełnomocnictwo k.83, skarga k.84-96, potwierdzenie przelewu k.200, 201)

W dniu 24 kwietnia 2018 r. M. Z. zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia, na podstawie której w okresie od 24 kwietnia 2018 r. do dnia 23 kwietnia 2019 r. ubezpieczyciel objął go ochroną ubezpieczeniową. ( polisa OC k.250-251)

W dniu 14 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wysłał na adres wskazany przez pełnomocnika (ul. (...), (...)-(...) W.) zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 stycznia 2019 r. Przesyłkę dwukrotnie awizowano i uznano za doręczoną z dniem 31 grudnia 2018 r. (koperta k.313,314)

W dniu 23 stycznia 2019 r. odbyła się rozprawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Pozwany M. Z. nie stawił się na rozprawę jako pełnomocnika powoda ( protokół rozprawy k.97, wyrok k.98)

W dniu 11 września 2019 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Skarbowego W. B. W. dowiedział się wyroku oddalającym skargę. (zeznania powoda protokół k. 436)

W korespondencji e-mail z dnia 3 października 2019 r. B. W. zwrócił się z prośbą do M. Z. o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W trakcie rozmowy telefonicznej doradca podatkowy zobowiązał się do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. (korespondencja e-mail k.101)

Wobec bierności doradcy podatkowego B. W. zwrócił się o pomoc do adw. W. M.. Za reprezentację w postępowaniu karnym skarbowym uiścił na rzecz obrońcy wynagrodzenie w wysokości 3 690 zł. (paragon k.203)

W dniu 3 października adw. W. M. potwierdziła, że wyrok przed WSA został wydany. Następnie B. W. zwrócił się o pomoc do r.pr. M. E., w dniu 16 października 2019 r. udostępniono jej akta i wówczas B. otrzymał informację o wyroku i jego prawomocności. (zeznania powoda protokół k. 436)

W dniu 23 października 2019 r. adw. J. K. działając jako pełnomocnik B. W. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek k.102-104, pełnomocnictwo k.105)

Pismem z dnia 22 listopada 2019 r. B. W. wezwał M. Z. do zapłaty kwoty 60 802 zł tytułem odszkodowania za szkodę powstałą w związku z nienależytym działaniem jako doradcy podatkowego w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie wysłane na adres: ul. (...), (...)-(...) W., dwukrotnie awizowane, wróciło niepodjęte w terminie. (wezwanie do zapłaty k.107-112, koperta k.114-115)

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (postanowienie k.117)

Na powyższe postanowienie złożono zażalenie. B. W. uiścił opłatę stałą od zażalenia w wysokości 100 zł. (zażalenie k.120-123, potwierdzenie przelewu k.124)

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – M. przedstawił B. W. zarzuty o popełnieniu przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. (postanowienie z uzasadnieniem k.136-137)

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2019 r. w przedmiocie wniosku o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (postanowienie k.145)

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w W. postępowanie karne przeciwko B. W. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. warunkowo umorzył na okres 2 lat prób od daty uprawomocnienie się orzeczenia, zwolnił od zapłaty kosztów sądowych i obciążył go opłatą sądową. B. W. uiścił opłatę sądową zgodnie z treścią wyroku. (wyrok k.143, potwierdzenie przelewu k.210)

Postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (postanowienie k.150)

Na powyższe postanowienie złożono zażalenie. B. W. uiścił opłatę stałą od zażalenia w wysokości 100 zł. (zażalenie k.154-157, potwierdzenie przelewu k.158)

W dniu 13 października 2020 r. B. W. zgłosił (...) S.A. z siedzibą w W. szkodę w związku z nienależytym działaniem doradcy podatkowego M. Z.. (zgłoszenie szkody k.159-166)

Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. (...) S.A. z siedzibą w W. odmówiło wypłaty odszkodowania. (decyzja k.172-173)

Pismem z dnia 4 grudnia 2020 r., doręczonym 7 grudnia 2020 r., B. W. wezwał (...) S.A. z siedzibą w W. do zapłaty 11 476 zł w związku z nienależytym działaniem doradcy podatkowego M. Z. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. (wezwanie do zapłaty k.174-177, potwierdzenie doręczenia k.178)

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 września 2020 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (postanowienie k.186)

W dniu 27 stycznia 2021 r. B. W. wystąpił do Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Doradców Podatkowych w W. z wnioskiem o wszczęcie wobec M. Z. postępowania wyjaśniającego. Postępowanie zostało wszczęte, a następnie wniosek o ukaranie M. Z. został skierowany do sądu. (wniosek k.191-195, postanowienie k.197-198, zawiadomienie k.199)

Orzeczeniem z dnia 9 listopada 2022 r. Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Doradców Podatkowych uznał M. Z. za winnego zarzucanego mu czynu z art. 36 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o doradztwie podatkowymi wymierzył mu karę nagany. Na powyższe orzeczenie M. Z. wniósł odwołanie. (orzeczenie k.357-357v)

Orzeczeniem z dnia 5 września 2024 r. Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Doradców Podatkowych umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na przedawnienie czynu. (orzeczenie k.400-401v)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów z dokumentów, a także twierdzeń przyznanych wprost i niezaprzeczonych przez strony, kierując się regulacją art. 229 k.p.c. i art. 230 k.p.c. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i powoływane w treści uzasadnienia Sąd uznał za wiarygodne, zostały one sporządzone przez właściwe podmioty, w granicach przysługujących im kompetencji oraz w formie przewidzianej przez przepisy. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważania ich autentyczności, czy też prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, tym bardziej, że strony nie kwestionowały ich prawdziwości. Nie wystąpiły również żadne inne okoliczności mogące podważyć autentyczność przedłożonych do sprawy dowodów z dokumentów.

Ponadto Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się o treść zeznań powoda B. W., bowiem były wiarygodne i rzeczowe, a także znajdowały potwierdzenie w pozostałych dowodach. Szczegółowość jego zeznań była adekwatna do czasu, który upłynął od opisywanych wydarzeń.

Ponadto Sąd pominął na podstawie art. 2352 § 1 pkt 4 k.p.c. wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze pozwanego M. Z.. W związku z tym, że pozwany został wezwany pod rygorem pominięcia, a wezwanie wysłane na dotychczasowy adres pozwanego podwójnie awizowane, nie podjęte w terminie, zostało zwrócone do sądu, Sąd pominął wniosek dowodowy w tym zakresie jako niemożliwy do przeprowadzenia.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Powód swoje żądanie opierał na podstawie ustnej umowy o świadczenie usług doradztwa prawnego zawartej pomiędzy powodem a pozwanym ad.1, której przedmiotem było sporządzenie skargi od decyzji Dyrektora I. Administracji Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – M. z dnia 23 sierpnia 2017 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego B. W. z tytułu odpłatnego zbycia w 2014 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po 31 grudnia 2008 r. opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także zastępstwo procesowe przed sądami.

Podstawę prawną roszczenia stanowił art. 750 k.c. w myśl którego do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Przepis dotyczy umów, które spełniają łącznie dwie przesłanki: są umowami o świadczenie usług, a świadczenie tego rodzaju usług nie jest przedmiotem zobowiązania z umów uregulowanych innymi przepisami (nazwanych). Nakaz „odpowiedniego stosowania” przepisów o zleceniu wynikający z przepisu art. 750 oznacza konieczność uwzględnienia specyfiki konkretnej sytuacji, a zatem przepisy o zleceniu mogą być zastosowane wprost albo z pewnymi modyfikacjami, z możliwością wyłączenia dopuszczalności stosowania niektórych przepisów (wyrok SN z 23.01.2008 r., V CSK 377/07, LEX nr 368447).

W niniejszej sprawie powód dochodził od pozwanego ad.1 i jego ubezpieczyciela pozwanego ad.2 odszkodowania za szkodę powstała w związku z nienależytym wykonaniem przedmiotowej umowy przez pozwanego doradcę prawnego.

W tym miejscu należy wskazać, że odpowiedzialność doradcy podatkowego, jako profesjonalnego pełnomocnika, należy rozpatrywać w oparciu o reżim dotyczący odpowiedzialności kontraktowej z art. 471 k.c., zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Stosownie do treści art. 472 k.c. jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności. Pojęcie należytej staranności zostało zdefiniowane w art. 355 § 1. Dłużnik zobowiązany jest więc do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju, przy czym należytą staranność dłużnika - profesjonalisty należy oceniać przy uwzględnieniu zawodowego charakteru jego działalności (art. 355 § 2)

W tym miejscu należy zaznaczyć, że odpowiedzialność kontraktowa korzysta z domniemania winy dłużnika. Wierzyciel bowiem nie jest zobowiązany do wskazania winy dłużnika, a jedynie do wskazania okoliczności świadczących o niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu zobowiązania. Odpowiedzialność ta uzależniona jest od wystąpienia przesłanek odpowiedzialności, tj. szkody, którą poniósł wierzyciel, niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania na skutek okoliczności, za które dłużnik z mocy umowy lub ustawy ponosi odpowiedzialność oraz związku przyczynowego między faktem nienależytego wykonania lub niewykonania zobowiązania a szkodą. Ciężar dowodu w tym zakresie, zgodnie z art. 6, spoczywa na wierzycielu. Natomiast dłużnik, który chce uwolnić się od odpowiedzialności, powinien udowodnić, że niewykonanie (nienależyte wykonanie) zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które odpowiedzialności nie ponosi.

Zgodnie z przepisem art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w tym za typowe skutki zdarzenia, nie zaś za wszelkie skutki, które w ciągu zdarzeń, jakie nastąpiły, dają się połączyć w jeden łańcuch. Następstwo takie ma natomiast charakter normalny, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, dana szkoda zwykle jest następstwem danego zdarzenia. Zgodnie zatem z art. 361 § 2 k.c. podlegająca naprawieniu szkoda stanowi wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego.

Poza sporem w niniejszej sprawy pozostawał fakt zawarcia przez powoda i pozwanego ad.1 ustnej umowy o świadczenie usług doradztwa prawnego na podstawie której pozwany ad. 1 zobowiązał się do sporządzenia skargi decyzji Dyrektora I. Administracji Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – M. z dnia 23 sierpnia 2017 r. oraz działania w imieniu powoda przed sądami, w tym do stawiennictwa na wyznaczonych rozprawach, a więc również do odbierania kierowanej do niego korespondencji sądowej. Bezsporne było to, że w dniu 23 stycznia 2019 r. pozwany ad. 1 nie stawił się na rozprawie, na której zapadł wyrok oddalający wniesioną przez niego skargę. Sporne między stronami pozostawało natomiast to, czy niestawiennictwo pozwanego było wynikiem braku należytej staranności przy wykonywaniu omawianej umowy, czy też powstało w skutek okoliczności od pozwanego niezależnych.

Pozwany twierdził, że nie odebrał zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy z powodu nieprawidłowego działania operatora pocztowego, w miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej – w jego ocenie – miało usprawiedliwiać brak wiedzy o terminie rozprawy. Powód kwestionował powyższe twierdzenia, wskazując że pozwany ad.1 był zobowiązany do podejmowania właściwych czynności w sprawie i w odpowiednim trybie, w tym informowania klienta o stanie sprawy,

Na wstępie należy wskazać, że zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy 23 stycznia 2019 r. zostało wysłane przez sąd administracyjny na adres kancelarii pozwanego ad.1, tj. ul. (...) lok. 10, (...)-(...) W., który został przez niego wskazany w przedmiotowej sprawie jako adres korespondencyjny. Do dnia wysłania przedmiotowego zawiadomienia przez sąd pełnomocnik (tj. pozwany ad.1) nie kontaktował się z sądem w celu ustalenia stanu sprawy, w szczególności ustalenia czy został wyznaczony termin rozprawy. Pozwany M. Z., będący pełnomocnikiem powoda, nie zamawiał akta do czytelni akt, czy w jakikolwiek inny sposób monitorował status sprawy. Także po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sad Administracyjny, pozwany przez kilka miesięcy nie interesował się sprawą.

Zatem od dnia złożenia skargi kasacyjnej tj. 28 lutego 2018 r. do września/października 2019 r., kiedy to powód poinformował pozwanego M. Z., że został wydany wyrok w sprawie, pozwany nie przejawiał żadnego zainteresowania sprawą. Jest to o tyle niezrozumiałe, że jak twierdzi w odpowiedzi na pozew, w miejscu gdzie prowadzi działalność gospodarczą usługi pocztowe nie są świadczone w sposób prawidłowy. Wskazywał, że zdarza się że w jego skrzynce pocztowej są zostawiane awizacje na nazwiska osób, które ani nie zamieszkują pod adresem i nie mają żadnego związku z prowadzoną przez niego działalnością.

Wobec powyższego tym bardziej nie znajduje zrozumienia sytuacja, w której po wniesieniu skargi kasacyjnej pozwany przez rok i 7 miesięcy nie przejawia żadnego zainteresowania sprawą.

Odnosząc się do spornej przesyłki wskazał zaś, że Poczta Polska nie dokonała skutecznie awizacji spornej przesyłki, bowiem nie umieszczono w jego skrzynce pocztowej awizo. Mimo że pozwany twierdził, że w sprawie spornej przesyłki kontaktował się z lokalną placówką Poczty Polskiej w celu złożenia reklamacji/skargi na brak prawidłowego awizowania nie przedłożył żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie. Co prawda pozwany przedłożył do akt sprawy dwa awiza, niemniej jednak w ocenie Sądu nie mogą one stanowić dowodu na nieprawidłowość w spornym doręczeniu z uwagi na to, że pochodzą z innego okresu, a więc nie pozostają w żadnym związku z doręczeniem korespondencji dotyczącej przedmiotowej sprawy. Abstrahując od powyższego należy wskazać, na wewnętrzną sprzeczność twierdzeń pozwanego dotyczących rzekomych nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego. Pozwany z jednej strony twierdzi, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie nie została awizowana, a jednocześnie przekłada awiza innych przesyłek kierowanych pod ten sam adres kancelarii, co dodatkowo podważa wiarygodność jego stanowiska. Skoro operator pocztowy pozostawiał w skrzynce pozwanego awiza w innych przypadkach, to twierdzenie, że akurat w tej jednej, spornej przesyłce nie wykonano awizacji, jednocześnie wobec braku dowodu wniesienia przez niego reklamacji w tym zakresie, jest nielogiczne i niepoparte żadnym dowodem.

Odnosząc się zaś do postępowania pozwanego ad. 1 po ujawnieniu wyroku w spornej sprawie należy zauważyć, że również ono było nieprawidłowe. Pozwany nie podjął się żadnych działań mających na celu zminimalizowanie negatywnych skutków swojego zaniedbania. Pozwany po powzięciu informacji o tym, że zapadł prawomocny wyrok w sprawie nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Co prawda pozwany podnosił, że powód poinformował go, że ma już nowego pełnomocnika, niemniej jednak nie sposób uznać, aby powyższa była jednoznaczna z wypowiedzeniem udzielonego mu pełnomocnictwa, które pozostawało nadal w mocy. Sama informacja o zaangażowaniu przez powoda innego pełnomocnika nie jest równoznaczna z wypowiedzeniem pełnomocnictwa procesowego dotychczasowemu pełnomocnikowi. Pozwany nie wykazał, aby powód lub jego nowy pełnomocnik złożyli oświadczenie o odwołaniu lub zmianie pełnomocnictwa. W konsekwencji pozwany ad.1 jako profesjonalny pełnomocnik procesowy nadal był zobowiązany do podjęcia wszelkich dostępnych czynności zmierzających do ochrony interesów powoda, w tym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Obowiązek ten spoczywał na pozwanym niezależnie od przyczyn, które doprowadziły do uchybienia terminowi.

Odnosząc się do argumentacji pozwanego ad.1 w zakresie umorzenia postępowania dyscyplinarnego wszczętego przez powoda należy zauważyć, że umorzenie nastąpiło z uwagi na przedawnienie czynu, a nie z braku zasadności zarzutów, co zostaje bez wpływu na ocenę jego odpowiedzialności cywilnej w niniejszym postępowaniu.

Opisane wyżej uchybienia stanowią oczywiste i rażące naruszenie zasad należytej staranności, której wymaga się od profesjonalnego pełnomocnika. Pozwany ad.1 nie tylko nie wykazał braku winy, ale swoim zachowaniem dowiódł całkowitego braku dbałości o interesy swojego klienta. W wyniku nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług przez pozwanego ad.1 powstała szkoda, polegająca na poniesieniu przez powoda kosztów w łącznej wysokości 11 476 zł, na którą składała się kwota: 2 000 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia zapłaconego doradcy podatkowego za przygotowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oraz zastępstwa na rozprawie, na której się nie stawił; 1 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 100 zł tytułem opłaty od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r.; 5 166 zł tytułem wynagrodzenia uiszczonego na rzecz obrońcy adw. W. M.; 2 550 zł tytułem wynagrodzenia uiszczonego na rzecz pełnomocnika adw. J. K.; 60 zł uiszczona tytułem opłaty sądowej zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w W. z dnia 25 sierpnia 2020 r.; 100 zł tytułem wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 września 2020 r.

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że umowa o świadczenie usług doradztwa prawnego jest oparta na zasadzie starannego działania, a nie na zasadzie rezultatu. Profesjonalny pełnomocnik zobowiązuje się do dołożenia należytej staranności i kompetencji zawodowej, nie gwarantuje wygranej sprawy. Istotą tej umowy jest obowiązek dołożenia przez pełnomocnika należytej staranności, obejmującej m.in. prawidłowe odbieranie korespondencji, stawiennictwo na rozprawach, monitorowanie statusu sprawy, konsultacje z mocodawcą, podejmowanie czynności procesowych oraz reagowanie na informacje dotyczące przebiegu postępowania.

Odpowiedzialność pełnomocnika nie wynika z tego, że postępowanie nie zakończyło się sukcesem powoda, tj. że wyrok był innej treści niż powód oczekiwał, lecz z faktu że pozwany nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, pozbawiając tym samym swojego klienta możliwości realnego udziału w postępowaniu, kontroli wyroku, a przede wszystkim wniesienie środka odwoławczego. Z tych wszystkich względów zostały spełnione wszystkie przesłanki odpowiedzialności kontraktowej wynikające z art. 471 k.c. Gdyby pozwany ad.1 wykonywał swoje obowiązki należycie powód nie poniósłby szkody w powyższym zakresie.

Przechodząc do podstawy prawnej odpowiedzialności ubezpieczyciela - pozwanego ad.2 wskazać należy na art. 805 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Jako że pozwanego ad. 1 łączyła z pozwanym ad.2 umowa ubezpieczenia OC, należy odwołać się także do art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Przepis art. 822 § 4 k.c. stanowi, że uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia OC może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

W niniejszej sprawie odpowiedzialność sprawcy szkody i ubezpieczyciela jest odpowiedzialnością in solidum. W przedmiotowej sprawie sprawca szkody – pozwany nr 1 odpowiada na podstawie przepisu art. 471 k.c., natomiast pozwany ad. 2 na podstawie umowy zawartej między nim a sprawcą (pozwanym ad.1).

Istota zobowiązania in solidum polega na tym, że dłużnicy z różnych tytułów prawnych zobowiązani są do spełnienia na rzecz tego samego wierzyciela identycznego świadczenia, z tym skutkiem, że spełnienie świadczenia przez jednego dłużnika zwalnia drugiego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2011 roku, sygn. akt II CSK 86/11, OSNC 2012/4, poz. 55). Cechą charakterystyczną ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej jest akcesoryjny charakter odpowiedzialności ubezpieczyciela, bowiem ubezpieczyciel odpowiada tylko wtedy i tylko w takim zakresie, w jakim odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczony sprawca szkody. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2014 r. wskazał, że stosując w drodze analogi do odpowiedzialności in solidum posiadacza pojazdu i ubezpieczyciela przepisy o zobowiązaniach solidarnych należy pamiętać, że przy tego rodzaju zobowiązaniach chodzi o całkowicie odmienne zobowiązania, związane z jednym celem, zwykle w postaci naprawienia jednej szkody (wyrok SN z dnia 30 maja 2014 r., III CSK 224/13).

Mając na względzie powyższe ustalenia, zasadnym było zasądzenie w punkcie 1 wyroku od pozwanych in solidum na rzecz powoda kwotę 11 476 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia pozostałego, oraz w punkcie 2 wyroku oddalenie powództwa w pozostałym zakresie – w części dotyczącej odpowiedzialności solidarnej pozwanych.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono w myśl art. 481 § 1 i 2 k.c. Poza sporem było, że pismem z dnia 4 grudnia 2020 r., doręczonym 7 grudnia 2020 r., powód wezwał pozwanego ad. 2 do zapłaty 11 476 zł w związku z nienależytym działaniem doradcy podatkowego w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, stąd też termin ten upłynął 14 grudnia 2020 r., wobec tego powód może żądać odsetek od pozwanych od dnia następującego po upływie terminu płatności, tj. 15 grudnia 2020 r.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, określoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, pozwani są zobowiązani in solidum do zwrotu powodowi kosztów procesu. Na koszty poniesione przez powoda składa się opłata od pozwu w wysokości 750 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 3 600 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł – łącznie 4 367 zł.

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Wobec powyższego zasadnym było również zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu.

sędzia Dominika Podpora

W., dnia 8 grudnia 2025 r.

ZARZĄDZENIE

odpis wyroku z uzasadnieniem proszę doręczyć pełnomocnikowi pozwanemu ad.2 - r.pr. A. Z. za pośrednictwem PI.